De S.T.A.L.K.E.R. saga van het Oekraïense GSC Game World staat bekend om zijn grillig realisme en deprimerende setting waarin desperate avonturiers de door een nucleaire ondergang geblaakte ruïnes van Chernobyl verkennen in ijdele hoop op rijkdom en glorie. Post-apocalyptische waaghalzen krijgen na het bijzonder goed ontvangen Shadow of Chernobyl en het licht teleurstellende Clear Sky nu een nieuwe kans om de woestenij van The Zone te verkennen in S.T.A.L.K.E.R. Call of Pripyat. Betekent deze nieuwe expeditie een zinderende spelervaring of is het vuur van S.T.A.L.K.E.R. voorgoed uitgebrand?

Respect
Je kunt er niets anders dan respect voor hebben: S.T.A.L.K.E.R. Shadow of Chernobyl krabbelde als kleine game met dito budget op tot een ware cult-titel. Alhoewel de game voor sommigen in hun herinnering gegrift zal staan als een pretentieuze stijloefening vol frustrerende bugs werd de game vooral geprezen voor zijn fantastische atmosfeer en verfijnde gameplay. In Clear Sky werd er wat gesleuteld aan de formule wat vooral een ongebalanceerde en minder toegankelijke titel opleverde. Met Call of Pripyat lijkt GSC Game World de beste elementen van beide titels samengevat te hebben tot een waardig slot van deze serie. De sfeer is grimmiger dan ooit en de gameplay gevaarlijk snel en diepgaand. Naast een aantal RPG elementen en een flinke AI overhaul is er een grote, vrij verkenbare nieuwe setting waar spelers hun tanden in kunnen zetten en is de interactie met de bewoners van The Zone sterk verbetert. Fantastisch toch?

Klinkt beter dan het is
Helaas klinkt het beter dan het uiteindelijk is. Na enkele uren spelen slaagt Pripyat er nog steeds niet in mij te overtuigen. De game voelt rommelig en gedateerd. Het eerste wat opvalt is dat de grafische engine van S.T.A.L.K.E.R. zijn beste tijd heeft gehad. De graphics ogen grof en weinig dynamisch al valt dat laatste ook vooral te wijten aan het eentonige kleurgebruik en grauwe landschap. Dat is je ding of niet. Alhoewel ik geen benoemenswaardige crashes heb ervaren merkte ik wel dat het spel op hogere resoluties merkbaar haperde. The Zone bestaat dit keer uit drie verschillende stukken land, die allemaal hun eigen bewoners, groeperingen en interessante lokaties bevatten. In elk van die lokaties kun je opdrachten verzamelen waardoor je langzaam maar zeker status, geld en nieuwe wapenrusting verzamelt. Deze RPG-esque aanpak speelt best fijn maar helaas vallen je beloningen nogal tegen en verandert er eigenlijk niets aan je karakter zelf. Met deze aanpak smaakt Pripyat een beetje als vlees nog vis en dat is jammer. Het is met name je bewapening en je pantser wat steviger en interessanter wordt. Zo kun je bij een lokale handelaar de magazijnen van je machinegeweer laten vergroten of je pantser laten ombouwen zodat zij extra bescherming biedt tegen de gevaren van de Zone.

Talrijke gevaren
En die gevaren zijn talrijk. De Zone is een onherbergzame en gevaarlijke plaats waar gemuteerde monsters en krankzinnige freaks elk moment van de dag op de loer liggen. Niet alleen deze vaak voorkomende schermutselingen zorgen voor het nodige portie gevaar, ook het land zelf is onvoorspelbaar. De ravage van de nucleaire rampspoed heeft veel plaatsen onherstelbaar vergiftigd met straling. Tel daarbij op dat de onstabiele reactor enkele keren per dag een zogenaamde emmision veroorzaakt, waardoor alles en iedereen wat niet direct dekking zoekt tot as reduceert en je begrijpt dat The Zone een slechte plek is om gezellig je picknickkleedje uit te slaan.

Incomplete PDA
Ondanks de talloze gevaren is er genoeg te doen in The Zone. Als speciaal agent Alexander Degtyarev ben je op zoek naar een aantal neergestorte fighter jets die er door de Russische regering op uitgestuurd zijn om te ontdekken wat er na de cataclysmische gebeurtenissen van Shadow of Chernobyl is gebeurd. Aan jou de zware taak om deze jets te lokaliseren en te onderzoeken wat de oorzaak is van de mysterieuze crashes. Het opsporen van de jets blijkt slechts het begin van een barre tocht die je over het wijdse landschap van The Zone zal leiden. Gedurende deze reis krijg je regelmatig opdrachten en sidequests. De status van deze missies kun je checken in een nogal onoverzichtelijk en vaak incompleet PDA systeem.

De uitrusting wordt duur betaald
Naast een PDA is Alexander uitgerust met een aantal scanners om straling te meten. Deze zijn onmisbaar bij het vinden van zogenaamde artifacts, voorwerpen die je uitrusting versterken en krachtiger maken. Voor het gebruik van deze gewilde voorwerpen betaal je vaak wel een heftige prijs: de straling die de artifacts uitzenden bouwt zich langzaam op totdat je er uiteindelijk aan tenonder gaat. Om dit tegen te gaan heb je diverse spuitjes en stimpacks. Ook heeft Alexander regelmatig eten en drinken nodig. Alsof het niet genoeg is sleept onze knoestige held ook nog verrekijkers, pantsers en diverse wapens met zich mee. Spullen van tegenstanders kunnen soms verkocht worden bij handelaars, al komt het maar zelden voor dat deze uitrusting goed genoeg is: tijdens je gevechten ondervinden je wapens en je pantser namelijk al snel hevige schade. Die schade is te repareren maar hier zul je flink voor moeten betalen.

NEGS Oordeel
Al met al liet Pripyat op mij geen goede indruk achter. Het is beslist geen slechte game, en er is duidelijk hard aan gewerkt maar het is een onverklaarbaar onderbuikgevoel wat er bij mij voor zorgt dat ik me er echt toe moet zetten om de game te spelen. Het deprimerende landschap, het onoverzichtelijke missiesysteem en de gedateerde engine schieten hier tekort. Ook heeft het spel een bijzonder frustrerende moeilijkheidsgraad. Zelfs op ‘medium’ komt het zeer regelmatig voor dat ik in situaties verzeild raak waar ik minutenlang aan het autosaven en loaden ben om gevechten tot een goed eind te brengen. Met alle goede bedoelingen slaagt S.T.A.L.K.E.R. Call of Pripyat er wat mij betreft niet in om een waardige aanvulling te leveren aan deze uitdagende gamereeks.

Website: cop.stalker-game.com

Prijs: € 29,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.