Voor een cross-over franchise die al sinds 1990 bestaat, en altijd heel populair is gebleven, is de kwaliteit van de producten die onder haar naam zijn uitgebracht niet altijd van hoog niveau geweest. 20 jaar lang zijn er hele comic series, boeken, films en ondertussen zelfs een elftal games gewijd aan de toevalligheid dat een aantal  kijkers tijdens de tweede Predator film een Alien schedel tussen de buitenaardse trofeeën van de intergalactische jager aantroffen. Het is die elfde game die we hier bespreken: de nieuwste Aliens vs. Predator.

Geplaagde reeks
De laatste grote game release uit de franchise stamt alweer uit 2007. De titel Aliens vs. Predator: Requiem voor de PSP werd – net als de gelijknamige film – nagenoeg alleen onthaald met negatieve kritiek. De sfeer uit de eerdere Alien(s) films, en deels ook de eerste Predator film, werd alweer gemist en velen verwachtten dat het nu wel eens gedaan kon zijn met de franchise wanneer het ging om films en games. Alle ogen in de filmwereld zijn ondertussen dan ook gericht op de nieuwe Predator-film Predators, zonder Aliens dus, geregisseerd door Nimród Antal en geproduceerd door Robert Rodriguez.

Een mooie belofte
Maar toen kreeg ik de game Aliens vs. Predator in handen. Deze keer is er geen film waar de game naast moet bestaan en mag de game het weer op eigen krachten proberen. Geen slechte filmgame maar een kwaliteitstitel die het concept eer aan doet, was de belofte. De hamvraag: Is Rebellion Games hierin geslaagd? Het antwoord: Gedeeltelijk wel. Dit is namelijk de beste Aliens vs. Predator game sinds de gelijknamige game uit 1999 (PC, Mac en Gameboy) van dezelfde studio, maar dat betekent niet dat het automatisch een aanbeveling is.

Resultaten uit het verleden…
Het is sowieso duidelijk dat de makers zich voor deze game hebben laten inspireren door hun eerdere game. De opzet waarin de drie rassen (Alien, Predator en Marine) allen speelbaar zijn is bijvoorbeeld een directe terugverwijzing naar de oudere game en voor kenners van deze klassieker zijn er meerdere verwijzingen in de gameplay en presentatie te vinden. Het feit dat je direct uit de drie rassen kunt kiezen is ook gelijk één van de grote problemen die ik met de game heb. Zowel de Alien- als de Predator-campaign zijn vreselijk moeilijk om mee te beginnen en hebben beiden een heel steile leercurve. De Marine-campaign is daarentegen prima te behappen maar doet niets wat andere First Person Shooters niet veel beter doen.

Zorg dat je er bij komt!
De Marine-campaign is niet slecht, het is gewoon niets bijzonders. Je baant je een weg door een, in behoorlijk lage resolutie weergegeven, matig ontworpen level met een minimum aan schrikmomenten en spanning tot je het einde bereikt. Aliens die in donkere gangen uit het ventilatiesysteem springen blijft natuurlijk een klassiek beeld en dat krijg je dan ook keer op keer voor je kiezen. De 4 uur die je hier zoet mee bent lijken dan ook veel langer te duren en dat is duidelijk geen compliment. De geluidseffecten zijn daarentegen geweldig, de muziek voegt een hoop sfeer toe maar het ‘talent’ dat voor de voice-acting is ingeschakeld lijkt te zijn ingehuurd bij ‘Clichés ‘R Us’ en klinkt nergens overtuigend.

Alien Six
Dan maar aan de bak met de Alien beter bekend als Six. Dit betekent gebruik maken van wanden, plafonds en dat soort zaken en het vereist een behoorlijke toewijding om dit onder de knie te krijgen. Echter wanneer je dat voor elkaar krijgt, is het wel een leuke touch die een hoop aan de game toevoegt. De Alien is een karakter dat het moet hebben van stealth en zich veelal ophoudt in de schaduwen van waaruit hij verrassingsaanvallen kan maken zonder het risico te lopen in een plasje accuzuur te veranderen. Op een bepaalde manier deed deze campaign me denken aan Batman: Arkham Asylum, alleen dan niet zo goed uitgevoerd.

You are one ugly…
Het spelen met de Predator is mijn favoriete singleplayer campaign. Het combineert de stealth uit de Alien-campaign met de actie uit die van de Marines. De wapens zijn geweldig en de camouflage outfit voegt een nieuwe dimensie toe aan de gameplay. Toch bleef ook hier middelmaat troef en ontsteeg de game zichzelf nergens. Sowieso was de complete singleplayer campaign een game die me het gevoel gaf met een taak bezig te zijn in plaats van het spelen van een spel.

Een half jaartje meer?
Aliens vs. Predator is niet slecht maar het is ook allemaal niets bijzonders. Wat dat betreft had ik liever gezien dat het spel gewoon superslecht was en ik het als zodanig de hoek in kon smijten. Maar de game heeft juist een hoop potentie dat gewoon niet goed genoeg is uitgewerkt. Constant tijdens het spelen bekruipt je het gevoel dat het beter, grootser, spannender, mooier en indrukwekkender had gekund. Had een half jaar meer ontwikkelingstijd de game wel op het juiste niveau gekregen? Ik weet het niet. Mijn gevoel zegt van wel en zeker omdat er geen filmrelease was waar de game mee samen zou moeten vallen ben ik verbaasd dat het team van Rebellion die tijd niet genomen heeft. Had Sega echt zo’n haast deze game uit te brengen?

Aliens vs. Predators vs. Marines
Natuurlijk is de multiplayer tegenwoordig vaak net zo belangrijk als de singleplayer en hierin scoort Aliens vs. Predator beduidend beter. Het is een leuke ervaring een deathmatch te spelen waarin Aliens en/of Predators een rol spelen en dit onderscheidt de game duidelijk van andere online favorieten. Nu bieden zes maps en zes speelvarianten natuurlijk niet de meest uitgebreide multiplayer ervaring en het feit dat er bepaalde zaken ontbreken die we ondertussen als vanzelfsprekend zijn gaan beschouwen houdt het spel nog altijd af van echte grootsheid. Laten we eerlijk zijn: anno 2010 hoeft het vertrekken van de host toch niet meer het einde van de game te betekenen? Mogelijk bieden toekomstige downloads hier nog verbeteringen in. Echter de korte tijd die ik met de multiplayer ben bezig geweest geeft me wel een stuk meer voldoening dan de singleplayer campaigns.

NEGS Oordeel
Aliens vs. Predator is een game die de verwachtingen niet waarmaakt. Gamers die hopen op een klassieker zoals de gelijknamige game uit 1999 zullen dan ook teleurgesteld zijn. De singleplayer voelt aan als een game die niet af is en met haast op de planken is gelegd. Het gevoel dat de game met wat meer ontwikkeltijd stukken beter zou zijn geweest heeft mij tijdens het spelen niet losgelaten. Gelukkig biedt de multiplayer wel een meerwaarde, maar het ontbreken van echte diepgang en een aantal standaardfuncties zorgen ervoor dat ook hier de game niet straalt en matig het sleutelwoord blijft.

Website: www.sega.nl

Prijs: € 29,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3