Het ziet er briljant leuk uit. 8 bit monsters die je 8 bit bases belagen. In het geval van Revenge of the Titans is het een tower defence spel. Oftewel je begint met een basisgebouw en er komt een golf van vijanden op je af die proberen je basis te vernietigen. Om deze slechteriken van Mars te stoppen bouw je torens die ze aan flarden schieten. Het kanonnenvoer zijn de grondtroepen van Space Invaders, ja echt. Het is in ieder geval origineel en het verklaart het uiterlijk.

Groot en lomp
Natuurlijk worden de tegenstanders steeds groter en lomper dus moet jij ook steeds grotere en lompere torens ontwikkelen. Hiertoe heeft Revenge of the Titans een heel uitgebreid assortiment mogelijkheden. Elke ronde kan je één ontwikkeling kiezen en zo probeer je steeds beter je grondstoffen te ontwikkelen, wapens te ontwikkelen en je technologie tot nieuwe hoogtepunten te krijgen. Ga je voor upgrades waardoor je huidige torens sneller schieten of besteed je drie rondes aan het ontwikkelen van een laser toren? Leuke keuzes die ook je spelstrategie bepalen.  Ook je financiën blijven bewaard over de velden heen dus het is een uitdaging de tegenstander zo goedkoop mogelijk het hoofd te bieden en veel over te houden voor als het moeilijk wordt.

Beetje flauw
Grafisch is het dus grappig, maar niet bijzonder mooi. Het is duidelijk te merken dat de makers zichzelf hilarisch vinden met de flauwe stemmetjes en grapjes tussendoor. Persoonlijk vind ik het allemaal een beetje flauw (en dat van iemand die kon lachen om Duke Nukem, mijn grens is laag!).

Het spel kent drie opties: campaign, endless mode of survival en die spreken voor zich en lijken erg op elkaar. Het gebrek aan verassingen kenmerkt ook het spel zelf, wat een aaneenschakeling van meer van hetzelfde is. De monsters komen het veld binnen en gaan zo snel mogelijk naar je basis. Bouw je resource verzamelaars, bouw je torens, wacht af. En hé, na tien levels een eindbaas. Ooit werkte dit in de tijd van Space Invaders en Pacman omdat we geen keus hadden, maar nu niet meer.

Niet veel om handen
Verder is er weinig te zeggen over het spel, want er is ook niet meer. Ik vind het een grappig spelletje, maar na een paar uurtjes was ik er toch echt klaar mee. Mocht iemand dit spelen en vertellen dat in de tweede helft van het spel de grote verassing ligt, laat het horen. Als het op de IPad zou werken zou het een leuk spelletje voor op een druilerige dag op de camping zijn. Maar op de PC voor 20 euro? Dan zou ik het lekker laten liggen.

NEGS Oordeel
Revenge of the Titans is op zich een leuk spelletje, grappig en merkbaar met veel liefde vormgegeven. Maar zeker nog geen volwassen spel voor een serieuze prijs. Ben je een groot fan van Tower Defence games? Er zijn betere spellen voor minder geld. Ben je fan van 8 bit spellen? Speel dan 8 bit spellen zou ik zeggen. Alleen kopen voor een prikkie dus.

Website: www.puppygames.net

Prijs: € 19,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC en Mac

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Puzzelen in 3D

Het concept van Puzzle Dimension is simpel: verzamel alle zonnebloemen door met een bal door het level te rollen. De bal kan alleen naar naburige tegels rollen of over een tegel dan wel afgrond heen springen ter grootte van één tegel. De uitdaging tijdens het oplossen van de puzzels komt van de tegels met speciale eigenschappen. Zo heb je tegels die verdwijnen als je er een keer overheen rolt, ijstegels waar je in een rechte lijn overheen glijdt, tegels die in vlammen uitbarsten als je er een keer overheen rolt, trampolines die je 3 tegels verder doen springen en ga zo maar door.

In het begin spelen de puzzels zich af op een plat vlak, maar latere puzzels bestaan uit een driedimensionaal figuur waar je overheen, onderdoor en langs rolt. Dit vergt aardig wat ruimtelijk inzicht van de speler, maar de behulpzame camera die afzonderlijk van de bal bestuurd wordt, helpt met inschatten waar je terecht gaat komen als je bijvoorbeeld van een tegel afrolt naar een lager niveau.

Puzzelen op eigen tempo

In Puzzle Dimension draait het niet om snelheid of reactievermogen, aangezien je elke puzzel op je eigen tempo kan voltooien zonder tijdlimiet. Als je eenmaal alle puzzels hebt opgelost, is het mogelijk om je score te verbeteren. Hierbij komt echter wel snelheid om de hoek kijken.

Door grote delen van de levels snel achter elkaar te ‘ontpixelen’ bouw je combo’s op die de score vermenigvuldigen. Een zo hoog mogelijke score behalen, vraagt niet alleen  om snelheid maar je zal ook alternatieve oplossingen moeten vinden waarbij je over zoveel mogelijk tegels rolt om ze te ‘ontpixelen’.

Visueel pixelgenot

Visueel is het spel een genot voor het oog. Aanvankelijk is alles opgebouwd uit pixels maar zodra je in de buurt komt spatten de pixels uiteen en wordt het echte figuur zichtbaar. Op het feit na dat dit een mooi visueel effect geeft, maakt het ook meteen duidelijk waar je wel en niet geweest bent. Het spel is ook in 3D te spelen.

Tegelijk met de visuele verandering past ook de muziek zich aan het ‘ontpixelen’ van het level aan. In het begin klinken de deuntjes op de achtergrond als 8-bit muziek maar worden langzaam maar zeker meer eigentijdser naarmate je over de tegels rolt. De muziek is in zowel 8-bits en eigentijdse vorm leuk om te horen en hoewel geen enkel deuntje echt uitblinkt, zal je je er ook niet aan storen tijdens het spelen.

NEGS Oordeel

Puzzle Dimension is een zeer geslaagd puzzelspel dat de speler stap voor stap moeilijkere puzzels voorschotelt. Met de 100 levels waar het spel uit bestaat, krijg je veel speel plezier voor je geld en de retro stijl is bijzonder geslaagd.

Doctor Entertainment zijn er met hun debuut-game in geslaagd een ontzettend goede game af te leveren die je als puzzelliefhebber niet mag missen. Voor puzzelaars dus een must-have en voor degenen die wel een puzzelspel willen proberen, is dit een goede game om in het genre te stappen. Wat mij betreft een absolute aanrader en daarom krijgt Puzzle Dimension een dikke Approved stempel.

Website: www.puzzledimension.com

Prijs: € 9,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, PC en Mac

Gedegen maar niet bijzonder
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: F.E.A.R. 3 is een gedegen shooter. Ik ga er een aantal alinea’s aan wijden, maar met de bovenstaande boodschap is eigenlijk alles zo’n beetje wel gezegd: FEAR 3 blinkt nergens echt in uit en heeft ook geen tenenkrommende zwaktepunten.

Het flinterdunne verhaaltje vermaakt tijdens het spelen, maar is na de eindcredits al snel vergeten en ook de aardige multiplayer features zullen geen nieuwe zielen winnen. FEAR 3 weet de nobele kunst van het ‘middle of the road’ gamedesign tot verbluffende hoogtes te verheffen en dat is op zich best knap!

Luister naar de stemmen
Net als de voorgaande delen van F.E.A.R. stap je in de schoenen van de stoicijnse Point Man. Hij is het enige overlevende lid van het First Encounter Assault Recon (F.E.A.R.) team dat in een bittere strijd verwikkeld is met het Armacham Technology instituut en diens sinistere experimenten: het uit de horrorfilm The Ring ontvoerde demonische meisje Alma Wade en Point Man’s halfbroer Paxton Fettel.

In het begin wordt Point Man door Fettel uit een cel van Armacham bevrijd en vanaf dat moment begint een daverende vlucht door kapot geschoten ruines, verlaten stadswijken en donkere steegjes op zoek naar… Tja, naar wat eigenlijk? Ik moet je bekennen dat ik na enkele minuten het verhaal al compleet kwijt was, maar gezien de lineaire opzet van de missies maakt dat ook niet uit: door middel van voiceovers krijg je elke keer weer netjes verteld welke kant je op moet rennen en welke bad guys je aan gort moet knallen. En dat is ook waarvoor we gekomen zijn, toch?

Sneaky vijanden
En met dat schieten zit het wel snor: FEAR 3 heeft een prima selectie aan (ietwat standaard) wapentuig om de toch wel erg generieke tegenstanders te bestrijden. Die gevechten spelen lekker: de controls voelen fijn, er is veel grafisch geweld op het scherm en de diverse lokaties bieden genoeg plekken om dekking te nemen of alternatieve routes te kiezen. En dat is iets wat je veel zult doen: de AI van de soldaten van Armachan haalt namelijk alles uit de kast om het je erg moeilijk te maken. Zomaar een level binnenstormen eindigt vaak met een dode Point Man.

Je tegenstanders gebruiken sneaky tactieken en communiceren die ook met elkaar. Tel daarbij op dat de welbekende bullet-time weer zijn entree maakt en je zult je tijdens de gevechten niet snel vervelen. Enkele keren gedurende de game kruip je in een soort mech-achtige constructie en beuk je jezelf als een razende door de muren van gebouwen heen terwijl je dozijnen soldaten verpletterd. Uiteraard zijn er eindbaasgevechten, is er een ‘turret-scene’ en wisselt het strijddecor om de twee tot drie levels om je net dat beetje afwisseling te geven zodat je door blijft spelen.

Broederliefde
Leuk is dat zodra je een level met Point Man hebt uitgespeeld, je het nog een keer kunt spelen met Paxton Fettel. Fettel houdt er een compleet andere manier van spelen op na: in plaats van bruut wapentuig zet hij zijn geniepige paranormale krachten in om tegenstanders te bezetten en tegen elkaar te laten vechten. Het contrast tussen beide speelstijlen is aantrekkelijk en levert een leuke afwisseling op. Uiteraard heeft het verhaal van FEAR 3 voor elke broer een andere afloop en speelt de gespannen verstandshouding tussen de broers een belangrijke rol in deze climax.

Horror zonder horror
Een belangrijk en zeer smakelijk ingredient van de vorige F.E.A.R. games was het horror element. De spanning werd regelmatig zinderend hoog opgevoerd en je wist nooit wat je om dat volgende hoekje kon verwachten. Het is dus ook erg teleurstellend dat FEAR 3 die sferische momenten heeft ingeruild voor een overdaad aan (spectaculaire) shoot-outs.

Er is een klein vleugje horror te bespeuren en het spel heeft een vrij duister sfeertje, maar over het algemeen valt er weinig meer echt te griezelen. Deze beslissing valt te betreuren en maakt van FEAR 3 een erg standaard shooter met hier en daar wat horror in plaats van een gejaagde survival shooter.

Onderhoudende multiplayer
Gelukkig is er meer! Zo kun je samen met een vriend de gehele campaign in co-op spelen. Naast co-op biedt FEAR 3 een groot aantal verschillende multiplayer opties. In Soul King gaan spelers elkaar te lijf met bezeten soldaten om zo een zo groot mogelijk aantal zielen te verslinden. Dit levert intense gevechten op die door de paranormale krachten van Fettel net weer een beetje anders aanvoelen dan het standaard PVP geknal. Een variatie op Soul King is Soul Survivor waar slechts één speler de andere soldaten in bezit kan nemen, terwijl de overgebleven spelers hem proberen te bevechten.

In Contractions werk je met drie andere spelers samen om steeds groter wordende aantallen zombie soldaten uit je basis te weren. Tussen de waves door verzamel je kratten wapens en ammunitie en repareer je de muren rond je huisje. Het is schaamteloos gejat van Call of Duties Zombie-modus, maar het speelt lekker. Tenslotte is er de kleurig genaamde F**king Run modus: vier spelers proberen een steeds dikker wordende mistwolk te ontsnappen terwijl er allerlei obstakels en tegenstanders in hun weg geworpen worden.

NEGS Oordeel
Uiteindelijk weten zelfs de aanstekelijke multiplayer modi FEAR 3 niet te verheffen boven het soms irritant aanwezige ‘middle of the road’ gehalte. Het is beslist geen slechte game, maar door het ontbreken van de juist zo fijne horror elementen die we van deze serie gewend zijn en de generieke gameplay en levels zal FEAR 3 te boek gaan als één van de talloze shooters die op dit moment op de sterk verzadigde shootermarkt verkrijgbaar is. NEGS advies: wacht een paar maanden en schaf de game aan voor een leuk budget prijsje!

Website: www.whatisfear.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

NEGS maakt je lekker
Negger Job Veldkamp previewde onlangs Dungeon Siege III voor de PC. Was ik vanwege de coöperatieve mogelijkheden al geïnteresseerd in het spel sinds het aangekondigd was, het enthousiasme in de preview van Job deed mijn ongeduld alleen maar groeien. Groot was het geluk dan ook toen de Xbox 360-versie binnenkwam en ik via Xbox Live met hoofdNegger Gerard de wereld van Ehb kon betreden.

Deze review zal zich deels op onze coop-ervaringen richten en verder vooral de aspecten belichten die Job al in zijn preview noemde, maar dan vanaf de console gezien.

It’s a-simple
Dungeon Siege III speelt prima op de console. De acties onder de knoppen zijn overzichtelijk en zonder al teveel moeite speelt het spel lekker snel weg. De vier helden waarmee je kunt spelen hebben twee hoofdtechnieken tot hun beschikking, waar je met een druk op de knop tussen kunt switchen. Je hebt daarbij een standaard aanval en een sterkere aanval uitvoeren en iets verderop in het spel krijg je de mogelijkheid om een extra speciale aanval te gebruiken.

Wapens en uitrusting zijn in overvloed te vinden en te kopen en ook die zijn overzichtelijk in je inventaris terug te vinden en te gebruiken. Enkel tijdens het kopen en verkopen in winkeltjes is het even puzzelen welke uitrusting je zo kunt verkopen en welke je wilt behouden.

Triootjes maken
Het levelsysteem in Dungeon Siege III bestaat uit drie onderdelen: Ability, Proficiency en Talent. Als je levelt, mag je een Ability bijkopen als je ervaren genoeg bent. Je Abilities kun je vervolgens sterker maken met een Proficiency-punt en tot slot kun je je Talents uitbreiden en sterker maken. Deze drie onderdelen zijn nauw met elkaar verweven en omdat je niet alles kunt kopen, zul je keuzes moeten maken.

Uiteraard heeft elk van de vier helden zijn eigen mogelijkheden en kun je op veel verschillende wijzen zelf richting geven aan de opbouw van je personage. Ondanks dat je van tevoren de helden niet zelf kunt ‘bouwen’, maar moet kiezen uit de vier vaste keuzes, krijgen ze door het levelsysteem toch iets van jezelf en zul je snel zelf favoriete vaardigheden en technieken ontwikkelen.

Hetzelfde, maar dan anders
De vier vaste keuzes die je hebt om een held te kiezen zijn krijger, schutter, tovenaar en de mengelmoes Archon, een mysterieuze dame die zowel vaardig is met haar speer als het schieten van vuurballen en ander magisch geweld. Elke held heeft zijn of haar eigen achtergrondverhaal, maar wie je ook kiest, je zult het spelverhaal op min of meer dezelfde manier doorlopen.

Het ligt aan je keuze van hoofdpersonage wanneer je de andere helden ontmoet, maar de queesten en locaties zijn hetzelfde. Ondanks dat het hierbij om kleine afwijkingen gaat, maakt de afwisseling je toch nieuwsgierig naar hoe alles in elkaar steekt als je het spel opnieuw speelt. Dat moet je dan wel dat willen, want er valt ook genoeg af te dingen op Dungeon Siege III.

Meloenen of ballonnen?
Grafisch gezien is het spel geen hoogvlieger. De locaties zijn op zich in orde, maar de personages die je in bijvoorbeeld de dorpen vindt, zijn nogal statisch en inwisselbaar. Ga je een gesprek met iemand aan, dan merk je al snel dat iedereen erg op elkaar lijkt en het net is alsof elk figuurtje hetzelfde lichaam heeft, maar dan met andere kleren. Waarbij de ontwikkelaars daarbij enkel nog moesten kiezen tussen een dikke buik, bredere schouders of, in het geval van de dames, tussen cup C, D of E. Hierbij wordt overigens regelmatig voor de laatste varianten wordt gekozen.

Gezichtsuitdrukkingen zijn mat, animatie is miniem en eigenlijk vind ik dat je meer mag verwachten van een moderne game. Misschien ligt het aan de beperkingen van de console, want Job was over de PC-graphics wel redelijk te spreken in zijn preview. Ik merkte ook dat het beeld minder vloeiend liep tijdens het wandelen door een dichter bevolkt dorp. Verder is het spelverloop behoorlijk lineair en zijn de meeste hoofd- en subqueesten van het soort dertien-in-een-dozijn.

We’re surrounded!!!
Heel vernieuwend is Dungeon Siege III dus niet. Je weet waar je aan toe bent en dat is het dan ook wel. Ronduit vervelend is echter het trucje dat het spel regelmatig toepast. Naar goed hack-and-slash gebruik mag je lekker op een overdaad aan vijanden losgaan, maar om de zoveel tijd komt er een speciaal- of eindbaas-gevecht. Tijdens deze gevechten word je vanuit het niets opeens omsingeld door je tegenstanders en ben je in luttele seconden dood. De meeste schermutselingen overleef je door afstand te houden, een vijand te bestoken, weg te rollen en dit te herhalen zolang het nodig is. Ben je echter omsingeld, dan kun je geen kant meer op en rest je niets anders dan vanaf het laatste savepoint opnieuw te beginnen.

Langzaam naar de plek des onheils wandelen en hopen dat je, zodra de tegenstanders zich laten zien, snel weg kunt komen, is het enige devies. Lukt het vervolgens nog niet, dan kun je nog subqueesten opzoeken om te levelen in de hoop dat je dan sterk genoeg bent om de valstrik te overleven. Of je haalt er een kameraad bij.

Met een beetje hulp van je vrienden
Met vrienden erbij wordt Dungeon Siege III namelijk een stukje makkelijker en zeker veel leuker. Je kunt via splitscreen op de bank spelen, of – via Xbox Live – met drie anderen, waarbij elk één van de helden kiest. Hierbij is ervoor gekozen dat één speler de hoofdpersoon is en de anderen in zijn spel meespeelt. Je deelt het goud en krijgt allemaal evenveel ervaringspunten, maar er is voldoende variatie in wapentuig en uitrusting om ieder het gevoel te geven echt samen te spelen met een eigen personage. Hierbij kiest ieder zelf uiteraard de manier van levelen.

Leuk is dat je medespelers tijdens conversaties aan kunnen geven naar welke zinnen hun voorkeur uitgaat, maar dat de hoofdspeler uiteindelijk kiest. Zo komen de subtiele karakterverschillen tussen jou en je vrienden goed naar voren. HoofdNegger Gerard bijvoorbeeld wilde de bewoners van het eerste dorp telkens laten betalen voor de gunsten die wij hen verleenden. Mijn inborst zorgde er echter voor dat ik als hoofdspeler steeds koos voor de nobele weg en elke beloning afwees. Uiteindelijk bleken we dan wel geen geld te krijgen, maar wel een bonus in de vorm van meer magiepunten. Voor mij de bevestiging dat wie goed doet, goed ontmoet en voor Gerard een wijze levensles! Wie zegt dat je van gamen niet beter wordt?

Medic!
Willen jij of je medespelers even pauze, dan is dat geen probleem. Kies voor ‘Take a break’ en je personage zal braaf meelopen en meevechten met zijn of haar kameraden. Ook als je druk bezig bent met je inventaris of nog niet klaar bent met levelen, kunnen de anderen alvast doorspelen. Soms leidt dit tot verassingen als je weer mee wilt doen en je jezelf opeens in een gevecht bevindt, maar voor de voortgang van het spel werkt dit ideaal. De coöperatieve modus is dus goed uitgewerkt, al wil de camera nog wel eens teveel draaien, meer dan in de singleplayer.

Ook kun je niet meer inzoomen als je met meer personen speelt, maar dat is niet echt een gemis. Speel je in je eentje, dan wil het inzoomen namelijk wel eens leiden tot een onoverzichtelijk strijdperk. Waar het samenspel echt tot zijn recht komt, is in de eerder genoemde speciale- en eindbaasgevechten. Sneuvelt iemand, dan kan de ander hem proberen te genezen en hoef je niet steeds vanaf een savepoint opnieuw te beginnen. Maar ondanks je strijdmakkers blijft het ongemak van het trucje bestaan: worden jullie omsingelt, dan is er geen ontkomen meer aan. Samen tactieken uitdenken is dus een vereiste.

NEGS Oordeel
En dan het eindoordeel, welke een lastige is. Aan de ene kant zijn de vier helden in Dungeon Siege III aantrekkelijk om mee te spelen en is het levelsysteem leuk geïmplementeerd. Aan de andere kant is de rest van het spel zeer standaard en zijn de graphics – in ieder geval op de console – zeer matig.

Het coöperatief spelen met vrienden is wel weer heel erg leuk en ben je hier liefhebber van, dan is Dungeon Siege III zeker Approved. Ook in je eentje is het spel zeker onderhoudend, maar niet meer dan dat. Tel ik alles bij elkaar op, single-player en multi-player, dan krijgt het spel uiteindelijk een Average.

Website: www.dungeonsiege.com

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

Gereviewed door brave huisvaders
Het heeft 14 jaar geduurd sinds eindelijk het nieuwe deel van The Duke is verschenen. Duke Nukem Forever is meerdere keren benoemd tot meest uitgestelde game ooit, maar hij is uiteindelijk toch gekomen. De meeste reviews zijn vernietigend en dat is niet geheel terecht.

14 jaar terug was The Duke ook een rokkenjager en ging het spel inhoudelijk nergens over en dat is zo gebleven. Alleen zijn de genietende gamers van toen brave huisvaders geworden die ach en wee spreken over de teleurgang van normen en waarden. Fuck em all! Time to bitchslap some motherfuckers! Gaat dit taalgebruik je te ver, dan is dit spel absoluut niet voor jou bedoeld. Reviewers geven dit spel een onvoldoende, gamers een ruime voldoende. Controversie!

Konttekst
The Duke laat zich in de openingsscène oraal verwennen door een oversekste tweeling, terwijl een buitenaardse invasie op aarde neerdaalt. De wereld –en vrouwen specifiek-  zijn hem zeer dankbaar voor het redden van de wereld destijds en musea zijn gevuld met beelden van jou en de vrouwen die je genoten hebt. En elke vrouw (allen met figuurtje Pamela) biedt zich aan om je fysieke wensen te vervullen.

Duke zit vol leuk bedoelde oneliners die regelmatig best grappig zijn en klinken als Schwarzenegger in z’n betere jaren. Maar toch is “You’ve got guts, let’s see how they look like.” de eerste 10 keer nog wel grappig, maar na 30 keer wordt het een gimmick. Duke Nukem neemt zichzelf, maar ook vele andere spellen en films, op de hak en zet een nonchalant sfeertje neer. Snel genoeg worden alle bitches door aliens ontvoerd en heb je een heldere missie. Daarna red je ook nog de wereld, maar dat is bijzaak.

Zo is de Duke
Duke Nukem Forever is een First Person Shooter met de sfeer en – grafische houdbaarheid – van de jaren 90. Een groot deel van het spel besteed je aan het oplossen van puzzels om vervolgens weer verder te komen in de game. Dit wordt afgewisseld met rijen kanonnenvoer en aan het eind van elk deel natuurlijk de traditionele eindbaas. En als je een grote tegenstander hebt omgelegd, is natuurlijk niks zo leuk als nog even z’n tokus als boksbal gebruiken en daarna z’n kop er afslaan. Zo is The Duke nu eenmaal.

De game is enorm afwisselend en dat is denk ik zijn sterkste kant. De omgeving verandert regelmatig, zowel binnen als buiten. Vaak reis je te voet, soms in een wagen. De puzzels zijn pittig, al is de grootste puzzel vaak waar je naar toe moet. Dat is jammer. Er zijn zeer verschillende wapens en de puzzels volgen elkaar in rap tempo op.  Soms krimp je tot kabouterformaat, waardoor je weer een heel andere beleving krijgt. Grafisch is de game beperkt, maar geeft mij wel een retrogevoel. Je moet Duke Nukem Forever eigenlijk ook niet met een moderne shooter vergelijken. Dit is een Retro Arcade Puzzel Shoot ‘em Up. En dat doet hij goed!

Geen health maar ego
Je hebt geen healthbar, maar wel een kwetsbaar ego dat snel een deukje oploopt. Doodgaan is daardoor een vrij regelmatige terugkerende gebeurtenis. Als je het spel wil overleven, ontkom je er niet aan je onder te dompelen in Duke-logica. Interactie met objecten levert namelijk zelfvertrouwen op. Om je ego permanent te versterken is het slim om toch even gebruik te maken van gewichten, jezelf te bewonderen in een spiegel of op de kopieerautomaat een kopie van je reet te maken. Typische Duke humor.

Duke vs Duke
Duken Nukem Forever heeft ook een multiplayer-modus waarin iedereen een Duke is. De maps zijn best leuk en het geheel doet mij erg denken aan Quake. Het beginnen met mindere wapens en het op kunnen pakken van betere wapens is alleen wel erg 2000.

Verder is er afgezien van je haar, bril en shirt helemaal niks aan te passen en de hoeveelheid wapens is ook niet extreem veel, ondanks dat ze wel geinig zijn. Desondanks kan ik het wel met plezier spelen. Er is alleen erg veel lag, omdat elke server wordt gehost door een zelfspelend persoon. Als je zelf een game host, heb je vaak binnen 5 minuten een volle server en heb je geen last van lag, maar de rest wel. Dat is makkelijk punten scoren en de achilleshiel van Duke’s multiplayer.

Achterhaald
Belachelijk is overigens het feit dat je maar maximaal met 8 spelers (4 vs. 4) online kan knokken. Dat is tegenwoordig toch echt een belachelijke beperking. Je hebt in totaal 4 game-types: Deathmatch, Team Deathmatch, Capture The Babe (CTB) en Hail to the King.

Capture The Babe is gewoon Capture The Flag waarbij de vlag vervangen is door een bevallige dame die je over de schouder moet gooien. Hier zijn de makers wel te betrappen op enige originaliteit. Je krijgt uiteenlopende commentaren van de babe en ze gaat op een gegeven moment met haar hand in je gezichtsveld klieren zodat je vrij weinig kan zien. Even die ‘ass spanken’ om haar in het gareel te krijgen met als gevolg dat de hand even uit je gezichts veld is. Leuk! Toch is de multiplayer – als je het allemaal op een rijtje zet – het net niet.

NEGS Oordeel
Duke Nukem For Ever heeft alles te maken met verwachtingsmanagement. Weet wat je koopt en het zal niet tegen vallen, anders wel. Het is een erg mannelijk spel met platte humor en grafisch gehandicapte rondborstige vrouwen. Op de multi-player ben je snel uitgekeken en de single-player is een solide 10 uur schiet- en puzzelplezier.

Duke Nukem Forever biedt precies dat wat vroeger ook door de Duke geboden werd. Als je naar die tijd terugverlangd, zit je bij Duke Nukem Forever helemaal goed. Alleen al de oneliners zijn het al bijna waard. You owe it to The Duke! Wat NEGS betreft Approved.

Website: www.dukenukemforever.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Er was eens een familiedrama
In de goede oude tijd was Red Faction een openbaring. Had je een gebouw vol slechteriken waar je niet doorheen kwam, loop dan gewoon om het gebouw heen. Blaas een gat in de muur en val ze in de rug aan. Of je loopt naar de watertoren ernaast en hakt daar een poot om. De watertoren stort met luid geraas naar beneden en het complete gebouw wordt verwoest. Briljant toch? Deze vrijheid is een belangrijk onderscheidend vermogen ten opzichte van de vele andere shooters die we kennen en de reden dat ik altijd een zwak heb gehouden voor deze serie. Nu zijn we alweer bij het vierde deel beland.

De Red Faction serie gaat over de familie Mason die op Mars aan het werk is als mijnwerker. Elk deel is het een nieuwe generatie die de strijd aangaat tegen het kwaad, veelal de gierige mijnbazen. In deel 4 gaat de zoveelste kleinzoon Mason aan de slag met een nieuwe tegenstander. Een groep slechte extremisten luizen je er in en Mars wordt overspoeld door de oorspronkelijke bewoners: Monsters! En deze zijn erg bewegelijk, rennen rond over de plafonds, om palen heen, springen grote stukken om je aan te vallen en ze zijn er in vele soorten en maten. Prima kanonnenvoer!

Aantrekkingskracht
De ongeveer 10 uur durende single player is deze keer een lineair verhaal. Dat betekent dus de gebaande weg volgen. Er zijn ook heerlijke nieuwe wapens ontwikkeld om mee te werken, een grote stap vooruit wat mij betreft. Mijn favoriet is de magneet. Je schiet een magneet op bijvoorbeeld een gebouw en de andere helft van de magneet aan de andere kant van de ruimte. De magneten zoeken elkaar vervolgens op. Alles wat aan de magneet zit vliegt door het veld, kapot beukend wat in de weg zit met hopelijk een handvol tegenstanders ertussen.

Zeker de eerste helft van het spel gebruik je nauwelijks andere wapens dan de hierboven genoemde magneten. Wat is de lol van een shotgun als je een compleet dak op iemand kan laten storten? Ook nieuw is dat je dingen kan repareren. Erg fijn als je per ongeluk een brug kapot hebt geschoten waar je nog overheen moet lopen. De physics zijn behoorlijk arcade, dus heel erg is het niet als je zelf een muur op je hoofd krijgt die tegenstanders zou vermorzelen. Hier hadden ze van mij iets meer realisme in mogen bouwen. Dat had het spel een stuk spannender gemaakt.

Passie voor slopen verplicht
Om van Red Faction Armageddon te genieten, moet je slopen wel heel leuk vinden. Het spel zelf is niet al te moeilijk en je hebt de ruimte om zo creatief mogelijk je tegenstanders te vermorzelen. Levels waar je weinig kan slopen zijn dan ook snel saai. Daarnaast kan je overal waardevolle tonnetjes vinden waarmee je belangrijke upgrades kan ontwikkelen. Het is dus best belangrijk om goed rond te kijken en praktisch alles te slopen wat je tegenkomt.

Mocht je nooit een Red Faction game hebben gespeeld, dan is het wellicht handig om eerst het vorige deel te spelen, Red Faction: Guerilla. Deze is lekker goedkoop en dan ontdek je snel of je het concept wat vindt. Grafisch loopt de vorige game natuurlijk wel achter. Directx 9 is zó 2009.

Regenboog ruftende pony
Het verhaal verloopt goed en afwisselend met voldoende cutscenes en missies met diverse wagens. Het is een oppervlakkig behangetje zonder diepgang, maar ze weten er de sleur er meestal mee te doorbreken. Ook mag je regelmatig in marswagens rijden of een mechwarrior pakje aantrekken, een welkome afwisseling. Mocht je de single player uitgespeeld hebben, dan kan je een ‘New game+’ starten met meer wapens om vrij te spelen en nieuwe mogelijkheden. Dit komt de herspeelbaarheid zeker ten goede en vind ik een erg mooie aanvulling. Persoonlijk heb ik het niet zo op alle bonuswapens, maar als je altijd al een regenboog ruftende my little pony als moordwapen had willen hebben, dan is dit je kans.

Hoewel het verhaal afwisselend genoeg is, is het spel niet echt spannend. Voortdurend wordt er geroepen dat je haast moet maken om de boel te redden. Maar je kan gerust de andere kant op lopen en de wereld op je gemak verkennen. Dit geeft op zich wel een heel relaxed gevoel, maar je mist wel de rush die je van andere spellen kent. Grafisch is de game overigens best aardig, maar ondanks de Directx 10 en 11 ondersteuning is het toch niet echt adembenemend geworden. Wel is het spel nagenoeg bugvrij en heb ik de game niet kunnen laten vastlopen. Mijn complimenten!

Bonus-games
Red Faction Armageddon kent ook nog bonusspellen die zeker de moeite waard zijn. Solo kan je destructiespellen doen. Hierin moet je binnen een vastgestelde tijd zoveel mogelijk gebouwen slopen om punten te scoren. Heerlijk! Een andere spelmodus is ‘infestation’. Dit is een soort survival modus die je solo zowel als met (onbekende) vrienden kan spelen. Hierbij zit je in een klein gebouw en krijg je golven monsters over je heen. Ook kan je missies uitvoeren zoals het beschermen van een gebouw tegen golven monsters en zeker in latere levels wordt dit moeilijk genoeg om te moeten samenwerken. Dit soort bonusspellen zijn, zover ik weet, uniek in het shooter genre en ze zijn goed gelukt.

NEGS Oordeel
Ik geniet er van het betere sloopwerk, dus voor mij is Red Faction: Armageddon een must. Het spel speelt relaxed, het verhaal is afwisselend genoeg om het leuk te houden, maar het is wel veel van hetzelfde. De herspeelbaarheid is groot en het ziet er allemaal goed uit. Echt spannend is het helaas niet en de psyhics zijn niet heel realistisch. Daarom scoort de game net geen goud. Maar het is wel een lekkere snack en een fijne afwisseling binnen het genre. Approved!

Website: www.redfaction.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Van LEGO kun je alles stukmaken
Een van mijn jeugdvriendjes vond niets zo leuk als een LEGO-vliegtuig of ruimteschip de lucht in gooien en die vervolgens in stukken te laten klappen op de vloer. De LEGO-computergames lijken wat dat betreft speciaal voor hem gemaakt, want eigenlijk ben je meer LEGO aan het afbreken, dan dat je het aan het bouwen bent.

In LEGO Pirates of the Caribbean speel je door de 4 Pirates-filmverhalen heen – The Curse of the Black Pearl, Dead Man’s Chest, At World’s End en het onlangs in de bioscoop uitgebrachte On Stranger Tides. Marketingtechnisch is uiteraard gekozen voor een verpakking gebaseerd op voornamelijk dit laatste deel, maar in het spel krijgt elk avontuur evenveel aandacht. Je trekt erop uit met Captain Jack Sparrow en kornuiten, waarbij je van het begin af aan mag rondmeppen met je zwaard en alles in je omgeving lekker stuk kunt maken.

LEGO-realiteit
Grafisch ziet LEGO Pirates er geweldig uit. De combinatie van realistische achtergronden en omgevingen, gecombineerd met huisjes, beesten, schepen, planten en meer van LEGO, zorgen voor een unieke sfeer. Bijna alle meubels, kratten, planten en bomen kun je, tot de LEGO-elementen waaruit ze zijn opgebouwd, stukslaan waarna ze met een bevredigend gerinkel tot LEGO-nopjes uiteenspatten.

De nopjes verzamel je en kun je gebruiken als geld, om nieuwe personages mee te ontsluiten en cheats te kopen. Elk level kent daarbij een ‘True Pirate’-uitdaging, wat inhoudt dat je voldoende nopjes moet verzamelen om een meter vol te krijgen. Voor een verstokte verzamelaar als ik de juiste impuls om vanaf het begin los te gaan op alles wat voor mijn zwaard komt.

Voor de echte (lief)hebberds
Naast de True Pirate-uitdaging zijn er ook nog 10 scheepjes in flessen in elk level verborgen en kan Jack Sparrow zijn kompas gebruiken om 8 verborgen voorwerpen te vinden. Die voorwerpen heb je soms ook nodig om een level tot een goed einde te brengen. Al deze uitdagingen leveren je een gouden LEGO-steen op, waarmee je in de ‘hub’ (van waaruit je de avonturen start) voorwerpen kunt bouwen die je weer nieuwe cheats opleveren. De herspeelbaarheidsfactor van het spel wordt hierdoor zeer groot, want je kunt niet meteen elk voorwerp of flesje vinden de eerste keer dat je een level doorspeelt. Er zijn namelijk verschillende personages met verschillende kwaliteiten, die elk nodig zijn om bepaalde obstakels uit de weg te ruimen of puzzels op te lossen.

Nadat je het spel de eerste keer hebt uitgespeeld, zit je op zo’n 50% van het totale spel. Om de andere helft uit te spelen, zul je de verschillende personages vrij moeten spelen. Pas dan kun je in elk level de geheime gebieden betreden, waar nieuwe puzzeltjes en uitdagingen op je liggen te wachten. Heerlijk!

Breng een scheepsmaat mee
Er zijn in het spel 90(!) personages vrij te spelen, dus je begrijpt dat er nogal wat speeltijd in LEGO Pirates gaat zitten. Leuk is dat ondanks dat de LEGO-poppetjes allemaal erg op elkaar lijken, je toch duidelijk verschil ziet in de manier waarop de personages zich gedragen. Zeker LEGO Jack Sparrow is gewoon Johnny Depp in LEGO-vorm.

De vier filmverhalen worden verteld met de gebruikelijke en zeer grappige LEGO-humor, al is het wel handig als je de gelijknamige films eerst gezien hebt. Soms is het namelijk erg onduidelijk wat er nou precies aan de hand is. Maar tijdens het spelen kreeg ik elke keer zin om de Pirates-films zelf te gaan bekijken.

Het hele spel is te spelen met drop-in coöp, waarbij het scherm diagonaal in twee wordt gesplitst wanneer je uit elkaar gaat en weer samengevoegd wordt als je bij elkaar in de buurt komt. Ik vond dit nogal chaotisch, maar mijn vriendin vond het lekker spelen. Wat mij betreft bleven we bij elkaar in de buurt om de leuke coöp-puzzels te lijf te gaan.

Bugs of the Caribbean
Deze puzzels en uitdagingen in het spel zijn zeer afwisselend, waardoor ik me nooit ging vervelen. Dan weer ben je op schattenjacht op een eilandje, dan zit je middenin een kanonnengevecht op zee. De ene keer vecht je tegen zeemonsters, een level later word je achterna gezeten door kannibalen, terwijl je opgesloten bent in een ronde kooi van beenderen. De verrassingen volgen elkaar in rap tempo op. De verzamelaar in mij wil daarbij ook nog eens alles hebben wat het spel biedt, wat dus voor een zeer complete spelervaring zorgt.

Ik liep echter wel tegen twee erg storende bugs aan, allebei in het laatste deel On Stranger Tides. Zo raakte een tegenstander in een loop, als ik eerst haar handlangers uitschakel en dan pas achter haar aanga en liep de Playstation 3 zelfs 2 keer vast in het eindgevecht tegen Blackbeard! Hopelijk lost Traveller’s Tale dit nog met een patch op, want dit kan eigenlijk niet. Toch een ‘black spot’ op de totale beleving, zeker op het einde.

NEGS Oordeel
Maar op de twee bugs die ik tegenkwam na, is LEGO Pirates of the Caribbean een zeer compleet spel. Vier afzonderlijke leuke avonturen – prachtig vormgegeven, een piratenbootlading aan verzamelbare personages en puzzelvoorwerpen en tot slot een herspeelbaarheidsfactor van jewelste.

Dit is de LEGO-computerspellen licentie op zijn top. Goed, de LEGO-spellen zijn niet voor iedereen weggelegd, maar ben je een liefhebber van zowel LEGO op de computer als Pirates of the Caribbean, dan is dit deel gewoon Gold. Piratengoud!

Website: www.lego.com

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Wii, Xbox 360 en PSP en Nintendo DS/3DS (wijkt af)

Gespeeld op: Playstation 3

Geef de humorsaus even aan
Sinds de point-and-click avonturengames helemaal terug zijn, mag je weer een bepaalde kwaliteit verwachten. High res graphics, interessante personages, een meeslepend verhaal en uiteraard leuke puzzels. The Next Big Thing heeft dit allemaal in huis, overgoten met een zeer rijke humorsaus. In het begin ligt die wat zwaar op de maag, maar gaandeweg wordt de smaak subtieler en zul je regelmatig flink grinniken.

Hoofdpersonages in het spel zijn Liz Allaire, een ietwat verontrustende en eigenaardige (zeg maar gerust zeer eigenaardige) journaliste, die samen met collega Dan Murray erop uitgestuurd wordt om een horrorfilmgala te verslaan. Dan is echter sportjournalist en ziet de klus helemaal niet zitten. Helaas heeft hij mot met de hoofdredacteur, dus zit hij met Liz opgescheept en zij met hem. Dan volgt een samenzwering waarbij de twee elkaar uiteraard hard nodig hebben om te overleven.

Hollywood met een twist
Dit alles speelt zich af in het Hollywood van 1940, maar met een twist. In de klassieke horrorfilms die op dat moment gemaakt worden zijn de monsters geen acteurs, maar echte monsters. Deze monsteracteurs leiden normale levens zoals jij en ik, maar hebben zo hun eigenaardigheden en maatschappelijke ongemakken te verduren.

De humor in The Next Big Thing draait hier volledig om en maakt gebruik van allerlei monsterclichés die je toch regelmatig verrassen. Zo krijg je bijvoorbeeld te maken met een vriendelijke professor, die echter een vlieg is (uiteraard van de film The Fly). De professor heeft dus last van een zoemend spraakgebrek en is regelmatig aan het plafond te vinden. Ook is er een Frankenstein-achtig monster, die de meest vreselijke pijnen kan doorstaan en die ervaring gebruikt om er weemoedige verzen van te maken. In het begin van het spel moet je – zoals gezegd – even aan deze situatie wennen, maar daarna valt alles in elkaar en worden de grappen alleen maar leuker.

Sexy
De tekenfilmachtige sfeer van The Next Big Thing werkt prima. De monsters zien er vrolijk uit en de jaren 40-stijl geeft alles een heerlijke Art deco-uitstraling. Er wordt af en toe gebruik gemaakt van bijzondere perspectieven en veel van de graphics – vooral de vrouwelijke vormen – zijn bijzonder sexy. De stemacteurs doen behoorlijk hun best, maar mochten naar mijn smaak nog wat meer overdrijven.

De muziek is niet heel opzienbarend, maar niet onprettig om naar te luisteren, zelfs niet als je even vast zit tijdens het puzzelen. Pendulo Studios laat zien dat ze elk aspect van het point-and-click adventure genre in de vingers hebben, want naast dat het spel er zeer goed uitziet en lekker speelt, wordt er ook gebruik gemaakt van alle mogelijkheden dat het genre te bieden heeft.

Meesters van het genre
Elk onderdeel van het genre wordt benut om je te laten puzzelen of te laten grinniken. Liz bijvoorbeeld, is bang voor krokodillen. Als ze in een ruimte een foto van een krokodil tegenkomt, schrikt ze dan ook hevig. Wil je daarna die kamer opnieuw betreden, dan omschrijft het spel die richting als ‘de kamer zonder krokodil’. Ook kun je objecten meerdere keren aanklikken en krijgen ze elke keer een extra aanduiding, als je spelpersonage er iets over te melden heeft.

Een andere keer worden de zinnen waar je uit kunt kiezen tijdens een conversatie onderdeel van de puzzel zelf. Ook leuk: voor je gaat spelen kun je kiezen uit drie moeilijkheidsgraden. Op de hoogste moeilijkheidsgraad worden hotspots en hints volledig uitgeschakeld en moet je alles op eigen houtje vinden en uitdokteren. Voor de fanatieke avonturier een must. De puzzels zelf tot slot zijn grappig, onderhoudend en regelmatig uitdagend, waarbij je af en toe bizarre combinaties moet maken van de spullen die je bij je draagt. Maar ook dat is het genre eigen. Toen ik het spel uitgespeeld had, stond er ongeveer 8 uur op de teller.

NEGS oordeel
Bijt je even door het vervreemdende begin van het spel heen, dan heeft The Next Big Thing alles in huis wat een point-and-click avontuur leuk maakt: prima graphics, leuke puzzels, grappige personages en een onderhoudend verhaal vol humor. Dit alles gecombineerd met een prima speelduur. Rest mij niets anders meer dan er een verdiende Approved-stempel op te slaan.

Website: www.thenextbig-game.com

Prijs: € 29,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Voordat ik aftrap met deze review, wil ik eerst kenbaar maken dat ik een groot fan ben van de eerste The Witcher game. De combinatie van een duister volwassen verhaal in een grauwe setting gecombineerd met oldschool roleplay elementen waarbij je tactisch te werk moest gaan, greep mij onmiddellijk bij de spreekwoordelijke strot. Ik was dan ook stiekem wel blij toen ik in het eindfilmpje van The Witcher zag dat er duidelijk gehint werd naar een vervolg. Nu 4 jaar later is dat vervolg er eindelijk.

Direct vervolg
The Witcher 2, of beter gezegd ‘The Witcher – Assasins of Kings’ zoals de game eigenlijk heet, gaat onmiddellijk verder waar deel 1 gestopt is. Geralt is na koning Foltest van Timeria gered te hebben van een aanslag, direct in dienst genomen door de nu bange maar ook arrogante koning. Geralt doet zijn uiterste best om de koning te beschermen, maar uiteindelijk mag het niet baten en slaat het noodlot toe.

Balen voor Geralt is dat hij de schuld in de schoenen geschoven krijgt. Typisch gevalletje van verkeerde plaats en verkeerde tijd. Wat volgt is een queeste waarin Geralt zijn naam wil zuiveren en de moordenaar van de koning wil vinden. Niet alleen om wraak te nemen, maar ook omdat deze meer schijnt te weten van Geralts verleden.

Even schrikken
Het bovenstaande speel je overigens zelf in kleine inleidende hoofdstukken die ook dienen als tutorials. Fans van deel 1 zullen in het begin waarschijnlijk erg schrikken, want de gameplay van The Witcher 2 is totaal veranderd. Waar je bij het eerste deel verschillende besturingsmogelijkheden en camerastanden had, heb je bij The Witcher 2 maar één camerastand en maar één vorm van besturen. De vorm waarvoor gekozen is een third-person actie-RPG.

Inderdaad, deze vorm van gameplay vind je voornamelijk bij console-RPG’s en The Witcher 2 is dan ook geoptimaliseerd om te spelen met een Xbox controller for Windows. De statische gevechten van het eerste deel hebben plaatsgemaakt voor hack ‘n slash taferelen waarbij de gevechten hectischer, actievoller, moeilijker en vooral onhandiger zijn geworden. Ik kan begin langzaam te wennen aan deze speelvorm, maar hoewel ik niet vies ben van console georiënteerde actie-RPG’s, mis ik de relaxte typische PC-gameplay van het eerste deel.

Onhandige combat
Laat ik beginnen met uit te leggen waarom ik de gevechten in The Witcher 2 onhandig vind. Het grootste probleem is de uitwerking. Geralt kan lichte en zware aanvallen uitvoeren, magie of items gebruiken en blokken. Ten eerste werkt de besturing niet altijd even responsief. Dat is helemaal het geval als je met muis en toetsenbord de game speelt, maar ook op de gamepad zal het regelmatig voorkomen dat je een knop voor de tweede keer moet indrukken. Op zich valt daar nog wel mee te leven, maar het grootste probleem van de gevechten is het targeting-systeem.

Het targeting-systeem van The Witcher 2 doet mij denken aan de eerste actie-RPG’s waarbij men ook niet goed had nagedacht over praktische zaken zoals bijvoorbeeld je doelwit vastzetten op één tegenstander, ook wel ‘locken’ genoemd. Deze mogelijkheid ontbreekt volledig. Je valt vijanden aan waar een target-icoon op staat en dit target icoon kun je verplaatsen door de camera of Geralt zelf te verplaatsen. Echter zul je in de strijd regelmatig klappen moeten ontwijken en de camera moeten bijstellen. Het resultaat is dat Geralt als een idioot van hot naar her springt om bijna op willekeur vijanden aan te vallen terwijl hij met zijn rug naar de grootste bedreiging staat.

Toch tactisch
De gevechten zijn dus niet echt om over naar huis te schrijven, omdat je door het matige targeting-systeem regelmatig genaaid wordt. Toch weet de game ondanks dit gebrek de tactiek wel vast te houden. Sterker nog, tactisch gebruik van potions en magie is nu van veel groter belang dan in het eerste deel en is regelmatig noodzakelijk om een gevecht alleen al te overleven. Hierbij heeft CD Projekt ook nog een andere keuze gemaakt…

In The Witcher 2 kun je alleen nog maar drankjes drinken als je aan het mediteren bent. Dit betekent dus dat je jezelf moet voorbereiden op mogelijke gevaren. Even een ‘Swallow’ tussen het vechten door drinken om je regeneratie op te krikken, zit er niet meer bij. Als je dus onverwacht en ‘drankloos’ in een gevecht betrokken raakt met sterke vijanden, heb je een groot probleem. Ook dit is wennen en hoewel ik de keuze begrijp om zo de boel ‘tactischer’ te maken, betreur ik deze. Situaties die nu veel voorkomen is dat je eerst doodgaat en vervolgens met voorkennis gaat handelen. Overigens is vaak ‘saven’ verstandig, want je vooruitgang wordt maar sporadisch automatisch opgeslagen.

Uitdagender
Hoe je het ook went of keert. The Witcher 2 is wel veel uitdagender dan zijn voorganger en om eerlijk te zijn heeft dat ook wel zijn charme. Je wordt meer gedwongen vooruit te denken en je bent veel alerter in gevaarlijke gebieden. Echt zoals een Witcher hoort te zijn dus. Mocht je overigens in een gevecht terecht komen die veel te moeilijk voor je is, dan heb je de mogelijkheid de moeilijkheidsgraad tijdens het spelen aan te passen. Een welkome functie, maar wel één die je liever niet gebruikt. Het verschil tussen easy en normal is namelijk best groot.

Behalve de reguliere gevechten zijn ook de Boss-fights veel moeilijker geworden. Je zult echt goed de vijand zijn bewegingen moeten bestuderen, wil je hem verslaan. Nieuw hierin zijn de Quick Time Events, het meest definitieve argument waarmee ik bewijs dat The Witcher 2 een console-game is geworden. Gelukkig zijn deze wel dusdanig goed uitgevoerd dat ze niet storend zijn. De knoppen die je moet indrukken verschijnen op logische plaatsen op het scherm op dezelfde manier als dat ze op de gamepad ingedeeld zijn.

Til je een breuk
Ik klink wellicht als een zeur, maar er is nog een keuze in The Witcher 2 die ik betreur. In de eerste Witcher-game kon je veel verschillende spullen verzamelen zoals componenten voor je drankjes en natuurlijk geld en uitrusting. Je kon op overzichtelijke wijze bepalen welke items je op wilde pakken en je inventaris had zelfs een sorteerfunctie. Daarnaast kon je allerlei ballast kwijt bij je persoonlijke kluis in de lokale herberg. Handig was ook dat deze automatisch met je meereisde. Realistisch wellicht niet, maar wel verdomde handig.

In The Witcher 2 vind je niks terug van al dat handige itembeheer zoals we dat kennen van het eerste deel. Je kan items alleen nog maar allemaal tegelijk oppakken. Lekker handig als je bijna overbeladen bent, en je wilt maar één item oppakken van de gevonden buit. Dan kun je vervolgens gaan zoeken naar welke rotzooi je weer wil dumpen. En hoewel de items in je inventaris gegroepeerd weergegeven kunnen worden, kent de game geen sorteerfunctie. Ook niet handig dus. Vervolgens moet je het ook nog doen zonder die handige herbergkluis waardoor je regelmatig spullen moet verkopen of dumpen.

Gruwelijk mooi
En nu is het klaar met alle minpunten opsommen van The Witcher 2. Ondanks al mijn kritiek vind ik deze game namelijk toch helemaal geweldig. De graphics zijn echt fantastisch en het verhaal blijft boeien. Niets is wat het lijkt en bij iedere keuze die je maakt, vraag je jezelf af of je wel de juiste partij steunt. De dialogen zijn prima ingesproken en de sfeer is op en top Witcher. Ondanks alle onhebbelijkheden waar ik over val, heb ik maar één keuze. Doorgaan, want dit is The Witcher!

Ook mooi is dat het verhaal van The Witcher 2 ook verschillende paden kent, en dan heb ik het niet alleen over een ander dialoogje en een ietwat ander filmpje. Je keuzes hebben verstrekkende gevolgen en bepalen of mensen leven of sterven. Aan het eind van het eerste hoofdstuk krijg je een keuze die de quests bepalen in het tweede hoofdstuk. The Witcher 2 kent wat dat betreft dus een behoorlijke replay-waarde. En dat terwijl de game al heel groot is! Na een week elke avond spelen was ik pas door het eerste hoofdstuk heen.

Patchen!
Binnen twee weken na de release van de game zijn er 2 patches uitgekomen voor The Witcher 2. Ik raad je met klem aan om deze patches te installeren (of alleen de tweede aangezien die allesomvattend is). Ten eerste bevatten deze patches diverse bugfixes die een hoop ergernis wegnemen. Daarnaast heb je na het patchen de mogelijkheid de camera te centreren met een druk op de rechter analoge stick op je gamepad. En last but not least, je krijgt alle DLC, die is uitgebracht toen de game net gelanceerd werd, gratis en voor niks.

Inmiddels is er ook een Xbox 360 versie aangekondigd van The Witcher 2. Dit is totaal niet raar gezien de gameplay. Eigenlijk moest de eerste Witcher game ook al voor de consoles verschijnen, maar deze omzetting werd een fiasco en dat project is uiteindelijk gestaakt. Met The Witcher 2 wilde CD Projekt duidelijk geen risico nemen en de omzetting naar de Xbox 360 zal nu ongetwijfeld een stuk soepeler gaan. Toch vraag ik mij af of de Xbox 360 in staat zal zijn de grafische pracht van de PC-versie te evenaren. Ik betwijfel het! Neem bijvoorbeeld de verschillen tussen Gothic 4 op de PC en de Xbox 360.

NEGS Oordeel
The Witcher – Assassins of Kings is, ondanks alle kritiek die ik heb, ongelooflijk stoer. Echter betreur ik een aantal keuzes wel en ik denk dat liefhebbers van de eerste game het met mij eens zullen zijn. Wat PC-gameplay betreft, kan The Witcher 2 in mijn ogen niet tippen aan zijn voorganger en om die reden kan ik deze game geen Gold stempel geven. Dat neemt niet weg dat de game nog steeds erg goed is. Ik ben nog maar op de helft en ik verwacht nog een hoop moois en morele dilemma’s. Van mij krijgt The Witcher – Assassins of Kings dan ook een hele dikke Approved stempel.

Website: www.thewitcher.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Verhaal vergeten
Darkspore is geen evolutie-sim zoals naamgenoot Spore, maar een RPG à la Dungeon Siege. Gewoonlijk zou ik zo’n game vergelijken met genre-klassieker als Diablo, Titan Quest of zelfs  het recente Torchlight, maar bij Darkspore kan ik dat beter niet doen. Het verhaal is namelijk flinterdun en de gameplay kan niet tippen aan andere games in het genre.

Het verhaal van Darkspore kun je eigenlijk direct weer vergeten. Voor het begin van de campaign wordt uitgelegd dat jij een overlevende Crogenitor bent. De Crogenitor hebben levende wapens ontwikkeld door met dna te experimenteren. Na de ontdekking van het extra krachtige e-dna ging het mis. Ieder wezen dat met het e-dna in contact komt, wordt onderdeel van de Darkspore. Jij moet deze slechteriken uiteraard uitroeien.

Sporebusters!
Darkspore uitroeien doe je op verschillende planeten. Voorafgaand aan ieder level krijg je een korte uitleg te zien over de planeet en welke Darkspore je er kan verwachten. Je stelt een team samen van ‘Heroes’. Je kunt drie Heroes kiezen en iedere Hero heeft een eigen type (bio, plasma, etc.). Ieder type heeft andere ‘spells’ om te gebruiken en een ander uiterlijk. Afhankelijk van het soort tegenstanders dat je gaat treffen, moet je dus goed nadenken welke Heroes je selecteert voor je team.

Waar we Spore terugzien, is in de mogelijkheid om je Heroes te bewerken. Niet alleen qua uiterlijk, maar de editor is ook de plek waar je Heroes kunt voorzien van nieuwe uitrusting. Tijdens het spelen kun je namelijk flink wat items verzamelen. Zowel verslagen tegenstanders als obelisken die je in het level tegenkomt, leveren nieuwe wapens en uitrusting op. Naast items verzamel  je door het verslaan van Darkspore ook dna. Dna fungeert als munteenheid om upgrades te kopen. Het spel bevat verder een vrij uitgebreid inventory- en levelingsysteem. Hoe verder je komt, hoe meer Heroes je speelbaar kunt maken (maximaal 100).

Voor muisknopfetisjisten
De gameplay van Darkspore is eigenlijk minder interessant dan het verzamelen van items en Heroes. Als je met je team van drie op een planeet aankomt, volg je een vrij lineair pad waarbij je alle Darkspore die je tegenkomt moet verslaan. De omgevingen zijn mooi gemaakt. De ruimte-omgevingen zien er mysterieus uit en de muziek past er goed bij. De tegenstanders zijn ook best afwisselend. De manier waarop je ze moet verslaan is echter altijd hetzelfde: net zo lang op de linkermuisknop klikken totdat ze dood zijn. Dat kan je afwisselen met enkele spells, maar daar ben je vrij snel op uitgekeken. Alleen iemand met een muisknopfetish zal de speelmethode van Darkspore écht leuk vinden.

De gimmick van Darkspore is het snel kunnen wisselen tussen de drie Heroes in je team. Je speelt met één Hero tegelijkertijd, maar kunt met een druk op de knop wisselen naar een andere Hero. Dat is soms hard nodig om een tegenstander van een bepaald type te kunnen verslaan en vereist af en toe wat tactisch inzicht. Maar zodra je de juiste held hebt gekozen doe je gewoon weer hetzelfde: klikken, klikken, klikken. Wel opletten dat je goed klikt: de gevechten worden soms erg onoverzichtelijk door het grote aantal tegenstanders en eventueel zelf opgeroepen helpers.

Saai alleen
Darkspore in je eentje spelen is saai. Het spel promoot nadrukkelijk de co-op- en PVP-mogelijkheden: zelfs in de singleplayer zit je in een lobby waar je eenvoudig met andere spelers kunt chatten. Je kunt samen met anderen de campaign doorspelen, wat iedere speler extra experience points oplevert. Ook zit er een PVP-modus in het spel, waarin twee teams het uit mogen vechten. De gameplay is helaas ook in pvp eigenlijk precies hetzelfde: klikken, klikken, klikken!

NEGS Oordeel
Darkspore is echt een co-op game. Als je in je eentje speelt, worden de latere levels wel erg moeilijk. Maar ook in de co-op modus blijft de gameplay beperkt. Het is voornamelijk klikken tot je erbij neervalt. Je kan aardigheid halen uit het verzamelen van alle heroes en of items, maar echt leuk wordt het helaas nooit.

Website: darkspore.com

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Gast-Negger Abram Wagenaar