Wie Dragonball Z niet kent, heeft waarschijnlijk al jaren onder een rots geleefd of op een andere planeet. Veel uitleg behoeft Dragonball Z dan ook niet. Daarnaast zullen vele gamers weten dat er al ontelbare games zijn uitgekomen die gebaseerd zijn op deze populaire Japanse tekenfilmserie waarin anime vechtersbazen het tegen elkaar opnemen in zware over de top gevechten (en ellenlange dialogen). Dragonball Z: Raging Blast is dan ook de zoveelste game die dit thema uitkauwt. Toch moet ik eerlijk bekennen dat Dragonball Z: Raging Blast mij heeft weten te vermaken, en dit terwijl ik de tekenfilmserie nog geen eens leuk vind.

Niet lullen maar meppen!
Het grootste probleem wat ik altijd heb gehad met de Dragonball Z reeks is het eindeloze gelul van de karakters voordat ze met elkaar op de vuist gaan. En laat dat eeuwige gezever nu net niet in de game zitten! Dat is een groot pluspunt en voor mij de reden om de game toch te willen spelen. Nu is er alleen één probleem die voor jou als lezer wellicht belangrijk kan zijn. Ik heb namelijk geen enkele ervaring met overige Dragonball Z games en om die reden kan ik dus geen vergelijking trekken met de al bestaande games. Zoek je dus een review die jou precies kan vertellen wat de verschillen zijn en of je deze game wel moet aanschaffen als je al andere Dragonball Z games hebt, dan vrees ik dat je weinig gaat hebben aan deze review. Wel kan ik je vertellen dat andere reviewers niet onder de indruk zijn van de vernieuwingen in de game.

On with the show
Dragonball Z: Raging Blast is een one on one fightinggame waarin je één van de vele Dragonball Z karakters bestuurt. De game kent een heleboel verschillende gamemodi waarmee je je lol op kunt. De leukste vind ik nog de Dragonball Z Collection waarin je de diverse saga’s van de tekenfilms kunt doorlopen en waarin zelfs enkele ‘What if…’ scenario’s zijn verwerkt die niet voorkomen in de tekenfilmserie. Andere game-modi die de moeite van het vermelden waard zijn, zijn de standaard Arcade modus, de Dragonball modus waarin je Dragonballs kunt verzamelen, de World Tournament modus waarin je met z’n zestienen tegen elkaar kunt knokken en diverse Time Attack en Survival modi.

Simpele doch tactische gameplay
Een element wat mij erg bevalt van Dragonball Z: Raging Blast is de relatief simpele gameplay. Waar je bij andere fightinggames als Tekken 6 en Streetfighter IV ontelbare special moves uit het hoofd moet leren voordat je wat voorstelt, is er bij Dragonball Z: Raging Blast een standaard structuur waarmee je je aanvallen uitvoert. Zo gebruik je bijvoorbeeld de-X knop om standaard aanvallen uit te voeren, de Y-knop om vuurballen te schieten en de rechter analoge stick om zogenaamde spectaculaire ‘Supermoves’ uit te voeren. Elk karakter heeft zijn eigen set Supermoves hoewel er ook wel flink wat overlap is. Supermoves kun je natuurlijk niet aan de lopende band uitvoeren. Hiervoor moet je wel genoeg energie hebben die je op kan doen door te meppen en door jezelf op te laden door de vierpuntsdruktoets naar beneden te drukken. Doordat alle moves weggewerkt zijn in een standaard structuur, komen de gevechten echt neer op tactisch gebruik van je mogelijkheden als vechter in plaats van wie de lenigste vingers op de gamepad heeft.

Ultieme mokerslagen
Het is zelfs mogelijk je energieniveau zodanig op te laden dat je in de ‘High Tension Mode’ terecht komt. In deze modus kun je de zogenaamde ‘Ultimate attacks’ uitvoeren waarmee je de levensmeter van je tegenstander flink kan verminderen. Deze aanvallen zijn nog spectaculairder dan de ‘gewone’ Supermoves en zien er met behulp van uitgebreide animaties extreem stoer uit. Er is alleen wel een grote maar met deze aanvallen en dat is dat je je tegenstander wel moet raken. En daar zit wel een probleem bij Dragonball Z: Raging Blast.

Schitterende voeten
De camera speelt je in de game namelijk regelmatig parten. De arena’s in Dragonball Z: Raging Blast zijn erg groot en je kunt zowel ter land, ter zee als in de lucht met elkaar knokken. Dat is op zich mooi, maar in een grote omgeving waarin je alle kanten op kunt, is een goede camera van levensbelang. De camera faalt hier regelmatig waardoor je bijvoorbeeld alleen de berg ziet waar je naast staat, alleen je tegenstander of een schitterend paar voeten van je karakter. Ook is het, mede dankzij de chaotische gevechten, vrij onduidelijk waar de aanvallen van je tegenstander vandaan komen. Gelukkig kun je door twee keer op de ‘Dash’-knop te drukken automatisch naar je tegenstander vliegen, maar handig is anders. Het was op z’n minst nuttig geweest om te communiceren waar de aanvallen vandaan komen zodat je je tegenaanvallen van je special moves ook de juiste kant op kan richten. Je zult in Dragonball Z: Raging Blast dus helaas regelmatig missen. Ook met je Ultimate Attacks, en dat is best zonde gezien de moeite die je moet doen om in de High Tension Mode te komen.

Niet eerlijk!
Ook heb ik het gevoel dat de computer niet altijd even eerlijk speelt. Zo is het onduidelijk wanneer welke aanval voorrang krijgt op de ander. Als de computertegenstander eerder een special move uitvoert dan jij, dan kun je er van uitgaan dat jij het onderspit delft omdat je tegenstander simpelweg het initiatief heeft. Klinkt logisch genoeg. Echter komt het ook regelmatig voor dat ik eerder een Supermove initialiseer dan mijn computergestuurde tegenstander en dat deze toch mijn aanval onderbreekt met zijn eigen animatie en mij alsnog het onderspit laat delven. Wellicht is er een logische verklaring voor, maar deze wordt in ieder geval niet door de game gecommuniceerd waardoor ik mij als speler toch wel genaaid voel.

Gebruik de Dojo
De verschillende moves en aanvallen in Dragonball Z: Raging Blast zijn best uitgebreid en je doet er verstandig aan, wil je de game een beetje goed kunnen spelen, de verschillende tutorials te volgen in de Dojo. Hierin leer je wat alle knoppen op je gamepad doen zodat je tactisch kan vechten en ook echt wat kan voorstellen in de game. Een nadeel is wel dat het volgen van deze tutorials veel tijd kost, maar het helpt wel meer plezier te halen uit je spel.

Gespleten scherm
Dragonball Z: Raging Blast kun je natuurlijk ook met meerdere tegelijk spelen, al dan niet online. Zelf vind ik dat een knokgame met z’n tweeën of meer thuis op de bank gespeeld moet worden vergezeld van diverse versnaperingen en een hoop lol. Echter gaat deze theorie niet echt op bij deze Dragonball Z game. De game werkt namelijk met een ‘split-screen’ als je een versus battle met elkaar uitvecht. Gezien de uitgebreide arena’s waarin je alle kanten op kunt en zelfs complete bergen kan verpulveren is dit misschien wel noodzakelijk maar het maakt de game niet prettig om te spelen met z’n tweeën. Jammer!

NEGS Oordeel
Dragonball Z: Raging Blast zal vooral leuk zijn voor de fans van de tekenfilmserie. De game bevat een uitgebreide bibliotheek aan historie en data en de ‘What If’ scenario’s zijn een leuke toevoeging. Ook voor de mensen die alle ingewikkelde special move combinaties van andere knokspellen beu zijn, kan Dragonball Z: Raging Blast interessant zijn. Ook zijn de animaties, graphics en sfeer helemaal in lijn met de Dragonball franchise. Echter bevat de game in mijn opinie teveel onhebbelijkheden om een Approved stempel te rechtvaardigen. Hiermee doel ik vooral op het rotte camerawerk en het niet fatsoenlijk kunnen richten van je speciale aanvallen. Ook van de splitscreen modus ben ik niet gecharmeerd. Er valt dus genoeg te verbeteren aan Dragonball Z: Raging Blast hoewel de kern van de gameplay mij wel aanstaat.

Website: dragonball.namco.com

Prijs: € 29,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Xbox 360 en Playstation 3

Gespeeld op: Xbox 360