Het is weer een tijdje geleden dat we wat vernamen van Sam Fisher. Het werd wat stil na het enigszins teleurstellende Double Agent, maar deze keer is Sam terug als nooit tevoren. Want waar onze Sam in de voorgaande delen vooral bekend stond als ‘sneaky Sam’ is hij in Splinter Cell: Conviction meer een losgeslagen projectiel die ook in de duisternis kan toeslaan. Verwacht dus veel geweld en minder sluipwerk. Maakt dat de game minder leuk? Nee, maar anders is het wel…
Chillen in Malta
Sam leeft een teruggetrokken bestaan in Malta waar hij zijn dagen slijt aan het wegkwijnen om zijn verloren dochter. Iemand met Sam Fisher’s reputatie zou je in deze situatie met een beetje gezond verstand met rust laten, maar Third Echelon denkt daar natuurlijk anders over. Zij weten hem te vinden en al snel wordt een middagje aan het terras veranderd in een bloederig vuurgevecht. Sam krijgt hulp van iemand binnen Third Echelon om een sinister plan van zijn vorige werkgever te voorkomen en voor je het weet is Sam weer zijn oude zelf. Zijn motivatie om weer volledig deel te nemen aan deze kat en muis praktijken is de informatie dat zijn dochter wellicht nog leeft.
Sneaken is voor mietjes
Nu zeg ik wel dat Sam weer snel zijn oude zelf is, maar dat is niet helemaal waar. Opvallend aan Splinter Cell: Conviction is namelijk de trendbreuk in de gameplay. Sam spaart bijna niemand en in vergelijking met Splinter Cell – The Chaos Theory gaat Sam tekeer als een olifant in een porseleinkast. Rondsluipen is niet echt noodzakelijk en meedogenloos maakt Sam iedereen af die in zijn weg staat. Nu is het wel zo dat je leven een stuk gemakkelijker is wanneer je gebruik maakt van verrassingsaanvallen en de duisternis, maar regelmatig zul je in situaties terecht komen waarbij het knallende mitrailleur heer en meester is. Splinter Cell – Conviction ontpopt zich dan ook eigenlijk meer als een Tactical Shooter, maar dan wel één waarin je kan rondsluipen en klimmen.
Go go Gadget…
Ondanks het hogere actiegehalte van Conviction heeft Ubisoft toch de typische Splinter Cell sfeer weten te behouden. Dat komt met name door het ijzersterke karakter dat Sam Fisher inmiddels geworden is, maar het feit dat je met behulp van een cameraatje onder deuren kan spieken zodat je ziet wat er aan de andere kant op je te wachten staat helpt ook mee. Daarnaast biedt de game je ook voldoende mogelijkheden om als een ‘silent killer’ aan het werk te gaan. Wat dacht je van iemand uit een raam trekken terwijl je zelf buiten aan het raamkozijn hangt? Of iemand van dichtbij, bij voorkeur van achteren, om leggen met behulp van een ‘Silent Kill’ move?
Sam the Executioner
We hebben in Conviction dus de ‘Gun’s blazing’ speelmethode en de ‘zo stil mogelijk’ methode. Maar er is meer. Want wanneer je een tegenstander via een ‘Silent Kill’ move om zeep helpt, krijg je een ‘Execution’ move tot je beschikking. Met deze move kun je – afhankelijke van je wapen – een x-aantal tegenstanders markeren en mits deze binnen schietafstand zijn, zal Sam ze allemaal in een stille soepele dodelijke animatie executeren. Sommigen denken wellicht dat deze move de game te gemakkelijk zal maken aangezien je deze speciale move direct krijgt wanneer je een ‘Silent Kill’ uitvoert. Maar dat is niet waar. Het aantal tegenstanders in Splinter Cell: Conviction is namelijk aanzienlijk en tactisch gebruik van de ‘Execution’ move is noodzakelijk om zonder kleerscheuren door de levels te komen.
Sam de gatenkaas
En kleerscheuren zal je oplopen in Conviction. Sam is namelijk alles behalve onsterfelijk en na een paar goede treffers licht de ouwe rot in het vak al op apegapen. Op zich is daar niks mis mee, het maakt de game wat realistischer dat op zijn beurt weer bijdraagt aan de sfeer. Maar soms is het wel lastig aangezien de vuurgevechten talrijk zijn en je ze niet altijd even goed kan vermijden. Maar gelukkig heeft Ubisoft een zeer degelijk dekkingssysteem in de game geïmplementeerd. Tactisch kun je je van dekking naar dekking begeven en Sam rolt desnoods naar veiligheid. Echter is het systeem naar mijn smaak net niet innovatief genoeg. Je moet nog iets teveel nadenken waardoor je niet intuïtief snel dekking kan zoeken.
Verloren subtiliteit
Toch vind ik het jammer dat Sam zijn subtiliteit is kwijtgeraakt. Je kan nog steeds gebruik maken van de duisternis maar ik mis behoorlijk wat stealth elementen waardoor ik het idee krijg dat Ubisoft helemaal niet wilt dat je onopvallend te werk gaat. Zo is er geen mogelijkheid om lijken te verbergen en kun je op die manier dus de tegenstander ongewild alert maken. Daarnaast is er ook geen enkele mogelijkheid om een vijand naar je toe te lokken door bijvoorbeeld geluid te maken of een steentje te gooien. Allemaal elementen die ik wel in vorige delen van Splinter Cell ben tegengekomen. Ik vind het erg jammer dat men er voor gekozen heeft deze elementen nu weg te laten. Een ander onderdeel waarin Sam minder subtiel is geworden, is het ondervragen van zijn vijanden. Deze ‘Interrogation’-modus is erg stoer en Sam slaat zonder blikken of blozen zijn slachtoffers door wc-potten en andere narigheid.
NEGS Oordeel
De ‘Story’-modus van Splinter Cell – Conviction is niet heel groot, maar er zijn voldoende extra modi die je al dan niet online kunt spelen en daar kun je jezelf flink zoet mee houden. Ondanks dat de kern-gameplay van Splinter Cell toch een beetje aangetast is, vind ik Conviction wel een geslaagde titel. De game is spannend, uitdagend en grafisch zeer geslaagd. Met name de flashbacks die in de achtergrond verwerkt zijn terwijl je speelt, zijn schitterend. Splinter Cell: Conviction is dan ook zeker een aanrader, maar verwacht geen Sneaky Sam maar een Serious Sam.
Website: www.splintercell.com
Prijs: € 29,99 (PC)
Verkrijgbaar voor: PC en Xbox 360
Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.
