Gedegen maar niet bijzonder
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: F.E.A.R. 3 is een gedegen shooter. Ik ga er een aantal alinea’s aan wijden, maar met de bovenstaande boodschap is eigenlijk alles zo’n beetje wel gezegd: FEAR 3 blinkt nergens echt in uit en heeft ook geen tenenkrommende zwaktepunten.

Het flinterdunne verhaaltje vermaakt tijdens het spelen, maar is na de eindcredits al snel vergeten en ook de aardige multiplayer features zullen geen nieuwe zielen winnen. FEAR 3 weet de nobele kunst van het ‘middle of the road’ gamedesign tot verbluffende hoogtes te verheffen en dat is op zich best knap!

Luister naar de stemmen
Net als de voorgaande delen van F.E.A.R. stap je in de schoenen van de stoicijnse Point Man. Hij is het enige overlevende lid van het First Encounter Assault Recon (F.E.A.R.) team dat in een bittere strijd verwikkeld is met het Armacham Technology instituut en diens sinistere experimenten: het uit de horrorfilm The Ring ontvoerde demonische meisje Alma Wade en Point Man’s halfbroer Paxton Fettel.

In het begin wordt Point Man door Fettel uit een cel van Armacham bevrijd en vanaf dat moment begint een daverende vlucht door kapot geschoten ruines, verlaten stadswijken en donkere steegjes op zoek naar… Tja, naar wat eigenlijk? Ik moet je bekennen dat ik na enkele minuten het verhaal al compleet kwijt was, maar gezien de lineaire opzet van de missies maakt dat ook niet uit: door middel van voiceovers krijg je elke keer weer netjes verteld welke kant je op moet rennen en welke bad guys je aan gort moet knallen. En dat is ook waarvoor we gekomen zijn, toch?

Sneaky vijanden
En met dat schieten zit het wel snor: FEAR 3 heeft een prima selectie aan (ietwat standaard) wapentuig om de toch wel erg generieke tegenstanders te bestrijden. Die gevechten spelen lekker: de controls voelen fijn, er is veel grafisch geweld op het scherm en de diverse lokaties bieden genoeg plekken om dekking te nemen of alternatieve routes te kiezen. En dat is iets wat je veel zult doen: de AI van de soldaten van Armachan haalt namelijk alles uit de kast om het je erg moeilijk te maken. Zomaar een level binnenstormen eindigt vaak met een dode Point Man.

Je tegenstanders gebruiken sneaky tactieken en communiceren die ook met elkaar. Tel daarbij op dat de welbekende bullet-time weer zijn entree maakt en je zult je tijdens de gevechten niet snel vervelen. Enkele keren gedurende de game kruip je in een soort mech-achtige constructie en beuk je jezelf als een razende door de muren van gebouwen heen terwijl je dozijnen soldaten verpletterd. Uiteraard zijn er eindbaasgevechten, is er een ‘turret-scene’ en wisselt het strijddecor om de twee tot drie levels om je net dat beetje afwisseling te geven zodat je door blijft spelen.

Broederliefde
Leuk is dat zodra je een level met Point Man hebt uitgespeeld, je het nog een keer kunt spelen met Paxton Fettel. Fettel houdt er een compleet andere manier van spelen op na: in plaats van bruut wapentuig zet hij zijn geniepige paranormale krachten in om tegenstanders te bezetten en tegen elkaar te laten vechten. Het contrast tussen beide speelstijlen is aantrekkelijk en levert een leuke afwisseling op. Uiteraard heeft het verhaal van FEAR 3 voor elke broer een andere afloop en speelt de gespannen verstandshouding tussen de broers een belangrijke rol in deze climax.

Horror zonder horror
Een belangrijk en zeer smakelijk ingredient van de vorige F.E.A.R. games was het horror element. De spanning werd regelmatig zinderend hoog opgevoerd en je wist nooit wat je om dat volgende hoekje kon verwachten. Het is dus ook erg teleurstellend dat FEAR 3 die sferische momenten heeft ingeruild voor een overdaad aan (spectaculaire) shoot-outs.

Er is een klein vleugje horror te bespeuren en het spel heeft een vrij duister sfeertje, maar over het algemeen valt er weinig meer echt te griezelen. Deze beslissing valt te betreuren en maakt van FEAR 3 een erg standaard shooter met hier en daar wat horror in plaats van een gejaagde survival shooter.

Onderhoudende multiplayer
Gelukkig is er meer! Zo kun je samen met een vriend de gehele campaign in co-op spelen. Naast co-op biedt FEAR 3 een groot aantal verschillende multiplayer opties. In Soul King gaan spelers elkaar te lijf met bezeten soldaten om zo een zo groot mogelijk aantal zielen te verslinden. Dit levert intense gevechten op die door de paranormale krachten van Fettel net weer een beetje anders aanvoelen dan het standaard PVP geknal. Een variatie op Soul King is Soul Survivor waar slechts één speler de andere soldaten in bezit kan nemen, terwijl de overgebleven spelers hem proberen te bevechten.

In Contractions werk je met drie andere spelers samen om steeds groter wordende aantallen zombie soldaten uit je basis te weren. Tussen de waves door verzamel je kratten wapens en ammunitie en repareer je de muren rond je huisje. Het is schaamteloos gejat van Call of Duties Zombie-modus, maar het speelt lekker. Tenslotte is er de kleurig genaamde F**king Run modus: vier spelers proberen een steeds dikker wordende mistwolk te ontsnappen terwijl er allerlei obstakels en tegenstanders in hun weg geworpen worden.

NEGS Oordeel
Uiteindelijk weten zelfs de aanstekelijke multiplayer modi FEAR 3 niet te verheffen boven het soms irritant aanwezige ‘middle of the road’ gehalte. Het is beslist geen slechte game, maar door het ontbreken van de juist zo fijne horror elementen die we van deze serie gewend zijn en de generieke gameplay en levels zal FEAR 3 te boek gaan als één van de talloze shooters die op dit moment op de sterk verzadigde shootermarkt verkrijgbaar is. NEGS advies: wacht een paar maanden en schaf de game aan voor een leuk budget prijsje!

Website: www.whatisfear.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Weinig origineel
Op zich is het begrijpelijk dat EA weinig ruchtbaarheid heeft gegeven aan Shadows of the Damned. Het plot van de game, de gameplay zelf, de vijanden – deze keer weer eens demonen -  en zelfs de graphics hebben we allemaal al eens eerder gezien.

Mijn allereerste indruk van de game was dan ook ‘been there, done that, got the T-Shirt’. Maar hoewel de gebruikte elementen al duizenden keren gerecycled zijn, weet Shadows of the Damned het geheel met zo’n charme neer te zetten, dat ik de game gaandeweg steeds meer ging waarderen. Wellicht heeft dat ook te maken met het feit dat de game zichzelf niet zo serieus neemt.

Demonen jagen op zijn Spaans
Je speelt de demonenjager Garcia Hotspur, een foute coole gast met een extreem stoere gun en een vreselijk fout accent. Het doet mij denken aan Antonio Branderas, en dan met name in zijn rol ‘Puss in Boots’ uit de film Shrek. Garcia weet de Demonen goed dwars te zitten en dat heeft natuurlijk gevolgen.

Garcia heeft een meisje, Paula, waar hij helemaal gek van is en zij is het ideale slachtoffer van de smerige spelletjes van de demonen. De opperdemoon Fleming ontvoert haar persoonlijk en martelt haar iedere keer dood. Het liefst zoveel mogelijk voor de ogen van Garcia. Garcia laat het er niet bij zitten en vertrekt naar de poorten van de hel om zijn meisje terug te halen. Deze poorten zijn te vinden op het eind van een snelweg. Geheime demoneninformatie? ‘Not according to the Internet!‘, aldus Garcia die in de introfilm de vierde wand doorbreekt. De toon is gezet.

Geweer? Geef mij maar Johnson!
Wel origineel, en best wel erg grappig, is Garcia’s geweer. Dat is namelijk niet zomaar een pistool maar een ex-demon genaamd Johnson. Deze bijdehante kerel kan in alles veranderen wat Garcia wil. In de game houdt dat voornamelijk in een fakkel en drie soorten geweren. In de tussenfilmpjes kan Johnson ook nog veranderen in allerlei andere coole apparaten zoals een motor.

Johnson is een beetje de gids door de hel. Hij weet alles van zijn soortgenoten en hij kent de weg en de manier van leven in de hel en daar vertelt hij graag over. Zo heb ik geleerd dat Demonen niks meer hebben om over te praten en daarom maar gedachteloze moordmachines zijn, dat demonen eigenlijk alleen maar elkaar hebben om op te eten en dat ligt en (losse) tanden eigenlijk illegaal zijn. Het hele gebeuren is wat ludiek en geeft de extreem duistere, gewelddadige en bloederige setting iets geheel luchtigs. Niet luchtig genoeg? Wat dacht je van de savepoints? Een oude vriend van Johnson laat bij elk savepoint een sprankelende drol achter.

Knallen in de derde persoon
Shadows of the Damned is een Third Person Shooter gemaakt op de welbekende Unreal Engine. Hierdoor zijn de graphics erg generiek, wordt er gebruik gemaakt van ‘scripted events’ en speelt het gebeuren erg vertrouwd. Je kan lekker rondrennen terwijl je schiet en je kan ook preciezer richten. Een leuke vernieuwing is de mogelijkheid je in één keer om te draaien. Zo kun je langs je vijanden rennen en je in één keer omdraaien om zo je vijanden onder vuur te nemen.

Je hebt drie soorten geweren tot je beschikking die je het beste kan omschrijven als: standaard pistolen, zwaar en langzaam en een mitrailleur. Elk heeft zijn eigen soort tanden, oftewel ammunitie. Tof is dat je tijdens de gevechten heel snel kan schakelen tussen deze geweren. Ook heb je de mogelijkheid met Johnson een grote vuurbal af te schieten. Hiermee kun je geitenkoppen licht laten geven (niet vragen, gewoon aannemen) en demonen een brandende pijn doen. Als je te dichtbij een demoon bent, kan Johnson spontaan veranderen in een fakkel en die ram je dan fijn door het oog van je tegenstander.

Superdemonen
De weg naar Fleming’s kasteel – die overigens gek is van opera – is lang en onderweg zul je naast de reguliere demonen ook vele superdemonen tegenkomen. Sommigen hiervan zijn echt reusachtig en een zeer imposant gezicht. Elke superdemon heeft een zwakke plek, en 9 van de 10 keer is dat een grote bloedcapsule waarmee de demon zijn krachten voedt. Deze kapotschieten is het devies.

Sommige van deze superdemonen hebben hun bloedcapsule verstopt zitten. Vaak moet je dan eerst deze vinden en dat doe je meestal door slim gebruik te maken van licht of duisternis. Een goed geplaatste lichtkogel kan wonderen doen en de zwakke plek van de demon tevoorschijn toveren. En soms is de zwakke plek van een demon alleen maar zichtbaar in het duister. De gevechten met deze superdemonen kunnen nog behoorlijk uitdagend zijn, hoewel het trucje van licht en bloedcapsules wel veel herhaald wordt.

Dwalen door Duisternis
Een spannend element in Shadows of the Damned is de duisternis. Deze grijpt op sommige momenten razendsnel om zich heen en sommige gebieden zijn alleen maar omgeven door duisternis. Hier doorheen waden is geen sinecure voor Garcia, en langzaamaan zal deze duisternis je gezondheid wegvreten. Snel hier doorheen rennen en op zoek gaan naar lichtbronnen – zoals de eerdere genoemde geitenkoppen – is dan nodig om te overleven.

Gelukkig zijn er genoeg hulpmiddelen voor Garcia om in leven te blijven. Zo vindt hij in de duisternis kloppende harten die hem meer weerstand tegen de duisternis bieden. Maar ook kan hij sterke drank vinden waarmee hij zichzelf kan genezen (in de hel is veel alcohol drinken namelijk goed voor je) en diverse witte en rode diamanten. Hiermee kan Garcia goederen kopen en zichzelf upgraden. Denk hierbij aan ammunitie, meer gezondheid en meer schade met je wapens.

NEGS Oordeel
Shadows of the Damned is niet origineel en toch weer wel. Vernieuwend is de game niet, maar hij is zeker weten vermakelijk. De game weet luguber en luchtig tegelijk te zijn en zal liefhebbers van demonen slachten zeker aanspreken.

Ik heb me uitstekend met deze game vermaakt en hoewel hij niet origineel is, biedt hij zeker waar voor je geld. Het is zonde dat deze game weinig furore heeft gemaakt, want deze game verdient het om door een grote groep gamers gespeeld te worden. Absoluut Approved!

Website: www.ea.com/shadows-of-the-damned

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

NEGS maakt je lekker
Negger Job Veldkamp previewde onlangs Dungeon Siege III voor de PC. Was ik vanwege de coöperatieve mogelijkheden al geïnteresseerd in het spel sinds het aangekondigd was, het enthousiasme in de preview van Job deed mijn ongeduld alleen maar groeien. Groot was het geluk dan ook toen de Xbox 360-versie binnenkwam en ik via Xbox Live met hoofdNegger Gerard de wereld van Ehb kon betreden.

Deze review zal zich deels op onze coop-ervaringen richten en verder vooral de aspecten belichten die Job al in zijn preview noemde, maar dan vanaf de console gezien.

It’s a-simple
Dungeon Siege III speelt prima op de console. De acties onder de knoppen zijn overzichtelijk en zonder al teveel moeite speelt het spel lekker snel weg. De vier helden waarmee je kunt spelen hebben twee hoofdtechnieken tot hun beschikking, waar je met een druk op de knop tussen kunt switchen. Je hebt daarbij een standaard aanval en een sterkere aanval uitvoeren en iets verderop in het spel krijg je de mogelijkheid om een extra speciale aanval te gebruiken.

Wapens en uitrusting zijn in overvloed te vinden en te kopen en ook die zijn overzichtelijk in je inventaris terug te vinden en te gebruiken. Enkel tijdens het kopen en verkopen in winkeltjes is het even puzzelen welke uitrusting je zo kunt verkopen en welke je wilt behouden.

Triootjes maken
Het levelsysteem in Dungeon Siege III bestaat uit drie onderdelen: Ability, Proficiency en Talent. Als je levelt, mag je een Ability bijkopen als je ervaren genoeg bent. Je Abilities kun je vervolgens sterker maken met een Proficiency-punt en tot slot kun je je Talents uitbreiden en sterker maken. Deze drie onderdelen zijn nauw met elkaar verweven en omdat je niet alles kunt kopen, zul je keuzes moeten maken.

Uiteraard heeft elk van de vier helden zijn eigen mogelijkheden en kun je op veel verschillende wijzen zelf richting geven aan de opbouw van je personage. Ondanks dat je van tevoren de helden niet zelf kunt ‘bouwen’, maar moet kiezen uit de vier vaste keuzes, krijgen ze door het levelsysteem toch iets van jezelf en zul je snel zelf favoriete vaardigheden en technieken ontwikkelen.

Hetzelfde, maar dan anders
De vier vaste keuzes die je hebt om een held te kiezen zijn krijger, schutter, tovenaar en de mengelmoes Archon, een mysterieuze dame die zowel vaardig is met haar speer als het schieten van vuurballen en ander magisch geweld. Elke held heeft zijn of haar eigen achtergrondverhaal, maar wie je ook kiest, je zult het spelverhaal op min of meer dezelfde manier doorlopen.

Het ligt aan je keuze van hoofdpersonage wanneer je de andere helden ontmoet, maar de queesten en locaties zijn hetzelfde. Ondanks dat het hierbij om kleine afwijkingen gaat, maakt de afwisseling je toch nieuwsgierig naar hoe alles in elkaar steekt als je het spel opnieuw speelt. Dat moet je dan wel dat willen, want er valt ook genoeg af te dingen op Dungeon Siege III.

Meloenen of ballonnen?
Grafisch gezien is het spel geen hoogvlieger. De locaties zijn op zich in orde, maar de personages die je in bijvoorbeeld de dorpen vindt, zijn nogal statisch en inwisselbaar. Ga je een gesprek met iemand aan, dan merk je al snel dat iedereen erg op elkaar lijkt en het net is alsof elk figuurtje hetzelfde lichaam heeft, maar dan met andere kleren. Waarbij de ontwikkelaars daarbij enkel nog moesten kiezen tussen een dikke buik, bredere schouders of, in het geval van de dames, tussen cup C, D of E. Hierbij wordt overigens regelmatig voor de laatste varianten wordt gekozen.

Gezichtsuitdrukkingen zijn mat, animatie is miniem en eigenlijk vind ik dat je meer mag verwachten van een moderne game. Misschien ligt het aan de beperkingen van de console, want Job was over de PC-graphics wel redelijk te spreken in zijn preview. Ik merkte ook dat het beeld minder vloeiend liep tijdens het wandelen door een dichter bevolkt dorp. Verder is het spelverloop behoorlijk lineair en zijn de meeste hoofd- en subqueesten van het soort dertien-in-een-dozijn.

We’re surrounded!!!
Heel vernieuwend is Dungeon Siege III dus niet. Je weet waar je aan toe bent en dat is het dan ook wel. Ronduit vervelend is echter het trucje dat het spel regelmatig toepast. Naar goed hack-and-slash gebruik mag je lekker op een overdaad aan vijanden losgaan, maar om de zoveel tijd komt er een speciaal- of eindbaas-gevecht. Tijdens deze gevechten word je vanuit het niets opeens omsingeld door je tegenstanders en ben je in luttele seconden dood. De meeste schermutselingen overleef je door afstand te houden, een vijand te bestoken, weg te rollen en dit te herhalen zolang het nodig is. Ben je echter omsingeld, dan kun je geen kant meer op en rest je niets anders dan vanaf het laatste savepoint opnieuw te beginnen.

Langzaam naar de plek des onheils wandelen en hopen dat je, zodra de tegenstanders zich laten zien, snel weg kunt komen, is het enige devies. Lukt het vervolgens nog niet, dan kun je nog subqueesten opzoeken om te levelen in de hoop dat je dan sterk genoeg bent om de valstrik te overleven. Of je haalt er een kameraad bij.

Met een beetje hulp van je vrienden
Met vrienden erbij wordt Dungeon Siege III namelijk een stukje makkelijker en zeker veel leuker. Je kunt via splitscreen op de bank spelen, of – via Xbox Live – met drie anderen, waarbij elk één van de helden kiest. Hierbij is ervoor gekozen dat één speler de hoofdpersoon is en de anderen in zijn spel meespeelt. Je deelt het goud en krijgt allemaal evenveel ervaringspunten, maar er is voldoende variatie in wapentuig en uitrusting om ieder het gevoel te geven echt samen te spelen met een eigen personage. Hierbij kiest ieder zelf uiteraard de manier van levelen.

Leuk is dat je medespelers tijdens conversaties aan kunnen geven naar welke zinnen hun voorkeur uitgaat, maar dat de hoofdspeler uiteindelijk kiest. Zo komen de subtiele karakterverschillen tussen jou en je vrienden goed naar voren. HoofdNegger Gerard bijvoorbeeld wilde de bewoners van het eerste dorp telkens laten betalen voor de gunsten die wij hen verleenden. Mijn inborst zorgde er echter voor dat ik als hoofdspeler steeds koos voor de nobele weg en elke beloning afwees. Uiteindelijk bleken we dan wel geen geld te krijgen, maar wel een bonus in de vorm van meer magiepunten. Voor mij de bevestiging dat wie goed doet, goed ontmoet en voor Gerard een wijze levensles! Wie zegt dat je van gamen niet beter wordt?

Medic!
Willen jij of je medespelers even pauze, dan is dat geen probleem. Kies voor ‘Take a break’ en je personage zal braaf meelopen en meevechten met zijn of haar kameraden. Ook als je druk bezig bent met je inventaris of nog niet klaar bent met levelen, kunnen de anderen alvast doorspelen. Soms leidt dit tot verassingen als je weer mee wilt doen en je jezelf opeens in een gevecht bevindt, maar voor de voortgang van het spel werkt dit ideaal. De coöperatieve modus is dus goed uitgewerkt, al wil de camera nog wel eens teveel draaien, meer dan in de singleplayer.

Ook kun je niet meer inzoomen als je met meer personen speelt, maar dat is niet echt een gemis. Speel je in je eentje, dan wil het inzoomen namelijk wel eens leiden tot een onoverzichtelijk strijdperk. Waar het samenspel echt tot zijn recht komt, is in de eerder genoemde speciale- en eindbaasgevechten. Sneuvelt iemand, dan kan de ander hem proberen te genezen en hoef je niet steeds vanaf een savepoint opnieuw te beginnen. Maar ondanks je strijdmakkers blijft het ongemak van het trucje bestaan: worden jullie omsingelt, dan is er geen ontkomen meer aan. Samen tactieken uitdenken is dus een vereiste.

NEGS Oordeel
En dan het eindoordeel, welke een lastige is. Aan de ene kant zijn de vier helden in Dungeon Siege III aantrekkelijk om mee te spelen en is het levelsysteem leuk geïmplementeerd. Aan de andere kant is de rest van het spel zeer standaard en zijn de graphics – in ieder geval op de console – zeer matig.

Het coöperatief spelen met vrienden is wel weer heel erg leuk en ben je hier liefhebber van, dan is Dungeon Siege III zeker Approved. Ook in je eentje is het spel zeker onderhoudend, maar niet meer dan dat. Tel ik alles bij elkaar op, single-player en multi-player, dan krijgt het spel uiteindelijk een Average.

Website: www.dungeonsiege.com

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

Gereviewed door brave huisvaders
Het heeft 14 jaar geduurd sinds eindelijk het nieuwe deel van The Duke is verschenen. Duke Nukem Forever is meerdere keren benoemd tot meest uitgestelde game ooit, maar hij is uiteindelijk toch gekomen. De meeste reviews zijn vernietigend en dat is niet geheel terecht.

14 jaar terug was The Duke ook een rokkenjager en ging het spel inhoudelijk nergens over en dat is zo gebleven. Alleen zijn de genietende gamers van toen brave huisvaders geworden die ach en wee spreken over de teleurgang van normen en waarden. Fuck em all! Time to bitchslap some motherfuckers! Gaat dit taalgebruik je te ver, dan is dit spel absoluut niet voor jou bedoeld. Reviewers geven dit spel een onvoldoende, gamers een ruime voldoende. Controversie!

Konttekst
The Duke laat zich in de openingsscène oraal verwennen door een oversekste tweeling, terwijl een buitenaardse invasie op aarde neerdaalt. De wereld –en vrouwen specifiek-  zijn hem zeer dankbaar voor het redden van de wereld destijds en musea zijn gevuld met beelden van jou en de vrouwen die je genoten hebt. En elke vrouw (allen met figuurtje Pamela) biedt zich aan om je fysieke wensen te vervullen.

Duke zit vol leuk bedoelde oneliners die regelmatig best grappig zijn en klinken als Schwarzenegger in z’n betere jaren. Maar toch is “You’ve got guts, let’s see how they look like.” de eerste 10 keer nog wel grappig, maar na 30 keer wordt het een gimmick. Duke Nukem neemt zichzelf, maar ook vele andere spellen en films, op de hak en zet een nonchalant sfeertje neer. Snel genoeg worden alle bitches door aliens ontvoerd en heb je een heldere missie. Daarna red je ook nog de wereld, maar dat is bijzaak.

Zo is de Duke
Duke Nukem Forever is een First Person Shooter met de sfeer en – grafische houdbaarheid – van de jaren 90. Een groot deel van het spel besteed je aan het oplossen van puzzels om vervolgens weer verder te komen in de game. Dit wordt afgewisseld met rijen kanonnenvoer en aan het eind van elk deel natuurlijk de traditionele eindbaas. En als je een grote tegenstander hebt omgelegd, is natuurlijk niks zo leuk als nog even z’n tokus als boksbal gebruiken en daarna z’n kop er afslaan. Zo is The Duke nu eenmaal.

De game is enorm afwisselend en dat is denk ik zijn sterkste kant. De omgeving verandert regelmatig, zowel binnen als buiten. Vaak reis je te voet, soms in een wagen. De puzzels zijn pittig, al is de grootste puzzel vaak waar je naar toe moet. Dat is jammer. Er zijn zeer verschillende wapens en de puzzels volgen elkaar in rap tempo op.  Soms krimp je tot kabouterformaat, waardoor je weer een heel andere beleving krijgt. Grafisch is de game beperkt, maar geeft mij wel een retrogevoel. Je moet Duke Nukem Forever eigenlijk ook niet met een moderne shooter vergelijken. Dit is een Retro Arcade Puzzel Shoot ‘em Up. En dat doet hij goed!

Geen health maar ego
Je hebt geen healthbar, maar wel een kwetsbaar ego dat snel een deukje oploopt. Doodgaan is daardoor een vrij regelmatige terugkerende gebeurtenis. Als je het spel wil overleven, ontkom je er niet aan je onder te dompelen in Duke-logica. Interactie met objecten levert namelijk zelfvertrouwen op. Om je ego permanent te versterken is het slim om toch even gebruik te maken van gewichten, jezelf te bewonderen in een spiegel of op de kopieerautomaat een kopie van je reet te maken. Typische Duke humor.

Duke vs Duke
Duken Nukem Forever heeft ook een multiplayer-modus waarin iedereen een Duke is. De maps zijn best leuk en het geheel doet mij erg denken aan Quake. Het beginnen met mindere wapens en het op kunnen pakken van betere wapens is alleen wel erg 2000.

Verder is er afgezien van je haar, bril en shirt helemaal niks aan te passen en de hoeveelheid wapens is ook niet extreem veel, ondanks dat ze wel geinig zijn. Desondanks kan ik het wel met plezier spelen. Er is alleen erg veel lag, omdat elke server wordt gehost door een zelfspelend persoon. Als je zelf een game host, heb je vaak binnen 5 minuten een volle server en heb je geen last van lag, maar de rest wel. Dat is makkelijk punten scoren en de achilleshiel van Duke’s multiplayer.

Achterhaald
Belachelijk is overigens het feit dat je maar maximaal met 8 spelers (4 vs. 4) online kan knokken. Dat is tegenwoordig toch echt een belachelijke beperking. Je hebt in totaal 4 game-types: Deathmatch, Team Deathmatch, Capture The Babe (CTB) en Hail to the King.

Capture The Babe is gewoon Capture The Flag waarbij de vlag vervangen is door een bevallige dame die je over de schouder moet gooien. Hier zijn de makers wel te betrappen op enige originaliteit. Je krijgt uiteenlopende commentaren van de babe en ze gaat op een gegeven moment met haar hand in je gezichtsveld klieren zodat je vrij weinig kan zien. Even die ‘ass spanken’ om haar in het gareel te krijgen met als gevolg dat de hand even uit je gezichts veld is. Leuk! Toch is de multiplayer – als je het allemaal op een rijtje zet – het net niet.

NEGS Oordeel
Duke Nukem For Ever heeft alles te maken met verwachtingsmanagement. Weet wat je koopt en het zal niet tegen vallen, anders wel. Het is een erg mannelijk spel met platte humor en grafisch gehandicapte rondborstige vrouwen. Op de multi-player ben je snel uitgekeken en de single-player is een solide 10 uur schiet- en puzzelplezier.

Duke Nukem Forever biedt precies dat wat vroeger ook door de Duke geboden werd. Als je naar die tijd terugverlangd, zit je bij Duke Nukem Forever helemaal goed. Alleen al de oneliners zijn het al bijna waard. You owe it to The Duke! Wat NEGS betreft Approved.

Website: www.dukenukemforever.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Er was eens een familiedrama
In de goede oude tijd was Red Faction een openbaring. Had je een gebouw vol slechteriken waar je niet doorheen kwam, loop dan gewoon om het gebouw heen. Blaas een gat in de muur en val ze in de rug aan. Of je loopt naar de watertoren ernaast en hakt daar een poot om. De watertoren stort met luid geraas naar beneden en het complete gebouw wordt verwoest. Briljant toch? Deze vrijheid is een belangrijk onderscheidend vermogen ten opzichte van de vele andere shooters die we kennen en de reden dat ik altijd een zwak heb gehouden voor deze serie. Nu zijn we alweer bij het vierde deel beland.

De Red Faction serie gaat over de familie Mason die op Mars aan het werk is als mijnwerker. Elk deel is het een nieuwe generatie die de strijd aangaat tegen het kwaad, veelal de gierige mijnbazen. In deel 4 gaat de zoveelste kleinzoon Mason aan de slag met een nieuwe tegenstander. Een groep slechte extremisten luizen je er in en Mars wordt overspoeld door de oorspronkelijke bewoners: Monsters! En deze zijn erg bewegelijk, rennen rond over de plafonds, om palen heen, springen grote stukken om je aan te vallen en ze zijn er in vele soorten en maten. Prima kanonnenvoer!

Aantrekkingskracht
De ongeveer 10 uur durende single player is deze keer een lineair verhaal. Dat betekent dus de gebaande weg volgen. Er zijn ook heerlijke nieuwe wapens ontwikkeld om mee te werken, een grote stap vooruit wat mij betreft. Mijn favoriet is de magneet. Je schiet een magneet op bijvoorbeeld een gebouw en de andere helft van de magneet aan de andere kant van de ruimte. De magneten zoeken elkaar vervolgens op. Alles wat aan de magneet zit vliegt door het veld, kapot beukend wat in de weg zit met hopelijk een handvol tegenstanders ertussen.

Zeker de eerste helft van het spel gebruik je nauwelijks andere wapens dan de hierboven genoemde magneten. Wat is de lol van een shotgun als je een compleet dak op iemand kan laten storten? Ook nieuw is dat je dingen kan repareren. Erg fijn als je per ongeluk een brug kapot hebt geschoten waar je nog overheen moet lopen. De physics zijn behoorlijk arcade, dus heel erg is het niet als je zelf een muur op je hoofd krijgt die tegenstanders zou vermorzelen. Hier hadden ze van mij iets meer realisme in mogen bouwen. Dat had het spel een stuk spannender gemaakt.

Passie voor slopen verplicht
Om van Red Faction Armageddon te genieten, moet je slopen wel heel leuk vinden. Het spel zelf is niet al te moeilijk en je hebt de ruimte om zo creatief mogelijk je tegenstanders te vermorzelen. Levels waar je weinig kan slopen zijn dan ook snel saai. Daarnaast kan je overal waardevolle tonnetjes vinden waarmee je belangrijke upgrades kan ontwikkelen. Het is dus best belangrijk om goed rond te kijken en praktisch alles te slopen wat je tegenkomt.

Mocht je nooit een Red Faction game hebben gespeeld, dan is het wellicht handig om eerst het vorige deel te spelen, Red Faction: Guerilla. Deze is lekker goedkoop en dan ontdek je snel of je het concept wat vindt. Grafisch loopt de vorige game natuurlijk wel achter. Directx 9 is zó 2009.

Regenboog ruftende pony
Het verhaal verloopt goed en afwisselend met voldoende cutscenes en missies met diverse wagens. Het is een oppervlakkig behangetje zonder diepgang, maar ze weten er de sleur er meestal mee te doorbreken. Ook mag je regelmatig in marswagens rijden of een mechwarrior pakje aantrekken, een welkome afwisseling. Mocht je de single player uitgespeeld hebben, dan kan je een ‘New game+’ starten met meer wapens om vrij te spelen en nieuwe mogelijkheden. Dit komt de herspeelbaarheid zeker ten goede en vind ik een erg mooie aanvulling. Persoonlijk heb ik het niet zo op alle bonuswapens, maar als je altijd al een regenboog ruftende my little pony als moordwapen had willen hebben, dan is dit je kans.

Hoewel het verhaal afwisselend genoeg is, is het spel niet echt spannend. Voortdurend wordt er geroepen dat je haast moet maken om de boel te redden. Maar je kan gerust de andere kant op lopen en de wereld op je gemak verkennen. Dit geeft op zich wel een heel relaxed gevoel, maar je mist wel de rush die je van andere spellen kent. Grafisch is de game overigens best aardig, maar ondanks de Directx 10 en 11 ondersteuning is het toch niet echt adembenemend geworden. Wel is het spel nagenoeg bugvrij en heb ik de game niet kunnen laten vastlopen. Mijn complimenten!

Bonus-games
Red Faction Armageddon kent ook nog bonusspellen die zeker de moeite waard zijn. Solo kan je destructiespellen doen. Hierin moet je binnen een vastgestelde tijd zoveel mogelijk gebouwen slopen om punten te scoren. Heerlijk! Een andere spelmodus is ‘infestation’. Dit is een soort survival modus die je solo zowel als met (onbekende) vrienden kan spelen. Hierbij zit je in een klein gebouw en krijg je golven monsters over je heen. Ook kan je missies uitvoeren zoals het beschermen van een gebouw tegen golven monsters en zeker in latere levels wordt dit moeilijk genoeg om te moeten samenwerken. Dit soort bonusspellen zijn, zover ik weet, uniek in het shooter genre en ze zijn goed gelukt.

NEGS Oordeel
Ik geniet er van het betere sloopwerk, dus voor mij is Red Faction: Armageddon een must. Het spel speelt relaxed, het verhaal is afwisselend genoeg om het leuk te houden, maar het is wel veel van hetzelfde. De herspeelbaarheid is groot en het ziet er allemaal goed uit. Echt spannend is het helaas niet en de psyhics zijn niet heel realistisch. Daarom scoort de game net geen goud. Maar het is wel een lekkere snack en een fijne afwisseling binnen het genre. Approved!

Website: www.redfaction.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Van LEGO kun je alles stukmaken
Een van mijn jeugdvriendjes vond niets zo leuk als een LEGO-vliegtuig of ruimteschip de lucht in gooien en die vervolgens in stukken te laten klappen op de vloer. De LEGO-computergames lijken wat dat betreft speciaal voor hem gemaakt, want eigenlijk ben je meer LEGO aan het afbreken, dan dat je het aan het bouwen bent.

In LEGO Pirates of the Caribbean speel je door de 4 Pirates-filmverhalen heen – The Curse of the Black Pearl, Dead Man’s Chest, At World’s End en het onlangs in de bioscoop uitgebrachte On Stranger Tides. Marketingtechnisch is uiteraard gekozen voor een verpakking gebaseerd op voornamelijk dit laatste deel, maar in het spel krijgt elk avontuur evenveel aandacht. Je trekt erop uit met Captain Jack Sparrow en kornuiten, waarbij je van het begin af aan mag rondmeppen met je zwaard en alles in je omgeving lekker stuk kunt maken.

LEGO-realiteit
Grafisch ziet LEGO Pirates er geweldig uit. De combinatie van realistische achtergronden en omgevingen, gecombineerd met huisjes, beesten, schepen, planten en meer van LEGO, zorgen voor een unieke sfeer. Bijna alle meubels, kratten, planten en bomen kun je, tot de LEGO-elementen waaruit ze zijn opgebouwd, stukslaan waarna ze met een bevredigend gerinkel tot LEGO-nopjes uiteenspatten.

De nopjes verzamel je en kun je gebruiken als geld, om nieuwe personages mee te ontsluiten en cheats te kopen. Elk level kent daarbij een ‘True Pirate’-uitdaging, wat inhoudt dat je voldoende nopjes moet verzamelen om een meter vol te krijgen. Voor een verstokte verzamelaar als ik de juiste impuls om vanaf het begin los te gaan op alles wat voor mijn zwaard komt.

Voor de echte (lief)hebberds
Naast de True Pirate-uitdaging zijn er ook nog 10 scheepjes in flessen in elk level verborgen en kan Jack Sparrow zijn kompas gebruiken om 8 verborgen voorwerpen te vinden. Die voorwerpen heb je soms ook nodig om een level tot een goed einde te brengen. Al deze uitdagingen leveren je een gouden LEGO-steen op, waarmee je in de ‘hub’ (van waaruit je de avonturen start) voorwerpen kunt bouwen die je weer nieuwe cheats opleveren. De herspeelbaarheidsfactor van het spel wordt hierdoor zeer groot, want je kunt niet meteen elk voorwerp of flesje vinden de eerste keer dat je een level doorspeelt. Er zijn namelijk verschillende personages met verschillende kwaliteiten, die elk nodig zijn om bepaalde obstakels uit de weg te ruimen of puzzels op te lossen.

Nadat je het spel de eerste keer hebt uitgespeeld, zit je op zo’n 50% van het totale spel. Om de andere helft uit te spelen, zul je de verschillende personages vrij moeten spelen. Pas dan kun je in elk level de geheime gebieden betreden, waar nieuwe puzzeltjes en uitdagingen op je liggen te wachten. Heerlijk!

Breng een scheepsmaat mee
Er zijn in het spel 90(!) personages vrij te spelen, dus je begrijpt dat er nogal wat speeltijd in LEGO Pirates gaat zitten. Leuk is dat ondanks dat de LEGO-poppetjes allemaal erg op elkaar lijken, je toch duidelijk verschil ziet in de manier waarop de personages zich gedragen. Zeker LEGO Jack Sparrow is gewoon Johnny Depp in LEGO-vorm.

De vier filmverhalen worden verteld met de gebruikelijke en zeer grappige LEGO-humor, al is het wel handig als je de gelijknamige films eerst gezien hebt. Soms is het namelijk erg onduidelijk wat er nou precies aan de hand is. Maar tijdens het spelen kreeg ik elke keer zin om de Pirates-films zelf te gaan bekijken.

Het hele spel is te spelen met drop-in coöp, waarbij het scherm diagonaal in twee wordt gesplitst wanneer je uit elkaar gaat en weer samengevoegd wordt als je bij elkaar in de buurt komt. Ik vond dit nogal chaotisch, maar mijn vriendin vond het lekker spelen. Wat mij betreft bleven we bij elkaar in de buurt om de leuke coöp-puzzels te lijf te gaan.

Bugs of the Caribbean
Deze puzzels en uitdagingen in het spel zijn zeer afwisselend, waardoor ik me nooit ging vervelen. Dan weer ben je op schattenjacht op een eilandje, dan zit je middenin een kanonnengevecht op zee. De ene keer vecht je tegen zeemonsters, een level later word je achterna gezeten door kannibalen, terwijl je opgesloten bent in een ronde kooi van beenderen. De verrassingen volgen elkaar in rap tempo op. De verzamelaar in mij wil daarbij ook nog eens alles hebben wat het spel biedt, wat dus voor een zeer complete spelervaring zorgt.

Ik liep echter wel tegen twee erg storende bugs aan, allebei in het laatste deel On Stranger Tides. Zo raakte een tegenstander in een loop, als ik eerst haar handlangers uitschakel en dan pas achter haar aanga en liep de Playstation 3 zelfs 2 keer vast in het eindgevecht tegen Blackbeard! Hopelijk lost Traveller’s Tale dit nog met een patch op, want dit kan eigenlijk niet. Toch een ‘black spot’ op de totale beleving, zeker op het einde.

NEGS Oordeel
Maar op de twee bugs die ik tegenkwam na, is LEGO Pirates of the Caribbean een zeer compleet spel. Vier afzonderlijke leuke avonturen – prachtig vormgegeven, een piratenbootlading aan verzamelbare personages en puzzelvoorwerpen en tot slot een herspeelbaarheidsfactor van jewelste.

Dit is de LEGO-computerspellen licentie op zijn top. Goed, de LEGO-spellen zijn niet voor iedereen weggelegd, maar ben je een liefhebber van zowel LEGO op de computer als Pirates of the Caribbean, dan is dit deel gewoon Gold. Piratengoud!

Website: www.lego.com

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Wii, Xbox 360 en PSP en Nintendo DS/3DS (wijkt af)

Gespeeld op: Playstation 3

Welkom in de jaren 40!
L.A. Noire speelt zich af na de tweede wereldoorlog. Agent en oorlogsveteraan Cole Phelps komt als groentje bij de politie werken in de hoop de straten van Los Angeles weer veiliger te maken. Je volgt zijn carrière aan de hand van allerlei misdaden die opgelost dienen te worden. Phelps begint als straatagent, maar zal zich uiteindelijk omhoogwerken tot rechercheur.

Rockstar houdt ervan alles zo authentiek mogelijk uit te werken en ook bij L.A. Noire is dit het geval. De auto’s, mode, muziek en de bezienswaardigheden van L.A. zijn allemaal verwerkt in deze game. De puristen onder ons moeten wel weten dat L.A. niet exact is nagebouwd. Dit bleek namelijk te onhandig te zijn voor spectaculaire achtervolgingsscènes. Wel weer authentiek zijn de moorden waarop deze game gebaseerd zijn. Een luguber detail, maar de Black Dahlia moord speelt een grote rol in deze game. Alle zaken in deze game zijn overigens fictief.

Open wereld met sturing
Natuurlijk is L.A. Noire weer een open wereld game, ook wel free roaming game genoemd, maar in L.A. Noire word je wel iets meer gestuurd dan in andere open wereld games. Op zich ben je vrij om te gaan en staan waar je wilt, maar als je een zaak wil oplossen, dan zul je toch plichtmatig je clues en locaties moeten afwerken, en in de volgorde daarvan zit weinig variatie.

L.A. Noire is sowieso anders dan zijn open wereld collega’s, want hoewel de game alle elementen bevat van free roaming: autorijden, rondrennen, auto’s vorderen, knokken en schieten; staat het adventure element centraal in L.A. Noire. De game is opgedeeld in flink wat (moord)zaken en elke zaak is een episode waarin het mysterie opgelost moet worden.

Truth or Dare
Bij moordzaken moeten natuurlijk talloze mensen ondervraagd worden en daar zit het meest vernieuwende en de grootste uitdaging van L.A. Noire. Iedereen heeft namelijk wel wat te verbergen en zal dus zelden de hele waarheid vertellen. In de dialogen ondervraag je mensen met behulp van de clous die je vindt en de standaardvragen die een goed agent natuurlijk altijd stelt zoals ‘wanneer heb je het slachtoffer voor het laatst gezien?’.

Wanneer de ondervraagden antwoorden, is het aan jou om te bepalen of zij de waarheid vertellen of dat ze iets achterhouden. Je hebt 3 keuzes: Truth, Doubt en Lie. Bij Truth ga je er van uit dat de waarheid gesproken wordt en zal Phelps op een nette manier doorvragen. Bij ‘Doubt’ slaat Phelps een andere toon aan die dwingender en intimiderend overkomt. Bij ‘Lie’ ga je er vanuit dat er keihard gelogen wordt en dat de ondervraagde direct iets met de moord te maken heeft. Als je hier voor kiest, zul je wel bewijs moeten aanleveren om je beschuldiging hard te maken.

Gezichten lezen
Of mensen liegen of niet, is vaak van een gezicht af te lezen. Tenminste, als je veel mensenkennis hebt. Phelps wordt geacht dit te hebben, dus het is aan jou om de gezichten van de ondervraagden af te lezen en aan de hand daarvan samen met verzameld bewijs en clous te concluderen of iemand de waarheid spreekt of niet. Speciaal hiervoor zijn alle gezichten van de acteurs die de personages spelen, gefilmd met 32 camera’s. Dit zorgt voor zeer natuurlijke gezichtsbewegingen waarbij zelfs de kleinste zenuwtrekjes getoond worden. Geniaal gedaan!

Bepalen of iemand de waarheid spreekt is overigens wel bijzonder lastig. Zelfs met je clous en bewijzen in de hand. Als iemand je strak aankijkt en een beetje opgewonden reageert, ben je geneigd deze persoon te geloven, maar de game kent een aantal glasharde leugenaars! Daarbij maakt de game gebruik van een autosave feature en kun je niet een paar stappen terug inladen. Je kan alleen maar doorgaan waar je gebleven bent. Dit betekent dat de keuze die je maakt bindend is. Dat voert de spanning op en maakt de game uitdagender.

Hints en directe feedback
L.A. Noire heeft een subtiel hintsysteem, wat je inspecteurswerk vergemakkelijkt. Zo hoor je subtiele achtergrondmuziek (natuurlijk in jaren 40 stijl) wanneer er nog clues op de plaats delict aanwezig zijn en gaat je gamepad trillen als je in de buurt van een clue bent die nader bestudeerd kan worden. Deze hints kun je overigens uitzetten wat de game nog uitdagender en misschien wel geloofwaardiger maakt, maar in de praktijk komt het dan neer op dat je overal wezenloos op de knop blijft drukken in de hoop een clou te vinden.

Wat je helaas niet uit kan zetten, is de directe feedback die gegeven wordt als je een keuze maakt in een dialoog. Per direct weet je of je keuze goed of fout is. Dat hoor je aan de muziek die gespeeld wordt en omdat Phelps een vinkje of een kruisje achter de vraag zet. Dit vind ik een beetje jammer. Als je een keuze maakt als inspecteur, dan ga je er vanuit dat dit de juiste keuze is. Als je er voor kiest iemand te geloven, dan weet je niet direct daarna of dat slim was. Het foute antwoord haalt je uit die waan plus dat het je demotiveert. Helemaal omdat je weet dat je de boel niet terug kan draaien. Deze feedback had wat mij betreft op het eind van de case pas gegeven moeten worden.

Intuïtie en ervaring
Phelps doet gaande weg ervaring op wanneer hij mensen ondervraagt en kleine zaken oplost die zich tijdens de grote zaken voordoen. Denk hierbij aan een overval of een uit de hand gelopen burenruzie. Deze zaken worden gemeld over de politieradio en je kan ze, als je wilt, negeren. Echter kan het geen kwaad ze op te lossen, want ze leveren mooi extra XP op. En met deze XP stijgt Phelps weer in rank.

Stijgen in rank maakt Phelps overigens niet beter in schieten, rijden of vechten. Elke rank is gekoppeld aan een beloning en de belangrijkste beloning is een intuïtiepunt. Hiermee kun je verschillende dingen doen. Zo kun je alle clous op een locatie laten tonen of kun je intuïtie gebruiken in dialogen. Hierbij heb je 2 opties: een fout antwoord weg laten strepen of ‘het aan de community vragen’. Dit laatste is handiger dan je denkt. Als je hiervoor kiest zie je namelijk hoeveel procent voor welk antwoord gekozen heeft. Daarnaast krijg je de hint hoeveel mensen het antwoord goed hadden na het gebruik van intuïtie. Als dit getal hoog is, dan weet je dat je het beter aan de community kan vragen. Op deze manier voegt online gamen zeker iets toe aan de speelervaring.

Gevaar op de weg
Zoals gezegd kun je ook autorijden in L.A. Noire en dit gaat net zoals al die andere open wereld games: beroerd. Phelps is, als ik hem bestuur, een gevaar op de weg. Zelfs als ik netjes probeer te rijden, bots ik alsnog wel tegen iets of iemand aan. Laat staan als je een crimineel moet achtervolgen. De game kent diverse achtervolgingsscènes en die vallen om den drommel niet mee om tot een goed einde te brengen. Dit komt ook een beetje omdat de wereld eigenlijk niet zo heel erg goed reageert op de botsingen met je auto. Zo kunnen kleine uitsteeksels, waar L.A. vol mee zit, je auto abrupt tot een halt brengen en kunnen lantaarnpalen gemakkelijk omver gereden worden, maar een lullig hekje niet.

Gelukkig zijn de auto’s waar je in rijdt zeer sterk gebouwd en kunnen ze flink wat klappen hebben. Echter kun je ook je partner laten rijden, waardoor je snel skipt naar de volgende locatie om daar weer het betere rechercheurswerk op te pakken. Echter bij de achtervolgingsscènes zul je toch zelf achter het stuur moeten kruipen. Daarnaast loop je wel alle extra kleine zaken mis, als je continue je partner laat rijden.

Actiescènes
Behalve autorijden moet er zo nu en dan ook iemand te voet achtervolgd worden, moet er geknokt worden en zijn er vuurgevechten. Deze spelen prima. Met name de knokpartijen en vuurgevechten zijn goed uitgevoerd waarbij ook dekking gezocht kan worden. De achtervolgingen te voet kunnen zeer spectaculair zijn. Phelps springt over kleine obstakels, duwt waarnodig mensen omver en kan verdachten – wanneer de game dat toelaat – tackelen of tot staan brengen met een waarschuwingsschot.

De achtervolgingen te voet hebben alleen wel een klein beetje last van hetzelfde euvel als het autorijden. De wereld lijkt niet altijd berekend te zijn op de escapades van Phelps en soms weigert hij over een hekje te springen of klimt hij onbedoeld op een ladder waar hij net vanaf gegleden is. Heel storend is dit overigens niet, maar het is wel jammer. Mocht je echt niet door een actiescène heenkomen, dan krijg je zelfs de mogelijkheid deze over te slaan. Zeer attent, maar gelukkig heb ik zelf deze optie nog niet nodig gehad.

Oog voor detail
Phelps moet natuulijk oog voor detail hebben, maar het is fantastisch om te zien hoeveel oog voor detail de makers van deze game hebben gehad. Grafisch is de game sowieso top, maar het zijn vooral de kleine dingen die dit geheel heel bijzonder maken. Zo loopt Phelps niet dwars door een lijk heen, maar stap hij er voorzichtig en netjes overheen. En als Phelps een bril nader bekijkt (waarbij je Phelps handen zelf moet draaien) dan zie je de wereld vervormen door het glas van de bril. En als Phelps door een plas bloed loopt, krijgt hij (terecht) op zijn donder van de lijkschouwer.

DLC deals
Uiteraard is L.A. Noire voorzien van de nodige DLC. Deze is op zich niet noodzakelijk, want de game is al uitgebreid genoeg van zichzelf, maar het is wel leuk dat er momenteel alweer 2 extra cases te verkrijgen zijn waar Phelps zijn tanden in kan zetten. Deze cases kosten 4 euro per stuk. Daarnaast zijn er nog extra wapens en pakken te verdienen die weer kleine voordelen geven. Dat laastst is niet heel boeiend als je het mij vraagt.

Wel boeiend is de Rockstar-pass voor L.A. Noire. Deze kost € 8,99 (in de PSN store) en geeft je recht op alle DLC die bij de lancering is uitgebracht plus nog 2 extra cases die binnenkort uitkomen. Reken je even mee? Dat is 4 cases en wat extra meuk voor 9 euro. Veel goedkoper dan elke case los kopen dus.

NEGS Oordeel
Het is een lange review geworden, maar over L.A. Noire valt dan ook heel veel te vertellen. Deze game is echt een topper en een aanrader voor iedereen die houdt van mysteries uitzoeken. Ook free roaming liefhebbers zullen, ondanks de duidelijke sturing, aan hun trekken komen in deze game.

De sfeer is top, de graphics zijn top en de gameplay is op wat kleine oneffenheden na grandioos. Daarnaast is het ook mogelijk om voltooide cases weer opnieuw te spelen voor een betere score (waarbij je ook 5 extra intuïtiepunten krijgt) en dat is ook echt leuk om te doen. De game is door zijn episode opbouw in eigen tempo te spelen en biedt een goede replay-waarde. L.A. Noire is pure kunst en een dikke Gold-stempel waard!

Website: www.rockstargames.com/lanoire

Prijs: € 59,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: PS3 en Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3

Top Spin vs. Virtua Tennis
Top Spin en Virtua tennis hebben heel veel overeenkomsten. Beide spellen draaien om de carrièremodus – in geval van Virtua Tennis 4 de World Tour met vier grote toernooien – en zelfs de basisbesturing is gelijk. Maar het zijn de verschillen in gameplay die er voor zorgen dat deze twee games niet hetzelfde zijn.

Top Spin 4 draait om finesse: timing in het slaan, backspin op de juiste plek, et cetera. Virtua Tennis is veel rechtlijniger, sneller en wellicht gemakkelijker. Je hebt 4 slagen: gewoon, backspin, topspin en een lopje. That’s it.

Bordspel
Het is meer de fun-factor waar Sega op richt. En dat uit zich ook in de spelletjesachtige carrièremodus die met tickets werkt. Een ticket kan 1 tot 4 stappen maken. Met deze stappen kom je uit op een vakje dat een wedstrijd, training,  rustmoment of bijvoorbeeld een klein toernooi kan zijn. Je kan ook speciale tickets kopen in het kantoor. Daarmee kun je bijvoorbeeld geld doneren of handtekeningsessies doen. Lijkt op een bordspel, nietwaar?

Deze vergelijking lijkt wellicht wat kinderachtig en negatief, maar dat is het niet. Feit is: je kan op deze manier zelf bepalen hoe je de carrière doorloopt. En dat zorgt in zekere mate voor een hogere funfactor en veel meer vrijheid.

Kippen
Dat Sega geen realisme voor ogen had, blijkt wel uit de traingen. Borden kapot slaan, kuikens verzamelen en naar moederkip brengen, kegelen of Space Invaders ‘tennissen’. Totaal niet realistisch maar wel ontzettend vermakelijk en in zekere zin verslavend. En natuurlijk geldt: speel je het spelletje goed, dan krijg je punten en word je beter.

Overigens is het cruciaal om te trainen. Als je start met je carrière, is je speler nog lang niet op niveau. Hij is trager, minder sterk en wil nog weleens misslaan. Hoe meer je traint, hoe beter hij wordt en hoe soepeler je kan spelen. In een los potje spelen, zijn de spelers wel al op niveau. Wil je dus weten hoe goed Nadal, Federer, Monfils of bijvoorbeeld Murray is: speel dan een los potje tennis.

3D en Move
Virtua Tennis 4 ondersteunt zowel 3D als de Playstation Move en Kinect. De 3D optie is niet meer dan grappig. Je kan bij een slag het perspectief veranderen naar de eerste persoon. Dat lijkt me vooral handig bij de Move controller, maar bij de controller is het vooral verwarrend.

Toch moet ik zeggen dat het er in 3D wel erg goed uitziet. Het is scherp en de diepte is prima. Ik begrijp alleen niet helemaal waarom Move en 3D alleen in de losse potjes te gebruiken is. In de carrière-modus kan je alleen met de controller spelen. Heel vreemd!

Grafisch top!
Top Spin zag er in mijn persoonlijke opinie niet uit. Zeker als je het vergelijkt met Virtua Tennis 4. Sega blaast wat dat betreft 2K volledig van het scherm. De spelers ogen beter, de banen zijn mooier en het stadion ziet er strakker uit.

Maar ondanks dat Virtua Tennis 4 grafisch mooier is, vind ik Top Spin 4 meer tennis-sfeer hebben. Wellicht komt dat door de minder serieuze aanpak van Sega. Maar in zijn geheel genomen speelt Virtua Tennis 4 gewoon veel lekkerder weg.

NEGS Oordeel
Voor mij is het duidelijk: ik vind Virtua Tennis 4 leuker dan Top Spin 4. Betekent dit dat deze tennis-game voor iedereen leuk is? Nee, zeker niet. Wie een tactisch tennisspel zoekt met een serieuze sfeer, moet voor Top Spin 4 gaan.

Wie gewoon een potje wil tennissen zonder al teveel tactiek en met lekker wat snelheid, moet zonder twijfel voor Virtua Tennis 4 gaan. Het zorgt bij die speler voor meer lol en daarbij komt ook dat het grafisch mooier is. Virtua Tennis 4 krijgt van mij een Approved Stempel.

Website: www.sega.com/virtuatennis4

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, Xbox 360 en Nintendo Wii (PC versie verschijnt augustus 2011)

Gespeeld op: Playstation 3

Gevangenis behangetje
Brink speelt zich af op een drijvend eiland genaamd “The Ark”. Hier zijn het de ordetroepen en de rebellen die het tegen elkaar opnemen. De rebellen willen vrijkomen en de ordetroepen bewaken de orde. Meer verhaal is niet nodig blijkt en functioneert enkel als behangetje.

Er is een single player campaign, maar dat betekent dat je de levels oefent die je in de multiplayer-modus speelt. Hou je niet van online gaming, dan is dit een mager spel. Solo speel je met een team bots tegen bots de multiplayer maps. En dat is wel handig om te doen als oefening. Weet je niet wat je moet doen, dan is het niet leuk voor jezelf, maar ook zeker niet voor je teamgenoten.

Teambased
Missies bestaan altijd uit meerdere delen, wat zich afspeelt op verschillende plekken binnen een grote map. De verschillende maps vragen ook om verschillende tactieken en missies moeten binnen een bepaalde tijd voltooid worden.

Brink is niet eenvoudig om te winnen. In de meeste shooters kun je eenvoudig solo instappen en kijken hoeveel tegenstanders je afknalt. Bij Brink niet. De gameplay van Brink is volledig gericht op teamspel. Je krijgt zelfs meer XP voor het helpen van elkaar en het beschermen van strategisch belangrijke punten, dan voor het afknallen van tegenstanders.

Rollenspel
Brink gaat leuk om met de diverse klassen in het spel. Er zijn vier rollen om uit te kiezen: hospik, ingenieur, soldaat en infiltrant. In de levels zijn diverse belangrijke punten in te nemen. En bij die punten kan je ook wisselen van klasse. Je hoeft dus niet opnieuw te beginnen als je iets anders wil spelen. Dat is handig als je een paar collega’s neergeschoten ziet worden. Snel omschakelen naar de hospik (medic) en ze overeind helpen. Wordt het lastig een bepaald punt te verdedigen? Wordt dan een ingenieur en bouw een turret.

De verschillende missies vragen ook om verschillende rollen op bepaalde momenten. Anders kan je de missie niet succesvol volbrengen. En vanuit je klasse kan je je medespelers ook extraatjes geven. Een soldaat kan anderen munitie geven, een hospik kan een health boost geven, etc. Ook dit bevordert het teamwerk, want zonder deze “buffs” is het erg lastig om in leven te blijven. Handig is dat de “buffs” bij elkaar optellen en allemaal tegelijk actief kunnen zijn.

Unlocks
Door ervaring (XP) op te doen, kan je nieuwe wapens ontwikkelen of allerlei aspecten van bestaande wapens verbeteren. Sommige wapens passen enkel bij bepaalde gewichtsklassen, dus soms moet je daar je karakter ook in ontwikkelen. Slanke mannetjes rennen sneller, kunnen op plekken komen die anderen niet kunnen bereiken, maar liggen ook eerder om. Zware mannen moge zware wapens dragen en zijn wat trager.

Er is ontzettend veel te ontwikkelen, dus ook bijzonder veel variatie in wat je tegenkomt in het spel. Dit maakt de kracht van de tegenstander ook behoorlijk onvoorspelbaar. Hoe je jezelf neerzet bepaalt ook zeker je mogelijkheden.

S.M.A.R.T. dom toegepast
In Brink kun je jezelf op parcoursachtige wijze door het level banen. Deze methode heet S.M.A.R.T. en doet erg denken aan Mirrors Edge. De mogelijkheden die je hebt en de plekken die je kan bereiken zijn afhankelijk van welke lichaamstype je karakter heeft. Slanke personen kunnen het beste klimmen en springen. De grote logge spelers komen niet ver met klauteren.

Je kan dankzij S.M.A.R.T. erg coole muursprongen maken en slidings onder obstakels door. Helaas is dit bijna nergens in het spel echt nuttig te gebruiken. De levels zijn niet echt gebouwd op de free running capaciteiten van de karakters en dat is erg jammer.

Gezellig met lag
Helaas weet Brink met alle goede bedoelingen het technisch nog niet klaar te spelen. Het duurt regelmatig te lang om medestanders te vinden en een potje te starten. De games worden geplaagd door vertragingen en de bots zijn soms te dom om weg te rennen. Ook valt het geluid soms weg en er verschijnen soms vreemde tekens in plaats van normale letters in beeld. Allemaal stomme bugs dus. Ook zijn de maps niet altijd even handig opgebouwd waardoor de balans niet altijd even sterk is. Gek, aangezien dit juist het sterkste punt van het spel had moeten zijn.

Brink is een spel met een pittige leercurve. Het duurde meerdere uren voor ik er goed in kwam en voldoende wapens tot m’n beschikking had om het echt leuk te krijgen. Dit zal veel spelers er dan ook van weerhouden om door te zetten. Op deze manier blijven wel de hardcore fanaten over en als je eenmaal verder bent, is het ook wel heel leuk samenspelen. Tref je een leuk team, dan ben je zo een avond verder. Als de lag meewerkt, is het een heel soepel spel dat er gezellig uit ziet. Grafisch ziet het er vooral cartoonesk uit. De gezellige karikaturen van mensen waarmee je rondloopt doen vooral denken aan ‘Team Fortress meets Unreal Tournament’.

NEGS Oordeel
Brink is een erg leuke multiplayer shooter met een pittige leercurve in een leuke setting. Het spelconcept is erg goed en het is dan ook heel jammer dat er nog iets teveel bugs zitten om onbezonnen te kunnen genieten. Hou je van Teambased Multiplayer shooters, dan is Brink wel een unieke aanrader. Een paar updates verder en een actieve community zouden deze game heel groot kunnen maken. Kopen dus, want bij deze is Brink Approved!

Website: www.brinkthegame.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Wie van de 4?
In Operation Flashpoint: Red River heb je de leiding over Bravo Team dat bestaat uit een auto rifleman, rifleman, scout en grenadier. Samen met de door de computer bestuurde Alpha en Charlie team zal je menig, behoorlijk pittige, missies succesvol moeten volbrengen.

Je bent niet gelimiteerd tot het spelen van één persoon uit je team, aangezien je aan het begin van een missie kan kiezen welke ‘class’ uit je team je wilt spelen. De scout is scherpschutter en verkenner, de grenadier beschikt over antitankwapens, de auto rifleman beschikt over automatische wapens om de vijand vast te pinnen tijdens een vuurgevecht en de rifleman beschikt over iets minder zware automatische wapens die nauwkeuriger schieten.

Realistisch en dodelijk
Net als bij de vorige delen heb je bij Operation Flashpoint: Red River te maken met een realistisch tactische shooter. Als een Rambo rondrennen resulteert in een snelle dood aangezien één kogel, afhankelijk van waar je geraakt wordt, dodelijk kan zijn. Ook heb je in dit spel geen gezondheid die na een tijdje vanzelf terugkeert.

Word je geraakt, dan begin je te bloeden en ben je gewond aan één van je lichaamsdelen. De delen waar je geraakt kan worden zijn je hoofd – wat uiteraard dodelijk is -, je armen – wat resulteert in minder nauwkeurig schieten – , je benen – dat voorkomt dat je lang en snel kan rennen – en de borststreek. Bij deze laatste heb ik geen nadelig effect kunnen vinden.

Stop je het bloeden niet, dan zal je doodbloeden. Het verzorgen van je verwondingen is niet direct noodzakelijk, maar uiteindelijk zullen de verwondingen in je dood resulteren als je ze lang genoeg negeert. Word je net te vaak geraakt dan zal je zwaar gewond neervallen en dan heb je de optie om één van je teammaten te bevelen om je op te lappen. Schijnbaar is iedereen in je team opgeleid als hospik.

Teamwork
Je missies bestaan grotendeels uit het overnemen van dorpjes of verdedigen van bepaalde punten. Heel af en toe krijg je wat afwisseling in de vorm van het besturen van een voertuig of het bemannen van een machinegeweer op een voertuig. Tijdens de missies die je te voet uitvoert, zul je strategisch gebruik moeten maken van dekking en je teamleden voor het uitschakelen van de vijand. Je teamleden kan je bijvoorbeeld commanderen om een gebouw te ontdoen van vijandelijke troepen of een groepje vijanden onder vuur te nemen terwijl jij ze vanaf de andere kant benadert. Soms krijg je de mogelijkheid om luchtaanvallen of artillerie in te schakelen. Helaas kun je deze alleen gebruiken op vooraf bepaalde plaatsen.

Voor het uitschakelen van vijanden en succesvol volbrengen van secondaire doelen krijg je XP. Heb je genoeg XP, dan stijg je een level en speel je nieuwe wapens, accessoires en perks vrij. Denk hierbij aan meer health of nauwkeuriger schieten met een bepaald wapen. Daarnaast word je aan het eind van een missie ook nog beloond met een bronzen, zilveren of gouden medaille die je punten oplevert om te gebruiken je persoonlijke vaardigheden, die voor elke class gelden, te upgraden. Zo kan je punten stoppen in ‘sprint’ zodat je langer kan rennen of ‘marksmanship’ wat je nauwkeuriger maakt met elk wapen.

Lange missies
Hoewel de eerste paar missies ongeveer 15 tot 30 minuten duren voordat je ze voltooid, zul je bij de verdere missies al snel meer dan een uur bezig zijn per missie. Speel je op de normal  of experienced moeilijkheidsgraad, dan zal het spel op bepaalde punten je vooruitgang opslaan (autosave). Speel je echter op hardcore dan moet je de missie volbrengen zonder af te gaan, want anders mag je onverbiddelijk de hele missie opnieuw doen, ongeacht hoever je bent.

Naast het ontbreken van checkpoints zal in de hardcore modus ook geen vijanden aangegeven worden op je radar of mini map en beschik je niet over een ‘crosshair’. Zoals eerder aangegeven zal je de meeste missies te voet spelen en de programmeurs hebben de ideale route voor je aangegeven. Wijk je hiervan af, dan resulteert dat 9 van de 10 keer in je dood omdat je dan in een vuurgevecht terecht komt zonder enige vorm van dekking. Ik vind het een beetje krom dat je word gestraft voor het tonen van creativiteit. Helemaal omdat dit een tactische shooter is met landschappen waar je in theorie kan gaan en staan waar je wilt.

Samen spelen
Het spel bevat ook een multi-player component. Echter kun je alleen coöperatief spelen. Zo kun je de hele campagne met drie vrienden spelen, wat ook zeker aan te raden is aangezien de AI van je teammaten niet al te best is, maar daar kom ik later op terug. Hiernaast kent Operation Flashpoint: Red River nog 4 andere modi die variëren van het redden van een piloot tot het beschermen van een konvooi.

Net als in de single-player kan je in de co-op modi verder gaan met het ‘levelen’ van je soldaat. Echter door het feit dat een competitieve modus totaal ontbreekt, ben je snel uitgekeken op de multi-player aangezien het keer op keer hetzelfde is, net als in de campagne.

Apatische Jarheads
De AI in het spel is ver beneden pijl. Zo komt het regelmatig voor dat je je teammaten een commando geeft, maar dat ze gewoon blijven staan zonder ook maar iets te doen. Of ze staan nog geen meter bij een vijand vandaan, maar blijven gewoon stug voor zich uit staren zonder het vuur te openen. Zo heb ik ook meer dan eens meegemaakt dat ik het commando gaf om mij te volgen, en dat ik er pas midden in een dodelijk vuurgevecht achterkwam dat mijn teammaten het bevel niet opgevolgd hebben. Het resultaat: dood en een flink eind weer overnieuw spelen. Erg frustrerend kan ik je zeggen.

De AI van de vijand is ook niet al te best. Zo komt het de ene keer voor dat ze niks doen terwijl je voor hun neus staat en de andere keer zijn ze stuk voor stuk scherpschutters die je helemaal van de andere kant van de map je door het hoofd schieten… met een fokking machine geweer! Dit alles resulteert in een frustrerende speel ervaring als je alleen speelt. Ik raad je dan ook aan om de campagne in ieder geval met 3 vrienden te spelen. Op die manier heb je alleen nog maar met de AI van de vijand te maken.

Lullig
Grafisch is het spel matig, zeker gezien de systeemeisen voor de PC versie. Dat alles nogal bruin en grijs is, begrijp ik. Het gebied waar het spel zich afspeelt nodigt immers niet uit tot rijke kleuren. Maar de lage resolutie van de textures en de kleine afstand die je naar voren kan kijken vind ik onvergeeflijk. Het lullige van deze ‘field of view’ is dat vijanden je wél op lange afstanden kunnen zien en dus doodschieten. Dit maakt het spel nog moeilijker dan nodig is.

Er is ook geen variatie in de vijanden zelf. Door het hele spel zal je keer op keer dezelfde vijanden tegenkomen. Daarnaast valt er muzikaal ook weinig te beleven. Alleen in de menu’s zal je muziek horen en dat is constant hetzelfde deuntje, dus dat ben je snel zat. Het geluid is een mix van matig tot goed. Zo klinkt het afvuren van wapens alsof je aan het schieten bent met een klappertjes pistool, maar explosies klinken daarentegen weer erg indrukwekkend. Verwacht je dus een grafisch pareltje of een juweel wat audio betreft, dan slaat ook hier de game de plank finaal mis.

NEGS Oordeel
Het gebrek aan een competitieve multi-player, de slechte AI, matige graphics en inspiratieloos geluid, maken van Operation Flashpoint: Red River een geheel waarin ik teleurgesteld ben. Ik heb de originele Operation Flashpoint gespeeld en dat is nog altijd één van mijn favoriete tactische/sim shooters. Ik had meer verwacht van Red River dan wat ik heb voorgeschoteld gekregen.

Hou je van lineaire tactische shooters zoals Rainbow Six: Vegas, dan denk ik dat je nog wel enig plezier kan beleven aan dit spel. Houd je echter meer van spellen zoals het origineel en ARMA 2 dan adviseer ik je hier ver vandaan te blijven. Ik geef het spel geen Shit-stempel, want je kan zeker slechter krijgen in het genre. Maar meer dan een magere Average kan ik het niet geven.

Website: www.flashpointgame.com

Prijs: € 39,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.