Voordat je begint met spelen moet je eerst kiezen wat je wilt doen: Je kunt kiezen tussen Dance Mode, Workout Mode, Wii Balance Board Mode, Training Mode en DDR school. Ik heb met name het Wii Balance Board getest met dit spel. De rest lijkt me wel vrij duidelijk. In Training mode kun je oefenen met de liedjes en het dansen zonder dat het je punten kost en in DDR School kun je oefenen met de verschillende pictogrammen die voorbij komen in het spel, zodat je zeker weet dat je de juiste beweging maakt.

DDR School
De DDR School is opgebouwd uit lessen, je begint met het oefenen van de linker- en rechterpijlen en langzaamaan krijg je er per les steeds iets bij om mee te oefenen tot je in Les 5 alles tegelijk krijgt. In Workout Modus kun je ervoor kiezen om met de optionele dansmat en controllers te trainen of met het Wii Balance Board. Je moet sowieso je lengte invoeren en het Wii Balance Board kan je gewicht ook meten, zodat je kunt werken aan je BMI (Body Mass Index).

Je kunt tevens kiezen of je met tijd wilt meten hoe hard  je traint of met aantal Kcal. Dat laatste is natuurlijk maar een indicatie en erg hard gaat het niet met de Kcal. Eén liedje verbrandt hooguit 10Kcal in de Basic modus. Voor de rest lijkt deze modus erg op het gewone dansen, met dat verschil dat wordt bijgehouden wat je verbrandt of hoeveel tijd je gespeeld hebt.

Dansmodi
In Dance Modus vervolgens, kun je kiezen tussen Classis Modus en Choreography. In de eerste modus kun je kiezen of je met je Wiimote + Nunchuck speelt gecombineerd met de dansmat en in Choreography speel je sowieso met je Wiimote en Nunchuck bij Beginner, Basic en Difficult, en pas bij Expert mag je ook de dansmat erbij gebruiken. Op dat moment speel je dus met je hele lichaam en moet je een danser op het scherm nadoen. Geen gemakkelijke opgave, dus oefenen in de andere speelsterktes is echt wel vereist.

Alleen of met vrienden of familie
Als je gaat dansen in Classic Modus kun je kiezen of je met één of meerdere spelers speelt. Ik was maar alleen, dus ging ik voor de 1-player modus. Als je met meerdere spelers bent, kun je er nog voor kiezen om Friendship (in groepen dansen, hoogste punten tellen), Sync (tegelijkertijd dansen, laagste score telt) of Family (iedere score telt, het maakt niet uit wie de pijl indrukt) modus te gebruiken. Daarna kom je in een menu waar je nummers kunt kiezen om op te dansen. Tijdens het dansen speel je meer nummers vrij, dus ze staan er nog lang niet allemaal tussen in het begin. Vervolgens kun je per nummer kiezen of je Beginner, Basic, Difficult of Expert wilt dansen. Ik ben van mening dat iedereen Beginner wel kan, dus als je je niet wilt vervelen zou ik direct naar Basic of Difficult modus gaan.

Uitdagingen
Voordat het spel begint, krijg je een Challenge te zien. Tijdens het dansen krijg je namelijk punten en die bepalen, onder andere, of je een Challenge haalt. Als je klaar bent, krijg je te zien welke delen van de Challenge gelukt zijn en je krijgt meteen een nieuwe Challenge. Sommige horen specifiek bij een nummer en voor andere Challenges mag je zelf een nummer kiezen om te spelen. Als het specifiek bij een nummer hoort, staat dit in het nummerkeuze-menu al voorgeselecteerd. Dit geldt behalve voor de Dance Modus ook voor Wii Balance Board modus. Uit ervaring weet ik inmiddels dat de Challenges niet altijd even makkelijk zijn, zelfs niet in Basic of Beginners modus. Ik heb dus nog niet heel veel nummers vrijgespeeld.

In de Opties kun je er overigens voor kiezen om geen combinaties van toetsen te willen. Dit is vooral handig als je alleen met de Wiimote kunt spelen, zonder Nunchuck. Verder vind ik het Opties-menu wel een beetje onoverzichtelijk en niet van alle opties werd me duidelijk wat die optie doet, ook al staat er een korte beschrijving bij. Zo kun je bijvoorbeeld twee dansmat-configuraties zien, maar er staat niet bij wat het verschil is.

Dansers na-apen
In Choreography Modus kun je de danspasjes en armbewegingen doen die bij een nummer horen. Al worden die danspasjes pas getest in Expert-modus. Je krijgt een danser in beeld en die doet een paar bewegingen voor, althans, in Beginner en Basic krijg je daadwerkelijk de tijd om daar goed naar te kijken. Een niveautje hoger moet je bijna tegelijkertijd meebewegen met de danser. Daarna krijg je de pijlen en pictogrammen voor de bewegingen in beeld en moet je het zelf doen.

Ik vind wel erg jammer dat in die modus de dansmat niet meegenomen wordt. Je moet dus pijlen zelf indrukken op de Wiimote. Op zich nog lastig genoeg soms, als je het moet combineren met armzwaaien, maar toch, het leuke aan een dansspel is toch dat je erbij kunt dansen? En zeker als je de pasjes goed wilt leren voor de Expert-modus is het toch wel handig als je ze ook daadwerkelijk met de dansmat kunt oefenen. Maar toch, het moet gezegd, de armbewegingen maken het wel leuker en geven je meer dan in Classic-modus het gevoel dat je met iets compleets bezig bent. Wat me trouwens opviel: de pictogrammen verschijnen echt prima op de beat van de muziek en het spel reageert uitstekend op input van de controllers. Dat was bij Dance Party Pop Hits wel anders….

NEGS Oordeel
Met zo’n 50 nummers om uiteindelijk uit te kiezen, heb je heel wat om voor te spelen, want in het begin heb je maar zo’n 20 procent hiervan. Dat geeft je de kans om elk nummer echt goed te oefenen, tot vervelens aan toe. Dance Dance Revolution: Hottest Party 4 is geen saai spel, ook geen slecht spel en als je een dansmat en/of Wii Balance Board hebt, dan is het echt wel de moeite waard om aan te schaffen. Zeker omdat er ook een speciale Workout Modus in zit, kun je nog werken aan je lijn ook, op een leuke manier.

Website: www.konami.com

Prijs: € 29,99

Verkrijgbaar voor: Wii exclusief

Gast-Negger: Annelies Verhelst

Het ziet er briljant leuk uit. 8 bit monsters die je 8 bit bases belagen. In het geval van Revenge of the Titans is het een tower defence spel. Oftewel je begint met een basisgebouw en er komt een golf van vijanden op je af die proberen je basis te vernietigen. Om deze slechteriken van Mars te stoppen bouw je torens die ze aan flarden schieten. Het kanonnenvoer zijn de grondtroepen van Space Invaders, ja echt. Het is in ieder geval origineel en het verklaart het uiterlijk.

Groot en lomp
Natuurlijk worden de tegenstanders steeds groter en lomper dus moet jij ook steeds grotere en lompere torens ontwikkelen. Hiertoe heeft Revenge of the Titans een heel uitgebreid assortiment mogelijkheden. Elke ronde kan je één ontwikkeling kiezen en zo probeer je steeds beter je grondstoffen te ontwikkelen, wapens te ontwikkelen en je technologie tot nieuwe hoogtepunten te krijgen. Ga je voor upgrades waardoor je huidige torens sneller schieten of besteed je drie rondes aan het ontwikkelen van een laser toren? Leuke keuzes die ook je spelstrategie bepalen.  Ook je financiën blijven bewaard over de velden heen dus het is een uitdaging de tegenstander zo goedkoop mogelijk het hoofd te bieden en veel over te houden voor als het moeilijk wordt.

Beetje flauw
Grafisch is het dus grappig, maar niet bijzonder mooi. Het is duidelijk te merken dat de makers zichzelf hilarisch vinden met de flauwe stemmetjes en grapjes tussendoor. Persoonlijk vind ik het allemaal een beetje flauw (en dat van iemand die kon lachen om Duke Nukem, mijn grens is laag!).

Het spel kent drie opties: campaign, endless mode of survival en die spreken voor zich en lijken erg op elkaar. Het gebrek aan verassingen kenmerkt ook het spel zelf, wat een aaneenschakeling van meer van hetzelfde is. De monsters komen het veld binnen en gaan zo snel mogelijk naar je basis. Bouw je resource verzamelaars, bouw je torens, wacht af. En hé, na tien levels een eindbaas. Ooit werkte dit in de tijd van Space Invaders en Pacman omdat we geen keus hadden, maar nu niet meer.

Niet veel om handen
Verder is er weinig te zeggen over het spel, want er is ook niet meer. Ik vind het een grappig spelletje, maar na een paar uurtjes was ik er toch echt klaar mee. Mocht iemand dit spelen en vertellen dat in de tweede helft van het spel de grote verassing ligt, laat het horen. Als het op de IPad zou werken zou het een leuk spelletje voor op een druilerige dag op de camping zijn. Maar op de PC voor 20 euro? Dan zou ik het lekker laten liggen.

NEGS Oordeel
Revenge of the Titans is op zich een leuk spelletje, grappig en merkbaar met veel liefde vormgegeven. Maar zeker nog geen volwassen spel voor een serieuze prijs. Ben je een groot fan van Tower Defence games? Er zijn betere spellen voor minder geld. Ben je fan van 8 bit spellen? Speel dan 8 bit spellen zou ik zeggen. Alleen kopen voor een prikkie dus.

Website: www.puppygames.net

Prijs: € 19,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC en Mac

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Puzzelen in 3D

Het concept van Puzzle Dimension is simpel: verzamel alle zonnebloemen door met een bal door het level te rollen. De bal kan alleen naar naburige tegels rollen of over een tegel dan wel afgrond heen springen ter grootte van één tegel. De uitdaging tijdens het oplossen van de puzzels komt van de tegels met speciale eigenschappen. Zo heb je tegels die verdwijnen als je er een keer overheen rolt, ijstegels waar je in een rechte lijn overheen glijdt, tegels die in vlammen uitbarsten als je er een keer overheen rolt, trampolines die je 3 tegels verder doen springen en ga zo maar door.

In het begin spelen de puzzels zich af op een plat vlak, maar latere puzzels bestaan uit een driedimensionaal figuur waar je overheen, onderdoor en langs rolt. Dit vergt aardig wat ruimtelijk inzicht van de speler, maar de behulpzame camera die afzonderlijk van de bal bestuurd wordt, helpt met inschatten waar je terecht gaat komen als je bijvoorbeeld van een tegel afrolt naar een lager niveau.

Puzzelen op eigen tempo

In Puzzle Dimension draait het niet om snelheid of reactievermogen, aangezien je elke puzzel op je eigen tempo kan voltooien zonder tijdlimiet. Als je eenmaal alle puzzels hebt opgelost, is het mogelijk om je score te verbeteren. Hierbij komt echter wel snelheid om de hoek kijken.

Door grote delen van de levels snel achter elkaar te ‘ontpixelen’ bouw je combo’s op die de score vermenigvuldigen. Een zo hoog mogelijke score behalen, vraagt niet alleen  om snelheid maar je zal ook alternatieve oplossingen moeten vinden waarbij je over zoveel mogelijk tegels rolt om ze te ‘ontpixelen’.

Visueel pixelgenot

Visueel is het spel een genot voor het oog. Aanvankelijk is alles opgebouwd uit pixels maar zodra je in de buurt komt spatten de pixels uiteen en wordt het echte figuur zichtbaar. Op het feit na dat dit een mooi visueel effect geeft, maakt het ook meteen duidelijk waar je wel en niet geweest bent. Het spel is ook in 3D te spelen.

Tegelijk met de visuele verandering past ook de muziek zich aan het ‘ontpixelen’ van het level aan. In het begin klinken de deuntjes op de achtergrond als 8-bit muziek maar worden langzaam maar zeker meer eigentijdser naarmate je over de tegels rolt. De muziek is in zowel 8-bits en eigentijdse vorm leuk om te horen en hoewel geen enkel deuntje echt uitblinkt, zal je je er ook niet aan storen tijdens het spelen.

NEGS Oordeel

Puzzle Dimension is een zeer geslaagd puzzelspel dat de speler stap voor stap moeilijkere puzzels voorschotelt. Met de 100 levels waar het spel uit bestaat, krijg je veel speel plezier voor je geld en de retro stijl is bijzonder geslaagd.

Doctor Entertainment zijn er met hun debuut-game in geslaagd een ontzettend goede game af te leveren die je als puzzelliefhebber niet mag missen. Voor puzzelaars dus een must-have en voor degenen die wel een puzzelspel willen proberen, is dit een goede game om in het genre te stappen. Wat mij betreft een absolute aanrader en daarom krijgt Puzzle Dimension een dikke Approved stempel.

Website: www.puzzledimension.com

Prijs: € 9,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, PC en Mac

Gedegen maar niet bijzonder
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: F.E.A.R. 3 is een gedegen shooter. Ik ga er een aantal alinea’s aan wijden, maar met de bovenstaande boodschap is eigenlijk alles zo’n beetje wel gezegd: FEAR 3 blinkt nergens echt in uit en heeft ook geen tenenkrommende zwaktepunten.

Het flinterdunne verhaaltje vermaakt tijdens het spelen, maar is na de eindcredits al snel vergeten en ook de aardige multiplayer features zullen geen nieuwe zielen winnen. FEAR 3 weet de nobele kunst van het ‘middle of the road’ gamedesign tot verbluffende hoogtes te verheffen en dat is op zich best knap!

Luister naar de stemmen
Net als de voorgaande delen van F.E.A.R. stap je in de schoenen van de stoicijnse Point Man. Hij is het enige overlevende lid van het First Encounter Assault Recon (F.E.A.R.) team dat in een bittere strijd verwikkeld is met het Armacham Technology instituut en diens sinistere experimenten: het uit de horrorfilm The Ring ontvoerde demonische meisje Alma Wade en Point Man’s halfbroer Paxton Fettel.

In het begin wordt Point Man door Fettel uit een cel van Armacham bevrijd en vanaf dat moment begint een daverende vlucht door kapot geschoten ruines, verlaten stadswijken en donkere steegjes op zoek naar… Tja, naar wat eigenlijk? Ik moet je bekennen dat ik na enkele minuten het verhaal al compleet kwijt was, maar gezien de lineaire opzet van de missies maakt dat ook niet uit: door middel van voiceovers krijg je elke keer weer netjes verteld welke kant je op moet rennen en welke bad guys je aan gort moet knallen. En dat is ook waarvoor we gekomen zijn, toch?

Sneaky vijanden
En met dat schieten zit het wel snor: FEAR 3 heeft een prima selectie aan (ietwat standaard) wapentuig om de toch wel erg generieke tegenstanders te bestrijden. Die gevechten spelen lekker: de controls voelen fijn, er is veel grafisch geweld op het scherm en de diverse lokaties bieden genoeg plekken om dekking te nemen of alternatieve routes te kiezen. En dat is iets wat je veel zult doen: de AI van de soldaten van Armachan haalt namelijk alles uit de kast om het je erg moeilijk te maken. Zomaar een level binnenstormen eindigt vaak met een dode Point Man.

Je tegenstanders gebruiken sneaky tactieken en communiceren die ook met elkaar. Tel daarbij op dat de welbekende bullet-time weer zijn entree maakt en je zult je tijdens de gevechten niet snel vervelen. Enkele keren gedurende de game kruip je in een soort mech-achtige constructie en beuk je jezelf als een razende door de muren van gebouwen heen terwijl je dozijnen soldaten verpletterd. Uiteraard zijn er eindbaasgevechten, is er een ‘turret-scene’ en wisselt het strijddecor om de twee tot drie levels om je net dat beetje afwisseling te geven zodat je door blijft spelen.

Broederliefde
Leuk is dat zodra je een level met Point Man hebt uitgespeeld, je het nog een keer kunt spelen met Paxton Fettel. Fettel houdt er een compleet andere manier van spelen op na: in plaats van bruut wapentuig zet hij zijn geniepige paranormale krachten in om tegenstanders te bezetten en tegen elkaar te laten vechten. Het contrast tussen beide speelstijlen is aantrekkelijk en levert een leuke afwisseling op. Uiteraard heeft het verhaal van FEAR 3 voor elke broer een andere afloop en speelt de gespannen verstandshouding tussen de broers een belangrijke rol in deze climax.

Horror zonder horror
Een belangrijk en zeer smakelijk ingredient van de vorige F.E.A.R. games was het horror element. De spanning werd regelmatig zinderend hoog opgevoerd en je wist nooit wat je om dat volgende hoekje kon verwachten. Het is dus ook erg teleurstellend dat FEAR 3 die sferische momenten heeft ingeruild voor een overdaad aan (spectaculaire) shoot-outs.

Er is een klein vleugje horror te bespeuren en het spel heeft een vrij duister sfeertje, maar over het algemeen valt er weinig meer echt te griezelen. Deze beslissing valt te betreuren en maakt van FEAR 3 een erg standaard shooter met hier en daar wat horror in plaats van een gejaagde survival shooter.

Onderhoudende multiplayer
Gelukkig is er meer! Zo kun je samen met een vriend de gehele campaign in co-op spelen. Naast co-op biedt FEAR 3 een groot aantal verschillende multiplayer opties. In Soul King gaan spelers elkaar te lijf met bezeten soldaten om zo een zo groot mogelijk aantal zielen te verslinden. Dit levert intense gevechten op die door de paranormale krachten van Fettel net weer een beetje anders aanvoelen dan het standaard PVP geknal. Een variatie op Soul King is Soul Survivor waar slechts één speler de andere soldaten in bezit kan nemen, terwijl de overgebleven spelers hem proberen te bevechten.

In Contractions werk je met drie andere spelers samen om steeds groter wordende aantallen zombie soldaten uit je basis te weren. Tussen de waves door verzamel je kratten wapens en ammunitie en repareer je de muren rond je huisje. Het is schaamteloos gejat van Call of Duties Zombie-modus, maar het speelt lekker. Tenslotte is er de kleurig genaamde F**king Run modus: vier spelers proberen een steeds dikker wordende mistwolk te ontsnappen terwijl er allerlei obstakels en tegenstanders in hun weg geworpen worden.

NEGS Oordeel
Uiteindelijk weten zelfs de aanstekelijke multiplayer modi FEAR 3 niet te verheffen boven het soms irritant aanwezige ‘middle of the road’ gehalte. Het is beslist geen slechte game, maar door het ontbreken van de juist zo fijne horror elementen die we van deze serie gewend zijn en de generieke gameplay en levels zal FEAR 3 te boek gaan als één van de talloze shooters die op dit moment op de sterk verzadigde shootermarkt verkrijgbaar is. NEGS advies: wacht een paar maanden en schaf de game aan voor een leuk budget prijsje!

Website: www.whatisfear.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Weinig origineel
Op zich is het begrijpelijk dat EA weinig ruchtbaarheid heeft gegeven aan Shadows of the Damned. Het plot van de game, de gameplay zelf, de vijanden – deze keer weer eens demonen -  en zelfs de graphics hebben we allemaal al eens eerder gezien.

Mijn allereerste indruk van de game was dan ook ‘been there, done that, got the T-Shirt’. Maar hoewel de gebruikte elementen al duizenden keren gerecycled zijn, weet Shadows of the Damned het geheel met zo’n charme neer te zetten, dat ik de game gaandeweg steeds meer ging waarderen. Wellicht heeft dat ook te maken met het feit dat de game zichzelf niet zo serieus neemt.

Demonen jagen op zijn Spaans
Je speelt de demonenjager Garcia Hotspur, een foute coole gast met een extreem stoere gun en een vreselijk fout accent. Het doet mij denken aan Antonio Branderas, en dan met name in zijn rol ‘Puss in Boots’ uit de film Shrek. Garcia weet de Demonen goed dwars te zitten en dat heeft natuurlijk gevolgen.

Garcia heeft een meisje, Paula, waar hij helemaal gek van is en zij is het ideale slachtoffer van de smerige spelletjes van de demonen. De opperdemoon Fleming ontvoert haar persoonlijk en martelt haar iedere keer dood. Het liefst zoveel mogelijk voor de ogen van Garcia. Garcia laat het er niet bij zitten en vertrekt naar de poorten van de hel om zijn meisje terug te halen. Deze poorten zijn te vinden op het eind van een snelweg. Geheime demoneninformatie? ‘Not according to the Internet!‘, aldus Garcia die in de introfilm de vierde wand doorbreekt. De toon is gezet.

Geweer? Geef mij maar Johnson!
Wel origineel, en best wel erg grappig, is Garcia’s geweer. Dat is namelijk niet zomaar een pistool maar een ex-demon genaamd Johnson. Deze bijdehante kerel kan in alles veranderen wat Garcia wil. In de game houdt dat voornamelijk in een fakkel en drie soorten geweren. In de tussenfilmpjes kan Johnson ook nog veranderen in allerlei andere coole apparaten zoals een motor.

Johnson is een beetje de gids door de hel. Hij weet alles van zijn soortgenoten en hij kent de weg en de manier van leven in de hel en daar vertelt hij graag over. Zo heb ik geleerd dat Demonen niks meer hebben om over te praten en daarom maar gedachteloze moordmachines zijn, dat demonen eigenlijk alleen maar elkaar hebben om op te eten en dat ligt en (losse) tanden eigenlijk illegaal zijn. Het hele gebeuren is wat ludiek en geeft de extreem duistere, gewelddadige en bloederige setting iets geheel luchtigs. Niet luchtig genoeg? Wat dacht je van de savepoints? Een oude vriend van Johnson laat bij elk savepoint een sprankelende drol achter.

Knallen in de derde persoon
Shadows of the Damned is een Third Person Shooter gemaakt op de welbekende Unreal Engine. Hierdoor zijn de graphics erg generiek, wordt er gebruik gemaakt van ‘scripted events’ en speelt het gebeuren erg vertrouwd. Je kan lekker rondrennen terwijl je schiet en je kan ook preciezer richten. Een leuke vernieuwing is de mogelijkheid je in één keer om te draaien. Zo kun je langs je vijanden rennen en je in één keer omdraaien om zo je vijanden onder vuur te nemen.

Je hebt drie soorten geweren tot je beschikking die je het beste kan omschrijven als: standaard pistolen, zwaar en langzaam en een mitrailleur. Elk heeft zijn eigen soort tanden, oftewel ammunitie. Tof is dat je tijdens de gevechten heel snel kan schakelen tussen deze geweren. Ook heb je de mogelijkheid met Johnson een grote vuurbal af te schieten. Hiermee kun je geitenkoppen licht laten geven (niet vragen, gewoon aannemen) en demonen een brandende pijn doen. Als je te dichtbij een demoon bent, kan Johnson spontaan veranderen in een fakkel en die ram je dan fijn door het oog van je tegenstander.

Superdemonen
De weg naar Fleming’s kasteel – die overigens gek is van opera – is lang en onderweg zul je naast de reguliere demonen ook vele superdemonen tegenkomen. Sommigen hiervan zijn echt reusachtig en een zeer imposant gezicht. Elke superdemon heeft een zwakke plek, en 9 van de 10 keer is dat een grote bloedcapsule waarmee de demon zijn krachten voedt. Deze kapotschieten is het devies.

Sommige van deze superdemonen hebben hun bloedcapsule verstopt zitten. Vaak moet je dan eerst deze vinden en dat doe je meestal door slim gebruik te maken van licht of duisternis. Een goed geplaatste lichtkogel kan wonderen doen en de zwakke plek van de demon tevoorschijn toveren. En soms is de zwakke plek van een demon alleen maar zichtbaar in het duister. De gevechten met deze superdemonen kunnen nog behoorlijk uitdagend zijn, hoewel het trucje van licht en bloedcapsules wel veel herhaald wordt.

Dwalen door Duisternis
Een spannend element in Shadows of the Damned is de duisternis. Deze grijpt op sommige momenten razendsnel om zich heen en sommige gebieden zijn alleen maar omgeven door duisternis. Hier doorheen waden is geen sinecure voor Garcia, en langzaamaan zal deze duisternis je gezondheid wegvreten. Snel hier doorheen rennen en op zoek gaan naar lichtbronnen – zoals de eerdere genoemde geitenkoppen – is dan nodig om te overleven.

Gelukkig zijn er genoeg hulpmiddelen voor Garcia om in leven te blijven. Zo vindt hij in de duisternis kloppende harten die hem meer weerstand tegen de duisternis bieden. Maar ook kan hij sterke drank vinden waarmee hij zichzelf kan genezen (in de hel is veel alcohol drinken namelijk goed voor je) en diverse witte en rode diamanten. Hiermee kan Garcia goederen kopen en zichzelf upgraden. Denk hierbij aan ammunitie, meer gezondheid en meer schade met je wapens.

NEGS Oordeel
Shadows of the Damned is niet origineel en toch weer wel. Vernieuwend is de game niet, maar hij is zeker weten vermakelijk. De game weet luguber en luchtig tegelijk te zijn en zal liefhebbers van demonen slachten zeker aanspreken.

Ik heb me uitstekend met deze game vermaakt en hoewel hij niet origineel is, biedt hij zeker waar voor je geld. Het is zonde dat deze game weinig furore heeft gemaakt, want deze game verdient het om door een grote groep gamers gespeeld te worden. Absoluut Approved!

Website: www.ea.com/shadows-of-the-damned

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

NEGS maakt je lekker
Negger Job Veldkamp previewde onlangs Dungeon Siege III voor de PC. Was ik vanwege de coöperatieve mogelijkheden al geïnteresseerd in het spel sinds het aangekondigd was, het enthousiasme in de preview van Job deed mijn ongeduld alleen maar groeien. Groot was het geluk dan ook toen de Xbox 360-versie binnenkwam en ik via Xbox Live met hoofdNegger Gerard de wereld van Ehb kon betreden.

Deze review zal zich deels op onze coop-ervaringen richten en verder vooral de aspecten belichten die Job al in zijn preview noemde, maar dan vanaf de console gezien.

It’s a-simple
Dungeon Siege III speelt prima op de console. De acties onder de knoppen zijn overzichtelijk en zonder al teveel moeite speelt het spel lekker snel weg. De vier helden waarmee je kunt spelen hebben twee hoofdtechnieken tot hun beschikking, waar je met een druk op de knop tussen kunt switchen. Je hebt daarbij een standaard aanval en een sterkere aanval uitvoeren en iets verderop in het spel krijg je de mogelijkheid om een extra speciale aanval te gebruiken.

Wapens en uitrusting zijn in overvloed te vinden en te kopen en ook die zijn overzichtelijk in je inventaris terug te vinden en te gebruiken. Enkel tijdens het kopen en verkopen in winkeltjes is het even puzzelen welke uitrusting je zo kunt verkopen en welke je wilt behouden.

Triootjes maken
Het levelsysteem in Dungeon Siege III bestaat uit drie onderdelen: Ability, Proficiency en Talent. Als je levelt, mag je een Ability bijkopen als je ervaren genoeg bent. Je Abilities kun je vervolgens sterker maken met een Proficiency-punt en tot slot kun je je Talents uitbreiden en sterker maken. Deze drie onderdelen zijn nauw met elkaar verweven en omdat je niet alles kunt kopen, zul je keuzes moeten maken.

Uiteraard heeft elk van de vier helden zijn eigen mogelijkheden en kun je op veel verschillende wijzen zelf richting geven aan de opbouw van je personage. Ondanks dat je van tevoren de helden niet zelf kunt ‘bouwen’, maar moet kiezen uit de vier vaste keuzes, krijgen ze door het levelsysteem toch iets van jezelf en zul je snel zelf favoriete vaardigheden en technieken ontwikkelen.

Hetzelfde, maar dan anders
De vier vaste keuzes die je hebt om een held te kiezen zijn krijger, schutter, tovenaar en de mengelmoes Archon, een mysterieuze dame die zowel vaardig is met haar speer als het schieten van vuurballen en ander magisch geweld. Elke held heeft zijn of haar eigen achtergrondverhaal, maar wie je ook kiest, je zult het spelverhaal op min of meer dezelfde manier doorlopen.

Het ligt aan je keuze van hoofdpersonage wanneer je de andere helden ontmoet, maar de queesten en locaties zijn hetzelfde. Ondanks dat het hierbij om kleine afwijkingen gaat, maakt de afwisseling je toch nieuwsgierig naar hoe alles in elkaar steekt als je het spel opnieuw speelt. Dat moet je dan wel dat willen, want er valt ook genoeg af te dingen op Dungeon Siege III.

Meloenen of ballonnen?
Grafisch gezien is het spel geen hoogvlieger. De locaties zijn op zich in orde, maar de personages die je in bijvoorbeeld de dorpen vindt, zijn nogal statisch en inwisselbaar. Ga je een gesprek met iemand aan, dan merk je al snel dat iedereen erg op elkaar lijkt en het net is alsof elk figuurtje hetzelfde lichaam heeft, maar dan met andere kleren. Waarbij de ontwikkelaars daarbij enkel nog moesten kiezen tussen een dikke buik, bredere schouders of, in het geval van de dames, tussen cup C, D of E. Hierbij wordt overigens regelmatig voor de laatste varianten wordt gekozen.

Gezichtsuitdrukkingen zijn mat, animatie is miniem en eigenlijk vind ik dat je meer mag verwachten van een moderne game. Misschien ligt het aan de beperkingen van de console, want Job was over de PC-graphics wel redelijk te spreken in zijn preview. Ik merkte ook dat het beeld minder vloeiend liep tijdens het wandelen door een dichter bevolkt dorp. Verder is het spelverloop behoorlijk lineair en zijn de meeste hoofd- en subqueesten van het soort dertien-in-een-dozijn.

We’re surrounded!!!
Heel vernieuwend is Dungeon Siege III dus niet. Je weet waar je aan toe bent en dat is het dan ook wel. Ronduit vervelend is echter het trucje dat het spel regelmatig toepast. Naar goed hack-and-slash gebruik mag je lekker op een overdaad aan vijanden losgaan, maar om de zoveel tijd komt er een speciaal- of eindbaas-gevecht. Tijdens deze gevechten word je vanuit het niets opeens omsingeld door je tegenstanders en ben je in luttele seconden dood. De meeste schermutselingen overleef je door afstand te houden, een vijand te bestoken, weg te rollen en dit te herhalen zolang het nodig is. Ben je echter omsingeld, dan kun je geen kant meer op en rest je niets anders dan vanaf het laatste savepoint opnieuw te beginnen.

Langzaam naar de plek des onheils wandelen en hopen dat je, zodra de tegenstanders zich laten zien, snel weg kunt komen, is het enige devies. Lukt het vervolgens nog niet, dan kun je nog subqueesten opzoeken om te levelen in de hoop dat je dan sterk genoeg bent om de valstrik te overleven. Of je haalt er een kameraad bij.

Met een beetje hulp van je vrienden
Met vrienden erbij wordt Dungeon Siege III namelijk een stukje makkelijker en zeker veel leuker. Je kunt via splitscreen op de bank spelen, of – via Xbox Live – met drie anderen, waarbij elk één van de helden kiest. Hierbij is ervoor gekozen dat één speler de hoofdpersoon is en de anderen in zijn spel meespeelt. Je deelt het goud en krijgt allemaal evenveel ervaringspunten, maar er is voldoende variatie in wapentuig en uitrusting om ieder het gevoel te geven echt samen te spelen met een eigen personage. Hierbij kiest ieder zelf uiteraard de manier van levelen.

Leuk is dat je medespelers tijdens conversaties aan kunnen geven naar welke zinnen hun voorkeur uitgaat, maar dat de hoofdspeler uiteindelijk kiest. Zo komen de subtiele karakterverschillen tussen jou en je vrienden goed naar voren. HoofdNegger Gerard bijvoorbeeld wilde de bewoners van het eerste dorp telkens laten betalen voor de gunsten die wij hen verleenden. Mijn inborst zorgde er echter voor dat ik als hoofdspeler steeds koos voor de nobele weg en elke beloning afwees. Uiteindelijk bleken we dan wel geen geld te krijgen, maar wel een bonus in de vorm van meer magiepunten. Voor mij de bevestiging dat wie goed doet, goed ontmoet en voor Gerard een wijze levensles! Wie zegt dat je van gamen niet beter wordt?

Medic!
Willen jij of je medespelers even pauze, dan is dat geen probleem. Kies voor ‘Take a break’ en je personage zal braaf meelopen en meevechten met zijn of haar kameraden. Ook als je druk bezig bent met je inventaris of nog niet klaar bent met levelen, kunnen de anderen alvast doorspelen. Soms leidt dit tot verassingen als je weer mee wilt doen en je jezelf opeens in een gevecht bevindt, maar voor de voortgang van het spel werkt dit ideaal. De coöperatieve modus is dus goed uitgewerkt, al wil de camera nog wel eens teveel draaien, meer dan in de singleplayer.

Ook kun je niet meer inzoomen als je met meer personen speelt, maar dat is niet echt een gemis. Speel je in je eentje, dan wil het inzoomen namelijk wel eens leiden tot een onoverzichtelijk strijdperk. Waar het samenspel echt tot zijn recht komt, is in de eerder genoemde speciale- en eindbaasgevechten. Sneuvelt iemand, dan kan de ander hem proberen te genezen en hoef je niet steeds vanaf een savepoint opnieuw te beginnen. Maar ondanks je strijdmakkers blijft het ongemak van het trucje bestaan: worden jullie omsingelt, dan is er geen ontkomen meer aan. Samen tactieken uitdenken is dus een vereiste.

NEGS Oordeel
En dan het eindoordeel, welke een lastige is. Aan de ene kant zijn de vier helden in Dungeon Siege III aantrekkelijk om mee te spelen en is het levelsysteem leuk geïmplementeerd. Aan de andere kant is de rest van het spel zeer standaard en zijn de graphics – in ieder geval op de console – zeer matig.

Het coöperatief spelen met vrienden is wel weer heel erg leuk en ben je hier liefhebber van, dan is Dungeon Siege III zeker Approved. Ook in je eentje is het spel zeker onderhoudend, maar niet meer dan dat. Tel ik alles bij elkaar op, single-player en multi-player, dan krijgt het spel uiteindelijk een Average.

Website: www.dungeonsiege.com

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

Meer dan een port
Ocarina Of Time 3D is niet zomaar een port, zoals het geval was bij de versies voor de Gamecube en Virtual Console op de Wii. De graphics zijn van de grond af aan opnieuw opgebouwd en er natuurlijk 3D toegevoegd. Als je het spel opstart, vallen de graphics en het 3D effect direct op. Voor een handheld zijn dit echt de beste graphics die tot nu toe vertoond zijn en als je niet beter zou weten, zou je denken dat je een spel op de Wii aan het spelen bent.

De wereld, locaties en dungeons zien er allemaal schitterend uit en hebben hun eigen unieke vormgeving. Je zal dus nooit het gevoel hebben dat je al 10 keer naar hetzelfde zit te kijken. Van de 3D is ook goed gebruik gemaakt en Nintendo laat zien wat er mogelijk is met de 3DS op dit gebied. Je hebt echt het gevoel dat je in de verte kan kijken als je door de wereld en dungeons loopt. Elke dungeon kent zijn eigen thema met bijbehorende vijanden. Zo heb je een water-dungeon waar je bijvoorbeeld kwallen en dergelijke tegen zal komen.

Oud maar sfeervol
Muzikaal is er weinig veranderd vergeleken met het origineel. Het zijn nog steeds dezelfde midi muziekjes die door de speakers van je 3DS klinken met als enige verschil dat je tijdens de aftiteling je beloond wordt met muziek gespeeld door een orkest. Dit wil niet zeggen dat de muziek in het spel slecht klinkt. De muziekjes klinken nog steeds goed en zijn sfeervol waardoor je jezelf nog verder kan inleven in de wereld van Hyrule.

De muziek varieert van sprookjesachtig kalm tot dreigend, afgaande van de situatie waarin Link zich bevindt. Zo zal je overdag als je door Hyrule loopt een kalm muziekje horen, maar zodra de zon ondergaat en de monsters tevoorschijn komen, slaat de toon van de muziek om in een spannend deuntje wat je scherp houdt. Uiteraard heeft ook elke dungeon zijn eigen bijpassende muziek die allemaal werkelijk schitterend klinken.

Bazen en meesters
Op gameplay-gebied is er weinig veranderd. Zelda – Ocarina of Time speelt nog steeds hetzelfde als op de Nintendo 64 zonder nieuwe toevoegingen aan het verloop van het spel. Wel nieuw zijn de ‘Boss Rush’-modus en de ‘Master Quest’ die allebei beschikbaar komen als je het spel hebt uitgespeeld. In Boss Rush word je in een arena tegenover alle eindbazen – één voor één – gezet. Aan jou de taak ze zo snel mogelijk moet verslaan.

In de Master Quest speel je opnieuw door het hoofdspel, maar met een hogere moeilijkheidsgraad en een aantal nieuwe puzzels. Hierdoor krijg je niet het gevoel dat je weer hetzelfde aan het spelen bent, maar dan moeilijker. Ook kan je nu gebruik maken van de gyroscoop in de 3DS zodat je om je heen kan kijken in ‘First Person modus’. Ook kun je hiermee je boomerang richten, maar na een paar keer proberen deed ik dat liever via de analoge thumbstick.

Pennen
Op het onderste scherm heb je toegang tot de kaarten, uitrusting, voorwerpen en de ocarina zelf. De gebruikelijke spullen die je in een Zelda-game mag verwachten dus. Je kunt alles nu aanwijzen met je pen. Dat is erg fijn en werkt een stuk sneller dan vroeger, waarin je het spel moest pauzeren en door een stel menu’s moest bladeren voordat je had wat je nodig had.

Nintendo heeft laten zien dat ze in 1998 hun tijd ver vooruit waren en vandaag de dag kan Ocarina of Time zich nog steeds meten met de games van nu. Het enige kleine nadeel is de camera waar Nintendo niks aan heeft gedaan. Deze kan je soms in de weg zitten, maar het is gelukkig nergens spelbrekend en weegt absoluut niet op tegen alle positieve punten.

Vraag het een steen
De puzzels, waar het om draait in Zelda, variëren van gemakkelijk tot absurd moeilijk. Je wordt niet echt geholpen. Je zult dus over het algemeen zelf moeten beslissen waar je heen moet of hoe je een puzzel moet oplossen. Of dit een voordeel of een nadeel is, laat ik aan jou zelf over. Wel heeft dit soms tot gevolg dat je heel lang voor niks kan ronddolen in de gigantische open wereld en dat je genadeloos lang vast kan zitten bij een puzzel. Nintendo heeft hiervoor wel een oplossing bedacht: op bepaalde punten in de wereld kun je stenen vinden die je laten zien wat je moet doen om verder te komen. Als je het dus echt niet meer weet, kun je altijd een steen raadplegen.

De verschillende eindbazen en tussen-eindbazen in de dungeons hanteren hetzelfde beleid als de puzzels. De één is zo makkelijk dat je hem met je ogen dicht kan verslaan en de ander is weer zo ontiegelijk moeilijk dat je soms het gevoel krijgt dat het gewoonweg onmogelijk is om hem te verslaan.

NEGS Oordeel
De opgepoetste graphics, sfeervolle muziek, kleine tweaks hier en daar en de uitdagende puzzels zorgen ervoor dat The Legend of Zelda: Ocarina Of Time zich nog altijd tot één van de beste games ooit gemaakt mag rekenen. Had je nog een reden nodig om een 3DS te kopen, dan is deze game de ultieme reden. Het laat zien wat er mogelijk is op de 3DS en de gameplay voelt nog steeds geweldig aan en is vrijwel ongeëvenaard.

Heb je het spel nooit gespeeld dan is Ocarina of Time absoluut een must-buy. Heb je het spel al vaker gespeeld op de N64, Gamecube of Wii, dan is het ook nog steeds leuk om opnieuw te spelen. Al is het alleen maar om de wereld in 3D te ervaren. Nintendo heeft laten zien dat ze nog steeds de meesters zijn in de game-industrie en daarom beloon ik ze met een gouden stempel!

Website: www.nintendo.nl

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: Nintendo 3DS exclusief

Gereviewed door brave huisvaders
Het heeft 14 jaar geduurd sinds eindelijk het nieuwe deel van The Duke is verschenen. Duke Nukem Forever is meerdere keren benoemd tot meest uitgestelde game ooit, maar hij is uiteindelijk toch gekomen. De meeste reviews zijn vernietigend en dat is niet geheel terecht.

14 jaar terug was The Duke ook een rokkenjager en ging het spel inhoudelijk nergens over en dat is zo gebleven. Alleen zijn de genietende gamers van toen brave huisvaders geworden die ach en wee spreken over de teleurgang van normen en waarden. Fuck em all! Time to bitchslap some motherfuckers! Gaat dit taalgebruik je te ver, dan is dit spel absoluut niet voor jou bedoeld. Reviewers geven dit spel een onvoldoende, gamers een ruime voldoende. Controversie!

Konttekst
The Duke laat zich in de openingsscène oraal verwennen door een oversekste tweeling, terwijl een buitenaardse invasie op aarde neerdaalt. De wereld –en vrouwen specifiek-  zijn hem zeer dankbaar voor het redden van de wereld destijds en musea zijn gevuld met beelden van jou en de vrouwen die je genoten hebt. En elke vrouw (allen met figuurtje Pamela) biedt zich aan om je fysieke wensen te vervullen.

Duke zit vol leuk bedoelde oneliners die regelmatig best grappig zijn en klinken als Schwarzenegger in z’n betere jaren. Maar toch is “You’ve got guts, let’s see how they look like.” de eerste 10 keer nog wel grappig, maar na 30 keer wordt het een gimmick. Duke Nukem neemt zichzelf, maar ook vele andere spellen en films, op de hak en zet een nonchalant sfeertje neer. Snel genoeg worden alle bitches door aliens ontvoerd en heb je een heldere missie. Daarna red je ook nog de wereld, maar dat is bijzaak.

Zo is de Duke
Duke Nukem Forever is een First Person Shooter met de sfeer en – grafische houdbaarheid – van de jaren 90. Een groot deel van het spel besteed je aan het oplossen van puzzels om vervolgens weer verder te komen in de game. Dit wordt afgewisseld met rijen kanonnenvoer en aan het eind van elk deel natuurlijk de traditionele eindbaas. En als je een grote tegenstander hebt omgelegd, is natuurlijk niks zo leuk als nog even z’n tokus als boksbal gebruiken en daarna z’n kop er afslaan. Zo is The Duke nu eenmaal.

De game is enorm afwisselend en dat is denk ik zijn sterkste kant. De omgeving verandert regelmatig, zowel binnen als buiten. Vaak reis je te voet, soms in een wagen. De puzzels zijn pittig, al is de grootste puzzel vaak waar je naar toe moet. Dat is jammer. Er zijn zeer verschillende wapens en de puzzels volgen elkaar in rap tempo op.  Soms krimp je tot kabouterformaat, waardoor je weer een heel andere beleving krijgt. Grafisch is de game beperkt, maar geeft mij wel een retrogevoel. Je moet Duke Nukem Forever eigenlijk ook niet met een moderne shooter vergelijken. Dit is een Retro Arcade Puzzel Shoot ‘em Up. En dat doet hij goed!

Geen health maar ego
Je hebt geen healthbar, maar wel een kwetsbaar ego dat snel een deukje oploopt. Doodgaan is daardoor een vrij regelmatige terugkerende gebeurtenis. Als je het spel wil overleven, ontkom je er niet aan je onder te dompelen in Duke-logica. Interactie met objecten levert namelijk zelfvertrouwen op. Om je ego permanent te versterken is het slim om toch even gebruik te maken van gewichten, jezelf te bewonderen in een spiegel of op de kopieerautomaat een kopie van je reet te maken. Typische Duke humor.

Duke vs Duke
Duken Nukem Forever heeft ook een multiplayer-modus waarin iedereen een Duke is. De maps zijn best leuk en het geheel doet mij erg denken aan Quake. Het beginnen met mindere wapens en het op kunnen pakken van betere wapens is alleen wel erg 2000.

Verder is er afgezien van je haar, bril en shirt helemaal niks aan te passen en de hoeveelheid wapens is ook niet extreem veel, ondanks dat ze wel geinig zijn. Desondanks kan ik het wel met plezier spelen. Er is alleen erg veel lag, omdat elke server wordt gehost door een zelfspelend persoon. Als je zelf een game host, heb je vaak binnen 5 minuten een volle server en heb je geen last van lag, maar de rest wel. Dat is makkelijk punten scoren en de achilleshiel van Duke’s multiplayer.

Achterhaald
Belachelijk is overigens het feit dat je maar maximaal met 8 spelers (4 vs. 4) online kan knokken. Dat is tegenwoordig toch echt een belachelijke beperking. Je hebt in totaal 4 game-types: Deathmatch, Team Deathmatch, Capture The Babe (CTB) en Hail to the King.

Capture The Babe is gewoon Capture The Flag waarbij de vlag vervangen is door een bevallige dame die je over de schouder moet gooien. Hier zijn de makers wel te betrappen op enige originaliteit. Je krijgt uiteenlopende commentaren van de babe en ze gaat op een gegeven moment met haar hand in je gezichtsveld klieren zodat je vrij weinig kan zien. Even die ‘ass spanken’ om haar in het gareel te krijgen met als gevolg dat de hand even uit je gezichts veld is. Leuk! Toch is de multiplayer – als je het allemaal op een rijtje zet – het net niet.

NEGS Oordeel
Duke Nukem For Ever heeft alles te maken met verwachtingsmanagement. Weet wat je koopt en het zal niet tegen vallen, anders wel. Het is een erg mannelijk spel met platte humor en grafisch gehandicapte rondborstige vrouwen. Op de multi-player ben je snel uitgekeken en de single-player is een solide 10 uur schiet- en puzzelplezier.

Duke Nukem Forever biedt precies dat wat vroeger ook door de Duke geboden werd. Als je naar die tijd terugverlangd, zit je bij Duke Nukem Forever helemaal goed. Alleen al de oneliners zijn het al bijna waard. You owe it to The Duke! Wat NEGS betreft Approved.

Website: www.dukenukemforever.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Er was eens een familiedrama
In de goede oude tijd was Red Faction een openbaring. Had je een gebouw vol slechteriken waar je niet doorheen kwam, loop dan gewoon om het gebouw heen. Blaas een gat in de muur en val ze in de rug aan. Of je loopt naar de watertoren ernaast en hakt daar een poot om. De watertoren stort met luid geraas naar beneden en het complete gebouw wordt verwoest. Briljant toch? Deze vrijheid is een belangrijk onderscheidend vermogen ten opzichte van de vele andere shooters die we kennen en de reden dat ik altijd een zwak heb gehouden voor deze serie. Nu zijn we alweer bij het vierde deel beland.

De Red Faction serie gaat over de familie Mason die op Mars aan het werk is als mijnwerker. Elk deel is het een nieuwe generatie die de strijd aangaat tegen het kwaad, veelal de gierige mijnbazen. In deel 4 gaat de zoveelste kleinzoon Mason aan de slag met een nieuwe tegenstander. Een groep slechte extremisten luizen je er in en Mars wordt overspoeld door de oorspronkelijke bewoners: Monsters! En deze zijn erg bewegelijk, rennen rond over de plafonds, om palen heen, springen grote stukken om je aan te vallen en ze zijn er in vele soorten en maten. Prima kanonnenvoer!

Aantrekkingskracht
De ongeveer 10 uur durende single player is deze keer een lineair verhaal. Dat betekent dus de gebaande weg volgen. Er zijn ook heerlijke nieuwe wapens ontwikkeld om mee te werken, een grote stap vooruit wat mij betreft. Mijn favoriet is de magneet. Je schiet een magneet op bijvoorbeeld een gebouw en de andere helft van de magneet aan de andere kant van de ruimte. De magneten zoeken elkaar vervolgens op. Alles wat aan de magneet zit vliegt door het veld, kapot beukend wat in de weg zit met hopelijk een handvol tegenstanders ertussen.

Zeker de eerste helft van het spel gebruik je nauwelijks andere wapens dan de hierboven genoemde magneten. Wat is de lol van een shotgun als je een compleet dak op iemand kan laten storten? Ook nieuw is dat je dingen kan repareren. Erg fijn als je per ongeluk een brug kapot hebt geschoten waar je nog overheen moet lopen. De physics zijn behoorlijk arcade, dus heel erg is het niet als je zelf een muur op je hoofd krijgt die tegenstanders zou vermorzelen. Hier hadden ze van mij iets meer realisme in mogen bouwen. Dat had het spel een stuk spannender gemaakt.

Passie voor slopen verplicht
Om van Red Faction Armageddon te genieten, moet je slopen wel heel leuk vinden. Het spel zelf is niet al te moeilijk en je hebt de ruimte om zo creatief mogelijk je tegenstanders te vermorzelen. Levels waar je weinig kan slopen zijn dan ook snel saai. Daarnaast kan je overal waardevolle tonnetjes vinden waarmee je belangrijke upgrades kan ontwikkelen. Het is dus best belangrijk om goed rond te kijken en praktisch alles te slopen wat je tegenkomt.

Mocht je nooit een Red Faction game hebben gespeeld, dan is het wellicht handig om eerst het vorige deel te spelen, Red Faction: Guerilla. Deze is lekker goedkoop en dan ontdek je snel of je het concept wat vindt. Grafisch loopt de vorige game natuurlijk wel achter. Directx 9 is zó 2009.

Regenboog ruftende pony
Het verhaal verloopt goed en afwisselend met voldoende cutscenes en missies met diverse wagens. Het is een oppervlakkig behangetje zonder diepgang, maar ze weten er de sleur er meestal mee te doorbreken. Ook mag je regelmatig in marswagens rijden of een mechwarrior pakje aantrekken, een welkome afwisseling. Mocht je de single player uitgespeeld hebben, dan kan je een ‘New game+’ starten met meer wapens om vrij te spelen en nieuwe mogelijkheden. Dit komt de herspeelbaarheid zeker ten goede en vind ik een erg mooie aanvulling. Persoonlijk heb ik het niet zo op alle bonuswapens, maar als je altijd al een regenboog ruftende my little pony als moordwapen had willen hebben, dan is dit je kans.

Hoewel het verhaal afwisselend genoeg is, is het spel niet echt spannend. Voortdurend wordt er geroepen dat je haast moet maken om de boel te redden. Maar je kan gerust de andere kant op lopen en de wereld op je gemak verkennen. Dit geeft op zich wel een heel relaxed gevoel, maar je mist wel de rush die je van andere spellen kent. Grafisch is de game overigens best aardig, maar ondanks de Directx 10 en 11 ondersteuning is het toch niet echt adembenemend geworden. Wel is het spel nagenoeg bugvrij en heb ik de game niet kunnen laten vastlopen. Mijn complimenten!

Bonus-games
Red Faction Armageddon kent ook nog bonusspellen die zeker de moeite waard zijn. Solo kan je destructiespellen doen. Hierin moet je binnen een vastgestelde tijd zoveel mogelijk gebouwen slopen om punten te scoren. Heerlijk! Een andere spelmodus is ‘infestation’. Dit is een soort survival modus die je solo zowel als met (onbekende) vrienden kan spelen. Hierbij zit je in een klein gebouw en krijg je golven monsters over je heen. Ook kan je missies uitvoeren zoals het beschermen van een gebouw tegen golven monsters en zeker in latere levels wordt dit moeilijk genoeg om te moeten samenwerken. Dit soort bonusspellen zijn, zover ik weet, uniek in het shooter genre en ze zijn goed gelukt.

NEGS Oordeel
Ik geniet er van het betere sloopwerk, dus voor mij is Red Faction: Armageddon een must. Het spel speelt relaxed, het verhaal is afwisselend genoeg om het leuk te houden, maar het is wel veel van hetzelfde. De herspeelbaarheid is groot en het ziet er allemaal goed uit. Echt spannend is het helaas niet en de psyhics zijn niet heel realistisch. Daarom scoort de game net geen goud. Maar het is wel een lekkere snack en een fijne afwisseling binnen het genre. Approved!

Website: www.redfaction.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Van LEGO kun je alles stukmaken
Een van mijn jeugdvriendjes vond niets zo leuk als een LEGO-vliegtuig of ruimteschip de lucht in gooien en die vervolgens in stukken te laten klappen op de vloer. De LEGO-computergames lijken wat dat betreft speciaal voor hem gemaakt, want eigenlijk ben je meer LEGO aan het afbreken, dan dat je het aan het bouwen bent.

In LEGO Pirates of the Caribbean speel je door de 4 Pirates-filmverhalen heen – The Curse of the Black Pearl, Dead Man’s Chest, At World’s End en het onlangs in de bioscoop uitgebrachte On Stranger Tides. Marketingtechnisch is uiteraard gekozen voor een verpakking gebaseerd op voornamelijk dit laatste deel, maar in het spel krijgt elk avontuur evenveel aandacht. Je trekt erop uit met Captain Jack Sparrow en kornuiten, waarbij je van het begin af aan mag rondmeppen met je zwaard en alles in je omgeving lekker stuk kunt maken.

LEGO-realiteit
Grafisch ziet LEGO Pirates er geweldig uit. De combinatie van realistische achtergronden en omgevingen, gecombineerd met huisjes, beesten, schepen, planten en meer van LEGO, zorgen voor een unieke sfeer. Bijna alle meubels, kratten, planten en bomen kun je, tot de LEGO-elementen waaruit ze zijn opgebouwd, stukslaan waarna ze met een bevredigend gerinkel tot LEGO-nopjes uiteenspatten.

De nopjes verzamel je en kun je gebruiken als geld, om nieuwe personages mee te ontsluiten en cheats te kopen. Elk level kent daarbij een ‘True Pirate’-uitdaging, wat inhoudt dat je voldoende nopjes moet verzamelen om een meter vol te krijgen. Voor een verstokte verzamelaar als ik de juiste impuls om vanaf het begin los te gaan op alles wat voor mijn zwaard komt.

Voor de echte (lief)hebberds
Naast de True Pirate-uitdaging zijn er ook nog 10 scheepjes in flessen in elk level verborgen en kan Jack Sparrow zijn kompas gebruiken om 8 verborgen voorwerpen te vinden. Die voorwerpen heb je soms ook nodig om een level tot een goed einde te brengen. Al deze uitdagingen leveren je een gouden LEGO-steen op, waarmee je in de ‘hub’ (van waaruit je de avonturen start) voorwerpen kunt bouwen die je weer nieuwe cheats opleveren. De herspeelbaarheidsfactor van het spel wordt hierdoor zeer groot, want je kunt niet meteen elk voorwerp of flesje vinden de eerste keer dat je een level doorspeelt. Er zijn namelijk verschillende personages met verschillende kwaliteiten, die elk nodig zijn om bepaalde obstakels uit de weg te ruimen of puzzels op te lossen.

Nadat je het spel de eerste keer hebt uitgespeeld, zit je op zo’n 50% van het totale spel. Om de andere helft uit te spelen, zul je de verschillende personages vrij moeten spelen. Pas dan kun je in elk level de geheime gebieden betreden, waar nieuwe puzzeltjes en uitdagingen op je liggen te wachten. Heerlijk!

Breng een scheepsmaat mee
Er zijn in het spel 90(!) personages vrij te spelen, dus je begrijpt dat er nogal wat speeltijd in LEGO Pirates gaat zitten. Leuk is dat ondanks dat de LEGO-poppetjes allemaal erg op elkaar lijken, je toch duidelijk verschil ziet in de manier waarop de personages zich gedragen. Zeker LEGO Jack Sparrow is gewoon Johnny Depp in LEGO-vorm.

De vier filmverhalen worden verteld met de gebruikelijke en zeer grappige LEGO-humor, al is het wel handig als je de gelijknamige films eerst gezien hebt. Soms is het namelijk erg onduidelijk wat er nou precies aan de hand is. Maar tijdens het spelen kreeg ik elke keer zin om de Pirates-films zelf te gaan bekijken.

Het hele spel is te spelen met drop-in coöp, waarbij het scherm diagonaal in twee wordt gesplitst wanneer je uit elkaar gaat en weer samengevoegd wordt als je bij elkaar in de buurt komt. Ik vond dit nogal chaotisch, maar mijn vriendin vond het lekker spelen. Wat mij betreft bleven we bij elkaar in de buurt om de leuke coöp-puzzels te lijf te gaan.

Bugs of the Caribbean
Deze puzzels en uitdagingen in het spel zijn zeer afwisselend, waardoor ik me nooit ging vervelen. Dan weer ben je op schattenjacht op een eilandje, dan zit je middenin een kanonnengevecht op zee. De ene keer vecht je tegen zeemonsters, een level later word je achterna gezeten door kannibalen, terwijl je opgesloten bent in een ronde kooi van beenderen. De verrassingen volgen elkaar in rap tempo op. De verzamelaar in mij wil daarbij ook nog eens alles hebben wat het spel biedt, wat dus voor een zeer complete spelervaring zorgt.

Ik liep echter wel tegen twee erg storende bugs aan, allebei in het laatste deel On Stranger Tides. Zo raakte een tegenstander in een loop, als ik eerst haar handlangers uitschakel en dan pas achter haar aanga en liep de Playstation 3 zelfs 2 keer vast in het eindgevecht tegen Blackbeard! Hopelijk lost Traveller’s Tale dit nog met een patch op, want dit kan eigenlijk niet. Toch een ‘black spot’ op de totale beleving, zeker op het einde.

NEGS Oordeel
Maar op de twee bugs die ik tegenkwam na, is LEGO Pirates of the Caribbean een zeer compleet spel. Vier afzonderlijke leuke avonturen – prachtig vormgegeven, een piratenbootlading aan verzamelbare personages en puzzelvoorwerpen en tot slot een herspeelbaarheidsfactor van jewelste.

Dit is de LEGO-computerspellen licentie op zijn top. Goed, de LEGO-spellen zijn niet voor iedereen weggelegd, maar ben je een liefhebber van zowel LEGO op de computer als Pirates of the Caribbean, dan is dit deel gewoon Gold. Piratengoud!

Website: www.lego.com

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Wii, Xbox 360 en PSP en Nintendo DS/3DS (wijkt af)

Gespeeld op: Playstation 3