Meestal kakt de gamesindustrie direct na de feestdagen in, maar niet als het aan Sega ligt. Het nieuwe jaar is net begonnen en Sega trakteert ons op de grootste over de top actie die we ooit van een beeldscherm af hebben zien spatten. Bayonetta is een game met sexy vrouwen met extreem lange benen, gruwelijke wapens, legers aan Engelen en Demonen, absurde special moves en pure chaos. Het Japanse gamesmagazine ‘Famitsu’ was laaiend enthousiast over de game en heeft het een zo goed als perfecte score gegeven. Dat klinkt veelbelovend, maar Japanners hebben een totaal andere games-beleving en een bijzonder apart gevoel voor humor. Tijd dus om Bayonetta eens door de nuchtere ogen van NEGS te bekijken.

Waar moet ik beginnen
Er valt heel veel over Bayonetta te vertellen, zowel goede dingen als slechte dingen en ik weet even niet waar ik nu eigenlijk moet beginnen. Laat ik eerste met de basis beginnen. Bayonetta is een super actievolle hack ‘n slash actie game die het meeste haalt uit je Xbox 360 of Playstation 3. Je speelt de super sexy heks Bayonetta wiens levensdoel het is om de gezanten van het licht, Engelen in alle vormen en maten, op een zo bloederig mogelijke wijze compleet te vernietigen. Echter is zij niet zozeer slecht. Ze waakt min of meer over de balans en staat daarbij toevallig aan de duistere kant. Toch zien de Engelen er wel allemaal bijzonder monsterachtig uit.

Typisch Japans
Iedereen die dus houdt van vette actie en spectaculaire graphics kan dus zijn lol op in Bayonetta. Echter is er wel een grote maar: Bayonetta is namelijk typisch Japans en Japanners hebben toch een iets ander idee van wat tof is dan Westerlingen. Zo is de actie echt gigantisch over de top en het verhaal en de karakters te absurd voor woorden. Ik heb nog nooit een game meegemaakt waarin de actie zo vreselijk overdreven van het scherm afspat als in Bayonetta. Toegegeven, het ziet er schitterend uit maar toch heb ik het idee dat deze stijl meer aansluit bij de ADHD Cartoon Network of Nickelodeon generatie. Daarnaast is de humor ook typisch Japans met zogenaamde grappen, grollen en ‘comic relief’ op totaal misplaatste tijden. Maar dat is mijn mening. Misplaatste slapstick humor is namelijk ook typisch Japans. Maar het grootste nadeel van deze Japanse stijl is nog wel de vreselijke zenuwen muziek die gedraaid wordt tijdens de actiescènes. Ik word daar echt helemaal kriegel van! Helemaal omdat ook deze muziek overdreven druk en vrolijk is. Mocht je nu een liefhebber zijn van deze Japanse game-stijl dan zijn bovengenoemde argumenten natuurlijk pluspunten. Voor mij zijn het echter minpunten.

Ongelooflijk soepel
De gameplay van Bayonetta is ongelooflijk soepel. Vloeiend rijg je de ene na de andere supermove aan elkaar en het ziet er allemaal even spectaculair uit. Elke combinatie van knoppen doet wel wat en buttonbashers kunnen hier dus ook hun lol op. Naast toffe combo’s maken heb je ook een heel scala aan speciale moves tot je beschikking. Zo kun je zelfs transformeren in beesten, wat ook weer naadloos in elkaar over gaat, en kun je de tijd vertragen met behulp van ‘Witch Time’ waarin je je vijanden een nog groter pak slaag kan geven. Als kers op de taart heb je ook nog de zogenaamde ‘torture moves’. Als je martelmeter helemaal vol staat, dan kun je deze special move uitvoeren waarop je vijanden aan gort gereten worden door de meest bizarre martelwerktuigen. Denk een guillotines, vierendelers en ijzeren maagden. Deze moves werken alleen niet bij de eindbazen van de vele levels. Voor hen heb je de zogenaamde ‘Climax Moves’. Hierin doet een schaars geklede Bayonetta een sensueel dansje en verandert haar weelderige haardos in een gruwelijk demonisch wezen dat je tegenstander op bloederige wijze verpulvert, verorbert, verpletterd of een combinatie van deze drie. Ook dit ziet er weer schitterend uit en heb ik nog nooit eerder gezien. Echter is het ook weer zwaar over de top.

Pure Chaos
Helaas kleeft er ook een nadeel aan de bovengenoemde soepele brute gameplay. Het spel ontaard namelijk al snel in pure chaos waardoor het tactisch gebruik van diverse combinaties en technieken eigenlijk zinloos is. Het is gewoon een kwestie van op tijd ‘dodgen’ en je geram op de knoppen het werk laten doen. En dat is best wel zonde van al die special moves die in het spel verwerkt zijn. Er zijn zelfs nog extra knoppen combinaties te koop, maar slechts enkelen hiervan zijn nuttig, zoals bijvoorbeeld de mogelijkheid om te ‘dodgen’ in de lucht of het kunnen veranderen in een raaf of vleermuizen. Ook zijn er diverse wapens in het spel verkrijgbaar die Bayonetta weer op een andere manier laten vechten. Op deze manier heb je dus nóg meer moves tot je beschikking. Het houdt maar niet op! Deze variatie van gameplay is op zich wel heel tof, want iedereen kan zo het spel spelen op de manier die hem of haar het meeste aanspreekt.

Bayonetta the Hedgehog?
Zoals gezegd kun je extra wapens en technieken krijgen. Deze kun je kopen door aureools (de ringen boven de Engelen hun hoofd) te verzamelen die je gevallen tegenstanders achterlaten. Dit gegeven is op zich best leuk gevonden, maar sommige vijanden laten zoveel ringen achter dat ik mij eerder Sonic The Hedgehog voel dan Bayonetta. De verschillende wapens, technieken, items en extraatjes zijn niet goedkoop en als je aan het einde van het spel bent, heb je nog geen kwart van al deze items en mogelijkheden gezien. Voor de verzamelaars onder ons betekent dit dus dikke pret. Behalve items kopen, kun je ook zelf items maken met behulp van allerlei kleurrijke ingrediënten die je in het spel tegenkomt. Bijna al deze items krijg je in de vorm van een lolly die Bayonetta voor korte tijd extra krachten geven. Denk bijvoorbeeld aan genezen, extra schade of een beschermend schild. Het gebruik van deze items zal op de ‘normal’ moeilijkheidsgraad je diverse keren het leven kunnen redden. In de ‘easy’ modus heb je zie niet heel hard nodig.

Moeilijk?
Echt moeilijk is Bayonetta niet te noemen, hoewel de normal difficulty setting best nog wel uitdagend kan zijn en waarbij het gebruik van items zeker wel noodzakelijk kan zijn wil je niet continue sterven. Het spel is wel redelijk vergeeflijk, en als je sterft zul je niet hele grote stukken overnieuw moeten doen. Daarnaast slaat het spel automatisch op als je langs één van de vele checkpoints komt. Naast normal kent het spel nog de moeilijkheidsgraden easy en super easy. Op easy is de game eigenlijk al te gemakkelijk. Bayonetta heeft een aanzienlijk grotere levensmeter en ze vangt daarnaast minder schade. Super easy zal dus wel helemaal simpel zijn. Hoewel het aan één kant zonde is zo’n mooi en spectaculair spel zo ontzettend gemakkelijk te maken, past het wel een beetje in de stijl van Bayonetta. Op deze manier kan namelijk iedereen zwaar over de top powergamen en een superflitsende held zijn. Wel jammer is het dat het niet altijd even duidelijk is wat je nu moet doen. Zo kun je af en toe de raarste gebeurtenissen besturen zonder dat dit goed gecommuniceerd wordt. Vaak heeft dit een ‘game over’ scherm tot gevolg. Tegen het eind van het spel ben ik zeker vier keer dood gegaan voordat ik doorhad dat ik een neergeslagen vijand kon besturen.

Kap nou met die Quicktime!
Toch zijn er bepaalde dodelijke voorvallen in Bayonetta waarvoor zelfs een gemakkelijke moeilijkheidsgraad je niet kan behoeden. Ik heb het over die vreselijke Quicktime events. In bijna elk spel duiken die krengen tegenwoordig op, en hoewel ze in sommige games best cool kunnen zijn – zoals bijvoorbeeld God of War – begin ik onderhand behoorlijk de balen te krijgen van deze gameplay manier. Gelukkig zijn de Quicktime events in Bayonetta geen eindeloze reeks van knoppen die je in moet drukken waarbij je niks meekrijgt van een supercoole animaties, maar irritant zijn ze wel. Ze komen namelijk op vrij onverwachte moment en aangezien er heel veel op het scherm gebeurt, mis je af en toe op een fractie van een seconde die subtiele instructie die onderaan het scherm staat. En zo stort Bayonetta zich maar al te vaak op onfortuinlijke wijze de verdoemenis in, en daar helpt ook geen ‘instant resurrection item’ tegen. Gelukkig is er vaak vlak voor het Quicktime Event gesaved, maar het blijft jammer dat deze ‘Druk snel de juiste knop in!”-acties in het spel verwerkt zijn. Bayonetta heeft dat namelijk helemaal niet nodig.

NEGS Oordeel
Bayonetta is absoluut een schitterend en zwaar spectaculair spel, maar je moet er wel van houden. De game is verschrikkelijk druk en de eerste keer dat je de game speelt, zal niet alles in één keer duidelijk zijn. Je moet echt van die typische Japanse over de top stijl houden, want anders zul je de game wellicht niet kunnen waarderen. Aan de andere kant kun je als buttonbasher of hack ‘n slash-fan  helemaal je lol op en zal Bayonetta echt wel je ram en beuk honger stillen. Voor hen zal Bayonetta dan ook ongetwijfeld goud zijn. Voor mij is het allemaal teveel van het goede. Ik heb genoten van de graphics en het spektakel maar ik vind de game te druk en te Japans.

Website: www.sega.nl

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: Xbox 360, Playstation 3

Gespeeld op: Xbox 360