Van LEGO kun je alles stukmaken
Een van mijn jeugdvriendjes vond niets zo leuk als een LEGO-vliegtuig of ruimteschip de lucht in gooien en die vervolgens in stukken te laten klappen op de vloer. De LEGO-computergames lijken wat dat betreft speciaal voor hem gemaakt, want eigenlijk ben je meer LEGO aan het afbreken, dan dat je het aan het bouwen bent.

In LEGO Pirates of the Caribbean speel je door de 4 Pirates-filmverhalen heen – The Curse of the Black Pearl, Dead Man’s Chest, At World’s End en het onlangs in de bioscoop uitgebrachte On Stranger Tides. Marketingtechnisch is uiteraard gekozen voor een verpakking gebaseerd op voornamelijk dit laatste deel, maar in het spel krijgt elk avontuur evenveel aandacht. Je trekt erop uit met Captain Jack Sparrow en kornuiten, waarbij je van het begin af aan mag rondmeppen met je zwaard en alles in je omgeving lekker stuk kunt maken.

LEGO-realiteit
Grafisch ziet LEGO Pirates er geweldig uit. De combinatie van realistische achtergronden en omgevingen, gecombineerd met huisjes, beesten, schepen, planten en meer van LEGO, zorgen voor een unieke sfeer. Bijna alle meubels, kratten, planten en bomen kun je, tot de LEGO-elementen waaruit ze zijn opgebouwd, stukslaan waarna ze met een bevredigend gerinkel tot LEGO-nopjes uiteenspatten.

De nopjes verzamel je en kun je gebruiken als geld, om nieuwe personages mee te ontsluiten en cheats te kopen. Elk level kent daarbij een ‘True Pirate’-uitdaging, wat inhoudt dat je voldoende nopjes moet verzamelen om een meter vol te krijgen. Voor een verstokte verzamelaar als ik de juiste impuls om vanaf het begin los te gaan op alles wat voor mijn zwaard komt.

Voor de echte (lief)hebberds
Naast de True Pirate-uitdaging zijn er ook nog 10 scheepjes in flessen in elk level verborgen en kan Jack Sparrow zijn kompas gebruiken om 8 verborgen voorwerpen te vinden. Die voorwerpen heb je soms ook nodig om een level tot een goed einde te brengen. Al deze uitdagingen leveren je een gouden LEGO-steen op, waarmee je in de ‘hub’ (van waaruit je de avonturen start) voorwerpen kunt bouwen die je weer nieuwe cheats opleveren. De herspeelbaarheidsfactor van het spel wordt hierdoor zeer groot, want je kunt niet meteen elk voorwerp of flesje vinden de eerste keer dat je een level doorspeelt. Er zijn namelijk verschillende personages met verschillende kwaliteiten, die elk nodig zijn om bepaalde obstakels uit de weg te ruimen of puzzels op te lossen.

Nadat je het spel de eerste keer hebt uitgespeeld, zit je op zo’n 50% van het totale spel. Om de andere helft uit te spelen, zul je de verschillende personages vrij moeten spelen. Pas dan kun je in elk level de geheime gebieden betreden, waar nieuwe puzzeltjes en uitdagingen op je liggen te wachten. Heerlijk!

Breng een scheepsmaat mee
Er zijn in het spel 90(!) personages vrij te spelen, dus je begrijpt dat er nogal wat speeltijd in LEGO Pirates gaat zitten. Leuk is dat ondanks dat de LEGO-poppetjes allemaal erg op elkaar lijken, je toch duidelijk verschil ziet in de manier waarop de personages zich gedragen. Zeker LEGO Jack Sparrow is gewoon Johnny Depp in LEGO-vorm.

De vier filmverhalen worden verteld met de gebruikelijke en zeer grappige LEGO-humor, al is het wel handig als je de gelijknamige films eerst gezien hebt. Soms is het namelijk erg onduidelijk wat er nou precies aan de hand is. Maar tijdens het spelen kreeg ik elke keer zin om de Pirates-films zelf te gaan bekijken.

Het hele spel is te spelen met drop-in coöp, waarbij het scherm diagonaal in twee wordt gesplitst wanneer je uit elkaar gaat en weer samengevoegd wordt als je bij elkaar in de buurt komt. Ik vond dit nogal chaotisch, maar mijn vriendin vond het lekker spelen. Wat mij betreft bleven we bij elkaar in de buurt om de leuke coöp-puzzels te lijf te gaan.

Bugs of the Caribbean
Deze puzzels en uitdagingen in het spel zijn zeer afwisselend, waardoor ik me nooit ging vervelen. Dan weer ben je op schattenjacht op een eilandje, dan zit je middenin een kanonnengevecht op zee. De ene keer vecht je tegen zeemonsters, een level later word je achterna gezeten door kannibalen, terwijl je opgesloten bent in een ronde kooi van beenderen. De verrassingen volgen elkaar in rap tempo op. De verzamelaar in mij wil daarbij ook nog eens alles hebben wat het spel biedt, wat dus voor een zeer complete spelervaring zorgt.

Ik liep echter wel tegen twee erg storende bugs aan, allebei in het laatste deel On Stranger Tides. Zo raakte een tegenstander in een loop, als ik eerst haar handlangers uitschakel en dan pas achter haar aanga en liep de Playstation 3 zelfs 2 keer vast in het eindgevecht tegen Blackbeard! Hopelijk lost Traveller’s Tale dit nog met een patch op, want dit kan eigenlijk niet. Toch een ‘black spot’ op de totale beleving, zeker op het einde.

NEGS Oordeel
Maar op de twee bugs die ik tegenkwam na, is LEGO Pirates of the Caribbean een zeer compleet spel. Vier afzonderlijke leuke avonturen – prachtig vormgegeven, een piratenbootlading aan verzamelbare personages en puzzelvoorwerpen en tot slot een herspeelbaarheidsfactor van jewelste.

Dit is de LEGO-computerspellen licentie op zijn top. Goed, de LEGO-spellen zijn niet voor iedereen weggelegd, maar ben je een liefhebber van zowel LEGO op de computer als Pirates of the Caribbean, dan is dit deel gewoon Gold. Piratengoud!

Website: www.lego.com

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Wii, Xbox 360 en PSP en Nintendo DS/3DS (wijkt af)

Gespeeld op: Playstation 3

Soapshow met spierbundels
Worstelen zoals de Amerikanen dat graag zien, heeft maar heel weinig te maken met de sport klassiek Grieks-Romijns worstelen. Enorm opgepompte spierbundels in strakke pakjes voeren een gescripte show op voor een uitzinnig publiek. Het begint al voordat de worstelaars de ring in stappen met trash talk. Een langlopende vete, jaloezie en andere motivaties die rechtstreeks uit een soapserie lijken te komen vormen een overkoepelend verhaal.

Van te voren staat natuurlijk al vast wie een ‘gevecht’ gaat winnen. Dit wordt bepaald door marketing teams die de populariteit van elke worstelaar bepalen. Verkoop je als persoonlijkheid lekker veel action figures, dan is het waarschijnlijk dat je een fantastische reeks overwinningen gegund word. Behalve actiefiguren zijn er natuurlijk ook games gebaseerd op deze ‘helden’ en WWE All Stars is daarvan één van de vele.

Korreltje zout
Hoewel ik persoonlijk minder met WWE heb dan vroeger, neemt dat niet weg dat de game me zeker zou kunnen bekoren. Tenslotte is dit een vechtgame en daar hou ik wel van. Net als de actie op TV blijkt al direct dat je het verhaal in deze game met een flinke korrel zout moet nemen. Er is een Path of Champions modus waarin je 9 matches moet winnen, waarna je tegen een zeer grote naam uitkomt. Er zijn drie van deze ‘paden’, wat dus neerkomt op 3 toernooitjes uitvechten.

Tussen de matches door zie je af en toe een filmpje waarin de eindbaas je trakteert op wat halfgare trash talk. Je kunt Path of Champions spelen met één van de 18 gladiatoren uit de jaren 80 en 90 of één van de 17 moderne all stars.

Alter ego
Ook kun je je eigen worstelaar maken en daarmee huishouden. Je kiest dan alle moves van één bestaande vechter en koppelt daar een ‘finisher’ aan. Vervolgens moet je ook een introductiefilmpje kiezen, een bijnaam en niet, geheel onbelangrijk, je lengte. Tenslotte kun je de lichaamsdelen groter en kleiner maken en kies je een outfit.

De game is helaas tergend traag op alle fronten. Zo moest ik 25 minuten wachten voordat ik met mijn alter ego de eerste klap uit kon delen! En dan heb ik nog alle filmpjes overgeslagen. Zelfs nadat de game zichzelf heeft geïnstalleerd, delen van de schijf heeft gecached en dat soort zaken, duurt het nog elke keer bijna 3 minuten voordat je uiteindelijk in de ring staat!

Grapplers en Big Men
Technisch is deze game zeer slecht uitgewerkt dus. Zeker als je leest dat de game zichzelf “Wild and fast paced” noemt. Als je wat te drinken hebt gehaald tijdens het laden, is het tijd om een pak slaag uit te delen. De vechters zelf zijn heel cartoony gemaakt, waarbij ze bizar gespierd zijn. Er zijn 4 typen vechters;  Acrobat, Big Man, Brawler en Grappler.

De lichamen van vechters binnen elke klasse lijken zo sterk op elkaar dat je vermoed met klonen te maken te hebben. De meeste kampioenen verschillen dus eigenlijk alleen qua gezicht, haar en outfit van elkaar. De game belooft dat elk type zijn eigen voor- en nadelen heeft, en dat is ook wel zo. Maar de verschillen zijn een stuk kleiner dan verwacht. Ik gebruikte probleemloos dezelfde strategie voor elke tegenstander.

Match up
Er zijn verschillende soorten gevechten mogelijk. Eén tegen één, Triple Threat Elimination (gezellig met zijn drietjes) en Four Way. De intelligentie van de vechters blijkt behoorlijk beperkt. In plaats van een tegenstander af te maken, besluiten ze soms opeens de getergde vijand te laten liggen om achter een willekeurige andere vechter aan te rennen. Ook heb ik de computer weleens een seconde of vier besluiteloos stil zien staan, terwijl er genoeg te doen was.

Is er meer dan één tegenstander, dan blijkt het handig om uit de ring te stappen en de twee sufferds elkaar af te laten matten. Meng je je enthousiast in de strijd, dan kan het gebeuren dat je lange tijd constant gestoord wordt in je combinaties door een tegenstander die je niet aan het bevechten bent. Helaas wordt lafheid dus beloond. Nep!

Vechtsysteem
Het vechtsysteem zelf volgt een schaar-steen-papier principe. Gebruik jij een snelle ‘strike’ move dan win je het daarmee altijd van een vijandelijke grijpaanval, die iets langzamer is. Met blokkeren stop je elke strike, maar blokkeren verliest weer van een grijpaanval. Zolang je goed in de gaten houdt wat de tegenstander doet, kun je hem simpel domineren. Want probeert hij je te grijpen dan geef je hem gauw een klap. Wil hij jou een mep verkopen, dan block je, en ga zo maar door.

De game probeert een klein beetje variatie in te brengen door snelle en trage grabs en strikes toe te voegen. Ook kun je de moves sterker maken door de knop langer vast te houden. Uiteraard kun je ook rennen en zo de typische clothesline uitvoeren. Ben je te laat met je tegenaanval, dan kun je door op het juiste moment op de L1 knop te drukken, alsnog de rollen omdraaien. Iets wat de tegenstander daarna óók weer kan doen! Dit maakt het vechten nog een beetje leuk.

Willekeur
Wat ik heel erg jammer vind, is dat de game zelf bepaalt wat voor strike of grab je mannetje gebruikt. Je drukt op de knop en moet maar afwachten hoe de vechter dit commando interpreteert. Dit maakt de actie veel minder strak en geeft me het gevoel langs de kant te staan als coach die gilt “Nu grijpen, grijp hem!” in plaats van zelf mijn vuist in de maag van de competitie te rammen.

Elke vechter heeft een kort balkje dat eerst groen, dan geel, dan rood en tenslotte knipperend rood wordt, naarmate je meer schade oploopt. Knippert je balkje en word je geraakt door een Finisher of Signature move – een unieke speciale aanval die voor elke vechter anders is – dan ben je KO. Na een tijdje stopt je balkje met knipperen en kun je dus weer iets meer weerstand bieden.

Meer willekeur
Daarnaast kun je, zoals het eigenlijk hoort bij worstelen, winnen door de tegenstander drie seconden vast te pinnen. Je moet op R2 drukken wanneer de vijand op de grond ligt te ‘creperen’ om hem te pinnen, maar R2 is ook de ren knop. Regelmatig besloot mijn vechter dan ook zomaar weg te rennen in plaats van te pinnen. En dat terwijl ik er toch echt goed voorsta en geen richting aangeef om op te rennen. Opnieuw vervelende willekeur dus.

Ook de commentatoren roepen af en toe maar wat. Een aantal keren betrapte ik ze op commentaar dat op dat moment echt helemaal nergens op sloeg. Dat is best vervelend en breekt de sfeer. Voor ik overga naar de conclusie, vraag ik mij nog 2 dingen af: Waarom kunnen de worstelaars ruim 3 meter hoog springen en waar is de scheidsrechter eigenlijk?

NEGS Oordeel
WWE All Stars biedt verstokte WWE fans de mogelijkheid om hun oude helden tegen nieuwe iconen te laten vechten. Helaas is er niet zo heel erg veel te doen als je alleen speelt en vind ik het vechten en de introductiefilmpjes na een tijdje erg repetitief worden. De ietwat indirecte besturing, de vele, lange laadtijden en de vrij simpele opzet van het vechtsysteem geven de nekslag.

Ben je echt dol op show worstelen, dan vind je WWE All Stars misschien nog wel te pruimen, maar er zijn zoveel betere vechtgames (ook worstel-games) die je meer waar voor je geld geven. WWE All Stars krijgt daarom ook slechts een Average stempel.

Website: www.wweallstars.com

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: PS2, PS3, PSP, Xbox 360 en Wii

Gespeeld op: Playstation 3

De intro van Gods Eater Burst laat een vernietigde wereld zien waarin Aragami, monsters van allerlei pluimage, niet te stoppen lijken te zijn. Een klein groepje helden trekt ten strijde tegen deze monsters. Jij bent natuurlijk één van die helden die met zijn wapen, de God Arc, de monsters te lijf gaat. Het spel begint met een kleine tutorial, waarna je met de missies kan beginnen.

Voorbereiding
Je arsenaal bestaat uit een ‘blade’, een ‘gun’ en een ‘shield’. Deze hebben 7 verschillende eigenschappen. Door monsters te verslaan en voorwerpen tijdens de missies op te rapen, kun je nieuwe items maken of kopen en je huidige items upgraden. Zo kun je je uitrusting afstemmen op het type monsters waar je in de volgende missie tegenover komt te staan.

In de korte briefing van een missie krijg je te horen met welke monsters je te maken krijgt. Via de database kun je opzoeken met welke eigenschappen deze het best te verslaan zijn. Naast het kiezen van je blade, gun en shield kun je een uitgebreide collectie aan kogels samenstellen. De combinaties zijn eindeloos en daarmee eigenlijk niet te overzien. En als je de gemaakte kogels geen goede naam geeft, weet je later niet meer waarvoor ze bedoeld zijn.

Op missie
In het spel voer je missies uit, te beginnen op niveau 1. Je kunt meteen de hoofdmissies volgen naar niveau 2, maar je kunt ook “sidequests” volgen. Qua gameplay is het spel nagenoeg gelijk aan andere Monster Hunter games: in de diverse gebieden ben je op zoek naar monsters en items. Echter kent Gods Eater Burst wel een paar voordelen. Ten eerste ben je niet alleen, je kunt een aantal party-members kiezen die met je meegaan. Dat is handig, want zo hoef je niet alle klappen te incasseren en is er vaak nog iemand die je weer op de been kan helpen. Ten tweede vertelt de radar je wanneer je monsters benadert en als ze vluchten, kun je vrij snel zien waar ze zitten.

Elke missie heeft een tijdslimiet van 30 minuten, maar daar kom je alleen aan bij de zware missies. Meestal ben je in 5 tot 15 minuten klaar. De missies spelen dus lekker weg. Wordt het gevecht tegen meer Aragami je te zwaar, dan kun je proberen één van hen dusdanig toe te takelen dat hij enige tijd vlucht. Na het voltooien van een missie word je beloond met geld en grondstoffen. Je karakter krijgt geen XP en dus ook geen hoger level; je wordt sterker door het verbeteren van je uitrusting.

Lastig richten
Een klein nadeel in de gevechten is het ontbreken van de “healthbar” van de monsters. Zo weet je dus niet in hoeverre het monster gewond is en welke kogels de meeste schade aanrichten. Ook is het richten van je gun erg lastig op een PSP. Dit gaat soepel op de grote gameconsoles, maar het vergt nu enige handigheid om met je linkerduim je held te laten lopen en met je wijsvinger te richten (met de D-pad) terwijl je met de L-knop de camera moet centreren. Een ander punt van kritiek is dat er weinig verschillende omgevingen en monsters zijn. Deze game is dan ook niet bedoeld als adventure, maar als actiespel.

Halt of ik genees!
In Gods Eater Burst kunnen party-members elkaar natuurlijk genezen. Dit kan via de gebruikelijke methode: items. Echter zijn er ook 2 alternatieven. Zo kunnen party-members elkaar ook weer op de been helpen door levenspunten te delen. De meest bijzondere variant is het gebruik van ‘regeneration bullets’. Hiermee moet je dus schieten op degene die je wilt genezen.

NEGS Oordeel
Gods Eater Burst is een mooie game waarin de wereld, helden en monsters mooi weergegeven zijn. Het is tof om je arsenaal uit te breiden en te upgraden, maar het samenstellen van items en kogels is ietwat ondoorgrondelijk. De besturing is ook soms lastig, maar met enige oefening is het wel te doen. Gods Eater Burst is een vechtspel waarbij je op vele manieren je held kan optimaliseren. Als je daarvan houdt, is dit een prima spel.

Website: www.nl.namcobandaigames.eu

Prijs: € 29,99 (PSP)

Verkrijgbaar voor: PSP exclusief

Gast-Negger: Richard de Rijk

TRON Franchise
TRON was destijds een echte nerdfantasie die tot leven kwam. In de film heeft een multinational een fabelachtig mainframe waarin computerprogramma’s levende kunstmatige intelligenties blijken te zijn. Een programmeur betreedt de science fiction fantasy wereld en wat er dan gebeurd, moet je zelf maar gaan bekijken. De game speelt zo’n 28 jaar later en alles is rustig in het mainframe, waar Basics en ISOs in vrede samenleven. Maar natuurlijk gaat alles goed mis zodra een virus de hoofdpersonen aanvalt. Naast de besmetting met dit virus wordt de wereld ook nog bedreigd door een dictator die alle ISOs dood wil hebben. Werk aan de winkel!

Leentje buur
Je speelt een Monitor-programma, het TRON equivalent van een Agent in de Matrix. In principe heeft iedereen een gezicht, maar jouw tronie is verstopt achter een helm, zodat je je beter kunt inleven. Of misschien is die helm bedoeld om te voorkomen dat je de hoofdrolspeler herkent als de Prince of Persia? ‘Beter goed gejat dan slecht bedacht’ is een regel waarop TRON Evolution géén uitzondering is. Een groot deel van de game ren je langs muren en klim en klauter je in parcoursstijl een weg door, over en langs allerlei obstakels. Heb je weleens een Prince of Persia game gespeeld, dan is dit bekend terrein. Gelukkig is de besturing goed uitgewerkt en voel je je -in plaats van een Prince-kloon- juist ‘de man’ als je een indrukwekkende hoeveelheid stunts achter elkaar plakt.

Tanks, Bikes en… Frisbees?
Het free runnen komt niet uit de eerste film, maar vormt een aangename onderbreking van de vecht-actie. Meestal sta je er alleen voor met je Disc, in de eerste film een beschilderde frisbee. Niet alleen ziet de Disc er nu stoer uit, hij kan ook heel wat meer dan voorheen. Standaard gooi je hem als de Zelda boemerang naar tegenstanders in de verte. Komen ze dichterbij dan kun je ermee meppen. Als je vordert, krijg je toegang tot een zware Disc (langzamer, maar meer damage), een slowmotion Disc, een bom Disc (explosies) en een corruptie Disc (schade aan vijanden geeft je leven). Sommige vijanden zijn alleen te verslaan met een bepaalde Disc of speciale aanval. Af en toe kruip je achter het stuur van een Lightcycle (motorfiets) of een tank. De tanks besturen simpel en het is lekker om hordes vijanden te pletten of overhoop te blazen met je kanon.

Lightcycles
Minder ben ik te spreken over de race secties met de kenmerkende Lightcycles. In de film is het de bedoeling de vijand klem te zetten met het lichtspoor dat je motor achterlaat. Knalt je tegenstander tegen je spoor dan ontploft hij. Maar in de singleplayer gebruik je je supersnelle bike alleen om te vluchten of een verder gelegen gebied te bereiken. Qua verhaal is dat okay, maar in de praktijk volg je steeds een bijna kaarsrechte weg met obstakels. Af en toe komt er een vijandelijke Lightcycle rijder, maar die volgt eigenlijk alleen de weg in plaats van met je te vechten. Het grootste probleem met deze delen is echter de camera die bijna recht achter je zit. Zo zie je niet goed wat er voor je gebeurt. Had de camera een stukje hoger gezweefd, dan had ik de races een stuk leuker gevonden.

Uitgebreid
De game is op zich uitgebreid genoeg. Naast een aardig aantal combinatieaanvallen voor je verschillende Discs zijn er best veel verschillende vijanden. Behalve een paar smaken besmette burgers zijn er ook diverse tegenstanders te vinden in het leger van de dictator. Daarnaast krijg je soms te maken met bommenwerpers, Lightcycles en tanks. De actie is daardoor niet monotoon. Het free runnen, vechten met je Disc en de bestuurbare voertuigen worden kundig afgewisseld voordat je er genoeg van krijgt. Ook de Disc wordt op diverse manieren ingezet. Naast aanvallen en blocken moet je ook schakelaars omzetten en kun je enorme sprongen maken door hem als magneet te gebruiken. Er is duidelijk nagedacht over hoe men het beste alle zaken uit TRON kon combineren met aantrekkelijke gameplay. Niets voelt geforceerd aan, wat in veel filmgames schering en inslag is.

Lineair
Alle grote namen uit de film(s) komen voor als karakters in de game. Acteurs als Olivia Wilde en Bruce Boxleitner zijn met stem en looks aanwezig. Ook de prachtig uitgewerkte neon-look zorgt voor een toffe ervaring. Het grote contrast binnen delen van de omgeving uit de TRON wereld wordt handig gebruikt om aan te geven waar je precies heen moet rennen en springen. Het mainframe waar alle actie plaatsvindt, is visueel perfect en er zijn steeds gebouwen, vliegtuigen en dergelijke op de achtergrond te zien. Helaas blijft het bij zien, want de weg die je moet gaan is zo lineair als het maar kan. Altijd is er maar één oplossing voor een probleem, één route die je moet afleggen en één tactiek om een baas te verslaan. Dat is dan ook het grootste minpunt van deze game.

Prima gescript
Als System Monitor ren en vecht je door een prima gescript geheel. Met allerlei acties verdien je XP en ‘level je up’. Net als de tegenstand teveel dreigt te worden, zit je in de buurt van het volgende level en kun je een broodnodige gezondheids-, energie- of Disc-upgrade kopen. Door diverse combo’s te gebruiken kun je extra XP verdienen en kun je iets sneller levellen. Elke keer als je levelt krijg je een paar megabyte geheugen die je naar keus kunt vullen met upgrades. De overhand krijg je niet door stukken te grinden en bijvoorbeeld steeds dezelfde tegenstanders in elkaar te meppen, want dat staat het spel niet toe. En dat is weer een manier waarop de makers zorgen dat je nooit achterover kunt leunen, maar wat wel zorgt voor een identieke voortgang elke keer als je speelt. En dat laatste vermindert de zin om de game nogmaals uit te spelen.

Derezzed
Misschien dat je de game nog eens op Hard gaat spelen, wat ongetwijfeld een echte uitdaging zal zijn. Vooral in het begin ‘derezz’ je op Normal nogal eens. Een programma gaat niet dood, die ‘derezzed’. En zodra je derezzed, wordt je uit een back-up weer gerezzed om met frisse moed de strijd opnieuw aan te gaan. Flikker je in een afgrond of slopen de tegenstanders je? Geen nood, niet alleen duurt het laden erg kort en zit je zo weer in de actie, ook zijn er zeer veel checkpoints. Zo wordt frustratie voorkomen. Je kent het wel; heb je die baas of dat legertje vijanden bijna verslagen leg je zelf het loodje. In TRON Evolution hoef je dan niet weer de hele zwik te vernietigen of dat hele parcours vol stunts opnieuw te rennen. Levensenergie krijg je door over energiebalkjes op de muren te rennen en power voor speciale aanvallen door over bepaalde stukken te springen. Op die manier wordt Free Runnening in de combat verwerkt. De besturing in combinatie met de camera werkt meestal goed. Ga je dood dan is dat voornamelijk je eigen schuld.

Multiplayer TRON
Een extra offline vechtmodus, parkours-levels met een timer of wat aparte races had niet misstaan. Maar de game kent ook Multiplayer, en ondanks dat het spel niet echt kort is, is dit een broodnodige verlenging. Je kunt online met en tegen anderen knokken met je Discs, tanks en op elk moment veranderen in een Lightcycle. Hier komen de motoren wel tot hun recht op de manier waarop ze bedoeld zijn. Met tien tegen tien (met en/of zonder computer tegenstanders) online vechten, racen en knallen is puur fun. Ook hier kun je upgrades als snellere, maar minder wendbare motoren kopen en gebruiken, zodat je ook nog wat overhoudt aan een verloren wedstrijd. Standaard deathmatch, team deathmatch, king of the hill en capture the flag zijn de vier modi waaruit je kunt kiezen en er zijn vier multiplayer maps. Niet echt veel, maar ik verwacht dat ze dit met DLC nog zullen uitbreiden.

NEGS Oordeel
TRON Evolution is een zeer mooie game met een heel frisse look. Het vechten is aardig uitgewerkt en de acrobatiek is van een goed niveau. Je kunt klagen dat de game Prince of Persia na-aapt en dat de camera af en toe geen teamplayer is, maar feit is dat de game gewoon werkt. Ik had echt plezier en af en toe kreeg ik het zelfs warm, zo fanatiek was ik aan het vechten of vluchten. Het enige grote minpunt is dat het spel superlineair is. Als je dol bent op multiplayer dan kun heel wat langer genieten. Gold krijgt TRON Evolution niet, maar vermakelijk genoeg voor Approved is hij zeker.

Website: www.disney.nl/tron

Prijs: € 59,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, PSP, Xbox 360 en Nintendo DS (wijkt af)

]]> http://www.negs.nl/2011/01/17/tron-evolution-review/feed/ 1 http://www.negs.nl/2011/01/10/smackdown-vs-raw-2011-review/ http://www.negs.nl/2011/01/10/smackdown-vs-raw-2011-review/#comments Mon, 10 Jan 2011 21:36:36 +0000 Gast-Negger http://www.negs.nl/?p=10884 Lees verder > ]]> Toen Gast-Negger Cindy Machielse hoorde dat Smackdown vs Raw 2011 op de lijst van te reviewen games stond bij NEGS was zij meteen laaiend enthousiast. Ze moest en zou die game reviewen. Ze kon zich immers nog heel goed herinneren hoeveel plezier ze heeft beleefd met één van de eerdere versies, Smackdown vs Raw 2007.  Ze was dan ook ontzettend benieuwd naar deze veel nieuwere versie, dus  vol verwachting stopte ze de gamedisc in haar Xbox 360.

Ren je rot
In deze versie van Smackdown vs Raw begin je in een garage. Na een tijdje als een waanzinnige in die garage rondgehold te hebben, want gewoon lopen kan je karakter niet, om uit te zoeken wat nu eigenlijk de bedoeling is, vind ik eindelijk het trapje naar boven en begint mijn verkenningstocht door een grote ruimte. Er staan, zitten en hangen een hoop andere vechters rond in de diverse hallen. Daar kán je mee praten, maar over het algemeen krijg je een welgemeende “rot op” naar je hoofd geslingerd. Eindelijk vind ik het groene icoontje dat staat voor een match en dan kan de pret beginnen.

Hoe voel je je?
Wat mij direct opvalt als ik de ring betreedt, is dat de graphics overduidelijk verbeterd zijn in vergelijking met de eerdere versies. De karakters zien er echter uit en ook de openingsstukjes zijn grafisch een stuk mooier. Jammer is alleen dat je alleen je eigen gezondheidsstatus nog kan zien. Hoe je tegenstander er aan toe is, blijft een groot mysterie. Dit is vooral jammer bij gevechten waarbij je een speciale opdracht moet uitvoeren. Omdat je de gezondheid van je tegenstander niet kan checken, mislukt deze opdracht vaak.

Druk A! Ehms, wat?
Vervelend is dat je middenin een goede houdgreep opeens ‘RT’ of ‘A’ in beeld ziet verschijnen. Voordat je de kans hebt om daarop te reageren, krijg je een enorme stoot van je tegenstander en lig je tien seconden groggy in de hoek terwijl je tegenstander volledig op je losgaat. De reactiesnelheid die je moet hebben om jezelf te verdedigen ligt zo ontzettend hoog dat zelfs standaard de betreffende knop indrukken niet helpt. Dit maakt voor mij het spelen meteen een stuk minder leuk. Ik speel voor de lol en niet om mijn reflexen tot het uiterste te testen.

Flinterdunne verhaallijn
Ook al verwacht ik geen superingewikkeld verhaal bij een worstelgame, toch is dit verhaal wel heel erg dun. Je moet, als uiteraard de ‘good guy’, de slechterik die Smackdown op slinkse wijze heeft overgenomen dwingen om ontslag te nemen. Gaap! En uiteraard heeft de schurk twee meter hoge en brede vriendjes die je helemaal tot moes willen slaan. Helemaal niets vernieuwend dus, ik vind dit toch wel een gemiste kans van de makers.

Meer mogelijkheden nodig?
Bij Smackdown vs Raw 2011 heb je nu veel meer mogelijkheden. Zo kan je de dokter bezoeken om zo meer kracht en verdediging te kopen, kan je in de kleedkamers kijken, praten met anderen en backstage knokken. Die extra mogelijkheden zijn op zich best leuk maar voegen behalve de dokter weinig toe aan de game. Ook kan je nu bij de backstage gevechten, die onvermijdelijk zijn, op je tegenstanders inbeuken met brandblussers, vuilnisbakken en schalen gevuld met eten. Dat is op zich wel leuk maar als die optie er niet in had gezeten, had ik hem niet gemist.

Blijven proberen
Omdat je niet meer kan zien hoe je tegenstander er precies aan toe is, kun je dus ook niet meer inschatten wat het perfecte moment is voor een ‘finisher’ of een houdgreep. Dat betekent voor mij dat ik soms anderhalf uur bezig ben met een gevecht en dan alsnog verlies. Dat is frustrerend en bederft voor mij de pret van de game volledig.

NEGS oordeel
Hoewel ik mijzelf serieus verheugd had op deze game, is hij mij heel zwaar tegengevallen. De verhaallijn is te voorspelbaar, de ‘backstage area’ voegt niets toe en de gevechten zijn teveel van hetzelfde. Ook de Quick Time Events die verweven zijn in deze game en het feit dat je niet meer kan zien wat voor effect je klappen hebben op de tegenstander zijn voor mij grote afknappers. Grafisch ziet de game er erg mooi uit, maar dat is voor mij niet voldoende om een Average stempel op deze game te zetten. Hij krijgt van mij dus een Shit-stempel, hoe jammer ik dat zelf ook vind.

Website: community.smackdownvsraw.com

Prijs: € 54,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Playstation 2, Playstation 3, Playstation Portable, Xbox 360, Nintendo Wii

Gespeeld op:Xbox 360

Gast-Negger: Cindy Machielse

God of War 1.5
God of War – Ghost of Sparta vertelt het verhaal over de zoektocht van Kratos naar zijn broer Deimos. Na Ares, de oorspronkelijke ‘God of War’, verslagen te hebben is Kratos zelf de nieuwe God geworden en wordt hij achtervolgd door herinneringen uit zijn jeugd. Op jonge leeftijd is zijn broer van hem afgepakt door vreemde strijders en sindsdien heeft hij zijn broer nooit meer teruggezien. Nu hij een God is, is hij vastberaden zijn broer te vinden, maar de andere Goden van Olympus zijn daar niet blij mee en proberen hem tegen te houden. Kratos heeft daar natuurlijk maling aan en gaat op pad. Ghost of Sparta speelt zich af tussen de eerste God of War en het tweede deel. Je zou dit deel dan ook kunnen zien als God of War 1.5.

Ongelooflijke ploert
Hoewel de losjes op de Griekse mythologie gebaseerde verhalen van de God of War games best goed zijn, gaat het eigenlijk maar om één ding: doet Kratos wat hij moet doen? Het antwoord is volmondig ja. Onverschrokken gaat Kratos op zijn doel af en o wee voor hen die zijn pad kruisen. Of je nu een vijand bent, een gekwelde ziel of een onschuldige voorbijganger. Niks of niemand is veilig voor deze gewelddadige bruut die geen enkel respect toont voor het leven. Alles en iedereen wordt op spectaculaire wijze afgeslacht waarbij je zelf af en toe een pijnlijk gezicht zal trekken. Eigenlijk is Kratos een ongelooflijke ploert, maar hij vecht zo bruut en met zoveel dodelijke flair, dat je hem dat snel vergeeft.

God of PSP
Zoals gezegd is de PSP al zo’n vijf jaar oud, en de God of War games staan naast geweldige gameplay ook bekend om hun spectaculaire graphics. Je kan je dan ook afvragen of Kratos volledig tot zijn recht komt op de PSP. Ook hierdoor laat Kratos zich niet tegenhouden. De graphics zijn oogstrelend, en de beste die je ooit zal tegenkomen op de PSP. Je hoort het apparaat nog net niet kreunen als je Ghost of Sparta speelt. Echter is wel de leeftijd van de PSP een beetje te zien. Er zijn grove randen waarneembaar en als de camera flink uitzoomt, verandert Kratos in een hoopje gekleurde pixels. Ook de gameplay is ijzersterk, hoewel sommige handeling wel speciaal voor de PSP zijn aangepast. Dat komt de gameplay overigens alleen maar ten goede, hoewel bij sommige ‘quick-time events’ – binnen zeer korte tijd op de aangegeven knop drukken –  de besturing niet altijd even goed gepakt wordt.

God of Brain
God of War – Ghost of Sparta is een zeer actievolle hack ‘n slash game met heel veel moves, verschillende wapens en heftige ‘finishers’. Hoofden worden van lijven getrokken, vleugels uit harpy’s en sommige vijanden – je zou ze bijna slachtoffers noemen – worden genadeloos de grond in geboord. Maar toch draait het niet alleen om bruut geweld. De hersens moeten ook gebruikt worden. Zo moet de juiste weg gevonden worden in de diverse levels, moeten er hendels op de juiste momenten worden overgehaald en moet je je ogen open houden voor geheime schatten. Wel zijn de puzzels minder ingenieus dan in de God of War games op de Playstation 2 en 3 en ook zijn er veel minder frustrerend moeilijke onderdelen in deze game verwerkt. Op de normale moeilijkheidsgraad zal je met hier en daar wat lichte tegenstand de game dan ook redelijk makkelijk kunnen uitspelen.

The Red Stuff
Natuurlijk kun je ook in deze God of War game al je wapens upgraden waardoor je meer schade doet en nieuwe moves leert. Dit doe je door de welbekende rode bollen te verzamelen die vrijkomen als je vijanden afslacht, spullen kapot maakt of schatkisten opentrekt. Verder kun je Kratos ook sterker maken door zijn gezondheidsmeter en magiemeter te vergroten. Dit doe je door speciale objecten te vinden zoals Gorgon Eyes en Phoenix Feathers. Als je daar genoeg van verzameld, dan worden de betreffende meters verhoogd. Ghost of Sparta heeft ook nog een derde meter in de game zitten. Dit is een rode meter en deze representeert de vuurkracht van een speciaal wapen dat je in de game vindt. Door de rechter shoulderbutton ingedrukt te houden kun je je aanvallen voorzien van vuur waardoor je nog meer schade doet. Dit doet echter wel je rode meter leeglopen. Echter vult deze zich ook vanzelf weer snel aan als je deze speciale aanval even niet gebruikt.

NEGS Oordeel
Voor God of War fans en PSP eigenaren is het oordeel heel simpel. Deze game moet je gewoon onmiddellijk kopen! God of War – Ghost of Sparta kun je met een beetje goed zoeken, krijgen voor maar drie tientjes en dat is echt geen geld. Ben je een God of War fan, maar heb je geen PSP, dan sta je voor een interessant dilemma. Ik vind het wat ver gaan om te zeggen dat je speciaal een PSP voor deze game moet kopen, maar als God of War fan mis je wel wat als je geen PSP hebt. Er is nog geen enkele God of War game uitgekomen die geen Gold stempel verdient en Ghost of Sparta is hierop geen uitzondering!

Website: www.godofwar.com

Prijs: € 39,99

Verkrijgbaar voor: PSP exclusief

]]> http://www.negs.nl/2010/12/08/god-of-war-ghost-of-sparta-review/feed/ 3 http://www.negs.nl/2010/11/27/sid-meiers-pirates-review/ http://www.negs.nl/2010/11/27/sid-meiers-pirates-review/#comments Sat, 27 Nov 2010 17:12:03 +0000 Mike van Schijndel http://www.negs.nl/?p=9975 Lees verder > ]]> Er zijn maar weinig dingen zo tergend vervelend als een slechte port reviewen. Maar als het dan ook nog eens een port betreft van een geweldige klassieker waar ik warme herinneringen aan heb, dan wordt werken voor NEGS een wel erg frustrerend klusje. De Wii versie van Sid Meier’s Pirates! belandt ogenschijnlijk moeiteloos in de bovenstaande categorie!

Geschiedenisles
Voor diegenen die niet bekend zijn met het origineel: in Sid Meier’s Pirates! stap je in de avontuurlijke schoenen van een jonge wannabe piraat die, tien jaar nadat een kwade markies zijn familie heeft ontvoerd, zijn geluk beproeft op de wijdse Carribische oceanen. De game werd oorspronkelijk in 1987 door softwaregigant MicroProse uitgebracht en kreeg in 2004 een keurige remake door 2K Games. Beide games werden door pers en spelers met veel enthousiasme ontvangen en gespeeld.

Zeerover of handelaar
Sid Meier – bekend van zijn fenomenale Civilization – gaf in Pirates! de mogelijkheid om zelf te kiezen wat voor zeeroversbestaan je zou leven: trotseer je de woeste oceaan en kaap je de gehele Spaanse vloot in bombastische zeegevechten? Of speel je het graag iets subtieler en vaar je kalmpjes van haven naar haven om een fortuin te verdienen met de opportunistische handel in exotische waren? In Pirates! ben je een schatzoeker, strateeg, verkenner, duelist. Verover je de harten van de beeldschone gouverneursdochter, onderneem je een barre jacht op je verloren familieleden of boezem je de bevolking angst in bij het horen van jouw naam? In Sid Meier’s Pirates! speel je het spel zoals jij dat wilt.

Loading…
Het goede nieuws is: deze kenmerkende vrijheid is vrijwel geheel intact gebleven. De elementen die het origineel zo’n fijne game maakten zijn allemaal aanwezig. Helaas zul je echter veel geduld moeten hebben om een noemenswaardig piratenbestaan op Nintendo’s console te beleven. Daar is mijn allergrootste – en mijns inziens onoverkomelijke – punt van kritiek: het spel is een eindeloze aaneenschakeling van laadschermen. De laadtijden zijn dan wel niet zo lang (6-7 seconden per keer) maar omdat ze om de haverklap voorkomen wordt een potje Pirates! al snel een frustrerende onderneming: vaar je een stadje in? Loading. Betreedt je daar het statige gouverneurshuis op zoek naar een nieuwe opdracht? Loading. Stap je even de lokale kroeg in om nieuwe handlangers in te lijven? Je raadt het al: loading. Zelfs om je spel op te slaan moet er geladen worden. In een game waarbij je juist zoveel verschillende opties hebt en je constant heen en weer reist zorgen de laadtijden ervoor dat je bijna een derde van je tijd naar een roterend schildje aan het staren bent.

Bejaarde charme
Naast het nodige geduld helpt het ook als je geen torenhoge verwachtingen hebt van de grafische pracht van Pirates!. De graphics zijn direct overgenomen uit het inmiddels bijna zeven jaar oude origineel. Met name de cutscenes zijn slecht bejaard: kleuren zijn flets, animaties zijn houterig en de resolutie laat duidelijk te wensen over. Toch is het geen compleet onaantrekkelijk spel om te zien: Pirates! heeft een onmiskenbare charme en warmte die ook op de Wii te ervaren is. De diverse steden zien er kleurrijk uit, de zeeën ogen uitnodigend en de zeeslagen treffend dynamisch. Dolfijnen duiken speels op als je met je schuit over de golven dobbert op weg naar onbekende havens. Dit alles wordt begeleid door een herkenbare soundtrack die ik na zeven jaar nog steeds kan meeneuriën. Ook de sfeervolle geluiden zijn prima in orde. Piraten knorren enthousiast als ze zich bij je vloot aansluiten, de inslag van een salvo kanonskogels klinkt bevredigend en de wind en golven geven je de indruk dat je voor even het ruime sop hebt verkozen boven je knusse woonkamer.

Kleurrijk vrijbuitersbestaan
Al dat moois heeft een keerzijde: je zou kunnen stellen dat het piratenleven wel erg zonnig en vrolijk op je beeldscherm wordt getoverd. De groezelige kanten van het vrijbuitersbestaan worden genegeerd; maar zit er werkelijk iemand te wachten op grafische scheurbuik en uitgemoorde stadjes? Sid Meier denkt van niet en kiest voor luchtigheid en lol. Grappig detail is overigens dat de oplettende gamer in de diverse cutscenes een voorzichtige stijloefening van de stemmen en animaties van de karakters uit de diverse Sims games herkent.

Waarom Wii?
Desondanks bovengenoemde punten van kritiek is Pirates! in essentie beslist geen slechte game. Geduldige spelers die het niet zo nauw nemen met de gedateerde sfeer kunnen zich heerlijk verliezen in de enorme vrijheid die je als speler krijgt. Ik vraag me alleen af waarom 2K er in hemelsnaam voor heeft gekozen om de game op de Wii uit te brengen. Afgezien van dat de Wii niet krachtig genoeg is om een game als deze fijn speelbaar te maken, lijkt het me voor de hand liggen dat de gemiddelde Wii gamer die Pirates! interessant vindt, ook een PC heeft staan. De PC versie van Pirates! tik je tegenwoordig al voor een tientje op de kop. En aangezien de game prima op oudere systemen draait, lijkt mij een Wii versie volstrekt overbodig. Toegegeven, er zijn wel een paar nieuwe features toegevoegd. Zo kun je de hulp van een tweede speler inroepen tijdens minigames en zijn er een aantal nieuwe minigames beschikbaar. Zo is er het openbreken van sloten en het bestormen van een fort. Daar tegenover staat weer wel dat de besturing met de Wiimote allesbehalve optimaal is.

NEGS Oordeel
Hoewel Sid Meier’s Pirates! in essentie een toffe game is, is het natuurlijk beschamend dat er een vrijwel directe kopie is gemaakt van een bijna zeven jaar oud spel. Het had allemaal net wat meer poetswerk verdiend. Ook ben ik weinig onder de indruk van de nieuwe elementen. Tel daarbij op de matige besturing en de vele laadmomenten en ik kan niets anders dan Sid Meier’s Pirates! op de Wii met pijn in mijn hart torpederen naar de wanstaltige dieptes van de “Shit”-kelder van Negs!

Website: www.2kgames.com/pirates

Prijs: € 29,99 (Wii)

Verkrijgbaar voor: PC, PSP en Wii

Gespeeld op: Wii

]]> http://www.negs.nl/2010/11/27/sid-meiers-pirates-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/10/27/ace-combat-joint-assault-review/ http://www.negs.nl/2010/10/27/ace-combat-joint-assault-review/#comments Tue, 26 Oct 2010 22:01:07 +0000 Gast-Negger http://www.negs.nl/?p=9391 Lees verder > ]]> Met gevechtsvliegtuigen het luchtruim onveilig maken en vele vijanden de lucht uitknallen op een arcade-achtige manier blijft een genre op zich dat zo nu en dan de kop opsteekt. Het is een genre waarvan je moet houden maar waarbij altijd het gevaar loert dat de game een dertien in een dozijn titel is. Gast-Negger Richard de Rijk neemt plaats in zijn straaljager in Ace Combat – Joint Assault en zoekt uit of de game waardig is.

Kogels en raketten
Als je de game opstart heb je in het keuzemenu een optie om met – dan wel tegen – elkaar te spelen en om alleen te spelen: oftewel de campaign. De campaign begint met een eenvoudige tutorial. Zo leer je hoe je een tegenstander in je target lock krijgt en hoe je van target en wapen wisselt. Je vliegtuig is met drie wapens uitgerust: een mitrailleur met een eindeloze reeks kogels en twee soorten raketten.

Mystery shop
Door het volbrengen van missies en het vernietigen van tegenstanders verdien je geld dat je kunt gebruiken om een heel scala aan upgrades te kopen. Naast nieuwe raketten en diverse soorten bommen kun je vliegtuigen ook verbeteren met een nieuwe motor, wingtips, pantsering en betere elektronica. Een leuk aspect: je speelt alleen upgrades voor een vliegtuig vrij als je met dat vliegtuig ook daadwerkelijk hebt gespeeld. Een klein nadeel hiervan is dat je niet precies weet wanneer je een upgrade optie krijgt en welke dat dan is. Ook kun je om de zoveel missies een nieuw vliegtuig kopen; ook hier is het een verrassing welke vliegtuig dat gaat worden en welke eigenschappen deze heeft.

Verrassing!
De moeilijkheidsgraad is prima om het spel lekker te spelen en is ook nog in drie niveaus in te stellen. Uiteraard word je zelf ook zo nu en dan neergehaald. Je kunt dan desgewenst vanaf een checkpoint starten en je kunt van vliegtuig wisselen. Zoals gezegd speelt het spel lekker weg. Alleen in de laatste missie moet je even flink je tanden zetten. Zo heb ik in de laatste missie met raketten gunships moeten slopen wat geen gemakkelijke opgave was. Ik heb daarna toch nog even met de MIG-1.44 een paar missies opnieuw gespeeld en vervolgens werd ik verrast met ‘air-to-ship missiles’. Als ik dat nu eerder had geweten was mij een hoop bloed, zweet en tranen bespaard gebleven.

Direct vliegen
De missies zijn gevarieerd: van het begeleiden van een helikopter, het vernietigen van diverse doelen tot het beschermen van een stad. En heel ‘verrassende’ missie is het wegbrengen van een VIP met een onbewapende 747. Sommige missies vlieg je samen met vriendschappelijke vliegtuigen, maar hun bijdrage in het gevecht is minimaal. Je zult het meeste vijandig tuig zelf uit de lucht moeten schieten. Het spel heeft geen mogelijkheid om je eigen ‘wingmen’ te uit te kiezen. Dat is wat mij betreft een gemiste kans. Je begint de missies overigens meteen in de lucht, aan de rand van het gevechtsgebied. Opstijgen en landen hoeft dus niet. Geen overbodige vliegminuten dus maar pure actie.

Opstijgen, landen en bijtanken
In Ace Combat – Joint Assault zitten een paar minigames: opstijgen, landen en bijtanken in de lucht. Alleen de laatste twee hebben enige speelwaarde. Het opstijgen is alleen een kwestie van gas geven. Je kunt de minigames overslaan met een druk op de knop. Gelukkig maar, want na één keer heb je ze wel gezien. Het volbrengen levert je ook maar weinig punten op, dus echt nodig heb je ze niet.

Kort
De speeltijd die je nodig hebt om de campaign uit te spelen is niet heel lang: er zijn een stuk of 20 missies die elk ongeveer 15 minuten duren. Met een aantal nieuwe pogingen zal de totale speeltijd tussen de vijf en tien uur liggen. Na het uitspelen kun je met je verzamelde vliegtuigen en upgrades de campaign weer opnieuw spelen of het tegen anderen opnemen. Echter, na één keer uitspelen heb je nog niets eens de helft van de vliegtuigen vrij gespeeld.

NEGS Oordeel
Ace Combat – Joint Assault is een game met prima gameplay en graphics waarbij de ontwikkelaars duidelijk hebben gekozen voor entertainment boven realisme. Zo kun je rustig recht tegen de zon invliegen zonder jezelf te verblinden en kun je vol gas in duikvlucht zonder zwart voor je ogen te zien van de G-krachten. Alleen het vrijspelen van vliegtuigen en upgrades is helaas een raadsel en de speeltijd van de campaign is aan de korte kant. Toch geef ik de game een Approved stempel omdat hij lekker wegspeelt en er veel extra’s te verzamelen zijn.

Website: www.nl.namcobandaigames.eu

Prijs: € 39,99 (PSP)

Verkrijgbaar voor: PSP exclusief

Gast-Negger: Richard de Rijk

Sport-game specialist en Gast-Negger Jeremy Noya heeft al eerder PES 2011 op NEGS besproken en nu is het tijd voor die andere favoriete voetbaltitel: FIFA 11. Vorig jaar wist EA met FIFA 10 de beste game uit de gehele FIFA franchise neer te zetten. De verwachtingen voor FIFA 11 zijn dan ook hoog gespannen. Bouwt EA verder aan de sterke voorganger of laat het zich verleiden tot teveel vernieuwing?

Als vanouds
Bij het starten van de eerste wedstrijd voelt en ziet FIFA 11 er nog steeds even betrouwbaar uit. Grafisch is er dan ook weinig op aan te merken. De voetballers en keepers bewegen zich weer erg natuurlijk, de bal beweegt afhankelijk van de weersomstandigheden beter of slechter en zelfs het net golft fantastisch als de bal erin verdwijnt. Natuurlijk zijn dit niet de meest belangrijke facetten uit een voetbal-game maar het geeft juist weer dat EA een uitstekende basis qua gameplay heeft neergezet en zich kan focussen op grafische optimalisatie en het toevoegen van nieuwe features.

Opgepasst!
Dit jaar heeft vooral de passing een opfrisbeurt gekregen. Waar er voorheen in balbezit oeverloos getikt kon worden moet je nu behoorlijk zuinig zijn op het balbezit en je passes secuur spreiden. Het is niet meer vanzelfsprekend dat een pass ook daadwerkelijk aankomt bij een speler. Het metertje voor of achter de man maakt nu ineens verschil tussen die vloeiende aanval of een interceptie. Vooral het spelen met de steekpasses wordt een stuk moeilijker. Vooral de steekpasses over de grond zullen eerder bij de tegenstander belanden en worden in FIFA 11 het best uitgevoerd door spelers die passen als specialiteit hebben. Button bashen hoort dan ook eindelijk tot het verleden. In FIFA 11 zul je met button bashen nu eerder tegen een kaart aanlopen dan dat je ook maar in de buurt komt van een doelpunt of het gevaar afwendt.

Strafschopfeest
Ook de strafschoppen zijn in FIFA 11 aangepast. Je bepaalt niet alleen de kracht waarmee een penalty wordt ingeschoten maar ook de accuraatheid van de trap. Om de keeper te foppen kun je, vlak voordat je de bal raakt, de schietknop nogmaals indrukken om je aanloop even in te houden en de keeper uit de tent te lokken. Het risico is dan wel dat je eerder een penalty zult missen. Als keeper hoef je niet van tevoren een hoek te kiezen waar je naar toe duikt maar kun je reageren op de bal. Hierdoor zul je slecht ingeschoten strafschoppen eerder stoppen maar volstrekt kansloos zijn bij een goed ingeschoten strafschop. Kortom, meer mogelijkheden bij de strafschoppen.

Fysieke strijd
Naast de succesvolle intrede van 360 dribbelen is EA verder gegaan met de 360 ontwikkeling. Een zeer welkome toevoeging is de 360 strijd om de bal. Hierdoor merk je dat je vanuit elke hoek een duel voor de bal aan kan gaan met de tegenstander. Waar je voorheen precies rechtdoor, vanuit links of rechts op je tegenstander moest aflopen kun je nu realistischer fysiek contact opzoeken. In FIFA 11 is meer aandacht besteed aan de scheidsrechters en elke scheidsrechter heeft zijn eigen kenmerken. De kenmerken variëren door kaart uitdeel gedrag en strengheid op overtredingen. Zo kun je bij een strenge scheidsrechter bij overtredingen relatief weinig kaarten pakken en bij een scheidsrechter die veel toe laat toch regelmatig een kaart oplopen. Dit zorgt voor een leuke afwisseling bij de leidsmannen, alleen weet je van tevoren niet welk type scheidsrechter aan de aftrap van de wedstrijd staat.

Handen uit de mouwen
Ook kun je instellen om hands te laten bestraffen als overtreding. In FIFA 11 bestaat er geen optie om de bal bewust met de hand te spelen dus de scheidsrechter zal bij een onterechte handsbal gewoon fluiten voor een overtreding. Je hebt nog wel de mogelijkheid om de handsbal alleen als overtreding te laten gelden buiten het strafschopgebied. Hierdoor zullen er geen onterechte strafschoppen gegeven worden.

Weg met Youri en Evert!
EA laat nog steeds een aantal zaken te wensen over. Zo blijven de vrije trappen nog steeds uiterst moeilijk om te verzilveren, zelfs wanneer je dit met de specialisten uitvoert. Het Nederlandse commentaar is weinig vernieuwend en de uitspraak “kijk die duik van de keeper! Haha! Een snoek is er niks bij” heb ik nu wel genoeg gehoord. Daarnaast blijft het jammer dat het Evert ten Napel en Youri Mulder niet lukt om realistischer commentaar in te spreken. FIFA 11 wordt dus ook dit jaar met Engels commentaar gespeeld.

Waar is m’n tattoo?
Tegenwoordig is het onder de voetballers mode om onder de tatoeages te zitten. Na de eerste kunstwerken op David Beckham zijn al snel meer voetballers zijn voorbeeld gaan volgen. Zelfs op de vaderlandse velden waar Gregory van der Wiel en Theo Janssen inmiddels voetballende kunstwerken zijn, wilt FIFA er nog steeds niet aan geloven om eerder genoemde spelers uit te dossen met mooie tattoos. Ook is er geen mogelijkheid om je eigen virtuele prof met deze laatste voetbalmode aan te kleden.

Ik wil annuleren!
Het vervelendste nadeel in FIFA 11 is en blijft echter het niet kunnen annuleren van je actie als het spelmoment ineens wijzigt waardoor je niet meer kan stoppen en je de meest domme passes verstuurd, de bal over je eigen doel trapt en dat soort zaken. Ervaren FIFA spelers kennen dit wel. Toch lukt EA het niet om dit te verhelpen terwijl men hier zich al jaren aan irriteert.

Personality+
EA kondigde onlangs ‘Personality+’ aan als nieuwe feature in FIFA 11. Met Personality+ merk je duidelijk verschil tussen een sterspeler en een gemiddelde eredivisiespeler. Het grootste verschil zit in de balbehandeling, passing en doelpogingen. Zo merk je dat een pass van een sterspeler preciezer wordt verstuurd en een doelpoging vaker tussen de palen zal eindigen. Wanneer je dribbelt is ook de draaicirkel van een sterspeler vele malen kleiner dan die van een normale speler. In verdedigend opzicht zal Personality+ het verschil maken bij de interceptie met net even een snellere reactie dan andere spelers. Deze nieuwe feature, die je echter door de finesse opmerkt, zorgt er niet voor dat je met Ronaldo, Messi of Robben ineens met speels gemak door de verdediging dribbelt. Het zijn juist de fijnere bewegingen en balbehandeling die de sterspelers krijgen. Hierdoor ontstaat een duidelijk voordeel voor de sterspelers zonder dat het, zoals in eerdere reeksen, onrealistisch wordt.

Wees een doelman
Naast de inmiddels bekende ‘Be A Pro’ modus kun je er nu ook voor kiezen om een wedstrijd als doelman te spelen. Dus als keeper kun je nu lekker door de modder rollen, hoge ballen wegstompen, meevoetballen en die ultieme redding maken.  Het besturen van de doelman is vrij gemakkelijk. Het bewegen van de doelman gaat net zoals een veldspeler met de linker analoge stick. Met de lange pass/tackle knop kun je slidings maken wat erg handig is bij één tegen één situaties. Maar het belangrijkste handelsmerk van een keeper is duiken. Dit doe je door de duikknop in te drukken en tegelijkertijd met de rechter analoge stick de kant te kiezen waar de doelman heen moet duiken. Opvallend is dat je in vergelijking met ‘Be A Pro’ nog langer moet wachten op de actie. Zelfs als je met een kleine club tegen bijvoorbeeld Barcelona speelt, is het wachten op de actie vaak erg vervelend. Daarnaast is het keepen nog behoorlijk lastig in bepaalde wedstrijd situaties. Kortom, een leuke toevoeging maar door de regelmatige inactiviteit en de moeilijkheidsgraad toch een onderdeel in FIFA 11 wat ik buiten de arena niet zal gebruiken.

Carrière maken
In de ‘Career Mode’ kun je nu drie kanten op. Je kunt een carrière ingaan als speler (Be A Pro), coach of speler coach. De verschillende carrière speltypes tellen slechts enkele wijzigingen. Zo krijg je bij ‘Be A Pro’ een aanbod om bij een aantal kleinere clubs een contract te tekenen en zo jezelf via die weg omhoog te voetballen. Bij coachen is de nadruk meer gelegd op het spelen van wedstrijden en het kopen van spelers. Zo zijn de trainers-, stadion-, conditie- en onderhandelaar-upgrades en de mogelijkheid tot het scouten van spelers verdwenen. Wel is er meer aandacht besteed aan het aantrekken van spelers. Zo moet je nu zowel als met de club als met de speler de transfer overeenkomen en kun je binnen je budget bepalen of je meer geld vrijhoudt voor salarissen of transfersommen. In de geheel nieuwe speler/manager modus kun je alleen met een virtuele prof spelen. Qua managementhandelingen is deze mode exact hetzelfde als de Coach mode.

Voor de pro’s
EA werkt met FIFA steeds meer toe naar een voetbal-game die zowel spelers-, tactische- en voetbalinzichtelijke kennis vereist. Hierdoor wordt de FIFA franchise steeds meer een game waarbij een voetbalkenner meer voordeel haalt dan iemand die minder van voetbal houdt of weet. Zo zijn tactische settings van groot voordeel als je ermee speelt of weet hoe je dergelijke situaties moet uitbuiten. Zo komt een game als FIFA steeds meer richting de echte voetballiefhebber en wordt het minder geschikt voor gamers die weinig of niets met het hedendaagse voetbal hebben.

NEGS Oordeel
FIFA 11 is door verder te borduren op de sterke basis die EA vorig jaar had neergezet verder gegroeid als de meest complete voetbal-game van dit moment. De 360 ontwikkelingen blijft verbeteren en het passen is een stuk moeilijker geworden waardoor FIFA 11 nog meer aanvoelt dat je het spel zelf speelt. Ondanks dat het voornamelijk kleine gameplay aanpassingen zijn, is FIFA 11 toch weer een andere game als FIFA 10. Juist die kleine aanpassingen vergroot de spelbeleving omdat alles weer iets realistischer is neergezet. FIFA 11 is vertrouwd,  vernieuwd en verbeterd. EA heeft de lat voor zichzelf en de concurrentie voor 2012 alweer erg hoog gelegd. FIFA 11 verdient wat mij betreft dan ook een Gold stempel, maar zal zichzelf met FIFA 12 in 2011 wel weer moeten overtreffen.

Website: www.ea.com

Prijs: € 59,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: iPhone (wijkt af), PC, Playstaton 2, Playstation 3, PSP, Xbox 360 en Nintendo DS en Wii (wijkt af)

Gespeeld op: Playstation 3

Gast-Negger: Jeremy Noya

Succesvol recept
Vanaf het moment dat ModNation Racers is opgestart straalt niets dan kwaliteit je tegemoet. De cut-scènes zijn grappig en mooi gemaakt, de tracks strak en goed ontworpen, de menuschermen overzichtelijk en goed vormgegeven, de hubwereld – de Modspot – is perfect uitgevoerd en de hoeveelheid aanpassingen die je kan maken aan je personage en kart zijn enorm. Het deed mij in veel gevallen sterk denken aan het knutselen met designer toys waar een aantal van mijn vrienden mee bezig zijn en de graffitistijl waarin dit alles gebeurd zorgt voor een sterk eigen gezicht. De game, hoewel duidelijk gebaseerd op de twee eerder genoemde games, heeft echt een eigen smoelwerk en een compleet originele stijl.

Internet is een must
ModNation Racers bestaat, net als Little Big Planet, bij de gratie van het internet. Als je je PS3 niet online hebt, dan wil je deze game niet hebben. Geloof me. Natuurlijk, de single player is leuk en biedt behoorlijk wat vermaak. Echter, 70% van de game speelt zich af buiten die single player. De leaderboards, de online races, de sociale contacten in de Modspot en het zien van andermans creaties, het is allemaal van toegevoegde waarde. Sterker nog, het is wat de game maakt van leuke racer tot geweldige ervaring!

Vertrouwd maar niet origineel
Het racen zelf is goed gedaan. De besturing werkt instinctief en een ieder die Mariokart en/of Burnout heeft gespeeld, kan gelijk uit de voeten met ModNation Racers. De besturing van de kart over de track is typisch Mariokart; de controle, de powerups, de wapens en de turbovlakken. Verder is er ook nog de ‘Turbobar’ die direct uit Burnout lijkt te zijn getild en in ModNation Racers is geplakt. Doe iets bijzonders en de bar vult zich, gebruik de Turbo en hij vloeit leeg. Eenvoudig, intuïtief en goed geïmplementeerd, maar niet heel origineel.

Voel je een designer
Het originele in ModNation Racers zit hem in de ‘Trackcreator’. Het is geweldig eenvoudig een kartbaan aan te leggen en een superervaring er vervolgens met meerdere mensen online op te racen. Het creëren is werkelijk een fluitje van een cent en ik heb zelf een baantje of zeven gemaakt en dat terwijl ik in Little Big Planet nooit verder ben gekomen dan een half level en online waren die levels geen succes. De banen die ik echter voor ModNation Racers online heb gegooid waren een groter succes. Het creëren ging snel, gemakkelijk, en – nog veel belangrijker- het was heel leuk om te doen. Dichter bij het vak van een gamedesigner zal ik nooit komen maar nu begrijp ik wel een beetje hoe het moet voelen om een game te maken.

Verloren dynamiek
Natuurlijk heeft zo’n uitgebreide game een hoop informatie te verwerken en dat is waar de nadelen behoorlijk zwaar meegaan wegen. Allereerst is er de installatie, ModNation Racers neemt een flinke ruimte in beslag en doet er lang over om te installeren. Normaal gesproken zorgt een dergelijke installatie ervoor dat verdere laadtijden verkleind worden maar in dit geval is daar geen sprake van. Laadtijden van bijna een minuut zouden anno 2010 niet langer meer mogen voorkomen en ik ben dan ook zeer teleurgesteld in dit aspect van ModNation Racers. Het pick-up-and-play element zou juist bij dit soort games groot moeten zijn maar nog even snel een raceje doen voor je weggaat is er bij deze game niet bij. Ik dacht dat we het tijdperk van laadschermen een beetje achter ons begonnen te laten maar bij ModNation Racers is daar totaal geen sprake van. Het is het enige minpunt dat ik heb over deze game, maar het is wel een hele grote. Hopelijk kan er met een patch later nog wat aan gedaan worden maar nu neemt het een hoop dynamiek weg uit de game.

NEGS Oordeel
Het minpunt van de lange laadtijden daar gelaten, is de tweede game uit de “Play, Create, Share” serie van Sony toch wel een juweeltje. De singleplayer is geweldig, het racen tegen vrienden is plezier hebben op zijn “mariokarts”, de online races zijn erg spannend en gevarieerd en de constante stroom aan ‘player generated content’ biedt steeds nieuwe ervaringen. Voorlopig is mijn tijd met ModNation Racers nog niet over. Ik heb alweer een geweldig idee voor een baan en als alles goed gaat gooi ik hem vanavond nog online!

Website: www.modnation.com

Prijs: € 44,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, PSP

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2010/07/02/modnation-racers-review/feed/ 0