Voordat je begint met spelen moet je eerst kiezen wat je wilt doen: Je kunt kiezen tussen Dance Mode, Workout Mode, Wii Balance Board Mode, Training Mode en DDR school. Ik heb met name het Wii Balance Board getest met dit spel. De rest lijkt me wel vrij duidelijk. In Training mode kun je oefenen met de liedjes en het dansen zonder dat het je punten kost en in DDR School kun je oefenen met de verschillende pictogrammen die voorbij komen in het spel, zodat je zeker weet dat je de juiste beweging maakt.

DDR School
De DDR School is opgebouwd uit lessen, je begint met het oefenen van de linker- en rechterpijlen en langzaamaan krijg je er per les steeds iets bij om mee te oefenen tot je in Les 5 alles tegelijk krijgt. In Workout Modus kun je ervoor kiezen om met de optionele dansmat en controllers te trainen of met het Wii Balance Board. Je moet sowieso je lengte invoeren en het Wii Balance Board kan je gewicht ook meten, zodat je kunt werken aan je BMI (Body Mass Index).

Je kunt tevens kiezen of je met tijd wilt meten hoe hard  je traint of met aantal Kcal. Dat laatste is natuurlijk maar een indicatie en erg hard gaat het niet met de Kcal. Eén liedje verbrandt hooguit 10Kcal in de Basic modus. Voor de rest lijkt deze modus erg op het gewone dansen, met dat verschil dat wordt bijgehouden wat je verbrandt of hoeveel tijd je gespeeld hebt.

Dansmodi
In Dance Modus vervolgens, kun je kiezen tussen Classis Modus en Choreography. In de eerste modus kun je kiezen of je met je Wiimote + Nunchuck speelt gecombineerd met de dansmat en in Choreography speel je sowieso met je Wiimote en Nunchuck bij Beginner, Basic en Difficult, en pas bij Expert mag je ook de dansmat erbij gebruiken. Op dat moment speel je dus met je hele lichaam en moet je een danser op het scherm nadoen. Geen gemakkelijke opgave, dus oefenen in de andere speelsterktes is echt wel vereist.

Alleen of met vrienden of familie
Als je gaat dansen in Classic Modus kun je kiezen of je met één of meerdere spelers speelt. Ik was maar alleen, dus ging ik voor de 1-player modus. Als je met meerdere spelers bent, kun je er nog voor kiezen om Friendship (in groepen dansen, hoogste punten tellen), Sync (tegelijkertijd dansen, laagste score telt) of Family (iedere score telt, het maakt niet uit wie de pijl indrukt) modus te gebruiken. Daarna kom je in een menu waar je nummers kunt kiezen om op te dansen. Tijdens het dansen speel je meer nummers vrij, dus ze staan er nog lang niet allemaal tussen in het begin. Vervolgens kun je per nummer kiezen of je Beginner, Basic, Difficult of Expert wilt dansen. Ik ben van mening dat iedereen Beginner wel kan, dus als je je niet wilt vervelen zou ik direct naar Basic of Difficult modus gaan.

Uitdagingen
Voordat het spel begint, krijg je een Challenge te zien. Tijdens het dansen krijg je namelijk punten en die bepalen, onder andere, of je een Challenge haalt. Als je klaar bent, krijg je te zien welke delen van de Challenge gelukt zijn en je krijgt meteen een nieuwe Challenge. Sommige horen specifiek bij een nummer en voor andere Challenges mag je zelf een nummer kiezen om te spelen. Als het specifiek bij een nummer hoort, staat dit in het nummerkeuze-menu al voorgeselecteerd. Dit geldt behalve voor de Dance Modus ook voor Wii Balance Board modus. Uit ervaring weet ik inmiddels dat de Challenges niet altijd even makkelijk zijn, zelfs niet in Basic of Beginners modus. Ik heb dus nog niet heel veel nummers vrijgespeeld.

In de Opties kun je er overigens voor kiezen om geen combinaties van toetsen te willen. Dit is vooral handig als je alleen met de Wiimote kunt spelen, zonder Nunchuck. Verder vind ik het Opties-menu wel een beetje onoverzichtelijk en niet van alle opties werd me duidelijk wat die optie doet, ook al staat er een korte beschrijving bij. Zo kun je bijvoorbeeld twee dansmat-configuraties zien, maar er staat niet bij wat het verschil is.

Dansers na-apen
In Choreography Modus kun je de danspasjes en armbewegingen doen die bij een nummer horen. Al worden die danspasjes pas getest in Expert-modus. Je krijgt een danser in beeld en die doet een paar bewegingen voor, althans, in Beginner en Basic krijg je daadwerkelijk de tijd om daar goed naar te kijken. Een niveautje hoger moet je bijna tegelijkertijd meebewegen met de danser. Daarna krijg je de pijlen en pictogrammen voor de bewegingen in beeld en moet je het zelf doen.

Ik vind wel erg jammer dat in die modus de dansmat niet meegenomen wordt. Je moet dus pijlen zelf indrukken op de Wiimote. Op zich nog lastig genoeg soms, als je het moet combineren met armzwaaien, maar toch, het leuke aan een dansspel is toch dat je erbij kunt dansen? En zeker als je de pasjes goed wilt leren voor de Expert-modus is het toch wel handig als je ze ook daadwerkelijk met de dansmat kunt oefenen. Maar toch, het moet gezegd, de armbewegingen maken het wel leuker en geven je meer dan in Classic-modus het gevoel dat je met iets compleets bezig bent. Wat me trouwens opviel: de pictogrammen verschijnen echt prima op de beat van de muziek en het spel reageert uitstekend op input van de controllers. Dat was bij Dance Party Pop Hits wel anders….

NEGS Oordeel
Met zo’n 50 nummers om uiteindelijk uit te kiezen, heb je heel wat om voor te spelen, want in het begin heb je maar zo’n 20 procent hiervan. Dat geeft je de kans om elk nummer echt goed te oefenen, tot vervelens aan toe. Dance Dance Revolution: Hottest Party 4 is geen saai spel, ook geen slecht spel en als je een dansmat en/of Wii Balance Board hebt, dan is het echt wel de moeite waard om aan te schaffen. Zeker omdat er ook een speciale Workout Modus in zit, kun je nog werken aan je lijn ook, op een leuke manier.

Website: www.konami.com

Prijs: € 29,99

Verkrijgbaar voor: Wii exclusief

Gast-Negger: Annelies Verhelst

Het ziet er briljant leuk uit. 8 bit monsters die je 8 bit bases belagen. In het geval van Revenge of the Titans is het een tower defence spel. Oftewel je begint met een basisgebouw en er komt een golf van vijanden op je af die proberen je basis te vernietigen. Om deze slechteriken van Mars te stoppen bouw je torens die ze aan flarden schieten. Het kanonnenvoer zijn de grondtroepen van Space Invaders, ja echt. Het is in ieder geval origineel en het verklaart het uiterlijk.

Groot en lomp
Natuurlijk worden de tegenstanders steeds groter en lomper dus moet jij ook steeds grotere en lompere torens ontwikkelen. Hiertoe heeft Revenge of the Titans een heel uitgebreid assortiment mogelijkheden. Elke ronde kan je één ontwikkeling kiezen en zo probeer je steeds beter je grondstoffen te ontwikkelen, wapens te ontwikkelen en je technologie tot nieuwe hoogtepunten te krijgen. Ga je voor upgrades waardoor je huidige torens sneller schieten of besteed je drie rondes aan het ontwikkelen van een laser toren? Leuke keuzes die ook je spelstrategie bepalen.  Ook je financiën blijven bewaard over de velden heen dus het is een uitdaging de tegenstander zo goedkoop mogelijk het hoofd te bieden en veel over te houden voor als het moeilijk wordt.

Beetje flauw
Grafisch is het dus grappig, maar niet bijzonder mooi. Het is duidelijk te merken dat de makers zichzelf hilarisch vinden met de flauwe stemmetjes en grapjes tussendoor. Persoonlijk vind ik het allemaal een beetje flauw (en dat van iemand die kon lachen om Duke Nukem, mijn grens is laag!).

Het spel kent drie opties: campaign, endless mode of survival en die spreken voor zich en lijken erg op elkaar. Het gebrek aan verassingen kenmerkt ook het spel zelf, wat een aaneenschakeling van meer van hetzelfde is. De monsters komen het veld binnen en gaan zo snel mogelijk naar je basis. Bouw je resource verzamelaars, bouw je torens, wacht af. En hé, na tien levels een eindbaas. Ooit werkte dit in de tijd van Space Invaders en Pacman omdat we geen keus hadden, maar nu niet meer.

Niet veel om handen
Verder is er weinig te zeggen over het spel, want er is ook niet meer. Ik vind het een grappig spelletje, maar na een paar uurtjes was ik er toch echt klaar mee. Mocht iemand dit spelen en vertellen dat in de tweede helft van het spel de grote verassing ligt, laat het horen. Als het op de IPad zou werken zou het een leuk spelletje voor op een druilerige dag op de camping zijn. Maar op de PC voor 20 euro? Dan zou ik het lekker laten liggen.

NEGS Oordeel
Revenge of the Titans is op zich een leuk spelletje, grappig en merkbaar met veel liefde vormgegeven. Maar zeker nog geen volwassen spel voor een serieuze prijs. Ben je een groot fan van Tower Defence games? Er zijn betere spellen voor minder geld. Ben je fan van 8 bit spellen? Speel dan 8 bit spellen zou ik zeggen. Alleen kopen voor een prikkie dus.

Website: www.puppygames.net

Prijs: € 19,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC en Mac

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Puzzelen in 3D

Het concept van Puzzle Dimension is simpel: verzamel alle zonnebloemen door met een bal door het level te rollen. De bal kan alleen naar naburige tegels rollen of over een tegel dan wel afgrond heen springen ter grootte van één tegel. De uitdaging tijdens het oplossen van de puzzels komt van de tegels met speciale eigenschappen. Zo heb je tegels die verdwijnen als je er een keer overheen rolt, ijstegels waar je in een rechte lijn overheen glijdt, tegels die in vlammen uitbarsten als je er een keer overheen rolt, trampolines die je 3 tegels verder doen springen en ga zo maar door.

In het begin spelen de puzzels zich af op een plat vlak, maar latere puzzels bestaan uit een driedimensionaal figuur waar je overheen, onderdoor en langs rolt. Dit vergt aardig wat ruimtelijk inzicht van de speler, maar de behulpzame camera die afzonderlijk van de bal bestuurd wordt, helpt met inschatten waar je terecht gaat komen als je bijvoorbeeld van een tegel afrolt naar een lager niveau.

Puzzelen op eigen tempo

In Puzzle Dimension draait het niet om snelheid of reactievermogen, aangezien je elke puzzel op je eigen tempo kan voltooien zonder tijdlimiet. Als je eenmaal alle puzzels hebt opgelost, is het mogelijk om je score te verbeteren. Hierbij komt echter wel snelheid om de hoek kijken.

Door grote delen van de levels snel achter elkaar te ‘ontpixelen’ bouw je combo’s op die de score vermenigvuldigen. Een zo hoog mogelijke score behalen, vraagt niet alleen  om snelheid maar je zal ook alternatieve oplossingen moeten vinden waarbij je over zoveel mogelijk tegels rolt om ze te ‘ontpixelen’.

Visueel pixelgenot

Visueel is het spel een genot voor het oog. Aanvankelijk is alles opgebouwd uit pixels maar zodra je in de buurt komt spatten de pixels uiteen en wordt het echte figuur zichtbaar. Op het feit na dat dit een mooi visueel effect geeft, maakt het ook meteen duidelijk waar je wel en niet geweest bent. Het spel is ook in 3D te spelen.

Tegelijk met de visuele verandering past ook de muziek zich aan het ‘ontpixelen’ van het level aan. In het begin klinken de deuntjes op de achtergrond als 8-bit muziek maar worden langzaam maar zeker meer eigentijdser naarmate je over de tegels rolt. De muziek is in zowel 8-bits en eigentijdse vorm leuk om te horen en hoewel geen enkel deuntje echt uitblinkt, zal je je er ook niet aan storen tijdens het spelen.

NEGS Oordeel

Puzzle Dimension is een zeer geslaagd puzzelspel dat de speler stap voor stap moeilijkere puzzels voorschotelt. Met de 100 levels waar het spel uit bestaat, krijg je veel speel plezier voor je geld en de retro stijl is bijzonder geslaagd.

Doctor Entertainment zijn er met hun debuut-game in geslaagd een ontzettend goede game af te leveren die je als puzzelliefhebber niet mag missen. Voor puzzelaars dus een must-have en voor degenen die wel een puzzelspel willen proberen, is dit een goede game om in het genre te stappen. Wat mij betreft een absolute aanrader en daarom krijgt Puzzle Dimension een dikke Approved stempel.

Website: www.puzzledimension.com

Prijs: € 9,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, PC en Mac

Gedegen maar niet bijzonder
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: F.E.A.R. 3 is een gedegen shooter. Ik ga er een aantal alinea’s aan wijden, maar met de bovenstaande boodschap is eigenlijk alles zo’n beetje wel gezegd: FEAR 3 blinkt nergens echt in uit en heeft ook geen tenenkrommende zwaktepunten.

Het flinterdunne verhaaltje vermaakt tijdens het spelen, maar is na de eindcredits al snel vergeten en ook de aardige multiplayer features zullen geen nieuwe zielen winnen. FEAR 3 weet de nobele kunst van het ‘middle of the road’ gamedesign tot verbluffende hoogtes te verheffen en dat is op zich best knap!

Luister naar de stemmen
Net als de voorgaande delen van F.E.A.R. stap je in de schoenen van de stoicijnse Point Man. Hij is het enige overlevende lid van het First Encounter Assault Recon (F.E.A.R.) team dat in een bittere strijd verwikkeld is met het Armacham Technology instituut en diens sinistere experimenten: het uit de horrorfilm The Ring ontvoerde demonische meisje Alma Wade en Point Man’s halfbroer Paxton Fettel.

In het begin wordt Point Man door Fettel uit een cel van Armacham bevrijd en vanaf dat moment begint een daverende vlucht door kapot geschoten ruines, verlaten stadswijken en donkere steegjes op zoek naar… Tja, naar wat eigenlijk? Ik moet je bekennen dat ik na enkele minuten het verhaal al compleet kwijt was, maar gezien de lineaire opzet van de missies maakt dat ook niet uit: door middel van voiceovers krijg je elke keer weer netjes verteld welke kant je op moet rennen en welke bad guys je aan gort moet knallen. En dat is ook waarvoor we gekomen zijn, toch?

Sneaky vijanden
En met dat schieten zit het wel snor: FEAR 3 heeft een prima selectie aan (ietwat standaard) wapentuig om de toch wel erg generieke tegenstanders te bestrijden. Die gevechten spelen lekker: de controls voelen fijn, er is veel grafisch geweld op het scherm en de diverse lokaties bieden genoeg plekken om dekking te nemen of alternatieve routes te kiezen. En dat is iets wat je veel zult doen: de AI van de soldaten van Armachan haalt namelijk alles uit de kast om het je erg moeilijk te maken. Zomaar een level binnenstormen eindigt vaak met een dode Point Man.

Je tegenstanders gebruiken sneaky tactieken en communiceren die ook met elkaar. Tel daarbij op dat de welbekende bullet-time weer zijn entree maakt en je zult je tijdens de gevechten niet snel vervelen. Enkele keren gedurende de game kruip je in een soort mech-achtige constructie en beuk je jezelf als een razende door de muren van gebouwen heen terwijl je dozijnen soldaten verpletterd. Uiteraard zijn er eindbaasgevechten, is er een ‘turret-scene’ en wisselt het strijddecor om de twee tot drie levels om je net dat beetje afwisseling te geven zodat je door blijft spelen.

Broederliefde
Leuk is dat zodra je een level met Point Man hebt uitgespeeld, je het nog een keer kunt spelen met Paxton Fettel. Fettel houdt er een compleet andere manier van spelen op na: in plaats van bruut wapentuig zet hij zijn geniepige paranormale krachten in om tegenstanders te bezetten en tegen elkaar te laten vechten. Het contrast tussen beide speelstijlen is aantrekkelijk en levert een leuke afwisseling op. Uiteraard heeft het verhaal van FEAR 3 voor elke broer een andere afloop en speelt de gespannen verstandshouding tussen de broers een belangrijke rol in deze climax.

Horror zonder horror
Een belangrijk en zeer smakelijk ingredient van de vorige F.E.A.R. games was het horror element. De spanning werd regelmatig zinderend hoog opgevoerd en je wist nooit wat je om dat volgende hoekje kon verwachten. Het is dus ook erg teleurstellend dat FEAR 3 die sferische momenten heeft ingeruild voor een overdaad aan (spectaculaire) shoot-outs.

Er is een klein vleugje horror te bespeuren en het spel heeft een vrij duister sfeertje, maar over het algemeen valt er weinig meer echt te griezelen. Deze beslissing valt te betreuren en maakt van FEAR 3 een erg standaard shooter met hier en daar wat horror in plaats van een gejaagde survival shooter.

Onderhoudende multiplayer
Gelukkig is er meer! Zo kun je samen met een vriend de gehele campaign in co-op spelen. Naast co-op biedt FEAR 3 een groot aantal verschillende multiplayer opties. In Soul King gaan spelers elkaar te lijf met bezeten soldaten om zo een zo groot mogelijk aantal zielen te verslinden. Dit levert intense gevechten op die door de paranormale krachten van Fettel net weer een beetje anders aanvoelen dan het standaard PVP geknal. Een variatie op Soul King is Soul Survivor waar slechts één speler de andere soldaten in bezit kan nemen, terwijl de overgebleven spelers hem proberen te bevechten.

In Contractions werk je met drie andere spelers samen om steeds groter wordende aantallen zombie soldaten uit je basis te weren. Tussen de waves door verzamel je kratten wapens en ammunitie en repareer je de muren rond je huisje. Het is schaamteloos gejat van Call of Duties Zombie-modus, maar het speelt lekker. Tenslotte is er de kleurig genaamde F**king Run modus: vier spelers proberen een steeds dikker wordende mistwolk te ontsnappen terwijl er allerlei obstakels en tegenstanders in hun weg geworpen worden.

NEGS Oordeel
Uiteindelijk weten zelfs de aanstekelijke multiplayer modi FEAR 3 niet te verheffen boven het soms irritant aanwezige ‘middle of the road’ gehalte. Het is beslist geen slechte game, maar door het ontbreken van de juist zo fijne horror elementen die we van deze serie gewend zijn en de generieke gameplay en levels zal FEAR 3 te boek gaan als één van de talloze shooters die op dit moment op de sterk verzadigde shootermarkt verkrijgbaar is. NEGS advies: wacht een paar maanden en schaf de game aan voor een leuk budget prijsje!

Website: www.whatisfear.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Weinig origineel
Op zich is het begrijpelijk dat EA weinig ruchtbaarheid heeft gegeven aan Shadows of the Damned. Het plot van de game, de gameplay zelf, de vijanden – deze keer weer eens demonen -  en zelfs de graphics hebben we allemaal al eens eerder gezien.

Mijn allereerste indruk van de game was dan ook ‘been there, done that, got the T-Shirt’. Maar hoewel de gebruikte elementen al duizenden keren gerecycled zijn, weet Shadows of the Damned het geheel met zo’n charme neer te zetten, dat ik de game gaandeweg steeds meer ging waarderen. Wellicht heeft dat ook te maken met het feit dat de game zichzelf niet zo serieus neemt.

Demonen jagen op zijn Spaans
Je speelt de demonenjager Garcia Hotspur, een foute coole gast met een extreem stoere gun en een vreselijk fout accent. Het doet mij denken aan Antonio Branderas, en dan met name in zijn rol ‘Puss in Boots’ uit de film Shrek. Garcia weet de Demonen goed dwars te zitten en dat heeft natuurlijk gevolgen.

Garcia heeft een meisje, Paula, waar hij helemaal gek van is en zij is het ideale slachtoffer van de smerige spelletjes van de demonen. De opperdemoon Fleming ontvoert haar persoonlijk en martelt haar iedere keer dood. Het liefst zoveel mogelijk voor de ogen van Garcia. Garcia laat het er niet bij zitten en vertrekt naar de poorten van de hel om zijn meisje terug te halen. Deze poorten zijn te vinden op het eind van een snelweg. Geheime demoneninformatie? ‘Not according to the Internet!‘, aldus Garcia die in de introfilm de vierde wand doorbreekt. De toon is gezet.

Geweer? Geef mij maar Johnson!
Wel origineel, en best wel erg grappig, is Garcia’s geweer. Dat is namelijk niet zomaar een pistool maar een ex-demon genaamd Johnson. Deze bijdehante kerel kan in alles veranderen wat Garcia wil. In de game houdt dat voornamelijk in een fakkel en drie soorten geweren. In de tussenfilmpjes kan Johnson ook nog veranderen in allerlei andere coole apparaten zoals een motor.

Johnson is een beetje de gids door de hel. Hij weet alles van zijn soortgenoten en hij kent de weg en de manier van leven in de hel en daar vertelt hij graag over. Zo heb ik geleerd dat Demonen niks meer hebben om over te praten en daarom maar gedachteloze moordmachines zijn, dat demonen eigenlijk alleen maar elkaar hebben om op te eten en dat ligt en (losse) tanden eigenlijk illegaal zijn. Het hele gebeuren is wat ludiek en geeft de extreem duistere, gewelddadige en bloederige setting iets geheel luchtigs. Niet luchtig genoeg? Wat dacht je van de savepoints? Een oude vriend van Johnson laat bij elk savepoint een sprankelende drol achter.

Knallen in de derde persoon
Shadows of the Damned is een Third Person Shooter gemaakt op de welbekende Unreal Engine. Hierdoor zijn de graphics erg generiek, wordt er gebruik gemaakt van ‘scripted events’ en speelt het gebeuren erg vertrouwd. Je kan lekker rondrennen terwijl je schiet en je kan ook preciezer richten. Een leuke vernieuwing is de mogelijkheid je in één keer om te draaien. Zo kun je langs je vijanden rennen en je in één keer omdraaien om zo je vijanden onder vuur te nemen.

Je hebt drie soorten geweren tot je beschikking die je het beste kan omschrijven als: standaard pistolen, zwaar en langzaam en een mitrailleur. Elk heeft zijn eigen soort tanden, oftewel ammunitie. Tof is dat je tijdens de gevechten heel snel kan schakelen tussen deze geweren. Ook heb je de mogelijkheid met Johnson een grote vuurbal af te schieten. Hiermee kun je geitenkoppen licht laten geven (niet vragen, gewoon aannemen) en demonen een brandende pijn doen. Als je te dichtbij een demoon bent, kan Johnson spontaan veranderen in een fakkel en die ram je dan fijn door het oog van je tegenstander.

Superdemonen
De weg naar Fleming’s kasteel – die overigens gek is van opera – is lang en onderweg zul je naast de reguliere demonen ook vele superdemonen tegenkomen. Sommigen hiervan zijn echt reusachtig en een zeer imposant gezicht. Elke superdemon heeft een zwakke plek, en 9 van de 10 keer is dat een grote bloedcapsule waarmee de demon zijn krachten voedt. Deze kapotschieten is het devies.

Sommige van deze superdemonen hebben hun bloedcapsule verstopt zitten. Vaak moet je dan eerst deze vinden en dat doe je meestal door slim gebruik te maken van licht of duisternis. Een goed geplaatste lichtkogel kan wonderen doen en de zwakke plek van de demon tevoorschijn toveren. En soms is de zwakke plek van een demon alleen maar zichtbaar in het duister. De gevechten met deze superdemonen kunnen nog behoorlijk uitdagend zijn, hoewel het trucje van licht en bloedcapsules wel veel herhaald wordt.

Dwalen door Duisternis
Een spannend element in Shadows of the Damned is de duisternis. Deze grijpt op sommige momenten razendsnel om zich heen en sommige gebieden zijn alleen maar omgeven door duisternis. Hier doorheen waden is geen sinecure voor Garcia, en langzaamaan zal deze duisternis je gezondheid wegvreten. Snel hier doorheen rennen en op zoek gaan naar lichtbronnen – zoals de eerdere genoemde geitenkoppen – is dan nodig om te overleven.

Gelukkig zijn er genoeg hulpmiddelen voor Garcia om in leven te blijven. Zo vindt hij in de duisternis kloppende harten die hem meer weerstand tegen de duisternis bieden. Maar ook kan hij sterke drank vinden waarmee hij zichzelf kan genezen (in de hel is veel alcohol drinken namelijk goed voor je) en diverse witte en rode diamanten. Hiermee kan Garcia goederen kopen en zichzelf upgraden. Denk hierbij aan ammunitie, meer gezondheid en meer schade met je wapens.

NEGS Oordeel
Shadows of the Damned is niet origineel en toch weer wel. Vernieuwend is de game niet, maar hij is zeker weten vermakelijk. De game weet luguber en luchtig tegelijk te zijn en zal liefhebbers van demonen slachten zeker aanspreken.

Ik heb me uitstekend met deze game vermaakt en hoewel hij niet origineel is, biedt hij zeker waar voor je geld. Het is zonde dat deze game weinig furore heeft gemaakt, want deze game verdient het om door een grote groep gamers gespeeld te worden. Absoluut Approved!

Website: www.ea.com/shadows-of-the-damned

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360