Het Britse Creative Assembly daagt ambitieuze vechtjassen al vanaf 1999 uit met intrigerende en grootste strategiegames waarbij je als speler letterlijk de controle over honderden, soms zelfs duizenden strijders tegelijkertijd op je neemt. Total War slaagde er in een geheel nieuw genre op de kaart te zetten: grootschalige real-time gevechten afgewisseld door enkele weloverwogen muisklikken in de turn-based campaign. In de laatste tien jaar vochten we met Shoguns, Vikings, Ridders en Romeinen en nu maken we een uitstapje naar het Frankrijk van de 18e eeuw in Creative Assembly’s nieuwste telg in deze gamereeks: Napoleon: Total War.

Meer persoonlijk
In Napoleon: Total War kruip je in de huid van Napoleon Bonaparte, de Franse generaal die met zijn indrukwekkende krijgskunsten en imponerende strategische inzichten opklom van simpele student tot keizer van Frankrijk. Met Napoleon: Total War wijkt Creative Assembly voor het eerst af van het vrije speltype waarbij je gedurende de loop van het spel als speler meerdere verschillende staatshoofden en aanvoerders speelt. Napoleon kiest voor een meer lineair, persoonsgebonden spelverloop. Als speler volg jij de ‘Rise of fame’ van de Franse generaal: van zijn jeugd en zijn eerste militaire zege tot zijn tragische val tijdens Waterloo. Dit levert een aaneenschakeling van missies op. Tussen de missies door zijn er prachtige filmpjes te zien die het verhaal vertellen. Napoleon levert een schot in de roos, want door te concentreren op Napoleon als personage krijgt de game een sterk persoonlijk karakter en ik vond het erg leuk om iets meer te weten te komen over deze periode van de Europese geschiedenis.

Napoleon’s levensverhaal
Het hart van Napoleon: Total War ligt in de drie campagnes. Na een korte, maar overzichtelijke tutorial op Corsica begint het spel in 1796 met Napoleons eerste grote veldtocht: de verovering van Noord-Italië. Gedwarsboomd door Oostenrijk moet Napoleon de weg vrijmaken voor de bevoorrading van de legers van Frankrijk. Nadat hij zijn sporen hier heeft verdiend liggen Egypte en zelfs Europa voor hem open tijdens de laatste twee campagnes van het spel. Opvallend is hier dat er geen losse missies meer zijn. Elke campagne beslaat een grote kaart waarop een aantal doelen – het innemen van steden – bereikt moeten worden om de missie tot een goed eind te brengen. Deze missies leiden uiteindelijk tot de fatale slag bij Waterloo waar de grote keizer het loodje moest leggen tegen een overweldigend leger van de Coalitie van Europa. Alhoewel deze drie campagnes bij elkaar al ruim 15-20 uur speelplezier bieden is er nog genoeg content om je bezig te houden na het doorspelen van de campagne. Zo is er een Coalition Campaign waar je als speler de legers van Europa kan aanvoeren om Napoleon te stoppen. Leuk is dat je hier ook de mogelijkheid krijgt om Nederland te spelen.

Knokken of kletsen?
Inhoudelijk is er niet zo heel veel veranderd aan de gameplay van dit nieuwste deel van de Total War serie. Nog steeds beslaat de actie twee delen. Er is een campaign map waar je in alle rust je steden kunt ontwikkelen, legers kunt bouwen en diplomatieke relaties met de andere volkeren kunt onderhouden. Maar komt het tijdens deze ‘campaign play’ tot een veldslag dan krijg je de mogelijkheid om de slag zelf uit te vechten tijdens de grootschalige militaire simulatie waarbij je letterlijk met duizenden soldaten de vijanden belaagt. Net zoals vorige delen kun je in Napoleon zelf kiezen hoe je het spel speelt. Wil je je vooral concentreren op het strategische aspect van Napoleons missies dan kun je de computer de veldslagen laten uitvechten terwijl jij legers bouwt, dealtjes sluit en een economische supermacht schept. Maar vechtlustige strategen die vooral actie willen kunnen hun hart ophalen tijdens de talloze gevechten terwijl ze het campaign gedeelte overlaten aan hun adviseurs. Uiteraard is een combinatie van beide speltypes ook mogelijk. Het is maar hoe je het spel wilt spelen.

Minder sterk
Persoonlijk vind ik het campaign gedeelte van Napoleon: Total War iets minder sterk. Hier is waar het lineaire karakter van de game het meest merkbaar is. De doelen zijn helder en duidelijk maar laten niet veel verschillende manieren van spelen toe. Dat zou niet zo’n enorme ramp zijn als er meer campaigns zouden zijn maar met slechts drie (niet al te lange) scenario’s voelt dit aan de karige kant. Daarnaast heeft Napoleon: Total War enige diepgang ingeleverd: er valt een stuk minder aan de steden te sleutelen dan ik gewend ben. Het maken en upgraden van gebouwen is jammer genoeg ook minder geslaagd doordat je soms niet kunt achterhalen waarom het maken van een gebouw niet mogelijk is. Ook de kaart laat te wensen over: alhoewel hij er geweldig uitziet, hadden de scheidingslijnen tussen de verschillende provincies ook iets duidelijker kunnen zijn. De bijgeleverde minimap is weinig effectief: de kaart is zo vol dat hij vrijwel onbruikbaar is geworden.

Kanonnen rocken!
Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk vooral om de gevechten en daar maakt Napoleon: Total War een hoop mee goed. De veldslagen zijn epischer dan ooit tevoren. Of het nu om een kleine schermutseling tussen enkele eenheden burgers gaat of een grootschalig gevecht tussen twee grote generaals en hun legers, een zinderende strijd is gegarandeerd! Er zijn talloze verschillende units die grofweg uiteen vallen in drie verschillende types met elk hun unieke eigenschappen: linie-infanterie (de klappenvangers), cavalerie (flexibel en snel) en leiders (bezorgen bevriende eenheden strategische voordelen). Als laatste – en nieuw in de Total War serie – is er nu ook artillerie. Napoleon was één van de eerste generaals die efficiënt gebruik maakte van kanonnen en dus begin je de eerste campagne met een klein aantal eenheden artillerie. Om de kanonnen alleen al zou ik iedereen aanraden Napoleon: Total War te proberen want het is ontzettend leuk om je tegenstander vanaf afstand uit te dagen met een fijne salvo kanonskogels. Met een beetje geluk en handigheid kunnen deze kanonnen ingezet worden om enorme schade aan te richten bij de eenheden van de tegenstander. Kortom: kanonnen rocken! Niet alleen met artillerie vecht je op afstand, vrijwel elke eenheid is bewapend met musketten of geweren. Er wordt dus flink wat afgeschoten in Napoleon: Total War!

Complexe puzzels
Opvallend is de relatief scherpe AI van de computer, die genadeloos gebruik maakt van gaten in je verdediging en alles uit de kast haalt om het je zo moeilijk mogelijk te maken. Zelfs op easy en medium is de game uitdagend en soms ronduit moeilijk. Echter is de moeilijkheidsgraad van Napoleon: Total War nooit te frustrerend. Hoe meer tijd je in de game stopt, des te meer je het verband tussen eenheden begint te begrijpen. Gevechten, zeker de grote veldslagen, zijn als complexe puzzels die met geduld, inzicht en een flinke dosis geluk zijn op te lossen. Het onder de knie krijgen van de verschillende eenheden levert ontzettend veel speelplezier en genoegdoening op. In de campaign maakt de computer ook optimaal gebruik van steden, geld en legers om hinderlagen op te zetten en strategische passen te verdedigen.

Onlogisch vluchtgedrag
Hoe slim de AI ook is, helaas laat Napoleon: Total War hier en daar een flinke steek vallen. Sommige vluchtende eenheden blijven op onverklaarbare wijze steken op de kaart en bij tijden reageert de computer erg raar op jouw bewegingen tijdens gevechten. Zo stond mijn leger van infanteristen klaar om het (minstens zo grote) leger van mijn Oostenrijkse tegenstander aan te vallen toen een klein groepje van mijn cavalerie op enkele kilometers afstand in de verte een bos uit kwam geslopen. De computer reageerde direct en probeerde een verwoedde poging om zijn complete leger om te draaien, wat er natuurlijk voor zorgde dat mijn basisleger direct aanviel. Dit alles om 15 cavaleristen te ontwijken? Het zijn schoonheidsfoutjes die er ongetwijfeld met een patch nog worden uitgestreken maar toch zijn er meer van dit soort kleine voorbeelden die soms net even teveel storen.

Schitterend
Napoleon: Total War ziet er werkelijk prachtig uit. De campaign kaart is mooier dan ooit tevoren en ook de diverse menu’s, laadschermen en tussenfilmpjes zijn van ongekend hoge kwaliteit. Maar de game komt pas echt tot zijn recht tijdens de gevechten die verpletterend mooi in beeld zijn gebracht. Vanaf grote afstand zien de legers er fantastisch uit. Rook rijst langzaam op als er vuurgevechten uitbreken en de legers laten een duidelijk spoor achter terwijl ze zich verplaatsen. Zoom je iets meer in, dan kun je de soldaten individueel bekijken. Muzikanten spelen hun instrumenten terwijl generaals de aanval inluiden. Weersomstandigheden, licht en schaduweffecten zijn geweldig in beeld gebracht en ook de muziek is episch. Hoe je het ook bekijkt, Napoleon: Total War is een zinnenstrelende ervaring!

Effe langsdroppen
Nieuw in Napoleon: Total War zijn de zogenaamde ‘drop-in battles’. Hierbij kun je er voor kiezen om de gevechten die je in de campaign speelt niet tegen de computer te spelen maar tegen een menselijke tegenstander. Uiteraard brengt dit wel een zeker risico met zich mee, aangezien het niveau (en gedrag) van menselijke spelers erg kan verschillen maar het is een fascinerende optie. Op diezelfde wijze kun je tijdens jouw campaign ook uitgenodigd worden om te knokken in het spel van een ander.

NEGS Oordeel
Napoleon: Total War is een waardig nieuw hoofdstuk in de Total War reeks. Alhoewel de focus op Napoleon en het iets meer lineaire karakter wel enige nadelen heeft, is het erg leuk om het leven en de veldslagen van deze Franse keizer en generaal op de voet te volgen. De nadruk op artillerie en gevechten op afstand is een frisse wind voor geoefende Total War spelers. Napoleon: Total War is daarom ook verplicht voer voor strategiefans. Maar de game biedt helaas net iets te weinig vernieuwing om de annalen van de games-industrie in te gaan als klassieker.

Website: www.totalwar.com

Prijs: € 29,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.