Voordat je begint met spelen moet je eerst kiezen wat je wilt doen: Je kunt kiezen tussen Dance Mode, Workout Mode, Wii Balance Board Mode, Training Mode en DDR school. Ik heb met name het Wii Balance Board getest met dit spel. De rest lijkt me wel vrij duidelijk. In Training mode kun je oefenen met de liedjes en het dansen zonder dat het je punten kost en in DDR School kun je oefenen met de verschillende pictogrammen die voorbij komen in het spel, zodat je zeker weet dat je de juiste beweging maakt.

DDR School
De DDR School is opgebouwd uit lessen, je begint met het oefenen van de linker- en rechterpijlen en langzaamaan krijg je er per les steeds iets bij om mee te oefenen tot je in Les 5 alles tegelijk krijgt. In Workout Modus kun je ervoor kiezen om met de optionele dansmat en controllers te trainen of met het Wii Balance Board. Je moet sowieso je lengte invoeren en het Wii Balance Board kan je gewicht ook meten, zodat je kunt werken aan je BMI (Body Mass Index).

Je kunt tevens kiezen of je met tijd wilt meten hoe hard  je traint of met aantal Kcal. Dat laatste is natuurlijk maar een indicatie en erg hard gaat het niet met de Kcal. Eén liedje verbrandt hooguit 10Kcal in de Basic modus. Voor de rest lijkt deze modus erg op het gewone dansen, met dat verschil dat wordt bijgehouden wat je verbrandt of hoeveel tijd je gespeeld hebt.

Dansmodi
In Dance Modus vervolgens, kun je kiezen tussen Classis Modus en Choreography. In de eerste modus kun je kiezen of je met je Wiimote + Nunchuck speelt gecombineerd met de dansmat en in Choreography speel je sowieso met je Wiimote en Nunchuck bij Beginner, Basic en Difficult, en pas bij Expert mag je ook de dansmat erbij gebruiken. Op dat moment speel je dus met je hele lichaam en moet je een danser op het scherm nadoen. Geen gemakkelijke opgave, dus oefenen in de andere speelsterktes is echt wel vereist.

Alleen of met vrienden of familie
Als je gaat dansen in Classic Modus kun je kiezen of je met één of meerdere spelers speelt. Ik was maar alleen, dus ging ik voor de 1-player modus. Als je met meerdere spelers bent, kun je er nog voor kiezen om Friendship (in groepen dansen, hoogste punten tellen), Sync (tegelijkertijd dansen, laagste score telt) of Family (iedere score telt, het maakt niet uit wie de pijl indrukt) modus te gebruiken. Daarna kom je in een menu waar je nummers kunt kiezen om op te dansen. Tijdens het dansen speel je meer nummers vrij, dus ze staan er nog lang niet allemaal tussen in het begin. Vervolgens kun je per nummer kiezen of je Beginner, Basic, Difficult of Expert wilt dansen. Ik ben van mening dat iedereen Beginner wel kan, dus als je je niet wilt vervelen zou ik direct naar Basic of Difficult modus gaan.

Uitdagingen
Voordat het spel begint, krijg je een Challenge te zien. Tijdens het dansen krijg je namelijk punten en die bepalen, onder andere, of je een Challenge haalt. Als je klaar bent, krijg je te zien welke delen van de Challenge gelukt zijn en je krijgt meteen een nieuwe Challenge. Sommige horen specifiek bij een nummer en voor andere Challenges mag je zelf een nummer kiezen om te spelen. Als het specifiek bij een nummer hoort, staat dit in het nummerkeuze-menu al voorgeselecteerd. Dit geldt behalve voor de Dance Modus ook voor Wii Balance Board modus. Uit ervaring weet ik inmiddels dat de Challenges niet altijd even makkelijk zijn, zelfs niet in Basic of Beginners modus. Ik heb dus nog niet heel veel nummers vrijgespeeld.

In de Opties kun je er overigens voor kiezen om geen combinaties van toetsen te willen. Dit is vooral handig als je alleen met de Wiimote kunt spelen, zonder Nunchuck. Verder vind ik het Opties-menu wel een beetje onoverzichtelijk en niet van alle opties werd me duidelijk wat die optie doet, ook al staat er een korte beschrijving bij. Zo kun je bijvoorbeeld twee dansmat-configuraties zien, maar er staat niet bij wat het verschil is.

Dansers na-apen
In Choreography Modus kun je de danspasjes en armbewegingen doen die bij een nummer horen. Al worden die danspasjes pas getest in Expert-modus. Je krijgt een danser in beeld en die doet een paar bewegingen voor, althans, in Beginner en Basic krijg je daadwerkelijk de tijd om daar goed naar te kijken. Een niveautje hoger moet je bijna tegelijkertijd meebewegen met de danser. Daarna krijg je de pijlen en pictogrammen voor de bewegingen in beeld en moet je het zelf doen.

Ik vind wel erg jammer dat in die modus de dansmat niet meegenomen wordt. Je moet dus pijlen zelf indrukken op de Wiimote. Op zich nog lastig genoeg soms, als je het moet combineren met armzwaaien, maar toch, het leuke aan een dansspel is toch dat je erbij kunt dansen? En zeker als je de pasjes goed wilt leren voor de Expert-modus is het toch wel handig als je ze ook daadwerkelijk met de dansmat kunt oefenen. Maar toch, het moet gezegd, de armbewegingen maken het wel leuker en geven je meer dan in Classic-modus het gevoel dat je met iets compleets bezig bent. Wat me trouwens opviel: de pictogrammen verschijnen echt prima op de beat van de muziek en het spel reageert uitstekend op input van de controllers. Dat was bij Dance Party Pop Hits wel anders….

NEGS Oordeel
Met zo’n 50 nummers om uiteindelijk uit te kiezen, heb je heel wat om voor te spelen, want in het begin heb je maar zo’n 20 procent hiervan. Dat geeft je de kans om elk nummer echt goed te oefenen, tot vervelens aan toe. Dance Dance Revolution: Hottest Party 4 is geen saai spel, ook geen slecht spel en als je een dansmat en/of Wii Balance Board hebt, dan is het echt wel de moeite waard om aan te schaffen. Zeker omdat er ook een speciale Workout Modus in zit, kun je nog werken aan je lijn ook, op een leuke manier.

Website: www.konami.com

Prijs: € 29,99

Verkrijgbaar voor: Wii exclusief

Gast-Negger: Annelies Verhelst

Van LEGO kun je alles stukmaken
Een van mijn jeugdvriendjes vond niets zo leuk als een LEGO-vliegtuig of ruimteschip de lucht in gooien en die vervolgens in stukken te laten klappen op de vloer. De LEGO-computergames lijken wat dat betreft speciaal voor hem gemaakt, want eigenlijk ben je meer LEGO aan het afbreken, dan dat je het aan het bouwen bent.

In LEGO Pirates of the Caribbean speel je door de 4 Pirates-filmverhalen heen – The Curse of the Black Pearl, Dead Man’s Chest, At World’s End en het onlangs in de bioscoop uitgebrachte On Stranger Tides. Marketingtechnisch is uiteraard gekozen voor een verpakking gebaseerd op voornamelijk dit laatste deel, maar in het spel krijgt elk avontuur evenveel aandacht. Je trekt erop uit met Captain Jack Sparrow en kornuiten, waarbij je van het begin af aan mag rondmeppen met je zwaard en alles in je omgeving lekker stuk kunt maken.

LEGO-realiteit
Grafisch ziet LEGO Pirates er geweldig uit. De combinatie van realistische achtergronden en omgevingen, gecombineerd met huisjes, beesten, schepen, planten en meer van LEGO, zorgen voor een unieke sfeer. Bijna alle meubels, kratten, planten en bomen kun je, tot de LEGO-elementen waaruit ze zijn opgebouwd, stukslaan waarna ze met een bevredigend gerinkel tot LEGO-nopjes uiteenspatten.

De nopjes verzamel je en kun je gebruiken als geld, om nieuwe personages mee te ontsluiten en cheats te kopen. Elk level kent daarbij een ‘True Pirate’-uitdaging, wat inhoudt dat je voldoende nopjes moet verzamelen om een meter vol te krijgen. Voor een verstokte verzamelaar als ik de juiste impuls om vanaf het begin los te gaan op alles wat voor mijn zwaard komt.

Voor de echte (lief)hebberds
Naast de True Pirate-uitdaging zijn er ook nog 10 scheepjes in flessen in elk level verborgen en kan Jack Sparrow zijn kompas gebruiken om 8 verborgen voorwerpen te vinden. Die voorwerpen heb je soms ook nodig om een level tot een goed einde te brengen. Al deze uitdagingen leveren je een gouden LEGO-steen op, waarmee je in de ‘hub’ (van waaruit je de avonturen start) voorwerpen kunt bouwen die je weer nieuwe cheats opleveren. De herspeelbaarheidsfactor van het spel wordt hierdoor zeer groot, want je kunt niet meteen elk voorwerp of flesje vinden de eerste keer dat je een level doorspeelt. Er zijn namelijk verschillende personages met verschillende kwaliteiten, die elk nodig zijn om bepaalde obstakels uit de weg te ruimen of puzzels op te lossen.

Nadat je het spel de eerste keer hebt uitgespeeld, zit je op zo’n 50% van het totale spel. Om de andere helft uit te spelen, zul je de verschillende personages vrij moeten spelen. Pas dan kun je in elk level de geheime gebieden betreden, waar nieuwe puzzeltjes en uitdagingen op je liggen te wachten. Heerlijk!

Breng een scheepsmaat mee
Er zijn in het spel 90(!) personages vrij te spelen, dus je begrijpt dat er nogal wat speeltijd in LEGO Pirates gaat zitten. Leuk is dat ondanks dat de LEGO-poppetjes allemaal erg op elkaar lijken, je toch duidelijk verschil ziet in de manier waarop de personages zich gedragen. Zeker LEGO Jack Sparrow is gewoon Johnny Depp in LEGO-vorm.

De vier filmverhalen worden verteld met de gebruikelijke en zeer grappige LEGO-humor, al is het wel handig als je de gelijknamige films eerst gezien hebt. Soms is het namelijk erg onduidelijk wat er nou precies aan de hand is. Maar tijdens het spelen kreeg ik elke keer zin om de Pirates-films zelf te gaan bekijken.

Het hele spel is te spelen met drop-in coöp, waarbij het scherm diagonaal in twee wordt gesplitst wanneer je uit elkaar gaat en weer samengevoegd wordt als je bij elkaar in de buurt komt. Ik vond dit nogal chaotisch, maar mijn vriendin vond het lekker spelen. Wat mij betreft bleven we bij elkaar in de buurt om de leuke coöp-puzzels te lijf te gaan.

Bugs of the Caribbean
Deze puzzels en uitdagingen in het spel zijn zeer afwisselend, waardoor ik me nooit ging vervelen. Dan weer ben je op schattenjacht op een eilandje, dan zit je middenin een kanonnengevecht op zee. De ene keer vecht je tegen zeemonsters, een level later word je achterna gezeten door kannibalen, terwijl je opgesloten bent in een ronde kooi van beenderen. De verrassingen volgen elkaar in rap tempo op. De verzamelaar in mij wil daarbij ook nog eens alles hebben wat het spel biedt, wat dus voor een zeer complete spelervaring zorgt.

Ik liep echter wel tegen twee erg storende bugs aan, allebei in het laatste deel On Stranger Tides. Zo raakte een tegenstander in een loop, als ik eerst haar handlangers uitschakel en dan pas achter haar aanga en liep de Playstation 3 zelfs 2 keer vast in het eindgevecht tegen Blackbeard! Hopelijk lost Traveller’s Tale dit nog met een patch op, want dit kan eigenlijk niet. Toch een ‘black spot’ op de totale beleving, zeker op het einde.

NEGS Oordeel
Maar op de twee bugs die ik tegenkwam na, is LEGO Pirates of the Caribbean een zeer compleet spel. Vier afzonderlijke leuke avonturen – prachtig vormgegeven, een piratenbootlading aan verzamelbare personages en puzzelvoorwerpen en tot slot een herspeelbaarheidsfactor van jewelste.

Dit is de LEGO-computerspellen licentie op zijn top. Goed, de LEGO-spellen zijn niet voor iedereen weggelegd, maar ben je een liefhebber van zowel LEGO op de computer als Pirates of the Caribbean, dan is dit deel gewoon Gold. Piratengoud!

Website: www.lego.com

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Wii, Xbox 360 en PSP en Nintendo DS/3DS (wijkt af)

Gespeeld op: Playstation 3

Top Spin vs. Virtua Tennis
Top Spin en Virtua tennis hebben heel veel overeenkomsten. Beide spellen draaien om de carrièremodus – in geval van Virtua Tennis 4 de World Tour met vier grote toernooien – en zelfs de basisbesturing is gelijk. Maar het zijn de verschillen in gameplay die er voor zorgen dat deze twee games niet hetzelfde zijn.

Top Spin 4 draait om finesse: timing in het slaan, backspin op de juiste plek, et cetera. Virtua Tennis is veel rechtlijniger, sneller en wellicht gemakkelijker. Je hebt 4 slagen: gewoon, backspin, topspin en een lopje. That’s it.

Bordspel
Het is meer de fun-factor waar Sega op richt. En dat uit zich ook in de spelletjesachtige carrièremodus die met tickets werkt. Een ticket kan 1 tot 4 stappen maken. Met deze stappen kom je uit op een vakje dat een wedstrijd, training,  rustmoment of bijvoorbeeld een klein toernooi kan zijn. Je kan ook speciale tickets kopen in het kantoor. Daarmee kun je bijvoorbeeld geld doneren of handtekeningsessies doen. Lijkt op een bordspel, nietwaar?

Deze vergelijking lijkt wellicht wat kinderachtig en negatief, maar dat is het niet. Feit is: je kan op deze manier zelf bepalen hoe je de carrière doorloopt. En dat zorgt in zekere mate voor een hogere funfactor en veel meer vrijheid.

Kippen
Dat Sega geen realisme voor ogen had, blijkt wel uit de traingen. Borden kapot slaan, kuikens verzamelen en naar moederkip brengen, kegelen of Space Invaders ‘tennissen’. Totaal niet realistisch maar wel ontzettend vermakelijk en in zekere zin verslavend. En natuurlijk geldt: speel je het spelletje goed, dan krijg je punten en word je beter.

Overigens is het cruciaal om te trainen. Als je start met je carrière, is je speler nog lang niet op niveau. Hij is trager, minder sterk en wil nog weleens misslaan. Hoe meer je traint, hoe beter hij wordt en hoe soepeler je kan spelen. In een los potje spelen, zijn de spelers wel al op niveau. Wil je dus weten hoe goed Nadal, Federer, Monfils of bijvoorbeeld Murray is: speel dan een los potje tennis.

3D en Move
Virtua Tennis 4 ondersteunt zowel 3D als de Playstation Move en Kinect. De 3D optie is niet meer dan grappig. Je kan bij een slag het perspectief veranderen naar de eerste persoon. Dat lijkt me vooral handig bij de Move controller, maar bij de controller is het vooral verwarrend.

Toch moet ik zeggen dat het er in 3D wel erg goed uitziet. Het is scherp en de diepte is prima. Ik begrijp alleen niet helemaal waarom Move en 3D alleen in de losse potjes te gebruiken is. In de carrière-modus kan je alleen met de controller spelen. Heel vreemd!

Grafisch top!
Top Spin zag er in mijn persoonlijke opinie niet uit. Zeker als je het vergelijkt met Virtua Tennis 4. Sega blaast wat dat betreft 2K volledig van het scherm. De spelers ogen beter, de banen zijn mooier en het stadion ziet er strakker uit.

Maar ondanks dat Virtua Tennis 4 grafisch mooier is, vind ik Top Spin 4 meer tennis-sfeer hebben. Wellicht komt dat door de minder serieuze aanpak van Sega. Maar in zijn geheel genomen speelt Virtua Tennis 4 gewoon veel lekkerder weg.

NEGS Oordeel
Voor mij is het duidelijk: ik vind Virtua Tennis 4 leuker dan Top Spin 4. Betekent dit dat deze tennis-game voor iedereen leuk is? Nee, zeker niet. Wie een tactisch tennisspel zoekt met een serieuze sfeer, moet voor Top Spin 4 gaan.

Wie gewoon een potje wil tennissen zonder al teveel tactiek en met lekker wat snelheid, moet zonder twijfel voor Virtua Tennis 4 gaan. Het zorgt bij die speler voor meer lol en daarbij komt ook dat het grafisch mooier is. Virtua Tennis 4 krijgt van mij een Approved Stempel.

Website: www.sega.com/virtuatennis4

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, Xbox 360 en Nintendo Wii (PC versie verschijnt augustus 2011)

Gespeeld op: Playstation 3

Soapshow met spierbundels
Worstelen zoals de Amerikanen dat graag zien, heeft maar heel weinig te maken met de sport klassiek Grieks-Romijns worstelen. Enorm opgepompte spierbundels in strakke pakjes voeren een gescripte show op voor een uitzinnig publiek. Het begint al voordat de worstelaars de ring in stappen met trash talk. Een langlopende vete, jaloezie en andere motivaties die rechtstreeks uit een soapserie lijken te komen vormen een overkoepelend verhaal.

Van te voren staat natuurlijk al vast wie een ‘gevecht’ gaat winnen. Dit wordt bepaald door marketing teams die de populariteit van elke worstelaar bepalen. Verkoop je als persoonlijkheid lekker veel action figures, dan is het waarschijnlijk dat je een fantastische reeks overwinningen gegund word. Behalve actiefiguren zijn er natuurlijk ook games gebaseerd op deze ‘helden’ en WWE All Stars is daarvan één van de vele.

Korreltje zout
Hoewel ik persoonlijk minder met WWE heb dan vroeger, neemt dat niet weg dat de game me zeker zou kunnen bekoren. Tenslotte is dit een vechtgame en daar hou ik wel van. Net als de actie op TV blijkt al direct dat je het verhaal in deze game met een flinke korrel zout moet nemen. Er is een Path of Champions modus waarin je 9 matches moet winnen, waarna je tegen een zeer grote naam uitkomt. Er zijn drie van deze ‘paden’, wat dus neerkomt op 3 toernooitjes uitvechten.

Tussen de matches door zie je af en toe een filmpje waarin de eindbaas je trakteert op wat halfgare trash talk. Je kunt Path of Champions spelen met één van de 18 gladiatoren uit de jaren 80 en 90 of één van de 17 moderne all stars.

Alter ego
Ook kun je je eigen worstelaar maken en daarmee huishouden. Je kiest dan alle moves van één bestaande vechter en koppelt daar een ‘finisher’ aan. Vervolgens moet je ook een introductiefilmpje kiezen, een bijnaam en niet, geheel onbelangrijk, je lengte. Tenslotte kun je de lichaamsdelen groter en kleiner maken en kies je een outfit.

De game is helaas tergend traag op alle fronten. Zo moest ik 25 minuten wachten voordat ik met mijn alter ego de eerste klap uit kon delen! En dan heb ik nog alle filmpjes overgeslagen. Zelfs nadat de game zichzelf heeft geïnstalleerd, delen van de schijf heeft gecached en dat soort zaken, duurt het nog elke keer bijna 3 minuten voordat je uiteindelijk in de ring staat!

Grapplers en Big Men
Technisch is deze game zeer slecht uitgewerkt dus. Zeker als je leest dat de game zichzelf “Wild and fast paced” noemt. Als je wat te drinken hebt gehaald tijdens het laden, is het tijd om een pak slaag uit te delen. De vechters zelf zijn heel cartoony gemaakt, waarbij ze bizar gespierd zijn. Er zijn 4 typen vechters;  Acrobat, Big Man, Brawler en Grappler.

De lichamen van vechters binnen elke klasse lijken zo sterk op elkaar dat je vermoed met klonen te maken te hebben. De meeste kampioenen verschillen dus eigenlijk alleen qua gezicht, haar en outfit van elkaar. De game belooft dat elk type zijn eigen voor- en nadelen heeft, en dat is ook wel zo. Maar de verschillen zijn een stuk kleiner dan verwacht. Ik gebruikte probleemloos dezelfde strategie voor elke tegenstander.

Match up
Er zijn verschillende soorten gevechten mogelijk. Eén tegen één, Triple Threat Elimination (gezellig met zijn drietjes) en Four Way. De intelligentie van de vechters blijkt behoorlijk beperkt. In plaats van een tegenstander af te maken, besluiten ze soms opeens de getergde vijand te laten liggen om achter een willekeurige andere vechter aan te rennen. Ook heb ik de computer weleens een seconde of vier besluiteloos stil zien staan, terwijl er genoeg te doen was.

Is er meer dan één tegenstander, dan blijkt het handig om uit de ring te stappen en de twee sufferds elkaar af te laten matten. Meng je je enthousiast in de strijd, dan kan het gebeuren dat je lange tijd constant gestoord wordt in je combinaties door een tegenstander die je niet aan het bevechten bent. Helaas wordt lafheid dus beloond. Nep!

Vechtsysteem
Het vechtsysteem zelf volgt een schaar-steen-papier principe. Gebruik jij een snelle ‘strike’ move dan win je het daarmee altijd van een vijandelijke grijpaanval, die iets langzamer is. Met blokkeren stop je elke strike, maar blokkeren verliest weer van een grijpaanval. Zolang je goed in de gaten houdt wat de tegenstander doet, kun je hem simpel domineren. Want probeert hij je te grijpen dan geef je hem gauw een klap. Wil hij jou een mep verkopen, dan block je, en ga zo maar door.

De game probeert een klein beetje variatie in te brengen door snelle en trage grabs en strikes toe te voegen. Ook kun je de moves sterker maken door de knop langer vast te houden. Uiteraard kun je ook rennen en zo de typische clothesline uitvoeren. Ben je te laat met je tegenaanval, dan kun je door op het juiste moment op de L1 knop te drukken, alsnog de rollen omdraaien. Iets wat de tegenstander daarna óók weer kan doen! Dit maakt het vechten nog een beetje leuk.

Willekeur
Wat ik heel erg jammer vind, is dat de game zelf bepaalt wat voor strike of grab je mannetje gebruikt. Je drukt op de knop en moet maar afwachten hoe de vechter dit commando interpreteert. Dit maakt de actie veel minder strak en geeft me het gevoel langs de kant te staan als coach die gilt “Nu grijpen, grijp hem!” in plaats van zelf mijn vuist in de maag van de competitie te rammen.

Elke vechter heeft een kort balkje dat eerst groen, dan geel, dan rood en tenslotte knipperend rood wordt, naarmate je meer schade oploopt. Knippert je balkje en word je geraakt door een Finisher of Signature move – een unieke speciale aanval die voor elke vechter anders is – dan ben je KO. Na een tijdje stopt je balkje met knipperen en kun je dus weer iets meer weerstand bieden.

Meer willekeur
Daarnaast kun je, zoals het eigenlijk hoort bij worstelen, winnen door de tegenstander drie seconden vast te pinnen. Je moet op R2 drukken wanneer de vijand op de grond ligt te ‘creperen’ om hem te pinnen, maar R2 is ook de ren knop. Regelmatig besloot mijn vechter dan ook zomaar weg te rennen in plaats van te pinnen. En dat terwijl ik er toch echt goed voorsta en geen richting aangeef om op te rennen. Opnieuw vervelende willekeur dus.

Ook de commentatoren roepen af en toe maar wat. Een aantal keren betrapte ik ze op commentaar dat op dat moment echt helemaal nergens op sloeg. Dat is best vervelend en breekt de sfeer. Voor ik overga naar de conclusie, vraag ik mij nog 2 dingen af: Waarom kunnen de worstelaars ruim 3 meter hoog springen en waar is de scheidsrechter eigenlijk?

NEGS Oordeel
WWE All Stars biedt verstokte WWE fans de mogelijkheid om hun oude helden tegen nieuwe iconen te laten vechten. Helaas is er niet zo heel erg veel te doen als je alleen speelt en vind ik het vechten en de introductiefilmpjes na een tijdje erg repetitief worden. De ietwat indirecte besturing, de vele, lange laadtijden en de vrij simpele opzet van het vechtsysteem geven de nekslag.

Ben je echt dol op show worstelen, dan vind je WWE All Stars misschien nog wel te pruimen, maar er zijn zoveel betere vechtgames (ook worstel-games) die je meer waar voor je geld geven. WWE All Stars krijgt daarom ook slechts een Average stempel.

Website: www.wweallstars.com

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: PS2, PS3, PSP, Xbox 360 en Wii

Gespeeld op: Playstation 3

Er zijn twee bekende tennis games op de PS3: Virtua Tennis en natuurlijk Top Spin. Sega heeft bij Virtua Tennis een ietwat arcade-kant gekozen. Het spel is snel, actievol en niet heel lastig om onder de knie te krijgen. Daar is helemaal niets mis mee, maar de serieuze tennis-gamer zal er naar mijn idee meer hebben aan Top Spin.

Complex!
Top Spin van 2K Games pakt het wat serieuzer aan. Het is allereerst heel wat trager dan Virtua Tennis en de besturing is wat complexer. Zeker sinds deel 4! 2K Games heeft namelijk besloten de hele besturing op de schop te gooien. Het is nu – in ieder geval volgens 2K Games – veel realistischer, omdat je gemakkelijker op precisie, snelheid of kracht kan spelen. Daardoor kan je de tactiek op de tegenstander aanpassen. Dat kan heel interessant zijn voor de ‘hard core’ fans van tennis-spellen.

Ik zal heel eerlijk zijn: ik vind de besturing een drama. In plaats van te drukken als je wilt slaan, moet je drukken als je de swing wilt inzetten en loslaten als je wilt slaan. Dat klinkt nieteens heel gek, maar het is voor mij bijna ondoenlijk, omdat drukken gewoon ingebakken zit. Je drukt voor een actie en niet andersom. Kortom: ik moet de hersenen herprogrammeren en een hardnekkige gewoonte afleren, wil ik slagen.

Timing is alles
Je ziet op het scherm of je te vroeg bent, te laat slaat, goed slaat of perfect slaat. Sla je te vroeg, dan zit er weinig kracht achter de bal. Sla je te laat, dan is de kans groot dat de bal buiten de lijn belandt. Een goede bal is hard en scherp. En een perfecte slag? Ja, dat spreekt voor zich. Een tikje op de knop is overigens genoeg als je een scherpe, tactische bal wilt plaatsen.

Het gaat bij Top Spin 4 dus allemaal om timing. Logisch: dat geldt voor elk spel, maar voor Top Spin 4 in het bijzonder. Het resultaat is in mijn geval dat ik zelfs na een uur nog geen fatsoenlijke bal kan slaan. Op de een of andere manier is de besturing voor mij dusdanig onnatuurlijk, dat ik het gewoon niet binnen een uur voor elkaar krijg om lekker te tennissen.

Traag!
Het is ook mogelijk om Top Spin 4 met de Playstation Move te spelen. Helaas had ik er tijdens het testen geen om dit uit te proberen. Ik gok dat het een stuk beter werkt dan de controller, waardoor in ieder geval één groot probleem is opgelost: het timen van de slag. Maar er is nog een ander probleem. De tennissers bewegen namelijk behoorlijk traag. Met R1 op de Dualshock 3 controller kan je wel snel herstellen, maar dat is ook maar relatief. Je moet – in ieder geval voor mijn gevoel – bijna helderziend zijn om een bal te halen. Want als je net verkeerd staat, ben je al weg.

Nu moet ik wel een briljante toevoeging van Top Spin noemen: het kruisje waar de bal terecht gaat komen. Als de tegenstander slaat zie je een kruis op het veld waar de bal belandt. Zo kan je toch enigszins op tijd de juiste kant op sturen. Prima bedacht van 2K Games.

Jammer
Top Spin 4 is grafisch iets mooier dan deel 3, maar niet heel veel. De Playstation 3 kan echt veel betere plaatjes op het scherm toveren. Kijk bijvoorbeeld naar Virtua Tennis, wat grafisch echt een stuk beter is. De graphics storen niet echt, maar zijn gewoon jammer.

De animaties zijn overigens wel goed. De tennissers bewegen mooi soepel en hebben ook de karakteristieken meegekregen die we normaliter op ‘the court’ zien. Nadal slaat met links en doet de backhand met twee handen bijvoorbeeld. Ook is hij iets sneller dan Federer. Dat heeft 2K dus wel goed doorgevoerd.

17 spelers
Zoals je mag verwachten, zitten er andere tennissers in deel 4 verwerkt dan in deel 3. Afgezien van de top: Federer, Nadal en bijvoorbeeld Djokovic. Echter zijn er ook een paar nieuwe klassiekers, namelijk Pete Sampras en Andre Agassi. In totaal zie ik 17 spelers op de lijst van Top Spin 4 staan, net als in Top Spin 3.

Diverse modi
Top Spin biedt ruim genoeg spelmodi om uren bezig te blijven. Zo heb je de lange campagne-modus, waar je een tennisser naar de top moet krijgen door Gand Slams te winnen. Daarnaast heb je ook gewoon de single en two player modus waarbij je tegen elkaar tennist, of met elkaar tegen de computer. Ook is het mogelijk online tegen andere spelers te tennissen. Ook dit heb ik helaas niet kunnen uitproberen, omdat Playstation Network er al een tijdje uitligt. Heel jammer.

Bijzonder is dat je een coach kan aannemen die je een spelstijl gaat leren. Dit doe je door opdachten uit te voeren. Bijvoorbeeld: sla dertig winnende backhands, sla tien smashes, geef twintig services op de lijn, etc. Als je de opdrachten hebt voldaan, krijg je experience points waardoor je speler beter wordt. Leuk, maar het is niet echt mogelijk een allrounder te creëren. Dit omdat je niet genoeg tijd hebt. Hou daar rekening mee.

NEGS Oordeel
Ik weten het niet met Top Spin 4. De besturing met de controller vind ik echt niet prettig. Grafisch is het spel ook niet top en de intensiteit van het spelen zelf is matig: het gaat te traag. Ja, het realisme is hoger en er meer diepgang in dan Virtua Tennis. Maar is het leuker? Nee, ik heb veel meer lol gehad met Sega’s creatie. Top Spin 4 krijgt van mij ook niet meer dan een Average.

Voor de hardcore tennis fans is Top Spin 4 zeker wel interessant, maar voor de spelers die gewoon lol willen hebben, is de game geen aanrader.

Website: www.2ksports.com

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, Xbox 360 en Nintendo Wii

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2011/05/04/top-spin-4-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/04/16/dance-dance-revolution-new-moves-review/ http://www.negs.nl/2011/04/16/dance-dance-revolution-new-moves-review/#comments Sat, 16 Apr 2011 00:14:04 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=13087 Lees verder > ]]> Dance Dance Revolution bestaat al een tijd. In 1998 verscheen de eerste versie in de Japanse arcade-hallen en uiteraard verschenen er naderhand ook consoleversies compleet met dansmatten. Ondertussen zijn we 13 jaar verder en wordt er een nieuwe dimensie aan het genre toegevoegd dankzij de Playstation Move.

In vogelvlucht
Hoewel Dance Dance Revolution al een tijdje meegaat, zal ik voor hen die er niet bekend mee zijn een kleine uitleg in vogelvlucht geven. Op de dansmat staan pijlen en knoppen welke overeenkomen met je Playstation Dualshock 3 Controller. In het spel heb je allerlei liedjes waarop je kan dansen. Dit doe je door de pijlen die over het scherm rollen met je voeten aan te raken op de corresponderende ‘dansmat-knoppen’. Hoe hoger de moeilijkheidsgraad, hoe meer pijlen er in het scherm verschijnen en hoe complexer het allemaal wordt.

Nieuw in deze Dance Dance Revolution is de ondersteuning van de Move controller. Je kunt er één of twee gebruiken. Deze gebruik je om gebieden in de vier hoeken van het scherm aan te wijzen wanneer andere pijlen dat weer aangeven. Dit is vrij lastig en voor beginners al helemaal niet aan te raden.

Dansmat verplicht
Hoewel Dance Dance Revolution New Moves de Playstation Move controller ondersteunt, blijft een dansmat noodzakelijk. Deze zit standaard in het pakket meegeleverd. Wil je de game echter met meerdere mensen spelen, dan zullen ook zij een eigen dansmat nodig hebben. Een dansmat is dus verplicht en de game is niet alleen te spelen met de Move controller. Beetje jammer.

Als je overigens benieuwd ben naar hoe de dansmat er precies uitziet, dan kun je hem nader bekijken in het unpackingsfilmpje dat NEGS eerder heeft uitgebracht. De mat doet op zich wat die moet doen, maar het was fijn geweest als men de knoppen een iets andere structuur hadden gegeven zodat je de knoppen ook daadwerkelijk kan voelen als je op de mat speelt. Nu gebeurt het regelmatig dat je tijdens het enthousiaste dansen net naast de bedoelde pijl stapt.

Dansopties
De game biedt je verschillende manier om al dansend ja calorieën weg te branden. De meest gebruikte – en leukste – optie is ‘Freeplay’. Hierin kun je alle liedjes die in de game zitten spelen op verschillende moeilijkheidsgraden. Als je faalt – lees: te weinig pijlen goed volgt – kun je gewoon doorspelen. Je score zal alleen niet al te hoog zijn. Andere opties zijn Dance Off – waarin je tegen elkaar speelt en waarin de game lullige trucjes bij je uithaalt -, Move and Step waarbij je dus nadrukkelijk ook de Move Controller gebruikt en als laatste interessant te vermelden optie: Club Mode.

Club Mode is een verhaal apart. De handleiding claimt namelijk dat deze modus zich automatisch aanpast aan jouw dansvaardigheid. Echter kan ik dat niet bevestigen. Na een dik uur spelen – 20 nummers non-stop achter elkaar dansen – en miljoenen punten verder, zit ik nog steeds op het ‘Beginner’ niveau. En dat terwijl ik bij diverse liedjes in de Freeplay mode al ratings van ‘AA’ weet te halen op een moeilijkheidsgraad hoger. Zo is de Club Mode voor mij dus ondraaglijk saai geworden en ga ik deze optie niet meer spelen.

Dansbalans
De game kent 4 moeilijkheidsgraden: Beginner, Basic, Difficult en Expert. Beginner is bedoeld voor de nieuwelingen, maar deze moeilijkheidsgraad is echt vreselijk saai en houdt zich totaal niet aan het ritme van de muziek. Ironisch genoeg is daardoor deze modus dus moeilijker dan Basis, die zich wel aan het ritme van een liedje houdt en daardoor veel beter danst. Nu begrijp je waarschijnlijk ook mijn ergernis aan de hierboven beschreven Club Mode. De Difficult graad is echt moeilijk en eigenlijk een te grote overgang vanuit Basic. Waarom is er geen tussenmodus?

De hoogste moeilijkheidsgraad is Expert en volgens de handleiding zijn de passen in deze modus zo complex dat ze eigenlijk niet goed met een dansmat te spelen zijn. Er wordt dan ook de optie gegeven deze modus met de controller te spelen. Pardon?! Wat is dat nou voor ongelooflijke onzin?! Je brengt een dansspel uit met compleet met dansmat en zet in de handleiding dat je het maar moet spelen met een gamepad? Ik vraag mij af welke Konami medewerker aan de coke is om dit ‘geweldige’ idee te bedenken. Goed, Expert dus… doe maar niet.

Saaie muziek en een lege winkel
Mijn grootste probleem met Dance Dance Revolution New Moves is de afwezigheid van goede dansmuziek. De basis-game bevat in totaal 26 liedjes wat ik persoonlijk al aan de karige kant vind. Maar slechts een paar daarvan zijn ook echt lekker ritmisch. Een groot deel van deze liedjes zijn vooral erg traag. Maar geen nood zou je zeggen. De game biedt immers de optie om extra liedjes te downloaden.

De game is op dit moment van schrijven nu bijna een maand uit en er is nog helemaal niets te vinden in de online store van de game. Ja, je kan een gratis Premium pack downloaden wat langere versies bevat van 3 liedjes die al in de game verwerkt zitten. Lekker boeiend. De winkel is op dit moment dan ook echt de zwakste schakel.

Raar commentaar
Tijdens je danscapriolen word je verbaal ‘bijgestaan’ door het publiek en een irritante stem die continue roept hoe geweldig je bent. Ook als je op dat moment een ongelooflijke misstap maakt of zelfs helemaal niks doet. Ook het publiek heeft hier last van dat op onlogische momenten gaat juichen of ‘aaaaahhh’ gaat roepen, alsof er iets misgaat. Gelukkig kun je hen allemaal uitschakelen.

Een aardige optie binnen Dance Dance Revolution New Moves is de mogelijkheid jezelf op te nemen met de Eye Cam. Nouja, je wordt niet echt opgenomen. Eerder je silhouet dat op de achtergrond staat van het speelveld. Een beetje cryptische omschrijving wellicht, dus om het duidelijker te maken heb ik zo’n gemaakt filmpje geëxporteerd en hieronder ter lering en vermaak neergezet.

NEGS Oordeel
Dance Dance Revolution New Moves weet zich niet te onderscheiden van zijn voorgangers. De ondersteuning van de Move Controller is een grappige toevoeging, maar alleen voor mensen die al bekend zijn met – en goed zijn in – de Dance Dance Revolution games.

Er was veel meer mogelijk geweest als de makers een beetje creatiever waren geweest en zaken beter hadden uitgewerkt. Zonde! Als ik kijk naar de kansen die men heeft laten liggen, moet ik de game eigenlijk een Shit-stempel geven, maar daarvoor heb ik toch teveel lol gehad. Ik mats Konami dus met een magere Average.

Website: www.konami.com

Prijs: € 54,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 (iets afwijkende Xbox 360 en Wii versie ook verkrijgbaar)

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2011/04/16/dance-dance-revolution-new-moves-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/03/25/kirbys-epic-yarn-review/ http://www.negs.nl/2011/03/25/kirbys-epic-yarn-review/#comments Fri, 25 Mar 2011 19:53:16 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=12672 Lees verder > ]]> Na lang wachten, diverse smeekbedes en andere slinksheden heeft NEGS eindelijk Kirby’s Epic Yarn binnen gekregen. Na lyrische reviews van al die andere game-sites ben ik benieuwd waarom iedereen nu zo dol enthousiast wordt van een game die overduidelijk op kleine kinderen is gericht.

Kirby is één van de grote iconen van Nintendo en kan qua gamestijl aanschuiven bij collega’s Super Mario en Donkey Kong. Toegegeven, Kirby is wel altijd een ‘oja! Hij ook nog!’ icoon geweest. Echter heeft Nintendo met Kirby’s Epic Yarn het lieftallige beestje weer opnieuw op de kaart gezet.

De draad weer oppakken

Met Kirby’s Epic Yarn pakt Nintendo dus de draad weer op met dit icoon, letterlijk. In deze 2D platformer is Kirby namelijk volledig gemaakt uit draad. Kirby moest namelijk zo nodig een tovertomaat opeten waardoor hij in een wereld terecht komt die alleen maar bestaat uit draden, inclusief hijzelf! Deze wereld is verscheurd in losse, aan elkaar hangende, delen en het is aan Kirby, samen met zijn nieuwe vriendje Prince Puff, deze wereld weer aan elkaar te naaien.

Doordat hij nu uit draad bestaat, kan Kirby niet meer vijanden opzuigen. Hij houdt namelijk niks binnen. Echter kan hij nu wel hele coole andere dingen dankzij zijn draad-status. Zo kan hij standaard veranderen in een auto, een parachute, een onderzeeër, een ton gewicht en kan hij door hele kleine gaatjes kruipen. Ook kan hij op speciale plaatsen veranderen in iets heel anders: een brandweerauto, een graafmachine of een UFO bijvoorbeeld. Kirby is nu eigenlijk een soort Transformer geworden.

Mierzoet en kinderachtig
Eigenlijk is Kirby’s Epic Yarn een game voor kinderen. Dat merk je aan de muziek, de geluidseffecten, de graphics en niet te vergeten de mierzoete vertelstijl. Gamers die dan ook vooral houden van harde actie en geweld, zullen Kirby wellicht niet kunnen waarderen. Het verhaal van Kirby wordt verteld aan de hand van een geanimeerd kinderboek waarin een pedagogisch verantwoorde verteller het verhaaltje voorleest.

Het is dan ook wel bijzonder dat de game niet Nederlandstalig is. De game is nota bene in Nederland een half jaar later dan in Amerika uitgekomen. Dan zou je toch verwachten dat de game gelokaliseerd wordt. Echter is dit dus niet het geval waardoor kleine kinderen, waar de game op gericht is, het verhaal niet kunnen volgen.

Lekker niet dood
Een andere duidelijke kinder-hint, is het feit dat Kirby niet dood kan. Kirby kan wel in diepe ravijnen vallen of geplet worden door nare obstakels, maar de speler wordt dan slechts een klein stukje teruggezet en kan direct weer verder spelen. Levens verliezen is niet aan de orde.

Ondanks dat je niet kan sterven, is de game wel degelijk uitdagend. In de vele levels kun je edelstenen verzamelen en daarmee behaal je medailles: brons, zilver of goud. Om genoeg edelstenen te vinden om in aanmerking te komen voor een gouden medaille zul je dus zoveel mogelijk moeten verzamelen.

Ook voor grote kinderen
Het ongelukkig raken van vijanden of obstakels heeft als gevolg dat Kirby flink wat edelstenen verliest. Deze zijn op zich wel weer terug te pakken, maar ze zullen vrij snel verdwijnen. Daar zul je dus snel mee moeten zijn. Verder zijn er per level ook drie speciale objecten te vinden die Kirby kan gebruiken om zijn huisje mee in te richten. Dit huisje is op zich weer een minigame, maar is vooral voor kleine kinderen leuk. Het behalen van gouden medailles en het vinden van alle items is behoorlijk pittig en daar komt dus de uitdaging kijken voor grote kinderen (lees ons).

Ook zijn sommige levels, ondanks dat je niet dood kunt gaan, ontzettend lastig om te voltooien. Zo moet je soms van het ene vliegende platform springen naar het andere springen terwijl aan alle kanten vijanden of obstakels actief zijn. Ook kennen een aantal levels een aardig puzzelgehalte waarbij je eerst het level moet manipuleren voordat je verder kan.

Aantrekken en lospeuteren

Net als Kirby is heel de wereld, inclusief vijanden, gemaakt van draad. Met draad kun je stof maken en elk level is dus op creatieve wijze van stof gemaakt terwijl bepaalde klassieke thema’s gehandhaafd blijven. Denk hierbij aan een vuurwereld, dinowereld of speelgoedwereld. Elk level is bijzonder dynamisch. Er gebeurt veel en door aan losse draden of lipjes te trekken is de wereld te manipuleren. Zo kun je platformen dichter bij elkaar krijgen of open je nieuwe doorgangen.

Elke wereld is voorzien van diverse levels die doorkruist moeten worden en natuurlijk heeft elke wereld een eindbaas die de toegang tot de volgende wereld blokkeert. Deze eindbazen zijn niet heel moeilijk, maar ze kunnen behoorlijk irritant zijn. Als je namelijk genoeg edelstenen verzamelt, wat je doet door de eindbaas op zijn flikker te geven, dan krijg je toegang tot een paar bonuslevels in diezelfde wereld. Maar de eindbazen zullen Kirby ook vaak aanvallen waardoor hij kostbare edelstenen verliest. En op een gegeven moment houdt de eindbaas op met edelstenen geven. Sommige eindbazen zul je dus meerdere keren moeten verslaan, wil je de toegang verdienen naar de bonus levels.

Met z’n tweeën

Leuk is dat per level bepaald kan worden of je deze met z’n tweeën of alleen speelt. Speler twee neemt dan de rol aan van Prince Puff, die hetzelfde kan als Kirby. Met z’n tweeën spelen biedt leuke extra’s. Zo kun je elkaar oppakken en meenemen en verander je samen in de meer bijzondere transformaties zoals de bovengenoemde UFO en brandweerauto. Op dat moment krijgt elke speler een deel van de besturing toegewezen waardoor samenwerken noodzakelijk is.

Hoewel samenspelen leuk is, is het niet handig als je alles in het spel wilt vinden en gouden medailles wilt behalen. Met z’n tweeën spelen maakt de game namelijk ook iets chaotischer waardoor die andere speler er nog wel eens voor kan zorgen dat je net niet dat speciale item kan pakken. Als je dus fanatiek bent, kun je het spel maar beter alleen spelen.

NEGS Oordeel

Ik snap helemaal waarom iedereen zo lyrisch is over Kirby’s Epic Yarn. Het combineert klassieke gameplay met creatieve nieuwe mogelijkheden. De graphics zien er, mede dankzij de 2D setting, schitterend uit. Met z’n tweeën spelen biedt een hoop lol, en in je eentje kan de game bijzonder ontspannend zijn. Aan de andere kant kan hij ook ontzettend uitdagend zijn als je alles in de game wil verzamelen.

Kirby’s Epic Yarn is voor bijna iedereen leuk om te spelen. Behalve dan misschien iemand die alleen maar voor keiharde actie, bloed en geweld gaat. Maar ook deze gamer zal wellicht gecharmeerd kunnen raken van de ontwapenende creativiteit die Kirby’s Epic Yarn is. De game verdient dan ook onherroepelijk goud!

Website: www.nintendo.nl

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: Wii exclusief

]]> http://www.negs.nl/2011/03/25/kirbys-epic-yarn-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/03/13/de-blob-2-review/ http://www.negs.nl/2011/03/13/de-blob-2-review/#comments Sun, 13 Mar 2011 13:20:58 +0000 Jeroen Geelhoed http://www.negs.nl/?p=12405 Lees verder > ]]> Games kun je tegenwoordig makkelijk in dezelfde genre-hokjes als films stoppen. Zo zijn er actie-games, western-games, horror-games, historische games en ga zo maar door. Volg je deze gedachtegang, dan is De Blob 2 ongetwijfeld een echte feel-good game. Lekker losgaan met kleuren en inkt.

Nog eens Neerlands trots
Vraag iemand een spel te noemen van een Nederlandse ontwikkelaar, en iedereen zegt Killzone van Guerilla. Maar ook De Blob vindt zijn oorsprong in ons kikkerlandje. Negen studenten aan de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten en een IT-student aan de Utrechtse Universiteit maakten in opdracht van de gemeente Utrecht een gamedemo voor een project, waarin je met een figuurtje – de Blob – rondom het station Utrecht met verf kleur aanbrengt op de gebouwen.

De studenten wekten daarmee de interesse van THQ, die de rechten verwierf en in 2008 verscheen de eerste Blob-game voor de Nintendo Wii. Het tweede deel, De Blob 2, is nu ook op de Xbox 360 en de Playstation 3 verschenen. Ik neem mijn Move- en Navigation-controller ter hand en sla aan het verfsmijten.

Kleurloos
De eerste Blob-game is dus alleen op de Nintendo Wii verschenen, maar het tweede deel sluit er wel meteen op aan. Gelukkig wordt het in het openingsfilmpje al snel duidelijk wie de hoofdpersonen zijn en wat er aan de hand is. De Blob en zijn maatje Pinky komen erachter dat een mysterieus personage – Papa Blanc – zich mengt in de politiek van Prisma City en de stad en de omringende gebieden in zijn greep krijgt.

Waar Papa Blanc en zijn kornuiten aan de macht komen, daar verdwijnt de kleur uit het leven. Alles wordt een monochrome, blanke wereld waarin de bevolking onderdrukt en gehersenspoeld wordt en in zogeheten Graydians veranderen. Dikke poelen inkt verstikken de omgeving en er is geen muziek of vrolijkheid te bekennen. Aan jou als Blob de taak, om weer leven in de brouwerij te brengen, door verf op te zuigen en gebouwen, planten en Graydians te bekliederen en te bevrijden.

Meng je in de zaak
Blob is in staat een beperkte voorraad verf op te zuigen om een kleur aan te nemen. Je begint met de primaire kleuren rood, blauw en geel, die je al snel leert te mengen tot oranje, groen, paars en bruin. In de meeste gevallen mag je zelf kliederen zoveel je wilt, maar bepaalde missies kun je alleen voltooien door de juiste kleur aan te brengen op de gebouwen. Bepaalde vijanden zijn ook enkel met een bepaalde kleur te bevechten, wat zorgt voor het puzzelgehalte in De Blob 2.

Door inspiratie-symbolen te verzamelen kun je Blob sterker maken, waardoor hij meer verf op kan zuigen en groter wordt. Je zult niet het formaat ‘Godzilla’ bereiken, maar het is wel leuk om te zien hoe de grote Blob in verhouding met de kleine Graydians als lompe goedzak door de wereld banjert. Rol echter niet in een plas inkt, want dan moet je als een speer op zoek naar water, om Blob weer schoon te krijgen voor je verder kunt verven.

2D en 3D
De 3D-spelwereld die je van kleur voorziet, wordt regelmatig afgewisseld met 2D-sidescrolling levels waarin je mini-missies speelt. Bepaalde power-ups maken de Blob loodzwaar, waarmee hij sterke vijanden aankan en in water kan zinken om andere plekken te bereiken. Ook zijn er zwaartekrachtvelden die je tegen de muur op laten rollen en moet je je regelmatig ongeschonden door inktobstakels en andere narigheid zien te manoeuvreren.

De moeilijkheidsgraad in de Blob valt mee, al krijg je vaak zweethandjes als je Blob over smalle richeltjes moet bewegen, waarbij een val in de afgrond je een leven kost. Om wat extra uitdaging in het spel te brengen is er ook een tijdslimiet, waarbinnen je de hoofdmissies van het level uit moet voeren. Dit brengt soms frustratie met zich mee, als je er bij de laatste missies achterkomt, dat je niet snel genoeg geweest bent om het level te voltooien. Is de tijd om, dan kun je helemaal opnieuw beginnen. Dit resulteert bij mij soms in anderhalf uur speeltijd overnieuw doen. Jammer, want eigenlijk wil ik de spelwereld meteen op mijn gemak verkennen.

Vrolijke boel
Naarmate je de wereld kleurt, zwelt de groovy muziek aan. Bevrijde Graydians gaan uit hun dak en dansen en joelen door de straat. Heb je een belangrijk gebouw uit handen van de vijand gekleurd, dan verschijnen er ballonnen, vrolijke dieren en allerlei bloemen en confetti. Hoe verder je speelt, hoe groter het feest. De tekenfilmsfeer is bijzonder grappig, waarbij de tussenfilmpjes van uitstekende kwaliteit zijn. Het brabbeltaaltje in het spel ga je ongewild mee prevelen en de disco-deuntjes blijven dagenlang door je hoofd spoken.

Je kunt dit spel niet spelen zonder vrolijk te worden. Voor verzamelaars is De Blob 2 helemaal een aanrader: heb je de hoofdmissies voltooid, dan krijg je – eindelijk – alle tijd om op je gemak de hele wereld te beschilderen. Extra missies zorgen ervoor dat je niets over slaat en geven je bijvoorbeeld de opdracht om alle vijanden te verslaan, alle gebouwen te beschilderen, reclameborden van de vijand te bekliederen en meer. Dit zorgt voor meer inspiratiepunten, waarmee je Blob weer sterker maakt. En dan zijn er nog de talloze verzamelbare objecten en de gouden medailles die je verdient door alle bomen in het spel te beschilderen, alle rotzooi van de vijand weg te kliederen en alle Graydians te bevrijden. Hemels!

Hallo Blobbers!
Een tweede speler kan Blob’s maatje, Pinky, besturen in de verhaalmissies. Dit is echter vergelijkbaar met de taak van de tweede speler in Super Mario Galaxy: je hebt enkel een ondersteunende taak, die eigenlijk weinig toevoegt.

Er zijn echter ook multiplayer-levels buiten de verhaallijn om, waarin je met twee Blobs in splitscreen kunt spelen. Degene die de meeste missies voltooit, mag zich de winnaar noemen. Dit is een leuke extra, waarbij je wel over twee Move- en navigatie-controllers moet beschikken.

NEGS oordeel
De Blob 2 springt in het oog door de geweldig grappige vormgeving en details. De gameplay is niet bijzonder uitdagend, maar wel zeer bevredigend. Jij brengt de wereld tot leven en doet dat voornamelijk met de kleuren die jij wilt. Uitkijken over een level dat je zojuist helemaal vol gekliederd hebt, verveeld nooit. De minilevels voor twee personen geven het spel wat extra’s, en de humor, muziek en uitstraling zorgen voor een non-stop glimlach op je gezicht. En dat is een verdiende Gold-stempel waard!

Website: www.deblob.com

Prijs: € 49,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, Xbox 360, Wii en Nintendo DS (wijkt af)

Gespeeld op: Playstation 3 (Move)

]]> http://www.negs.nl/2011/03/13/de-blob-2-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/03/04/john-dalys-prostroke-golf-review/ http://www.negs.nl/2011/03/04/john-dalys-prostroke-golf-review/#comments Fri, 04 Mar 2011 22:44:20 +0000 Jeroen Geelhoed http://www.negs.nl/?p=12259 Lees verder > ]]> Wil je een serieuze golf-game spelen op de PC of console, dan hoefde je voorheen nooit verder te kijken dan Tiger Woods PGA Tour van Electronic Arts. Maar concurrentie in de markt schijnt goed te zijn voor de kwaliteit van een product, dus zijn we benieuwd of John Daly’s Prostroke Golf van Gusto Games de golfkoning van EA naar de kroon kan steken.

Parkinson met Move
De versie van John Daly’s Prostroke Golf die ik getest heb, is de Playstation 3 versie. Deze is speciaal gekozen vanwege de Move-implementatie in de game. Een serieuze golfsimulator spelen met de Move-controller zou vanwege de precisie van het systeem meer ervaring moeten bieden dan de Wii-versie, dus daar ben ik wel benieuwd naar. Helaas weigert de game mijn Move-setup netjes te herkennen. Het controlersymbooltje in het spel bibbert alsof ik Parkinson heb, wat het uitermate moeilijk maakt om het menusysteem te bedienen, laat staan wat het doet met mijn slagtechniek. Bij andere Move-spellen heb ik dit probleem niet en wat de situatie vreemder maakt, is dat het spel bij hoofd-Negger Gerard niet deze kuren vertoont. Waar het probleem nu in zit, is niet duidelijk, maar ik moest overstappen op de standaard controller. Jammer, maar wat het navigeren in het spel betreft, in elk geval de beste optie.

John Daly’s broek
Met de standaard controller in de hand is het in ieder geval snel mogelijk de baan op te stappen. Daar aangekomen lijkt het echter alsof je in een tijdmachine bent gesprongen en uitgestapt bent in het Playstation 2-tijdperk. De graphics in John Daly’s Prostroke Golf zijn beneden peil en soms zelfs duidelijk van lage resolutie. De aankleding van de banen is zeer summier en de spelpersonages zijn saai en zeer inwisselbaar. Enkel de golfbroek van John Daly zelf springt eruit en het is een slechte zaak als dat het enige lichtpuntje in de uitstraling van de game is. Ook de muziek en de geluidseffecten zijn niet om over naar huis te schrijven: je hoort wat vliegen zoemen en er komt af en toe een vliegtuig over. Het is beter om je maar meteen op het golfen zelf te concentreren.

Kijk eens naar het balletje
John Daly’s Prostroke Golf is een hardcore golfsimulator en dus moet je goed trainen. Er zijn verschillende tutorial-filmpjes. De stem in de filmpjes is echter van slechte kwaliteit, wat de totale presentatie van het spel definitief op ‘Average’ zet. De mogelijkheden om balans, houding en slagkracht in te zetten om je bal te raken, is echter wel van prima kwaliteit. Je kunt met de controller kiezen om vanuit derdepersoon perspectief te spelen – de ‘caddy-view’ -, of gebruik te maken van de zogeheten Prostroke-modus, waarin je naar de grond en de bal kijkt. Vreemd hierbij is dat, als je vervolgens weer naar de horizon wilt kijken, het beeld verticaal gedraaid is. Caddy-view is voor mij de beste manier om te spelen, zodat ik tenminste kan zien waar de bal heen gaat. Speel je met de Move-controller, dan is caddy-view niet mogelijk en ben je aangewezen op de Prostroke-modus. Even snel schakelen tussen het zicht op de baan en het zicht op de bal is daar niet bij, wat voor mij weer een minpunt is voor het spelen met de Move-controller.

Meppen maar!
En dan is het eindelijk tijd om de bal te slaan. Gelukkig geeft het spel je de mogelijkheid om de baan van je bal met behulp van een gele lijn te bepalen, zodat je uiteindelijk de juiste kant op richt. Je krijgt ook te zien hoe hard je slag procentueel moet zijn om de plek te bereiken waar je je balletje wilt hebben, waarna het een simpele kwestie is van je pookje naar beneden trekken en op het juiste moment naar boven duwen. Dit komt aan op nauwkeurigheid, wat een goed gevoel geeft als het lukt. Bereik je de green, dan krijg je tijdens het putten een raster te zien, die met behulp van bewegende pijltjes aangeeft hoe de glooiing van het heuveltje loopt waarop je staat. Mooi is het niet, maar wel duidelijk. Uiteindelijk moet je alles natuurlijk zelf zien te rooien, waarbij je rekening houdt met je houding, de wind en andere zaken. Maar voor een beginnende speler zijn de handreikingen om een balletje te slaan meer dan voldoende. Na wat oefenen is het dan ook tijd om voor het ‘echie’ te gaan en een toernooi te starten.

Spelen tegen de meester
Voordat je in een toernooi mag meespelen, moet je eerst enkele uitdagingen voltooien die John Daly je oplegt. Deze uitdagingen komen er op neer dat je aan moet tonen beter te zijn dan de meester: je moet verder kunnen slaan, een sterkere balbeheersing hebben en beter kunnen putten. En dat valt niet mee. Helemaal niet, zelfs. Wil je John Daly verslaan, dan mag je geen fouten maken en daar moet je flink voor oefenen. Het komt erop neer dat je voorlopig geen toernooien zult ontsluiten, mits je weet wat je doet. Ondanks de hulpmiddelen die het spel je aanreikt, komt het aan op speeluren maken, net zoals in het echt. Wat dat betreft simuleert John Daly’s Prostroke Golf een echt potje golf tot in de puntjes. Maar wil je even snel een ontspannend potje slaan, dan ben je aangewezen op de oefenbanen. Je stapt niet zomaar in de voetsporen van de professionele golfers.

NEGS Oordeel
Wat het simuleren van de golfsport betreft zit het wel snor in deze game. Helaas is het spelsysteem in een zeer onaantrekkelijk jasje gestoken en werkte in mijn geval de Move-besturing niet. Hoofd-Negger Gerard had dit probleem niet en was wel te spreken over de manier waarop je de bal met de Move-controller weg kunt meppen. Het navigeren in de overige menu’s is met de Move-controller dan weer wel een crime. Uiteindelijk weet John Daly zijn game-concurrent Tiger Woods niet te verslaan en geen overtuigende golf-game neer te zetten. Goed, er is de mogelijkheid om de Move-controller te gebruiken en de golfsimulatie zelf is in orde, maar het spel komt met de hakken over de sloot uit op een Average. Hoe spetterend de broek van John Daly ook is.

Website: www.johndalysprostrokegolf.com

Prijs: € 39,99

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Xbox 360 en Wii

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2011/03/04/john-dalys-prostroke-golf-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/02/02/def-jam-rapstar-review/ http://www.negs.nl/2011/02/02/def-jam-rapstar-review/#comments Wed, 02 Feb 2011 21:37:31 +0000 Jaap Veenstra http://www.negs.nl/?p=11291 Lees verder > ]]> Er zijn veel spellen waarin je kan zingen, maar er zijn maar heel weinig games waarin je echt fatsoenlijk kan rappen. Def Jam Rapstar van Konami is een poging om rap- en hip hop-fans met een ‘hunger for the mic’ te bedienen met een fatsoenlijke rap-game. Als enige rap liefhebber ga ik dus aan de slag met de mic in de hand. Joh! Tijd voor MC Veenstra!

Eindelijk een echte rap-game
Ik herinner me nog Get on da Mic op de Playstation 2, maar dat spel is zo slecht dat ik na een half uurtje rhymes te hebben ‘gespit’ gefrustreerd de microfoon heb verbrand. In Singstar is rappen nagenoeg onmogelijk en bij Rockband en Guitar Hero is het weer veel te gemakkelijk. Daar brabbel je maar wat en is het wel okee. Nee, rapgames zijn er echt niet. 4MM Games heeft een geheel nieuw spel ontwikkeld wat de échte ervaring moet brengen: Def Jam Rapstar.

Indrukwekkende line-up
Konami heeft een behoorlijk interessante tracklist op Def Jam Rapstar gezet. Snoop dogg, Ice Cube, 50 Cent, Kanye West, Dr Dre, Method Man, noem ze maar op: ze zitten erin. Ook wat missers trouwens. Drake met ‘Best I ever had’ past echt totaal niet in dit rijtje. Het nummer is veel te traag en eigenlijk helemaal geen rap. Maar goed, zeker de helft is meer dan prima en ik vind het gewaagd dat er échte klassiekers tussen zitten zoals bijvoorbeeld ‘It was a good Day’ van Ice Cube. Hoewel ik de listing goed vind, kleeft er ook een nadeel aan de diversiteit. Ik kende misschien twee à drie nummers goed genoeg om enigszins mee te komen – daarover later meer – en dat is simpelweg niet genoeg om een spel te kopen. Wellicht is een thema-release een idee. Misschien in de vorm van DLC? Een Snoop Dogg-pack of een Ice Cube-pack, ik noem maar wat.

12+?!
Toch moet ik een heel pijnlijk puntje aantippen in Def Jam Rapstar. Waar gaan rapnummers over? Simpel: ‘bitches’, ‘hoes’, ‘guns’, ‘bling’, ‘AK’s’ en natuurlijk ‘the dough’. Niet de meest vriendelijke woorden, maar ja: gangsta rap is nu eenmaal niet aardig en gaat gewoon keihard over seks, drugs, moord en in de bak zitten. Waarom heeft men dan voor een 12+ rating gekozen? Het gevolg van het 12+-label is namelijk dat de helft van de tekst is weggebliept of vervangen door andere woorden! Probeer dan nog maar eens een nummer van Snoop Dogg of Ice Cube te zingen: dat is nagenoeg onmogelijk. Heel erg jammer.

Moeilijk!
Als je denkt dat je alle rap-teksten van je favoriet wel kent en een beetje vlot kan babbelen, moet je eens proberen Def Jam Rapstar te spelen. Wat is dit spel moeilijk! Teksten gaan zoveel sneller dan je denkt. En het algoritme achter de game is zonder meer kritisch. Toch is het wel één van de weinige, zo niet het enige, spel dat echt rekening houdt met ritme en tekst. Al is het nog steeds wel mogelijk iets te brabbelen op de juiste toonhoogte en in het juiste ritme.

Diverse modi
Natuurlijk zijn er diverse spelmodi om uit te kiezen. Met carrièremodus bouw je fame op en ontsluit je nieuwe tracks. Daarnaast is er nog de duet- en battlemodus. Scoor zoveel mogelijk punten en vaar op je ego. Daarnaast is er de freestylemodus waarbij je je eigen raps kan zingen op een vijftiental beats. Leuk, maar voor een zeer select gezelschap. Een leuke toevoeging is dat je video kan opnemen met een camera en online kan gooien na wat leuk edit-werk. Wie dus denkt dat hij behoorlijk ‘bad ass’ is en wel even een muziekvideo kan maken, kan zich helemaal uitleven.

NEGS Oordeel
Def Jam Rapstar is in basis een heel aardige rap-game. De tracks zijn goed gekozen en de stemherkenning is veel beter voor rap geschikt dan bij andere muziekspellen. Jammer genoeg hebben 4MM en Konami er een 12+ sticker opgeplakt en zijn ze aan het censureren geslagen. Dat is simpelweg muzikale moord. Mede om die reden geef ik dan ook niet meer dan een Average-stempel. Zonde, zonde, zonde!

Website: www.konami.com

Prijs: € 39,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, Xbox 360 en Wii

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2011/02/02/def-jam-rapstar-review/feed/ 0