Survival horror liefhebbers zijn ongetwijfeld bekend met het kleine stadje Silent Hill: een idyllisch plaatsje waar de meest gruwelijke dingen gebeuren. Al meerdere games hebben we door de straten van Silent Hill mogen rondlopen met alle psychische gevolgen van dien. Het is dan ook niet zo raar dat een bezoekje aan de psychiater op een gegeven moment noodzakelijk is. In Silent Hill – Shattered Memories doe je precies dat. De game is een hervertelling van het eerste Silent Hill verhaal, maar dan door de ogen van de psychiater en zijn patiënt. Gast-Negger Richard de Rijk gaat op de bank van de psychiater liggen en deelt zijn herinneringen over Silent Hill – Shattered Memories met je.

Een fijn dagje uit
In de intro van de game valt te zien dat je met je dochtertje op weg gaat met de auto voor een leuk dagje uit. Maar het is natuurlijk wel een Silent Hill game waar ik het over heb dus er gaan zaken grondig mis. Je verliest de macht over het stuur, crasht de auto en raakt buiten bewustzijn. Als je weer bijkomt, begint het spel: je bent beland in een besneeuwd Silent Hill en je dochter is in geen velden of wegen te bekennen. Tijdens je zoektocht worstel je je door drie verschillende onderdelen in de game: bezoekjes aan de psychiater, rondlopen in Silent Hill en ontsnappen aan de zombies.

De bezoekjes bij de psychiater
Als je snel kan lezen, lees je na de intro dat het spel probeert een profiel van je persoonlijkheid te maken. Dit gebeurt door een aantal testen: bijvoorbeeld een kleurplaat of kaartjes sorteren: ‘Slaapt de man op deze foto of is hij dood?’. Of het boeit wat je van deze testen maakt, wordt tijdens het spelen niet echt duidelijk. Maar aan het eind van het spel krijg je inderdaad een profiel te lezen en blijken de resultaten van je tests het einde van het spel te bepalen.

Silent Hill
De drie verschillende spelonderdelen wisselen elkaar regelmatig af. Het belangrijkste onderdeel is het rondlopen in Slient Hill en het oplossen van enkele simpele puzzeltjes. Als je de plattegrond van de stad bekijkt is deze best groot. Echter: je kan maar één kant op en per stukje spel is maar een klein gedeelte van de stad begaanbaar. Rondlopen en de stad ontdekken zit er niet in. Je kunt geen enkel ander gebouw in vanaf de straat en in een gebouw kun je geen andere kamers in dan voor het verhaal nodig is. Meestal moet je wel een puzzeltje oplossen om door een deur te komen; bijvoorbeeld een cijfercode, sleutels of een telefoonnummer vinden. Deze puzzeltjes zijn vrij simpel en vlakbij de deur krijg je ook altijd een tip over de oplossing. Onderweg kun je een aantal voorwerpen vinden. Er wordt je dan ook al meteen verteld dat ze geen nut in het spel hebben maar dat ze van emotioneel belang zijn. Ik heb eigenlijk geen idee wat dit dan toevoegt aan het spel. Op deze voorwerpen en de puzzeltjes na kun je niet interacteren met voorwerpen. Als je een bepaald punt bereikt hebt in de game, begint alles om je heen te bevriezen en is het tijd om te rennen!

Ontsnappen aan de zombies
In het derde onderdeel van het spel moet je rennen voor je leven en een weg zien te vinden door kamers en deuren. Dit spelonderdeel is wat het spel spannend maakt: je weet nooit wanneer het gaat gebeuren en waar je precies heen moet om aan de zombies die achter je aan zitten te ontsnappen. Dit spelgedeelte is lekker frustrerend, maar als je er niet tegenkunt om na zes rondjes gelopen te hebben en drie keer gepakt te zijn door de zombies het wéér te moeten proberen, zul je snel naar een walkthrough grijpen. Je kunt je ook verstoppen in bijvoorbeeld een kast of onder een bed maar dat heeft naar mijn ervaring niet zoveel nut. Nadat ze me een keer onder het bed vandaan getrokken hebben, heb ik het verstoppen maar opgegeven en ben ik rond blijven rennen tot ik de juiste deur gevonden heb. Na deze gevonden te hebben, kun je weer rustig rondlopen.

Blijf liggen!
In tegenstelling tot andere Silent Hill games, zoals bijvoorbeeld Homecoming op de PS3, ben je machteloos tegen de zombies. Er is wederom geen interactie met de stad en de voorwerpen en de ontwikkelaars hebben er blijkbaar bewust voor gekozen om er geen vechtoptie in te bouwen. Dat is op zich niet erg maar het wegrennen werkt niet al te best. Je moet echt met een flinke boog om de zombies heen, anders pakken ze je alsnog. En dat valt niet mee in de nauwe kamers en gangen. En als je zombies van je af duwt en je duwt ze per ongeluk een kant op waar jij ook moet zijn, dan moet je je nog een keer verweren wanneer ze weer op staan. Je kunt blijkbaar in het spel wel over hekken klimmen, maar niet zo makkelijk over een liggende zombie heen stappen.

Waar ben je zonder mobiel?
Naast je zaklamp heb je ook een telefoon op zak. Met je telefoon kun je naast bellen en gebeld worden ook berichten en voicemails ontvangen. Zo krijg je te horen en te lezen wat er zich allemaal heeft voorgedaan. Ook heeft de telefoon een ‘map’ functie. Helaas kun je niet rennen als je je telefoon vast hebt dus voor oriëntatie tijdens het vluchten zul je een veilige plaats moeten zoeken. Dan terug naar de zaklamp. Het is jammer dat je niet zelfstandig kan rondkijken met de zaklamp en lopen tegelijk zoals dat wel op de Wii-versie van de game kan. Je kan wel rondkijken met je zaklamp, maar daarvoor moet je stilstaan en de rechter trigger ingedrukt houden. De zaklamp kan ook uit maar het nut van het uitschakelen heb ik niet ontdekt. Het sparen van de batterij is niet nodig en lastig gevallen door monsters word je toch wel. Aanlaten dan maar.

In de kast
Het spel is grafisch allemaal net niet af. Om een paar voorbeelden te geven: de schaduwen kloppen niet altijd, je kunt je zaklamp uitzetten maar na een tussenfilmpje staat hij vanzelf weer aan, het licht uit je zaklamp is nooit te zien op deuren en als je voorwerpen aanraakt klopt de uitlijning niet. Ook is er weinig aandacht aan details gegeven. Zo zie je bijvoorbeeld wel de voetstappen in de sneeuw van een persoon die je wegsleept, maar zelf laat je geen sleepspoor achter. De game is binnen 15 uur uit te spelen maar je wordt na een enigszins verrassende uittro uitgenodigd om de game nog een keer te spelen. Ondanks dat er verschillende eindes zijn die bepaald worden door je manier van spelen en je testresultaten, gaat het spel bij mij na de eerste keer uitspelen in de kast.

NEGS Oordeel
Silent Hill – Shattered Memories had wat mij betreft meer kunnen zijn. Grafisch is het spel niet af en de verhaallijn is lineair met een hoofdletter L. Door het niet kunnen ontdekken van de stad en het niet kunnen rondkijken met je zaklamp tijdens het lopen, mis ik de ervaring die dit spel had moeten bieden. De kleine puzzeltjes zijn veel te simpel voor de ervaren gamer en af en toe is de game hopeloos saai. Silent Hill – Shattered Memories is eigenlijk gemaakt voor de Wii en eigenlijk dient de game daar ook op gespeeld te worden. De PSP-versie is eigenlijk maar een slap aftreksel. Desondanks was ik toch benieuwd hoe het spel zou aflopen waardoor ik helemaal heb uitgespeeld. Silent Hill – Shattered Memories haalt dan ook op de valreep een ‘Average’ stempel.

Website: www.konami.com

Prijs: € 29,99 (PSP)

Verkrijgbaar voor: Playstation 2, PSP, Nintendo Wii

Gespeeld op: PSP

Gast-Negger: Richard de Rijk