NEGS » Nintendo DS

Blue Dragon: Awakened Shadow

Marc van Teerns — Mon, 06 Dec 2010 21:16:23 +0000

Mijn ervaringen met de Blue Dragon serie zijn altijd beperkt gebleven tot het zien van de Xbox versie in de kast bij een vriend. Ik was wel geneigd de game eens te proberen, maar er kwamen vaak andere games tussendoor die me net wat leuker leken. Blue Dragon: Awakened Shadow is dan ook de eerste game uit de serie waar ik mijn tanden in kan zetten.

Eerder in Blue Dragon
Het verhaal van Blue Dragon begon ooit op de Xbox 360 en volgt het verhaal van de vijf vrienden Shu, Jiro, Kluke, Zola en Marumaro tijdens hun tocht om de kwade heerser van de wereld – een paarse schurk genaamd Nene – te bestrijden. Tijdens deze tocht ontdekken zij dat ze een kracht hebben in de vorm van een magische schaduw en met deze krachten versloegen zij Nene met als resultaat dat de wereld opgedeeld werd in kubussen. Het verhaal kreeg een vervolg op de Nintendo DS met Blue Dragon Plus, dat zich een jaar later afspeelt en dieper ingaat op de kubuswerelden waarin een nieuwe boosaardige schaduw bestreden moest worden. Blue Dragon: Awakened Shadow speelt zich weer een jaar later af na Blue Dragon Plus. Iedereen op de wereld lijkt behoorlijk te wennen aan zijn shaduwkracht, en net als je ergens aan gewend raakt…

En nu verder…
Het eerste wat je in de game moet doen is het creëren van een hoofdpersoon en een embleem om hem te representeren. Na een passend kapsel uit te kiezen voor mijn zorgvuldig samengestelde gezichtuitdrukking volgt een filmpje die leuke de sfeer neerzet. Na een korte tutorial zie je dat er iets wordt losgelaten dat van iedereen de Schaduwkracht steelt op één iemand na, mijn personage. Hij wordt wakker in hem onbekende omgeving met geheugenverlies en loopt een stadje binnen waar hij de hoofdpersonages uit de vorige delen ontmoet. Ze ontdekken dat jij je Schaduwkracht nog wel hebt en dat je deze ook kan delen met anderen. Zo ontstaat een leuke basis om te ontdekken wie je bent en je nieuwe vrienden te helpen met hun problemen.

RPG met mate
In een RPG moet je natuurlijk je uitrusting en wapens kunnen kiezen. Ook in dit spel is dat niet anders, maar wat ik hier wel prettig vind, is dat het allemaal redelijk overzichtelijk blijft. Er zijn niet meer dan vier stukken uitrusting die elk personage kan gebruiken: wapen, helm, kledingstuk en een ring of armband. Dat houdt het eenvoudig maar wel met het gevoel dat je goed je personage kan uitrusten. Uitrusting kun je verzamelen door deze te pakken van verslagen monsters, maar je kunt het ook zelf maken door items te combineren. Daarnaast moet je niet alleen rekening houden met je eigen spullen, maar ook genoeg meenemen voor de anderen in je groep. Een groep bestaat uit maximaal drie personages en ze hebben allemaal hun eigen uitrusting en wapens nodig. Ook kun je bepalen wie in je groep welke schaduw gebruikt. Deze zitten dus niet meer vast aan één personage.

Onduidelijke quests en nare verrassingen
Natuurlijk zijn er allerlei quests te vervullen, maar deze zijn niet altijd even makkelijk te vinden. Soms moet je weer even alle gebieden in de stad doorlopen voordat er iets gebeurt waardoor je verder kan. Verder is er wel een lijst met opdrachten, maar daaruit kun je geen directe status aflezen. Het is meer een log. Gedurende je avonturen versla je het gros van de vijanden redelijk eenvoudig, maar af en toe word je verrast door een plotselinge eindbaas die je hele groep met de grond gelijk maakt. Ik heb regelmatig mijn favoriete groepsleden moeten vervangen om een baas te kunnen verslaan. De meeste gebieden zijn goed door te komen met je favoriete vrienden, maar verder in het spel beland je bij eindbazen die in verhouding veel lastiger zijn dan de monsters die je voorheen hebt verslagen. Het wordt dan een puzzel om de juiste opstelling met de juiste wapens te vinden om deze baas te verslaan. Dit gaat helaas gepaard met het vaak herladen van savegames.

De pen is niet machtiger…
In de loop van het spel krijg je de besturing keurig uitgelegd. Voor bijna elke knop is er een bijbehorende stylus-beweging. Maar niet voor alle functies. Zo wordt bijvoorbeeld de camera gedraaid met de L en R knop. Als je veel beweegt en draaien wil, dan is dat lastig te combineren met de stylus. Uiteindelijk gebruik ik de stylus alleen als ik veel in m’n tassen (inventory) aan het rommelen ben, maar alle andere acties gebeuren allemaal via de knoppen. Mij geeft dat het gevoel dat de stylus eigenlijk een beetje als verplicht extraatje is ingebouwd en het is niet noodzakelijk om het spel op deze manier te spelen.

Het oog wil ook wat
Blue Dragon Plus wordt op het scherm opgebouwd door platte animaties met diepte te tonen, wat het een cartoonesk ‘kijkdoosgevoel’ geeft. In Blue Dragon: Awakened Shadow wordt alles opgebouwd in drie dimensies. Dat brengt de beelden dichter bij de Xbox 360 versie, maar dat levert wel een wat meer korrelige omgevingen op. De ontwikkelaars hebben leuke omgevingen weten neer te zetten die passen bij de verhaallijn, maar van hoogwaardige details is niet te spreken. Toch hebben de makers wel de moeite genomen om de graphics een boost te geven. Dat is alleen wel ten koste gegaan van het muziek-budget, want veel van de muziek is gerecycled uit de Xbox 360 versie.

NEGS Oordeel
Ondanks een wat stroeve start heeft Blue Dragon: Awakened Shadow wel een aantrekkingskracht die mij vaker weer de DS doet pakken om toch nog maar even een stukje verder te spelen. Toch doet de wispelturige moeilijkheidsgraad me wel twijfelen of ik het lang zal blijven spelen. Helemaal als ik weer een plotselinge eindbaas tegenkom die genadeloos mijn groep afslacht. Alhoewel ik het een leuk spel vind, zijn de wat lastige besturing en de korrelige graphics toch voor mij een reden om de game te voorzien van een Average-stempel.

Website: www.nl.namcobandaigames.eu

Prijs: € 29,99

Verkrijgbaar voor: Nintendo DS(i) exclusief

Gespeeld op: Nintendo DS Lite

Prof. Layton en de Verloren Toekomst

Gast-Negger — Fri, 03 Dec 2010 18:44:50 +0000

Sinds een paar maanden zit de Kolonisten van Catan verankerd in de Nintendo DS van Gast-Negger Annemarie Korevaar. Het is een spel waaraan ze plezier blijft beleven en een andere game moet wel van heel goede huize komen, wil zij Catan opzij leggen. Maar voor Professor Layton en de Verloren Toekomst bergt ze terstond Catan met plezier op. Met de twee voorgangers, the Curious Village en de Doos van Pandora, had zij zich namelijk al vele uren vermaakt en de verwachtingen voor deel drie zijn dus hoog gespannen.

Een verhaal met 165 hersenkrakers
Een experiment met een tijdmachine, waarbij onze held Layton aanwezig is, loopt uit op een ramp: de machine ontploft, waarbij de Britse premier en een aantal wetenschappers spoorloos verdwijnen. Tel daarbij op de geheimzinnige brief die Layton en zijn assistent Luke krijgen – een brief uit de toekomst, van Luke zelf – en het kan niet anders of er staat weer een spannend avontuur op stapel. Toch? Ja en nee. Het verhaal is absoluut aardig uitgewerkt, waarbij het contrast tussen het hedendaagse Londen en het Londen in de toekomst – een grauwe, verwaarloosde stad waar Layton zelf leider van de onderwereld is geworden – mooi is neergezet. Helaas is het tempo, met name in de gesproken dialogen, nogal traag. Ook wordt er een zijlijn aangeboord, over de Grote Liefde van Layton, die wat mij betreft overbodig is. Gelukkig maken de puzzels het wel weer goed: het zijn er zo’n 165, dus krakende hersens gegarandeerd.

Help Superhint!
Ik vind de puzzels nogal veel van hetzelfde: blokken schuiven, cijfer- of andere codes kraken, je weg vinden door doolhoven: dat heb ik allemaal als eens eerder gezien in The Curious Village en de Doos van Pandora. Tuurlijk, het zijn wel andere puzzels dan in de twee eerdere delen, maar ze bieden niet meer dezelfde uitdaging als hun voorhangers, zelfs niet de enkele totaal nieuwe puzzelvorm die je her en der tegenkomt. Dat heeft ook te maken met de nieuwe Superhint. In deel één en twee krijg je, tegen inlevering van een hintmuntje (muntjes die je onderweg moet vinden door op het scherm te tikken), per puzzel maximaal drie hints. Nu kun je, na deze drie hints, ook nog een Superhint kopen. Deze kost twee muntjes, maar dan heb je ook wel wat – als je niet van puzzelen houdt tenminste. De oplossing wordt je namelijk praktisch op een presenteerblaadje aangeboden. Bij mij zorgt het ervoor dat ik puzzels die ik heel erg moeilijk vind – en die me voorheen soms wel een uur kostten om op te lossen – nu ‘afkoop’ met zo’n Superhint. Waarom zijn deze Superhints niet veel duurder gemaakt dan drie muntjes, zodat je ze alleen inzet bij puzzels waar je echt helemaal vast zit?

Puzzelstrijd
Naast de Superhint zijn er nog meer noviteiten in De Verloren Toekomst te vinden. Zo is de memofunctie uitgebreid en kun je nu aantekeningen maken in twee lijndiktes en acht kleuren. Dit komt zeker van pas, vooral bij puzzels waar je een wirwar aan bijvoorbeeld kabels of touwen moet ontwarren. Ook sluiten de puzzels beter aan op de omgeving. Zo moet je in een café een raadsel oplossen waarbij het ophalen van lege glazen een rol speelt, en staat er in de klokkenwinkel een tijdraadsel voor je klaar. Daarnaast komt er ook diverse keren een puzzelstrijd in de game voor, waarbij Layton of Luke het opneemt tegen een opponent en er een puzzel moet worden opgelost waarvoor je geen hints krijgt. Wat mij betreft mogen dit soort puzzels in deel vier, dat onvermijdelijk gaat volgen, vaker voorkomen – al is het maar als tegenwicht voor de Super Hint.

Matige Mini-games
Net als in de twee eerdere delen vind je na verloop van tijd in Laytons koffertje – in de vorige delen de inventaris; koffertje is toch wel leuker – een drietal mini-games. Dit keer gaat het om een stickeralbum, een auto waarmee je parkoersen moet afleggen en een papegaai die pakjes moet bezorgen. Tijdens het spel verdien je, na het goed oplossen van bepaalde puzzels, bijvoorbeeld stickers of parkoersen. Van deze drie vind ik het stickeralbum veel en veel te kinderachtig. Er wordt een verhaaltje verteld en op de plaats van de puntje-puntje-puntje moet je stickers plakken. Na drie stickers had ik het wel gezien en heb ik deze minigame links laten liggen. Leuker vind ik het autootje. Je moet een parkoers uitzetten met behulp van pijltjes, waarbij je bijvoorbeeld vlaggetjes of zakken geld moet oppikken. Dat lijkt makkelijk, maar in de praktijk valt dit tegen. Hetzelfde geldt voor de papegaai, die pakjes moet bezorgen en die jij moet helpen met het spannen van touwtjes. Overigens vallen deze drie mini-games allemaal in het niet bij de hamster en de theedoos uit de Doos van Pandora. Die boden meer variatie en waren uitdagender.

NEGS Oordeel
Helaas kan Professor Layton en De Verloren Toekomst me niet zoveel bekoren als de eerdere twee delen in deze serie. De puzzels zijn meer van hetzelfde, waarbij de Superhints gemakzucht teveel stimuleert. Ook de mini-games vind ik minder leuk dan in het vorige deel. De papegaai is grappig, daar niet van, maar hij haalt het niet bij de hamster uit de Doos van Pandora. Professor Layton en De Verloren Toekomst blijft een prachtig vormgegeven spel met veel gameplay, maar wat mij betreft zit langzamerhand de sleet in deze game-serie.

Website: www.nintendo.nl

Prijs: € 39,99

Verkrijgbaar voor: Nintendo DS(i) exclusief

Gespeeld op: Nintendo DS Lite

Gast-Negger: Annemarie Korevaar

Super Scribblenauts

Gerard Sombroek — Sun, 28 Nov 2010 09:33:43 +0000

Vorig jaar rond deze tijd kwam de game Scribblenauts uit. Een revolutionaire game met een geheel nieuw concept waarin je levels haalde door woorden te schrijven. Hoewel iedereen lovend was over dit nieuwe idee, was de besturing een hel en zo is deze game nooit in de ‘gouden’ prijzen gevallen. Maar nu is er Super Scribblenauts. De game die Scribbelnauts eigenlijk had moeten zijn.

Zelfde als…
De game is qua principe, graphics en muziek zo goed als gelijk aan de eerste Scribblenauts game. Er zijn diverse levels waarin het de bedoeling is om de zogenaamde ‘Starite’ te pakken te krijgen. In puzzellevels, waar de game voor 80 procent uit bestaat, doe je dat door opdrachten te vervullen door woorden te schrijven, en in de actielevels – waarvan er nu aanzienlijk minder zijn dan in het eerste deel – moet je bij de Starite zien te komen. Het level kun je manipuleren door allerlei objecten in het leven te roepen. Dit doe je simpelweg door ze op te schrijven. Alles wat je schrijft, mits de game het woord herkent, verschijnt in het level en kun je plaatsen waar jij wilt.

Verbeterde besturing en camera
De ontwikkelaars hebben geluisterd naar de feedback en zijn terecht geschrokken van hoe de mensen de vreselijke besturing van Scribblenauts ervaarden. Deze besturing hebben ze aangepast. De controle over Maxwell, de held van de game, is nu veel beter. Je kan hem besturen met de knoppen of met je stylus. Beide manier werken prima. Maxwell luistert eindelijk naar je commando’s en voert ze goed uit. Ook de camera is verbeterd. Deze reset zich niet meer na een aantal seconden maar blijft staan op de plaats waar jij hem gezet hebt, net zolang totdat jij besluit dat het genoeg is. Het is goed om te zien dat de ontwikkelaars daadwerkelijk iets met de kritiek van de gamepers en consument heeft gedaan.

Bijvoegelijke naamwoorden
Gelukkig hebben de makers niet alleen de besturing verbeterd. Er zijn ook nieuwe elementen toegevoegd zoals de bijvoeglijke naamwoorden. Vanaf nu is het mogelijk om bijvoorbeeld rode sleutels te maken. Of vliegende bezemstelen. Of, als we toch bezig zijn, een ‘spookachtige vliegende reuze ninja’. De bijvoeglijke naamwoorden voegen een extra dimensie toe aan Super Scribblenauts en er zijn ook bijvoeglijke levels waar je de puzzels alleen kan oplossen met bijvoeglijke objecten.

Niet zoals het hoort
Helaas gedragen de objecten in de game zich nog net zo realistisch als in zijn voorganger: totaal niet. Zwaartekracht maakt geen verschil en je merkt tijdens het spelen dat de game wellicht de woorden wel herkent, maar de werkelijke betekenis van deze woorden niet ‘begrijpt’. Dit resulteert soms in situaties waarin een object zich totaal niet gedraagt zoals je zou verwachten en hierdoor je oplossing om zeep helpt.

Een voorbeeld
De hierboven beschreven kritiek vraagt natuurlijk om een voorbeeld. Zo mocht ik in een bepaald level een draak niet wakker maken en moest ik langs allerlei hindernissen, waaronder de draak zelf, vliegen. Ik dacht slim te zijn door ‘silent wings’ te maken. Beide woorden werden herkent, maar het maakte niet uit. De draak werd toch wakker toen ik langs hem vloog. En nee, ik raakte de draak niet aan. Ook hielp het niet om vallende objecten te laten landen op een dempende rubberen vloer of objecten aan het plafond, die erg makkelijk loslaten, extra vast te maken aan het plafond met een touw. Als je een object raakte of volgens de game te dicht in de buurt van de draak komt, heb je verloren. Punt. Jammer, want zo word je creativiteit toch weer belemmerd.

In het Nederlands
Net als de eerste Scribblenauts game, is Super Scribblenauts ook in het Nederlands te spelen. De vertaling is beter dan in de eerste game, maar het is nog steeds niet om over naar huis te schrijven, waardoor het aan te raden blijft de game in het Engels te spelen. Zo levert het woord ‘muis’ alleen maar een computermuis op en levert het woord ‘paprika’ een busje kruiden op. Het lijkt er op dat de toevoeging van de bijvoeglijke naamwoorden de algemene woordenschat van de game toch iets verkleind heeft, want ook in het Engels krijg je soms verrassende resultaten als je een woord opschrijft. Zo is een ‘acid pool’ geen plasje zuur, maar een compleet zwembad, om maar een voorbeeld te noemen.

NEGS Oordeel
Hoewel ik mijzelf had voorgenomen om een opvolger van Scribblenauts met een Gold-stempel te belonen als de besturing en de camera gefikst was, voelt het op de één of andere manier niet terecht om de game hiermee alsnog te bestempelen. De game lijkt daarvoor teveel op zijn voorganger, ondanks de bijvoeglijke naamwoorden. Ook zijn de levels minder creatief dan in de vorige game en heb ik het idee dat de woordenschat ook iets minder is. Als je heel Scribblenauts nog niet kent, en je houdt van puzzelen, dan moet je Super Scribblenauts absoluut hebben en de eerste Scribblenauts totaal links laten liggen. Heb je de eerste Scribblenauts al gespeeld, dan voelt Super Scribblenauts toch als mosterd na de maaltijd.

Website: games.kidswb.com

Prijs: € 29,99

Verkrijgbaar voor: Nintendo DS(i)

Gespeeld op: Nintendo DS Lite

Art Academy

Jeroen Geelhoed — Sun, 26 Sep 2010 20:54:56 +0000

Nintendo heeft bewezen dat spelcomputers voor meer dan alleen games gebruikt kunnen worden. Zo heeft de Japanse spellenmaker mij al aan de fitness gekregen, trainen ik mijn brein op dagelijkse basis en kan ik onderweg kooklessen volgen en virtuele huisdieren trainen en verwennen. Met Art Academy bewijst Nintendo dat echt iedereen schilderen en tekenen kan leren.

Kliederen zonder rotzooi
Met Art Academy krijg je een cursus schilderen en tekenen op zakformaat. In verschillende lessen word je stap voor stap de basisbeginselen van het opzetten van een tekening of schilderij bijgebracht waarbij je enkele standaardmiddelen voorgeschoteld krijgt om aan de slag te kunnen. Zo is er een potlodenscherm waarin je kunt kiezen uit een 2H, HB of 2B-potlood, die je vervolgens rechtop kunt gebruiken voor dunne lijntjes of plat om dikkere lijnen te schetsen. Een gummetje ontbreek uiteraard niet. Dan is er nog een penselenvenster, waaruit je drie ronde of platte penselen kunt kiezen en is er een uitgebreid kleurenpallet. Op het onderste scherm van je Nintendo DS(i) ga je aan het werk. Het grote voordeel hiervan is dat je naar hartenlust kunt kliederen zonder echt met verf en potloden aan de slag te moeten. Je verbruikt geen papier en komt ook niet onder de verf te zitten.

Les van de meester
Voor je aan de slag gaat, is het handig om de tien lessen in het spel te doorlopen. Tien lessen lijkt weinig maar je zult snel merken dat het genoeg is. Je krijgt les van Vince, een bebaarde schilder die vaag bekend voorkomt. Hij neemt je stap voor stap mee en doet alles netjes voor. Hierbij is het voorbeeld van Vince altijd op het bovenste scherm te vinden en kun je deze tekening afwisselen met een foto van datgene wat je op dat moment aan het natekenen bent. Dit is een ideale manier om nooit in verwarring te raken en je af te vragen hoe je verder moet. Vince herhaalt zijn lessen als je daarom vraagt en je kunt altijd terug om zaken opnieuw te proberen. De basistechnieken van het schilderen en tekenen worden je vanaf het prilste begin uitgelegd. Bij elke les geeft Vince je ook achtergrondinformatie, over bijvoorbeeld kleurgebruik, slagschaduw en het verschil tussen ronde en vierkante vormen. Spelenderwijs leer je zo als een echte kunstenaar naar een voorwerp of landschap te kijken.

Bob Ross op je DS
Het leuke van Art Academy is het resultaat dat je ermee boekt. Door steeds eerst met potlood een schets op te zetten, die je daarna stap voor stap invult met kleur en dynamiek, krijg je een eindresultaat dat ook echt op een kunstwerk lijkt. Je moet echt schetsmatig met je stylus aan de slag, waarbij de Nintendo DS de potloodlijntjes en penseelstreken opbouwt, zoals je dat in het echt ook mag verwachten. Gebruik je verschillende kleuren verf, dan lopen de kleuren iets in elkaar door. Zet je een dikke verfstreep, dan zal je lijn naar het einde toe vervagen. Al snel voel je je een echte Bob Ross en kun je beginnen met het natekenen van foto’s die je zelf met de Nintendo DSi neemt (Let op! Alleen vanaf de DSi is de DS uitgerust met een camera). Het is alleen heel erg jammer dat het eindresultaat niet van de DS af te halen is. Je kunt je tekening van een lijstje voorzien en in een galerij plaatsen, maar overhevelen naar je computer en uitprinten is niet mogelijk. Minpunt!

Net niet het echte werk
De basistechnieken van een echte kunstenaar worden plezierig en uitgebreid in beeld gebracht en je kunt op eigen tempo alles lekker uitproberen. Het gebruik van de stylus en de technieken in de cursus werken prettig en je eindresultaat voelt elke keer als een beloning. Mits je het geduld om schetsend te tekenen en schilderen op kunt brengen. Uiteraard blijft er een verschil tussen de technieken die je in Art Academy leert en het echte werk, want hoe je ook tekeer gaat met je stylus, echte missers kun je niet maken. Je hoeft nooit papier of canvas te prepareren, de verf is altijd goed van kleur, je hebt geen last van druipers en je hoeft nooit te wachten tot een laag droog is om verder te kunnen.

NEGS Oordeel
Voor dertig euro is Art Academy een koopje voor iedereen die de basisbeginselen van het tekenen en schilderen wil leren zonder heftig te investeren in papier, verf, potloden en penselen. Het komt natuurlijk niet in de buurt van het echte werk. Maar wil je weten hoe je een ondertekening maakt en hoe je die vervolgens stap voor stap tot een professioneel ogend schilderij uitbouwt, dan zit je met Art Academy gebeiteld. Deze teken- en schildercursus is wat dat betreft een meesterwerkje op zich.

Website: www.nintendo.nl

Prijs: € 29,99

Verkrijgbaar voor: Nintendo DS(i) exclusief

Gespeeld op: Nintendo DSi XL

Puzzle Quest 2

Gerard Sombroek — Tue, 27 Jul 2010 22:58:41 +0000

Een paar Puzzle Quest-achtige titels staan hier al besproken op NEGS: Puzzle Chronicles en Puzzle Kingdoms bijvoorbeeld. Deze titels zijn allemaal variaties op de oorspronkelijke puzzel RPG hit Puzzle Quest: Challenge of the Warlords uit 2007. Nu drie jaar en diverse minder succesvolle variaties later is het eindelijk tijd om weer terug te keren naar de kern. De game waar het allemaal begon krijgt eindelijk een opvolger in de vorm van Puzzle Quest 2. Opnieuw mag ik de wereld redden en monsters te lijf gaan gewapend met mijn puzzelbord en gekleurde stenen.

Nog één keer heel snel dan
Het concept van Puzzle Quest heb ik al vaker uitgelegd in andere reviews, maar laat ik nog even heel snel in een notendop vertellen waar de gameplay van Puzzle Quest 2 om draait. Puzzle Quest 2 is een mix van RPG en puzzel. Het puzzel gedeelte is bijna een regelrechte kopie van het spel Bejeweled waarbij je rijen moet maken met gekleurde stenen. Bij Puzzle Quest 2 wordt dit puzzelgedeelte gebruikt om allerlei conflicten af te handelen. Denk hierbij dan met name aan gevechten maar ook het ontmantelen van een val, het zoeken naar verborgen zaken en het openen van sloten om een paar voorbeelden te noemen. Elke situatie is een gevorderde variatie van het Bejeweled principe. Het RPG gedeelte vertaalt zich naar het feit dat er een wereld te redden is, en dat je als held zijnde jezelf van allerlei magische spreuken en uitrusting kan voorzien die je helpen het Bejeweled spel te beïnvloeden in jouw voordeel. Daarnaast vind je geld en doe je ervaring op (XP) waardoor je weer sterker wordt en moeilijkere tegenstanders kan aanpakken.

Dungeon Crawler
Waar je in Puzzle Quest – Challenge of the Warlords over een grote landkaart trok en in het land op avontuur ging om de slechte tovenaar Bane te verslaan, is Puzzle Quest 2 een echte ouderwetse ‘dungeon crawler’ geworden. Je begint in het stadje Verloren wat in feite dienst doet als uitvalbasis. Hier kun je nieuwe uitrusting kopen, je bestaande uitrusting upgraden bij de smit en jezelf laten genezen als je in een val gelopen bent. Ook is het een goede plek om nieuwe ‘side quests’ op te doen die natuurlijk na voltooiing extra geld en xp opleveren. Buiten de stad ga je al snel de ijsgrotten in die maar dieper en dieper lijken te gaan en waar je om bijna elke hoek het gevecht moet aangaan met diverse monsters. De game wordt in 3D weergegeven vanuit vogelvlucht en het geeft een beetje een retrogevoel. Iets wat ik persoonlijk bepaald niet als negatief ervaar.

Geen directe opvolger
Voor hen die houden van complexe verhaallijnen schiet Puzzle Quest 2 wellicht wat tekort. Het spel is namelijk sowieso geen directe opvolger van Puzzle Quest – Challenge of the Warlords. Althans, na de dikke 15 uur die ik er op heb zitten, heb ik nog geen aanleiding gekregen om te geloven dat dit wel het geval is. Daarnaast is het verhaal van de eerste Puzzle Quest game al opgevolgd in het beduidend mindere Puzzle Kingdoms. Wat dan wel het verhaal is in Puzzle Quest 2 is eigenlijk een beetje vaag. Er is niet echt een duidelijke dreiging, behalve dan dat het stadje Verloren wordt lastig gevallen door de gebruikelijke Groenhuiden. Als held zijnde ga je natuurlijk op onderzoek uit en zo stuit je op een groter gevaar dat uiteindelijk de wereld bedreigd. Althans, dat denk ik want na 15 uur spelen heb ik nog weinig idee wat er nu werkelijk speelt. Het verhaal lijkt dan ook eerder een bijzaak te zijn. Gelukkig gaat dat niet ten koste van de avontuurlijke sfeer hoewel een echt goede RPG natuurlijk ook een goed verhaal heeft.

Flink verbeterd
Ondanks het dunne verhaal is Puzzle Quest 2 voor de rest wel op alle vlakken verbeterd ten opzichte van zijn voorganger. De gameplay is zo goed als gelijk aan deel één maar er zijn meer verschillende wapens, je kunt wapens laten upgraden en er zijn veel meer variaties van het puzzelspel zelf waardoor de gameplay langer interessant blijft. Zo zijn er wel zes verschillende mini-games zoals ze worden genoemd die afwijken van de normale gevechten. Deze mini-games zijn allemaal weer anders van opzet en bieden ieder zo hun eigen uitdaging. Met name de ‘Unlock spell’ mini-game waarbij je een magisch gesloten deur moet openen en de mini-game waarbij je nieuwe bonusspreuken kan leren zijn erg uitdagend doordat je deze puzzels niet simpelweg wint door eindeloos rijen te maken. Je moet binnen een bepaalde hoeveelheid beurten een bepaald doel bereiken zoals bijvoorbeeld één bepaalde steen in een vak laten vallen of alle stenen van het veld geruimd hebben. Natuurlijk speelt de factor ‘geluk’ ook nog steeds een grote rol in de game maar toch lijkt het spel meer gebalanceerd te zijn dan de andere Puzzle Quest games. Jij hebt net zoveel geluk als je computergestuurde tegenstander.

Interface uit het jaar kruik
Er is eigenlijk maar één echt groot minpunt aan Puzzle Quest 2 en dat is de niet intuïtieve interface van de game. Zoals gebruikelijk in een RPG kun je diverse schermen opvragen om je karakter te beheren. Zo heb je een status-scherm, een equipment-scherm en een spellbook-scherm om er maar een paar te noemen. Je kan niet van het ene scherm naar het andere scherm springen. Hiervoor moet je dus terug naar het hoofdscherm van de game om vervolgens daar weer een ander scherm op te vragen. Dit vertraagd de gameplay aanzienlijk, helemaal omdat iedere keer als je een scherm verlaat, de game automatisch wordt opgeslagen. Per ongeluk het verkeerde scherm kiezen kan dan ook behoorlijk irritant zijn.

NEGS Oordeel
Liefhebbers van Puzzle Quest mogen Puzzle Quest 2 absoluut niet laten liggen. Ren naar de winkel voor een exemplaar voor je Nintendo DS of download hem onmiddellijk naar je Xbox 360! Maar ook liefhebbers van puzzelgames en / of RPG’s moeten Puzzle Quest 2 zeker een kans geven. Je gaat er geen spijt van krijgen, hoewel je wel zult merken dat je heel veel tijd kwijt zal zijn aan deze nieuwe verslaving.

Website: www.puzzle-quest.com

Prijs: € 29,99

Verkrijgbaar voor: Nintendo DS(i) en Xbox 360 (PC versie is aangekondigd)

Gespeeld op: Nintendo DS Lite

Giana Sisters DS

Gerard Sombroek — Mon, 19 Jul 2010 22:59:55 +0000

30 plus gamers zullen ongetwijfeld gevoelens van nostalgie krijgen bij de naam Giana Sisters. Dat is niet zo raar want deze vrouwelijke tegenhangers van de Super Mario Brothers waren immens populair op de Commodore 64 en Amiga. The Great Giana Sisters – zoals de game voluit heette - was qua concept en uitwerking een regelrechte kopie van Super Mario Bros. en Nintendo had natuurlijk onmiddellijk juridische stappen ondernomen. Het resultaat: The Great Giana Sisters lag welgeteld twee dagen in de winkel. Maar dat weerhield de game er niet van mateloos populair te worden mede dankzij de vele kopieën die overal rondzwierven. Maar ondertussen heeft Nintendo zijn wrok verwerkt en is er zelfs een compleet nieuwe Giana Sisters game verschenen op de Nintendo DS. De zusjes zijn terug!

Nostalgisch met een twist
Hoewel de Nintendo DS versie – die overigens in Nederland al eerder voor de iPhone te krijgen was – grafisch compleet vernieuwd is en ook voorzien is van vele nieuwe levels, blijft de vertrouwde tweedimensionale platform gameplay helemaal intact. Giana Sisters DS is dan ook een remake met een twist. Er zijn wel 80 nieuwe levels en ze zijn allemaal erg uitdagend opgebouwd waarbij de moeilijkheidsgraad geleidelijk oploopt. In de vorm van Giana ga je op avontuur in dromenland om al je kristallen – die je in het introfilmpje van de game verliest – weer terug te vinden. Qua gameplay is het nog steeds net Super Mario Bros. echter is in mijn mening Giana vele malen leuker. Net als de oude Mario kan Giana een tweede vorm aannemen, maar waar Mario de grotere Super Mario wordt, wordt Giana een roodharige punker die direct vuurballen kan gooien. Wat nou eerst een vuurbloem scoren?

Waar is Maria?
In deze nieuwe versie van de game wordt gesuggereerd dat Punker Giana de zus is van Giana en dat de game daarom dus ook Giana Sisters heet. Maar wij – de oudere gamers – weten natuurlijk beter! Giana had namelijk in het origineel wel degelijk een echte zus die speler twee mocht spelen. Waar Mario als broer Luigi heeft, had Giana destijds Maria. Maar in Giana Sisters DS is er geen spoor meer te bekennen van Maria. Een beetje jammer is dit wel, aangezien diezelfde twee speler optie gemakkelijk in de game verwerkt had kunnen worden. Had Maria op z’n minst een gastrol gegeven. Hoe dan ook, Giana Sisters DS is een single player game waarbij we het echt alleen met Giana moeten doen.

Leuker dan het origineel
Ondanks het missen van de twee spelers modus moet ik toch eerlijk bekennen dat Giana Sisters DS voor de rest op alle vlakken vele malen beter is dan het origineel met nieuwe uitdagende levels verwerkt in een ‘world map’ en veel gevarieerde tegenstanders. Ook zijn er nu echte eindbazen die verslagen moeten worden voordat je verder kan. Het origineel was voor zijn tijd natuurlijk steengoed, maar het is onwijs tof dat de makers niet gewoon klakkeloos het origineel genomen met betere graphics. Natuurlijk zijn de graphics wel vernieuwd. Giana Sisters DS heeft een cartooneske stijl gekregen die wat mij betreft perfect past bij het concept. De muziek is gebaseerd op de originele muziek van Chris Hülsbeck, de man die verantwoordelijk was voor de soundtrack van het origineel. De deuntjes zijn nostalgisch herkenbaar maar toch anders waardoor je ook het gevoel hebt een compleet nieuwe Giana Sisters avontuur te spelen.

Kauwgom kauwen en cola spuiten
Nieuwe elementen die je niet in het origineel zal vinden zijn de kauwgomballen en de colaflessen automaat. Giana kan maximaal één kauwgombal en één colafles bij zich dragen. Met de kauwgombal kan zij een grote bel blazen om daar vervolgens in te zitten en door een level te vliegen. Door te blazen in de microfoon kun je haar zwevend houden, maar gemakkelijker en beter is het om hiervoor de A-knop te gebruiken. In sommige levels kun je niet zonder de kauwgombal en betekent het barsten van de bel – wat gebeurt als je ergens tegenaan vliegt – het einde van een leven. De colafles gebruik je om muren kapot te spuiten, vijanden weg te duwen en/of vuur te doven. Deze nieuwe elementen zijn erg leuk bedacht en passen prima bij de Giana Sisters sfeer. Het is alleen wel jammer dat je je kauwgombal en colafles niet kan meenemen naar een volgend level.

Oneindige levens
In Giana Sisters DS begin je met vijf levens, maar met iedere 100 diamanten die je verzamelt krijg je er weer een extra leven bij. Ervaren platform-gamers zullen dan ook al snel zo’n 25 levens verzameld hebben. Daarnaast zijn er ook in ieder level enkele rode diamanten verstopt. Als je in elk level van een wereld alle rode diamanten gevonden hebt, opent zich een speciaal bonuslevel waar nog meer diamanten te vinden zijn. Hoewel je vooral in het begin veel levens zal verzamelen zijn er ook levels waarbij je voorraad levens hard achteruit gaat. Maar wees niet ongerust. Als al je levens op zijn krijg je na het ‘Game Over’ scherm gewoon weer vijf leven en kun je weer verder waar je gebleven bent. Houd je niet van Game Over schermen – wie wel? – dan kun je ook gewoon een oud level weer opnieuw spelen en zo weer vele diamanten verzamelen om je hoeveelheid levens weer op te krikken.

Ook op de iPhone
Giana Sisters DS is zonder veel bombarie gelanceerd en dat is best wel zonde. Deze game verdient namelijk alle aandacht. Ik vind het dan ook een beetje een kwalijke zaak dat de lancering van deze titel zo stil is geweest. Aan de andere kant is Giana Sisters DS wel al een hele tijd makkelijk verkrijgbaar. Want hoewel de game sinds een week of twee officieel in Nederland verkrijgbaar is, is Giana Sisters DS al maanden te koop bij het Duitse Amazon.de. Verder is er ook een versie van deze game beschikbaar op de iPhone. Dit is exact dezelfde game, maar dan wel flink goedkoper, minder dan 5 euro! Aan de andere kant is de besturing op de iPhone totaal niet prettig in vergelijking met de DS versie. Giana Sisters DS is dus wel de beste versie die je kan kopen.

NEGS Oordeel
Giana Sisters DS is een feest voor hen die het origineel nog kennen maar ook voor platform-liefhebbers die niet bekend zijn met het legendarische origineel is Giana Sisters DS een absolute aanrader. Giana Sisters DS is het beste wat je kunt vinden op 2D platform gebied op de handheld consoles en verdient dan ook dubbel en dwars een Gold stempel!

Website: www.giana-sisters.com

Prijs: € 19,99

Verkrijgbaar voor: iPhone en Nintendo DS(i)

Gespeeld op: Nintendo DS Lite

Puzzle Chronicles

Gerard Sombroek — Wed, 24 Feb 2010 18:01:45 +0000

De makers van Puzzlequest zijn flink bezig. Het lijkt er op dat elk jaar wel weer een nieuwe ‘Puzzle’ titel gelanceerd wordt. De Puzzle-games hebben allemaal één ding gemeen. Ze combineren rpg gameplay met (verslavende) puzzels en ze hebben allemaal wisselend succes. Nu is het de beurt aan Puzzle Chronicles, die het verhaal vertelt van een barbaar die zijn volk moet redden uit de klauwen van slavenhandelaren.

Wat is de puzzel deze keer?
Puzzle Chronicles leunt op hetzelfde principe als alle andere Puzzle-games. Je speelt een karakter wat gaandeweg het spel steeds sterker wordt op een RPG-achtige manier. De obstakels die de held op zijn pad tegenkomt worden uitgevochten via een puzzelspel. Deze keer is het puzzelspel gebaseerd op de klassieker Columns. In Columns is het de bedoeling om stenen – die in vier kleuren beschikbaar zijn – aan elkaar te rijgen via de juiste kleur. Echter is dit bij Puzzle Chronicles net een stapje ingewikkelder.

Niet alleen gekleurde stenen
Zo zijn de gevechten in Puzzle Chronicles min of meer Columns in ‘versus-mode’. In het midden van het speelveld is een grenslijn waarvan het de bedoeling is dat deze zo ver mogelijk naar je vijand opschuift. Als zijn speelveld overloopt, is hij verslagen. Maar je hebt in Puzzle Chronicles niet alleen te maken met gekleurde stenen. Er zijn ook zogenaamde Rage stones en Battle stones.

Rage en Battle
Battle Stones zijn schedeltjes in dezelfde kleuren als de stenen en deze moet je verzamelen – vijf om precies te zijn – om je vijand aan te vallen zodat de grenslijn verschuift. Het is natuurlijk mogelijk meerdere Battle Stones in je blokken rij te hebben. Blokken verdwijnen echter niet zomaar. Daarvoor heb je de Rage Stones nodig. Rage Stones zijn sterren in dezelfde kleuren. Wanneer een ster een steen raakt van dezelfde kleur, wordt de complete rij weggehaald en de punten binnen gehaald. De stenen geven vervolgens hun energie af aan je speciale eigenschappen die eveneens gekoppeld zijn aan dezelfde kleuren. Met deze eigenschappen kun je je vijanden het leven behoorlijk zuur maken. Denk bijvoorbeeld aan ‘Stun’ of ‘Poison attacks’. Uiteraard vechten je vijanden op dezelfde manier terug met hun eigenschappen. Naast de Rage en Battle Stones zijn er ook nog multipliers en joker stenen. Multipliers geven verhogen de energie die je krijgt en jokerstenen doen met alle kleuren mee.

Equipment
Naast je speciale eigenschappen, die je overigens krijgt via je hond, heb je ook nog – zoals het een goed RPG betaamt – equipment die je de nodige voordelen geven. Deze equipment gebruik je door gekleurde vierkante blokken van vier stenen te maken. De vier stenen veranderen dan in een groot blok met een icoon dat je equipment voorstelt. Met een Rage Stone – van dezelfde kleur uiteraard – kun je dit blok doen verdwijnen. Het gebruik van je equipment en het tactisch aan elkaar rijgen van gekleurde stenen is noodzakelijk om je tegenstanders te kunnen verslaan. Sterker nog, het activeren van items kan het hele spel doen omslaan. Helaas geldt dit ook voor de tegenstanders.

Business as usual
Afgezien van de Columns puzzel gameplay, is Puzzle Chronicles qua speelstijl gelijk aan de eerste twee Puzzle Quest games. Je verkent de wereld via een worldmap waarin je weer diverse tegenstanders en uitdagingen tegenkomt. Behalve vechten is het af en toe ook nodig om bijvoorbeeld naar schatten te zoeken, je hond te trainen zodat speciale eigenschappen sterker worden of een dungeon te ‘unlocken’. Deze activiteiten gaan ook via puzzelspelletjes die gebaseerd zijn op hetzelfde ‘stenenrijg’-principe. Alleen dan vallen de stenen van boven naar beneden in plaats van links naar rechts.

Vaart uit het spel
Puzzle Chronicles is voor diverse systemen beschikbaar. NEGS heeft de PSP versie ter review gekregen. Helaas is deze versie niet zo goed. Hoewel de gameplay zeker leuk en vertrouwd is, zijn de graphics op de PSP enigszins teleurstellend. De PSP kan veel mooier dan wat Puzzle Chronicles laat zien. Nu zijn de Puzzle-games nooit grafische hoogstandjes geweest, maar op de PSP zijn de graphics wel erg grof. Verder wordt de PSP versie geteisterd door ellenlange laadtijden. Voor bijna alles wat je doet, moet er geladen worden en met het trage laadtempo van de PSP haalt dat best wel de vaart uit het spel. Ik kan je dus nu al zeggen dat je de PSP versie maar beter links kan laten liggen.

Niet zo verslavend als eerst
Hoewel ik een groot fan ben van de diverse Puzzle-games, moet ik eerlijk bekennen dat Puzzle Chronicles niet zo sterk en verslavend is als zijn voorgangers. Dit is mede te danken aan de vele trage laadtijden in de PSP-versie van de game, maar ook omdat je minder invloed hebt op de gevechten. In de vorige Puzzle-games kon je nog voorkomen dat je vijand bepaalde kleuren veroverde waardoor diverse vernietigende aanvallen je bespaard bleven. Maar in Puzzle Chronicles speelt ieder op zijn eigen speelveld en heb je nauwelijks invloed op het speelveld van je tegenstander. Alleen via speciale aanvallen kun je het de vijand enigszins moeilijk maken, maar het tactisch inpikken van kleuren en zo strategischer puzzelen zit er niet meer bij.

NEGS Oordeel
Voor de die-hard Puzzle Quest fans is Puzzle Chronicles absoluut leuk genoeg om in de collectie te hebben, en je zult je er zeker uren mee vermaken. Wel raad ik de PSP versie met klem af omdat deze gewoonweg te lelijk en te traag is. Maar gelukkig zijn er nog vier andere systemen waarop de game uitkomt, en van deze versies verwacht ik in ieder geval geen belachelijke laadtijden. Voor mensen die van puzzelen houden is Puzzle Chronicles misschien iets te hoogdrempelig omdat de verweven RPG elementen en de extra spelregels tijdens het puzzelen een grote rol spelen. Maar voor iedereen die van RPG’s en puzzelen houdt is Puzzle Chronicles een aanrader. Om die reden krijgt Puzzle Chronicles van mij dan ook het Approved stempel met de kanttekening dat de PSP versie teleurstellend is.

Website: www.konami.com

Prijs: € 29,99 (PSP)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, PSP, Xbox 360, Nintendo DS

Gespeeld op: PSP

Zelda: Spirit Tracks

Jeroen Geelhoed — Mon, 21 Dec 2009 16:04:45 +0000

Als er één game-serie legendarisch genoemd mag worden dan is het wel The Legend of Zelda. Elk nieuw deel staat garant voor uren avontuur vol puzzelplezier en gevechten met monsters om te koesteren. Niet alleen op de Nintendo-consoles, maar ook op de handhelds. Het is tijd voor een nieuw Zelda avontuur op de Nintendo DS! Laat je kaartje knippen en stap op de trein die The Legend of Zelda: Spirit Tracks heet.

Cell shaded heerscht
In 2003 verscheen The Legend of Zelda: The Wind Waker op de Nintendo GameCube in Europa. Dit geweldige avontuur werd in ‘cell shaded’ graphics weergegeven, wat voor veel Zelda-kenners even slikken was. Ook al leende deze tekenfilmachtige stijl zich prima voor de betoverende wereld van Link en Zelda, het nieuwe deel op de Wii – Twilight Princess – is meer realistisch vormgegeven en ademt een veel duistere sfeer uit. De vrolijkheid van de Wind Waker-stijl kreeg in 2007 echter toch nog een vervolg in de vorm van The Legend of Zelda: Phantom Hourglass, op de Nintendo DS. En zo komen we bij Spirit Tracks aan, welke zich enkele tientallen jaren na Phantom Hourglass afspeelt.

Can touch this!
De Zelda-reeks staat bekend om zijn fantasierijke, uitgebreide spelwereld vol met exotische locaties en spannende kerkers boordevol puzzels. Verschillende wapens en talloze monsters dagen je uit om steeds verder de wereld te ontdekken en alle voorwerpen en extra’s te verzamelen. The Phantom Hourglass liet zien dat deze traditie moeiteloos op de Nintendo DS kon worden voortgezet, want het spel trok werkelijk alles uit de kast om optimaal gebruik te maken van het dubbele scherm en de touch-mogelijkheden van het apparaat. Zo bestuurde je Link volledig met de stylus en loste je puzzels op door bijvoorbeeld tekens te schrijven op deuren of een pad te trekken waarlangs je boemerang een route moest afleggen. Ook op de kaarten die je onderweg gebruikte kon je kliederen en aantekeningen maken zoveel je wilde. Al deze innovatieve gameplay vind je in Spirit Tracks terug, waarbij de ontwikkelaars alles nog eens fijntjes hebben verbeterd. Was je onder de indruk van Phantom Hourglass, dan zal Spirit Tracks je onmiddellijk overtuigen.

If it ain’t broke…
Toch ligt in het feit dat Spirit Tracks voortborduurt op Phantom Hourglass ook meteen het grootste kritiekpunt dat ik op de game heb: als je Phantom Hourglass hebt gespeeld, voelt Spirit Tracks regelmatig aan als een herhaling van zetten. Projectleider Eiji Aonuma vertelde in een interview dat hij zijn team na het maken van Phantom Hourglass gevraagd heeft welke ideeën ze niet in het spel hebben kunnen verwerken en deze te gebruiken voor Spirit Tracks. Vervolgens is het team aan de slag gegaan met dezelfde engine en heeft dit nieuwe avontuur ontwikkeld. Naast alle nieuwe locaties, wapens en personages kom je dus regelmatig puzzels, wapens en voorwerpen tegen die je ook in Phantom Hourglass hebt gebruikt. Ook al word je, net als in elke nieuwe Zelda-game, keer op keer verrast door de monsters, locaties en puzzels, in Spirit Tracks heb je ook regelmatig het gevoel dat je zetten aan het herhalen bent en precies weet wat er van je verwacht wordt en wat er staat te gebeuren. Hierdoor mist Spirit Tracks een deel van de uitdaging die Phantom Hourglass wel wist te leveren.

Allemaal aan boord!
Een van de opvallendste verschillen met de vorige Zelda DS-titel (en eigenlijk met welke Zelda-titel dan ook), is de manier waarop Link zich in dit deel door de wereld verplaatst. In Spirit Tracks is Link een treinmachinist, die zijn ‘Spirit Train’ gebruikt om langs de magische sporen van Hyrule te reizen en zo het land tegen een eeuwenoud kwaad moet beschermen. Voor wie bang was dat een trein de magie van de Zelda-sprookjeswereld aan zou tasten, wees gerust. Nergens voelt de uitleg van waarom de Spirit Tracks bestaan geforceerd aan. Het reizen in de trein geeft net zo’n avontuurlijk gevoel als het rijden op je paard of het varen in je boot. Als je met je trein door de wereld tuft en in de mistige, verlaten bossen je stoomfluit laat klinken, dan maakt de verwondering zich opnieuw van je meester en kijk je uit naar wat er achter de horizon ligt. Wel moet je even wennen aan de gebaande paden van de spoorlijn. Je bewegingsvrijheid wordt toch ingeperkt door de vaste trajecten en zeker als je even snel terug wilt naar enkele locaties, moet je het geduld hebben om de route ernaartoe af te leggen. Naarmate het spel vordert kun je je trein upgraden en krijg je ook meer opdrachten om uit te voeren, zoals het vervoeren van materiaal en passagiers.

Magisch duo
De andere grote vernieuwing in Spirit Tracks is Zelda zelf. In Spirit Tracks krijgt de pittige prinses een zeer actieve rol, waar ze in het begin van het spel zelf de draak mee steekt: “Wij prinsessen wachten altijd op de achtergrond af tot onze held de wereld en ons redt. Zo is het altijd gegaan!”. Nou, in dit geval niet. Zelda wordt ontvoerd, waarbij haar geest wordt gescheiden van haar lichaam. In deze geestvorm zal Zelda je op je avonturen begeleiden, waarbij humor centraal staat. De prinses heeft een fikse drive om haar lichaam terug te krijgen en weet je regelmatig op te jutten om haast te maken. De wisselwerking tussen Link en Zelda is een genot, niet alleen verhaaltechnisch, maar ook in de puzzels. Je kunt Zelda namelijk opdrachten geven en haar mee laten helpen. Dit is vooral handig als ze de harnassen van spookbewakers overneemt en je zo de beschikking geeft over een eigen zwaargewicht bodyguard. Zolang er maar geen muizen op je pad komen. Zelda kan met je meevechten, als schild dienen voor gevaren en je boven haar hoofd tillen om je naar moeilijk bereikbare plekken dragen. De puzzelmogelijkheden in Spirit Tracks krijgen hierdoor een nieuwe dimensie. Al is het wel bijzonder dat als je Zelda naar je toe roept, je een soort blaffend geluid hoort.

Puzzels om elke hoek
Zoals gezegd borduurt Spirit Tracks voort op al het goede van Phantom Hourglass. Je komt talloze uitdagende puzzels tegen, waarbij de innovatieve uitdagingen uit het vorige deel aangevuld worden met talloze nieuwe breinbrekers. Een minpunt uit Phantom Hourglass – de centrale kerker waarin je telkens terugkeerde en binnen een bepaalde tijdslimiet steeds dezelfde route moest afleggen – is opgelost. Wederom is er een centrale kerker in de vorm van de ‘Tower of Spirits’, maar heb je ditmaal de puzzels op een verdieping opgelost, dan mag je de volgende keer door middel van een wenteltrap meteen door naar de volgende etage, zonder opnieuw door hetzelfde doolhof te moeten. Een prima oplossing, als geeft ook dit nogmaals aan dat Spirit Tracks wel erg veel op Phantom Hourglass lijkt. De nieuwe wapens en voorwerpen in het spel zijn de moeite waard, waarbij de ‘Spirit Pipes’ nog even genoemd moet worden. Deze magische panfluit bedien je door in de microfoon van je DS te blazen, waarmee je verschillende riedeltjes kunt spelen om verborgen voorwerpen te ontdekken, hints te verzamelen en je jezelf onder andere kunt genezen. Naast het hoofdavontuur is er ook de mogelijkheid om met drie vrienden te ‘linken’ en tegen elkaar te spelen in de Battle-modus.

NEGS Oordeel
Zoals gebruikelijk bij de Zelda games, staat Spirit Tracks garant voor een kwalitatief uitmuntend avontuur. Fans van de Zelda-reeks kunnen deze titel dan ook weer blindelings kopen, maar ook voor liefhebbers van uitdagende puzzelavonturen en innovatief speldesign is deze game een must. Alles onder de streep genomen ga ik toch voor een ‘NEGS Approved’ beoordeling, omdat Spirit Tracks ondanks alle nieuwe content aanvoelt als Phantom Hourglass 2.0. Dat dit niet heel erg is, zul je je na talloze uren speelplezier in Spirit Tracks ook wel realiseren, om daarna met verve aan je stoomfluit te trekken en je trein in de hoogste versnelling te zetten om samen met Zelda verder de wereld in te trekken. Goed reis!

Website: www.spirittracks.nl

Prijs: € 44,99

Verkrijgbaar voor: Nintendo DS(i) exclusief

Gespeeld op: Nintendo DS Lite

Cop – The Recruit

Gerard Sombroek — Tue, 10 Nov 2009 21:10:38 +0000

GTA is er al op de Nintendo DS, maar niet zoals een moderne GTA game hoort te zijn. Een volledige 3D stad waar je naar eigen believen rond kunt struinen en missies kan doen. 2K games heeft dat niet aangedurfd en waarschijnlijk hebben zij daar hun redenen voor. Ubisoft en ontwikkelaar V.D. dev durfden deze uitdaging wel aan en brengen Cop – The Recruit uit; een echte GTA kloon op je DS.

Dapper
Laat ik als eerste stellen dat het bijzonder dapper is om op de DS een volledige free roaming 3D game te maken. De hardware van de Nintendo DS is nu niet bepaald krachtig te noemen en gaat ook al enige jaren mee. Toch zijn de 3D graphics redelijk goed gelukt en heb je echt het gevoel in een grote stad rond te dolen.

Meerdere onderdelen
Aangezien Cop – The Recruit een free roaming game is, – waarbij vrij lineaire missies gevolgd moeten worden om verder te komen in het spel – bestaat de gameplay uit meerdere onderdelen. Zo kun je rijden in auto’s en moet je af en toe de achtervolging inzetten, zijn er opdrachten waarin je vuurgevechten moet leveren enzovoorts. Het verhaal is overigens flinterdun. Je speelt Dan Miles, een ex straatracer die gecharterd is om te werken voor de politie en zo de straten van New York veilig moet maken.

Autoramp
Net als in GTA kun je elke auto besturen die je wilt. Alles wat je hiervoor moet doen is bij een auto staan en op de Y-knop drukken. Vervolgens wordt het scherm wit en zit je opeens in de auto. Er is dus geen coole animatie waarin je de auto instapt. De besturing van de auto’s is redelijk, hoewel het heel erg jammer is dat je niet uit rijdende auto’s kan springen. Op tijd stoppen met de auto en uitstappen is dus noodzakelijk. Elke auto heeft een levensmeter. Als deze leeg is ontploft de auto onmiddellijk. Geen waarschuwende vlammen of dat soort dingen. En ontploffen betekent een enkeltje ziekenhuis.

Knalwerk
Behalve autorijden moeten er natuurlijk ook vuurgevechten geleverd worden met allerlei geboefte en daar komt de ‘combat-mode’ om de hoek kijken. Je kijkt over de schouder van Miles mee en met een viziertje kun je het doel bepalen. Dit gedeelte bestuur je alsof het een First Person Shooter is. Lopen doe je met de vierpuntsdruktoets of de A, B, X en Y knoppen, richten met de stylus over het touch-screen en schieten met de linker of rechter shoulderbutton, afhankelijk van hoe je de game hebt ingesteld (linkshandig of rechtshandig). Deze besturing werkt op zich aardig maar is eigenlijk niet efficiënt genoeg om het hoofd te bieden aan de uitdagingen die je voorgeschoteld worden. De bediening is gewoonweg te traag.

Alarm!
Naast de verplichte missies die het verhaal van Cop – The Recruit vertellen, zijn er ook optionele missies die je kunt spelen. Dit zijn alarmen en houden meestal een vuurgevecht in. Denk aan een overval of een pand waar zware jongens zich verschuilen. Deze vuurgevechten zijn ontzettend moeilijk wat de game en de handleiding zelf ook al aangeven. Zo kom je bij één vuurgevecht direct in een salvo van kogels terecht terwijl drie vijanden op je afstormen. Resultaat: een enkeltje ziekenhuis en geen mogelijkheid de missie direct opnieuw te proberen.

Awards
Met de normale missies is het mogelijk om zogenaamde Awards te verdienen. Dit doe je door een missie binnen een bepaalde tijd te voltooien. Deze tijd is erg krap en je zult de missie meerdere keren overnieuw moeten doen als je deze succesvol binnen die tijd wil voltooien. Lukt je dat niet, dan kun je de missie nog gewoon uitspelen maar je krijgt geen Award. Wil je die Award toch halen, dan zit er niks anders op dan het spel opnieuw te laden en de missie – inclusief de reis er naartoe – helemaal van voren af aan opnieuw te doen. Als je dit wilt, moet je snel zijn want na elke voltooide missie – met of zonder Award – slaat het spel automatisch je voortgang op. En aangezien je geen save-slots hebt en ook niet zelf kan bepalen wanneer een game gesaved wordt, is het daarna dus onmogelijk de missie nog een keer te proberen.

Onvergeeflijk
Na het bovenstaande gelezen te hebben, zal het je niet verbazen dat ik de moeilijkheidsgraad in Cop – The Recruit belachelijk hoog vind en zwaar frustrerend. Daarbij is deze nergens in het spel aan te passen. De vuurgevechten zijn veel te moeilijk dankzij de trage besturing en vijanden met ADHD die als bezetenen om je heen rennen terwijl ze je doorzeven met kogels. De optionele missies zijn zo goed als onmogelijk en dan heb je ook nog de onmogelijkheid om een hoofdmissie direct overnieuw te doen als je de Award niet gehaald hebt.

Buggy en omslachtig
Met de stylus-besturing op de DS kun je veel zaken regelen. Zo kun je een arrestatieteam oproepen, codes invoeren en je navigatie systeem gebruiken. Het gebruik van de interface is alleen wel een beetje omslachtig. Als je bijvoorbeeld de weg naar een missie wilt weten moet je daarvoor vier handelingen uitvoeren. Dit had wat mij betreft makkelijk in twee handelingen gekund. Naast omslachtig is het spel ook redelijk buggy. Je rijdt dwars door mensen en obstakels heen met weinig reactie. De mensen op de straat rennen bij het minste of geringste in blinde paniek weg en je hoort dan ook continue ‘Hey!’ en ‘Waaaah!’ uit je speakers galmen. Dat wordt na een tijdje best irritant.

NEGS Oordeel
Cop – The Recruit is een dappere poging van Ubisoft om de gameplay van het free roaming genre te brengen naar de DS. Maar een goede free roaming game heeft meer nodig dan alleen 3D graphics. Zo is mijn spelplezier grondig vergald door de veel te hoge moeilijkheidsgraad en de slechte gebruiksvriendelijkheid van de game. Hierdoor ben ik ook geneigd de game te beoordelen met een SHIT-stempel. Echter zie ik wel dat er moeite in de game is gestoken en is het zeker weten knap wat de makers voor elkaar hebben gekregen op de Nintendo DS. Ik strijk dan ook over mijn hart en geef de game een Average-stempel voor de gedane moeite. Als je alleen maar een DS hebt en snakt naar een free roaming game, dan kan Cop – The Recruit misschien iets voor je betekenen. Maar hou er rekening mee dat de game je ontzettend kan frustreren.

Website: www.coptherecruit.com

Prijs: € 42,99

Verkrijgbaar voor: Nintendo DS(i) exclusief

Gespeeld op: Nintendo DS Lite

Professor Layton en de doos van Pandora

Gast-Negger — Thu, 29 Oct 2009 21:39:21 +0000

In de vier jaar dat ik op de Nintendo DS speel, heb ik nog nooit een game op de releasedatum aangeschaft. Tot 25 september jongstleden, de dag dat ‘Professor Layton en de Doos van Pandora’ in Nederland uitkwam. Dat kwam vooral omdat ‘Professor Layton and the Curious Village’ voor mij dé verrassing van vorig jaar was. Vele uren lang heb ik me vermaakt met de puzzels, en ook toen ik de game uitgespeeld had, haalde ik regelmatig de verse weekpuzzels op.

Alleen in NL
Zou de Doos van Pandora me net zoveel speelplezier geven, of zou het meer van hetzelfde worden? Om maar met het laatste te beginnen: het is meer van hetzelfde. Maar dat is helemaal niet erg, integendeel. In dit tweede deel zijn de puzzels bij vlagen namelijk nóg beter uitgewerkt en is het verhaal nóg intrigerender. In tegenstelling tot The Curious Village is De Doos van Pandora helemaal Nederlandstalig. Die vertaling is consequent doorgevoerd en goed gelukt; nergens klinkt (of leest) het te stijf of gekunsteld. Jammer is wel dat je niet kunt kiezen of je de game in het Nederlands of in het Engels wilt spelen, maar het is maar een heel klein jammertje. Qua sfeer word je vanaf de eerste minuut het verhaal binnengezogen: fraaie muziek, een nog fraaiere tekenstijl en intrigerende tussenfilmpjes zorgen ervoor dat het moeilijk is om de DS weg te leggen.

Het verhaal
Professor Layton en zijn leerling Luke gaan in dit deel op zoek naar de Elysische doos – waarvan de legende wil dat iedereen die hem opent, sterft. Het lijkt erop dat dit lot ook de oude mentor van Layton zelf heeft getroffen. Een treinkaartje dat ze in het huis van deze mentor vinden, zorgt ervoor dat Layton en Luke aan boord gaan van de Molentary Express. Detail: dit treinkaartje, dat een geheim met zich meedraagt, zit trouwens ook in het boekje dat bij de game zit. Het tekent de precisie en afwerking waarmee deze game gemaakt is. Tijdens de treinreis ontmoeten Layton en Luke een aantal nieuwe en al bekende personages en lossen een aantal puzzels op. Na een eerste tussenstop in het plaatsje Dropstone – wat ikzelf het minst spannende deel van het avontuur vond, omdat het duidelijk was dat er Meer en Groter te wachten stond – belandt de Molentary Express uiteindelijk in het geheimzinnige plaatje Folsense. Uiteraard moet daarvoor wel eerst een puzzel – in dit geval een treinwissel – worden opgelost. In Folsense barst het avontuur pas echt los. Dit was voor mij echt het leukste deel van de game, met name ook door de Theedoos en de Camera, waarover later meer.

Mysterieus Folsense
De sfeer in Folsense is enorm mysterieus. Je voelt dat er iets aan de hand is, maar wat precies… Waar ik in The Curious Village redelijk snel doorhad wat het geheim was, tastte ik bij De Doos van Pandora tot op het laatst in het duister. Dat niets is zoals het lijkt, dat is een ding dat zeker is. Net als in deel één zijn de puzzels gevarieerd: van schuifpuzzels tot schaakproblemen, van rekenopgaven tot logisch nadenken. Al naar gelang hun moeilijkheid krijg je voor het oplossen van de puzzels een bepaald aantal Picarats, beloningsmunten. In het spel zelf doe je daar weinig mee, maar je kunt er wel allerlei extra’s mee vrijspelen – zoals een uitgebreid overzicht van alle personages en de muziek uit de game. Is een puzzel te moeilijk, dan kun je hints-muntjes inwisselen voor hints. Deze muntjes zitten overal verstopt; het is dus zaak om goed overal op te klikken.

Mini-games
Naast de gewone puzzels kent De Doos van Pandora ook een drietal mini-games die tussendoor uitgevoerd moeten worden: het in topconditie krijgen van een dikke hamster, camera-onderdelen vinden en deze in elkaar zetten én verschillende ingrediënten voor thee verzamelen. Hiermee kun je verschillende theemelanges maken om de bewoners van Folsense mee te verkwikken. Dit is moeilijker dan het lijkt, want er zijn acht ingrediënten waarvan je in totaal twaalf verschillende melanges moet maken. Veel uitproberen dus voordat je alle bewoners blij gemaakt hebt met hun favoriete smaak. Hoewel deze mini-games in eerste instantie alleen maar verstrooiend lijken, zijn ze dat niet. Heb je de hamster getraind, dan zoekt hij hint-muntjes voor je, en met een functionerende camera speel je uiteindelijk extra puzzels vrij. Heb je iedereen van de juiste thee voorzien, dan krijg je toegang tot extra puzzels in Layton’s Uitdagingen.

138 puzzels
De game zelf kent 138 puzzels; in Layton’s Uitdagingen krijg je nog eens vijf keer drie bonuspuzzels voorgeschoteld. Deze laatste vijftien puzzels zijn (nog) moeilijker dan die in de game zelf. Vooral de allerlaatste is een keiharde hersenbreker. Deze schuifpuzzel, waarbij je een parel van boven naar beneden moet zien te brengen, heeft minimaal 78 zetten nodig om opgelost te kunnen worden. Ga er maar aan staan!

NEGS Oordeel
In totaal ben ik zo’n 16 uur bezig geweest om de game helemaal uit te spelen – met uitzondering van puzzel 153. Die is nog steeds niet opgelost. Maar ik heb geen haast. Met puzzel 153 en de wekelijkse puzzel die je via de Nintendo WiFi Connection binnehaalt, moet ik het wel redden tot deel drie in Nederland uit komt.

Website: professorlaytonds.com

Prijs: € 39,99

Verkrijgbaar voor: Nintendo DS(i)

Gespeeld op: Nintendo DS Lite

Gast-Negger: Annemarie Korevaar