Demonen slachten is altijd al een favoriete bezigheid geweest van mij in games. Op de één of andere manier is het heerlijk om de belichaming van het kwaad keihard in het stof te laten bijten. Ik was dan ook verheugd toen ik hoorde dat Demon’s Souls in Europa uitkwam eind juni. Gewapend met mijn geloof in het goede trok ik weer ten strijde tegen het bovennatuurlijke gespuis, echter hadden de Demonen deze keer een verrassing voor mij in petto. Demon’s Souls is namelijk duivels moeilijk!

Dark Fantasy
Demon’s Souls is een Dark Fantasy game die officieel in de categorie RPG past. Er zijn vele statistieken, hitpoints en mana en je wapens en pantser hebben een durability-waarde die langzaam door gebruik afneemt waardoor je het regelmatig moet laten bijwerken door een smid. Uiteraard moet de wereld gered worden want er is weer een koning zo slim geweest om een oude slapende demon wakker te maken voor meer macht en dat soort zaken lopen altijd slecht af. Zo ook voor Boletaria – het land waarin Demon’s Souls zich afspeelt - die als gevolg volledig verwoest is, waar mensen zielloos rondlopen en demonen feest vieren.

Realistische gevechten
Hoewel Demon’s Souls in de kern echt een RPG is, zou je dat niet zeggen als je de gevechten in actie ziet. De gevechten zijn tactisch, realistisch, real-time en behoorlijk moeilijk. Je hebt lichte en zware aanvallen, verdediging en pareermanoeuvres en je kan wegduiken en rollen van je vijanden. Je hebt drie meters die je gezondheid vertegenwoordigen. Zo heb je de gebruikelijke hitpoints-meter, je mana-meter voor je magie, en een stamina-meter. De eerste twee spreken voor zich maar de stamina-meter is van wezenlijk belang. Je stamina-meter geeft namelijk je conditie weer. Deze meter loopt zeer snel leeg en vult zich ook snel weer aan. Als je rent, aanvallen uitvoert of jezelf verdedigt, loopt je stamina leeg. Als je stamina op is, dan stelt je verdediging niks meer voor en kun je ook niet meer aanvallen of rennen. Je aanvallen timen en klappen ontwijken is dan ook absoluut noodzakelijk wil je overleven. Om alles nog een stuk lastiger te maken moet je ook nog rekening houden met wat je allemaal meezeult en wat je ‘equipped’ hebt. Zodra één van deze twee waardes overschreden wordt, word je baggertraag en ben je in de gevechten totaal niet flexibel meer.

Alle zielen verzamelen!
Aangezien de wereld al zo goed als naar zijn grootje is, is het aan jou de nobele taak om de Demonen te vernietigen en de opperdemon weer in slaap te brengen zodat de wereld weer fatsoenlijk herbouwd kan worden. In zo’n wereld heb je niks meer aan geld, en dus zijn zielen de nieuwe munteenheid in Boletaria. Met zielen kun je alles. Je kunt er nieuwe uitrusting en items mee kopen, je uitrusting laten repareren, nieuwe magische spreuken en wonderen – de heilige tegenhanger van magie – leren en je kunt jezelf sterker maken door de diverse statistieken van je karakter te verhogen. Zielen zijn dus zowel je geld als je XP waardoor je soms lastige keuzes moet maken. Elke vijand die je doodt, levert zielen op en uiteraard leveren de sterkste vijanden de meeste zielen op.

Het leven is overschat
In een wereld waarin alles verwoest is, stelt het leven niet zoveel meer voor en dat geldt ook voor Demon’s Souls. Doodgaan is namelijk niet het einde. Dankzij de laatste goede krachten word je ziel gespaard en kun je je strijd voortzetten in ‘soul-form’. In deze vorm zul je de meeste tijd in de game doorbrengen om het simpele feit dat je ontiegelijk vaak doodgaat. Het verschil tussen leven en dood is niet heel erg groot. Levend heb je al je hitpoints tot je beschikking en in Soul-form maar een gedeelte hiervan. Daarentegen zijn je aanvallen in Soul-form wel weer iets krachtiger. Uiteindelijk is het beter om levend te zijn, maar gezien de snelheid waarmee je hitpoints verliest, maakt het eigenlijk weinig uit.

Aparte Online modus
Demon’s Souls is eigenlijk een online game, maar niet een MMO. Demon’s Souls is ook zonder internetverbinding te spelen maar als je dat doet, mis je eigenlijk een hele belangrijke feature van de game. In Demon’s Souls kun je namelijk boodschappen voor elkaar achterlaten waarin je andere spelers die de game ook spelen hints kan geven of juist op het verkeerde spoor kan zetten. Daarnaast zie je andere spelers de game ook spelen in de vorm van schimmen die in jouw spel voorkomen. Ook leuk is dat je bloedplassen van andere spelers kan vinden, en als je deze aanraakt krijg je te zien hoe deze speler zijn karakter is gestorven. Dit kan je soms waarschuwen voor naderend gevaar hoewel de meeste spelers op een ongelukkige en soms zelfs domme wijze sterven. Een laatste leuke online feature in de game is dat je de hulp in kan roepen van andere spelers om zo bijvoorbeeld een machtige tegenstander te verslaan. Jij kan op deze manier ook andere spelers helpen en als jij een speler helpt een demon te slachten, dan krijg jij als beloning je lichaam weer terug. Op zich een leuke beloning ware het niet dat je deze zo weer kwijt bent. Een minder leuke optie is dat spelers ook jouw spel binnen kunnen dringen en jou afmaken. Een feature die ze, gezien de moeilijkheidsgraad van de game, van mij achterwege hadden mogen laten.

Zuur
De kwaliteit druipt er vanaf bij Demon’s Souls. De sfeer is geweldig duister, de graphics prachtig, de geluidseffecten realistisch naar en het gevechtssysteem is bijzonder ingenieus. Er is alleen één ding wat op een reuzemanier roet in het eten gooit en dat is de moeilijkheidsgraad. Ik ben nog geen game tegengekomen die zo onverbiddelijk hard is als Demon’s Souls. In de game verzamel je zoals gezegd zielen, maar zodra je sterft ben je al je zielen kwijt. Deze kun je weliswaar weer terugkrijgen door je eigen bloedplasje op te zoeken, maar als je weer sterft vóór dat je deze opgepakt hebt – en geloof me, dat gebeurt meer dan je lief is – ben je de zielen permanent kwijt. Dat is dus geld en XP wat je in één klap kwijt kan zijn. Als je net genoeg zielen had voor een handig item of een mooie stat-upgrade, dan is het ontzettend zuur als je al deze zielen kwijtraakt.

Een normale dag in Boletaria
Alsof het verliezen van al je zielen nog niet erg genoeg is, word je na je dood ook nog eens aan het begin van het level teruggezet en zijn alle monsters weer tot leven gewekt. Alleen je gevonden items blijf je houden. Maar items en uitrusting kun je weer niet verkopen. Verder zijn er vele consumeerbare items te koop waaronder genezende kruiden, vuurbommen en pijlen. Deze items zijn wel behoorlijk duur. Zo kwam ik in een situatie terecht waarbij ik het op moest nemen tegen zes vijanden tegelijk in een behoorlijk ontactische situatie. Slim als ik was besloot ik de vijanden van boven te beschieten met pijl en boog en zo de gelederen wat uit te dunnen. Deze tactiek werkte prima, maar helaas stierf ik enkele minuten na dat gevecht door een soort Trol met een grote knuppel. Het resultaat? Weer helemaal terug aan het begin van het level zonder zielen, zonder pijlen – die had ik immers allemaal opgebruikt -  en alle vijanden weer terug tot leven waaronder dus ook die overmacht aan monsters op die ene locatie. En mijn bloedplasje met zielen ligt daar natuurlijk achter… Als ik daar dus weer voorbij wilde komen moet ik dus eerst zielen gaan sprokkelen en met die zielen weer pijlen kopen. Het lijkt wel werken!

Hardcore?!
Sommigen zeggen dat Demon’s Souls gewoon heel erg ‘hardcore’ is. Hardcore? Hardcore?! Sadomasochistische waanzin zal je bedoelen! De makers hebben op geen enkele manier gedacht aan hulpmiddelen voor spelers. Een kluis bijvoorbeeld waar je zielen veilig kan opslaan, of een fatsoenlijk checkpoint systeem om de gigantische levels beter overbrugbaar te maken. Het lijkt wel of de makers helemaal niet willen dat je de game speelt! Wel kun je diverse kortere routes vrijspelen in de levels waardoor je er iets gemakkelijker doorheen loopt. Maar als je bij een eindbaas sterft, word je alsnog helemaal aan het begin van het level gezet. Was het nu zoveel moeite om een checkpoint vóór de eindbaas neer te zetten? Desondanks blijft Demon’s Souls mij wel intrigeren. Het doorgronden van een level, telkens toch een klein stukje verder komen, het is verslavend. Alleen al dat plichtmatige ‘grinden’ – oftewel zielen sprokkelen – had voor mij niet gehoeven. Maar waarom blijf ik toch, ondanks alles, het spel weer oppakken?

NEGS Oordeel
Aan één kant heb ik er verschrikkelijk de damp in wat Demon’s Souls betreft. Dit spel heeft alles in zich om een Gold stempel te halen, maar weet dit te voorkomen door de absurde moeilijkheidsgraad. Het is net alsof je de allerlekkerste taart van de wereld voorgeschoteld krijgt, maar voordat je een hap kan nemen, besluit de banketbakker er eerst overheen te pissen. Eigenlijk is het schandalig. Iedere volwassen gamer – met een leven – die waarde hecht aan zijn schaarse game-tijd, kan ik Demon’s Souls niet echt aanbevelen. Desondanks biedt de game wel kwaliteit en blijft hij intrigeren. Echter vind ik de moeilijkheidsgraad veel te hoog en vandaar dat deze ‘above average game’ van mij toch een Average stempel krijgt. Ik hoop dat de makers tot inkeer komen en een update of een vernieuwde versie uitbrengen waarbij de moeilijkheidsgraad net ietsje lager is.

Website: www.demons-souls.com

Prijs: € 59,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 exclusief