Er was eens een familiedrama
In de goede oude tijd was Red Faction een openbaring. Had je een gebouw vol slechteriken waar je niet doorheen kwam, loop dan gewoon om het gebouw heen. Blaas een gat in de muur en val ze in de rug aan. Of je loopt naar de watertoren ernaast en hakt daar een poot om. De watertoren stort met luid geraas naar beneden en het complete gebouw wordt verwoest. Briljant toch? Deze vrijheid is een belangrijk onderscheidend vermogen ten opzichte van de vele andere shooters die we kennen en de reden dat ik altijd een zwak heb gehouden voor deze serie. Nu zijn we alweer bij het vierde deel beland.

De Red Faction serie gaat over de familie Mason die op Mars aan het werk is als mijnwerker. Elk deel is het een nieuwe generatie die de strijd aangaat tegen het kwaad, veelal de gierige mijnbazen. In deel 4 gaat de zoveelste kleinzoon Mason aan de slag met een nieuwe tegenstander. Een groep slechte extremisten luizen je er in en Mars wordt overspoeld door de oorspronkelijke bewoners: Monsters! En deze zijn erg bewegelijk, rennen rond over de plafonds, om palen heen, springen grote stukken om je aan te vallen en ze zijn er in vele soorten en maten. Prima kanonnenvoer!

Aantrekkingskracht
De ongeveer 10 uur durende single player is deze keer een lineair verhaal. Dat betekent dus de gebaande weg volgen. Er zijn ook heerlijke nieuwe wapens ontwikkeld om mee te werken, een grote stap vooruit wat mij betreft. Mijn favoriet is de magneet. Je schiet een magneet op bijvoorbeeld een gebouw en de andere helft van de magneet aan de andere kant van de ruimte. De magneten zoeken elkaar vervolgens op. Alles wat aan de magneet zit vliegt door het veld, kapot beukend wat in de weg zit met hopelijk een handvol tegenstanders ertussen.

Zeker de eerste helft van het spel gebruik je nauwelijks andere wapens dan de hierboven genoemde magneten. Wat is de lol van een shotgun als je een compleet dak op iemand kan laten storten? Ook nieuw is dat je dingen kan repareren. Erg fijn als je per ongeluk een brug kapot hebt geschoten waar je nog overheen moet lopen. De physics zijn behoorlijk arcade, dus heel erg is het niet als je zelf een muur op je hoofd krijgt die tegenstanders zou vermorzelen. Hier hadden ze van mij iets meer realisme in mogen bouwen. Dat had het spel een stuk spannender gemaakt.

Passie voor slopen verplicht
Om van Red Faction Armageddon te genieten, moet je slopen wel heel leuk vinden. Het spel zelf is niet al te moeilijk en je hebt de ruimte om zo creatief mogelijk je tegenstanders te vermorzelen. Levels waar je weinig kan slopen zijn dan ook snel saai. Daarnaast kan je overal waardevolle tonnetjes vinden waarmee je belangrijke upgrades kan ontwikkelen. Het is dus best belangrijk om goed rond te kijken en praktisch alles te slopen wat je tegenkomt.

Mocht je nooit een Red Faction game hebben gespeeld, dan is het wellicht handig om eerst het vorige deel te spelen, Red Faction: Guerilla. Deze is lekker goedkoop en dan ontdek je snel of je het concept wat vindt. Grafisch loopt de vorige game natuurlijk wel achter. Directx 9 is zó 2009.

Regenboog ruftende pony
Het verhaal verloopt goed en afwisselend met voldoende cutscenes en missies met diverse wagens. Het is een oppervlakkig behangetje zonder diepgang, maar ze weten er de sleur er meestal mee te doorbreken. Ook mag je regelmatig in marswagens rijden of een mechwarrior pakje aantrekken, een welkome afwisseling. Mocht je de single player uitgespeeld hebben, dan kan je een ‘New game+’ starten met meer wapens om vrij te spelen en nieuwe mogelijkheden. Dit komt de herspeelbaarheid zeker ten goede en vind ik een erg mooie aanvulling. Persoonlijk heb ik het niet zo op alle bonuswapens, maar als je altijd al een regenboog ruftende my little pony als moordwapen had willen hebben, dan is dit je kans.

Hoewel het verhaal afwisselend genoeg is, is het spel niet echt spannend. Voortdurend wordt er geroepen dat je haast moet maken om de boel te redden. Maar je kan gerust de andere kant op lopen en de wereld op je gemak verkennen. Dit geeft op zich wel een heel relaxed gevoel, maar je mist wel de rush die je van andere spellen kent. Grafisch is de game overigens best aardig, maar ondanks de Directx 10 en 11 ondersteuning is het toch niet echt adembenemend geworden. Wel is het spel nagenoeg bugvrij en heb ik de game niet kunnen laten vastlopen. Mijn complimenten!

Bonus-games
Red Faction Armageddon kent ook nog bonusspellen die zeker de moeite waard zijn. Solo kan je destructiespellen doen. Hierin moet je binnen een vastgestelde tijd zoveel mogelijk gebouwen slopen om punten te scoren. Heerlijk! Een andere spelmodus is ‘infestation’. Dit is een soort survival modus die je solo zowel als met (onbekende) vrienden kan spelen. Hierbij zit je in een klein gebouw en krijg je golven monsters over je heen. Ook kan je missies uitvoeren zoals het beschermen van een gebouw tegen golven monsters en zeker in latere levels wordt dit moeilijk genoeg om te moeten samenwerken. Dit soort bonusspellen zijn, zover ik weet, uniek in het shooter genre en ze zijn goed gelukt.

NEGS Oordeel
Ik geniet er van het betere sloopwerk, dus voor mij is Red Faction: Armageddon een must. Het spel speelt relaxed, het verhaal is afwisselend genoeg om het leuk te houden, maar het is wel veel van hetzelfde. De herspeelbaarheid is groot en het ziet er allemaal goed uit. Echt spannend is het helaas niet en de psyhics zijn niet heel realistisch. Daarom scoort de game net geen goud. Maar het is wel een lekkere snack en een fijne afwisseling binnen het genre. Approved!

Website: www.redfaction.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Van LEGO kun je alles stukmaken
Een van mijn jeugdvriendjes vond niets zo leuk als een LEGO-vliegtuig of ruimteschip de lucht in gooien en die vervolgens in stukken te laten klappen op de vloer. De LEGO-computergames lijken wat dat betreft speciaal voor hem gemaakt, want eigenlijk ben je meer LEGO aan het afbreken, dan dat je het aan het bouwen bent.

In LEGO Pirates of the Caribbean speel je door de 4 Pirates-filmverhalen heen – The Curse of the Black Pearl, Dead Man’s Chest, At World’s End en het onlangs in de bioscoop uitgebrachte On Stranger Tides. Marketingtechnisch is uiteraard gekozen voor een verpakking gebaseerd op voornamelijk dit laatste deel, maar in het spel krijgt elk avontuur evenveel aandacht. Je trekt erop uit met Captain Jack Sparrow en kornuiten, waarbij je van het begin af aan mag rondmeppen met je zwaard en alles in je omgeving lekker stuk kunt maken.

LEGO-realiteit
Grafisch ziet LEGO Pirates er geweldig uit. De combinatie van realistische achtergronden en omgevingen, gecombineerd met huisjes, beesten, schepen, planten en meer van LEGO, zorgen voor een unieke sfeer. Bijna alle meubels, kratten, planten en bomen kun je, tot de LEGO-elementen waaruit ze zijn opgebouwd, stukslaan waarna ze met een bevredigend gerinkel tot LEGO-nopjes uiteenspatten.

De nopjes verzamel je en kun je gebruiken als geld, om nieuwe personages mee te ontsluiten en cheats te kopen. Elk level kent daarbij een ‘True Pirate’-uitdaging, wat inhoudt dat je voldoende nopjes moet verzamelen om een meter vol te krijgen. Voor een verstokte verzamelaar als ik de juiste impuls om vanaf het begin los te gaan op alles wat voor mijn zwaard komt.

Voor de echte (lief)hebberds
Naast de True Pirate-uitdaging zijn er ook nog 10 scheepjes in flessen in elk level verborgen en kan Jack Sparrow zijn kompas gebruiken om 8 verborgen voorwerpen te vinden. Die voorwerpen heb je soms ook nodig om een level tot een goed einde te brengen. Al deze uitdagingen leveren je een gouden LEGO-steen op, waarmee je in de ‘hub’ (van waaruit je de avonturen start) voorwerpen kunt bouwen die je weer nieuwe cheats opleveren. De herspeelbaarheidsfactor van het spel wordt hierdoor zeer groot, want je kunt niet meteen elk voorwerp of flesje vinden de eerste keer dat je een level doorspeelt. Er zijn namelijk verschillende personages met verschillende kwaliteiten, die elk nodig zijn om bepaalde obstakels uit de weg te ruimen of puzzels op te lossen.

Nadat je het spel de eerste keer hebt uitgespeeld, zit je op zo’n 50% van het totale spel. Om de andere helft uit te spelen, zul je de verschillende personages vrij moeten spelen. Pas dan kun je in elk level de geheime gebieden betreden, waar nieuwe puzzeltjes en uitdagingen op je liggen te wachten. Heerlijk!

Breng een scheepsmaat mee
Er zijn in het spel 90(!) personages vrij te spelen, dus je begrijpt dat er nogal wat speeltijd in LEGO Pirates gaat zitten. Leuk is dat ondanks dat de LEGO-poppetjes allemaal erg op elkaar lijken, je toch duidelijk verschil ziet in de manier waarop de personages zich gedragen. Zeker LEGO Jack Sparrow is gewoon Johnny Depp in LEGO-vorm.

De vier filmverhalen worden verteld met de gebruikelijke en zeer grappige LEGO-humor, al is het wel handig als je de gelijknamige films eerst gezien hebt. Soms is het namelijk erg onduidelijk wat er nou precies aan de hand is. Maar tijdens het spelen kreeg ik elke keer zin om de Pirates-films zelf te gaan bekijken.

Het hele spel is te spelen met drop-in coöp, waarbij het scherm diagonaal in twee wordt gesplitst wanneer je uit elkaar gaat en weer samengevoegd wordt als je bij elkaar in de buurt komt. Ik vond dit nogal chaotisch, maar mijn vriendin vond het lekker spelen. Wat mij betreft bleven we bij elkaar in de buurt om de leuke coöp-puzzels te lijf te gaan.

Bugs of the Caribbean
Deze puzzels en uitdagingen in het spel zijn zeer afwisselend, waardoor ik me nooit ging vervelen. Dan weer ben je op schattenjacht op een eilandje, dan zit je middenin een kanonnengevecht op zee. De ene keer vecht je tegen zeemonsters, een level later word je achterna gezeten door kannibalen, terwijl je opgesloten bent in een ronde kooi van beenderen. De verrassingen volgen elkaar in rap tempo op. De verzamelaar in mij wil daarbij ook nog eens alles hebben wat het spel biedt, wat dus voor een zeer complete spelervaring zorgt.

Ik liep echter wel tegen twee erg storende bugs aan, allebei in het laatste deel On Stranger Tides. Zo raakte een tegenstander in een loop, als ik eerst haar handlangers uitschakel en dan pas achter haar aanga en liep de Playstation 3 zelfs 2 keer vast in het eindgevecht tegen Blackbeard! Hopelijk lost Traveller’s Tale dit nog met een patch op, want dit kan eigenlijk niet. Toch een ‘black spot’ op de totale beleving, zeker op het einde.

NEGS Oordeel
Maar op de twee bugs die ik tegenkwam na, is LEGO Pirates of the Caribbean een zeer compleet spel. Vier afzonderlijke leuke avonturen – prachtig vormgegeven, een piratenbootlading aan verzamelbare personages en puzzelvoorwerpen en tot slot een herspeelbaarheidsfactor van jewelste.

Dit is de LEGO-computerspellen licentie op zijn top. Goed, de LEGO-spellen zijn niet voor iedereen weggelegd, maar ben je een liefhebber van zowel LEGO op de computer als Pirates of the Caribbean, dan is dit deel gewoon Gold. Piratengoud!

Website: www.lego.com

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Wii, Xbox 360 en PSP en Nintendo DS/3DS (wijkt af)

Gespeeld op: Playstation 3

Welkom in de jaren 40!
L.A. Noire speelt zich af na de tweede wereldoorlog. Agent en oorlogsveteraan Cole Phelps komt als groentje bij de politie werken in de hoop de straten van Los Angeles weer veiliger te maken. Je volgt zijn carrière aan de hand van allerlei misdaden die opgelost dienen te worden. Phelps begint als straatagent, maar zal zich uiteindelijk omhoogwerken tot rechercheur.

Rockstar houdt ervan alles zo authentiek mogelijk uit te werken en ook bij L.A. Noire is dit het geval. De auto’s, mode, muziek en de bezienswaardigheden van L.A. zijn allemaal verwerkt in deze game. De puristen onder ons moeten wel weten dat L.A. niet exact is nagebouwd. Dit bleek namelijk te onhandig te zijn voor spectaculaire achtervolgingsscènes. Wel weer authentiek zijn de moorden waarop deze game gebaseerd zijn. Een luguber detail, maar de Black Dahlia moord speelt een grote rol in deze game. Alle zaken in deze game zijn overigens fictief.

Open wereld met sturing
Natuurlijk is L.A. Noire weer een open wereld game, ook wel free roaming game genoemd, maar in L.A. Noire word je wel iets meer gestuurd dan in andere open wereld games. Op zich ben je vrij om te gaan en staan waar je wilt, maar als je een zaak wil oplossen, dan zul je toch plichtmatig je clues en locaties moeten afwerken, en in de volgorde daarvan zit weinig variatie.

L.A. Noire is sowieso anders dan zijn open wereld collega’s, want hoewel de game alle elementen bevat van free roaming: autorijden, rondrennen, auto’s vorderen, knokken en schieten; staat het adventure element centraal in L.A. Noire. De game is opgedeeld in flink wat (moord)zaken en elke zaak is een episode waarin het mysterie opgelost moet worden.

Truth or Dare
Bij moordzaken moeten natuurlijk talloze mensen ondervraagd worden en daar zit het meest vernieuwende en de grootste uitdaging van L.A. Noire. Iedereen heeft namelijk wel wat te verbergen en zal dus zelden de hele waarheid vertellen. In de dialogen ondervraag je mensen met behulp van de clous die je vindt en de standaardvragen die een goed agent natuurlijk altijd stelt zoals ‘wanneer heb je het slachtoffer voor het laatst gezien?’.

Wanneer de ondervraagden antwoorden, is het aan jou om te bepalen of zij de waarheid vertellen of dat ze iets achterhouden. Je hebt 3 keuzes: Truth, Doubt en Lie. Bij Truth ga je er van uit dat de waarheid gesproken wordt en zal Phelps op een nette manier doorvragen. Bij ‘Doubt’ slaat Phelps een andere toon aan die dwingender en intimiderend overkomt. Bij ‘Lie’ ga je er vanuit dat er keihard gelogen wordt en dat de ondervraagde direct iets met de moord te maken heeft. Als je hier voor kiest, zul je wel bewijs moeten aanleveren om je beschuldiging hard te maken.

Gezichten lezen
Of mensen liegen of niet, is vaak van een gezicht af te lezen. Tenminste, als je veel mensenkennis hebt. Phelps wordt geacht dit te hebben, dus het is aan jou om de gezichten van de ondervraagden af te lezen en aan de hand daarvan samen met verzameld bewijs en clous te concluderen of iemand de waarheid spreekt of niet. Speciaal hiervoor zijn alle gezichten van de acteurs die de personages spelen, gefilmd met 32 camera’s. Dit zorgt voor zeer natuurlijke gezichtsbewegingen waarbij zelfs de kleinste zenuwtrekjes getoond worden. Geniaal gedaan!

Bepalen of iemand de waarheid spreekt is overigens wel bijzonder lastig. Zelfs met je clous en bewijzen in de hand. Als iemand je strak aankijkt en een beetje opgewonden reageert, ben je geneigd deze persoon te geloven, maar de game kent een aantal glasharde leugenaars! Daarbij maakt de game gebruik van een autosave feature en kun je niet een paar stappen terug inladen. Je kan alleen maar doorgaan waar je gebleven bent. Dit betekent dat de keuze die je maakt bindend is. Dat voert de spanning op en maakt de game uitdagender.

Hints en directe feedback
L.A. Noire heeft een subtiel hintsysteem, wat je inspecteurswerk vergemakkelijkt. Zo hoor je subtiele achtergrondmuziek (natuurlijk in jaren 40 stijl) wanneer er nog clues op de plaats delict aanwezig zijn en gaat je gamepad trillen als je in de buurt van een clue bent die nader bestudeerd kan worden. Deze hints kun je overigens uitzetten wat de game nog uitdagender en misschien wel geloofwaardiger maakt, maar in de praktijk komt het dan neer op dat je overal wezenloos op de knop blijft drukken in de hoop een clou te vinden.

Wat je helaas niet uit kan zetten, is de directe feedback die gegeven wordt als je een keuze maakt in een dialoog. Per direct weet je of je keuze goed of fout is. Dat hoor je aan de muziek die gespeeld wordt en omdat Phelps een vinkje of een kruisje achter de vraag zet. Dit vind ik een beetje jammer. Als je een keuze maakt als inspecteur, dan ga je er vanuit dat dit de juiste keuze is. Als je er voor kiest iemand te geloven, dan weet je niet direct daarna of dat slim was. Het foute antwoord haalt je uit die waan plus dat het je demotiveert. Helemaal omdat je weet dat je de boel niet terug kan draaien. Deze feedback had wat mij betreft op het eind van de case pas gegeven moeten worden.

Intuïtie en ervaring
Phelps doet gaande weg ervaring op wanneer hij mensen ondervraagt en kleine zaken oplost die zich tijdens de grote zaken voordoen. Denk hierbij aan een overval of een uit de hand gelopen burenruzie. Deze zaken worden gemeld over de politieradio en je kan ze, als je wilt, negeren. Echter kan het geen kwaad ze op te lossen, want ze leveren mooi extra XP op. En met deze XP stijgt Phelps weer in rank.

Stijgen in rank maakt Phelps overigens niet beter in schieten, rijden of vechten. Elke rank is gekoppeld aan een beloning en de belangrijkste beloning is een intuïtiepunt. Hiermee kun je verschillende dingen doen. Zo kun je alle clous op een locatie laten tonen of kun je intuïtie gebruiken in dialogen. Hierbij heb je 2 opties: een fout antwoord weg laten strepen of ‘het aan de community vragen’. Dit laatste is handiger dan je denkt. Als je hiervoor kiest zie je namelijk hoeveel procent voor welk antwoord gekozen heeft. Daarnaast krijg je de hint hoeveel mensen het antwoord goed hadden na het gebruik van intuïtie. Als dit getal hoog is, dan weet je dat je het beter aan de community kan vragen. Op deze manier voegt online gamen zeker iets toe aan de speelervaring.

Gevaar op de weg
Zoals gezegd kun je ook autorijden in L.A. Noire en dit gaat net zoals al die andere open wereld games: beroerd. Phelps is, als ik hem bestuur, een gevaar op de weg. Zelfs als ik netjes probeer te rijden, bots ik alsnog wel tegen iets of iemand aan. Laat staan als je een crimineel moet achtervolgen. De game kent diverse achtervolgingsscènes en die vallen om den drommel niet mee om tot een goed einde te brengen. Dit komt ook een beetje omdat de wereld eigenlijk niet zo heel erg goed reageert op de botsingen met je auto. Zo kunnen kleine uitsteeksels, waar L.A. vol mee zit, je auto abrupt tot een halt brengen en kunnen lantaarnpalen gemakkelijk omver gereden worden, maar een lullig hekje niet.

Gelukkig zijn de auto’s waar je in rijdt zeer sterk gebouwd en kunnen ze flink wat klappen hebben. Echter kun je ook je partner laten rijden, waardoor je snel skipt naar de volgende locatie om daar weer het betere rechercheurswerk op te pakken. Echter bij de achtervolgingsscènes zul je toch zelf achter het stuur moeten kruipen. Daarnaast loop je wel alle extra kleine zaken mis, als je continue je partner laat rijden.

Actiescènes
Behalve autorijden moet er zo nu en dan ook iemand te voet achtervolgd worden, moet er geknokt worden en zijn er vuurgevechten. Deze spelen prima. Met name de knokpartijen en vuurgevechten zijn goed uitgevoerd waarbij ook dekking gezocht kan worden. De achtervolgingen te voet kunnen zeer spectaculair zijn. Phelps springt over kleine obstakels, duwt waarnodig mensen omver en kan verdachten – wanneer de game dat toelaat – tackelen of tot staan brengen met een waarschuwingsschot.

De achtervolgingen te voet hebben alleen wel een klein beetje last van hetzelfde euvel als het autorijden. De wereld lijkt niet altijd berekend te zijn op de escapades van Phelps en soms weigert hij over een hekje te springen of klimt hij onbedoeld op een ladder waar hij net vanaf gegleden is. Heel storend is dit overigens niet, maar het is wel jammer. Mocht je echt niet door een actiescène heenkomen, dan krijg je zelfs de mogelijkheid deze over te slaan. Zeer attent, maar gelukkig heb ik zelf deze optie nog niet nodig gehad.

Oog voor detail
Phelps moet natuulijk oog voor detail hebben, maar het is fantastisch om te zien hoeveel oog voor detail de makers van deze game hebben gehad. Grafisch is de game sowieso top, maar het zijn vooral de kleine dingen die dit geheel heel bijzonder maken. Zo loopt Phelps niet dwars door een lijk heen, maar stap hij er voorzichtig en netjes overheen. En als Phelps een bril nader bekijkt (waarbij je Phelps handen zelf moet draaien) dan zie je de wereld vervormen door het glas van de bril. En als Phelps door een plas bloed loopt, krijgt hij (terecht) op zijn donder van de lijkschouwer.

DLC deals
Uiteraard is L.A. Noire voorzien van de nodige DLC. Deze is op zich niet noodzakelijk, want de game is al uitgebreid genoeg van zichzelf, maar het is wel leuk dat er momenteel alweer 2 extra cases te verkrijgen zijn waar Phelps zijn tanden in kan zetten. Deze cases kosten 4 euro per stuk. Daarnaast zijn er nog extra wapens en pakken te verdienen die weer kleine voordelen geven. Dat laastst is niet heel boeiend als je het mij vraagt.

Wel boeiend is de Rockstar-pass voor L.A. Noire. Deze kost € 8,99 (in de PSN store) en geeft je recht op alle DLC die bij de lancering is uitgebracht plus nog 2 extra cases die binnenkort uitkomen. Reken je even mee? Dat is 4 cases en wat extra meuk voor 9 euro. Veel goedkoper dan elke case los kopen dus.

NEGS Oordeel
Het is een lange review geworden, maar over L.A. Noire valt dan ook heel veel te vertellen. Deze game is echt een topper en een aanrader voor iedereen die houdt van mysteries uitzoeken. Ook free roaming liefhebbers zullen, ondanks de duidelijke sturing, aan hun trekken komen in deze game.

De sfeer is top, de graphics zijn top en de gameplay is op wat kleine oneffenheden na grandioos. Daarnaast is het ook mogelijk om voltooide cases weer opnieuw te spelen voor een betere score (waarbij je ook 5 extra intuïtiepunten krijgt) en dat is ook echt leuk om te doen. De game is door zijn episode opbouw in eigen tempo te spelen en biedt een goede replay-waarde. L.A. Noire is pure kunst en een dikke Gold-stempel waard!

Website: www.rockstargames.com/lanoire

Prijs: € 59,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: PS3 en Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3

De intro van Gods Eater Burst laat een vernietigde wereld zien waarin Aragami, monsters van allerlei pluimage, niet te stoppen lijken te zijn. Een klein groepje helden trekt ten strijde tegen deze monsters. Jij bent natuurlijk één van die helden die met zijn wapen, de God Arc, de monsters te lijf gaat. Het spel begint met een kleine tutorial, waarna je met de missies kan beginnen.

Voorbereiding
Je arsenaal bestaat uit een ‘blade’, een ‘gun’ en een ‘shield’. Deze hebben 7 verschillende eigenschappen. Door monsters te verslaan en voorwerpen tijdens de missies op te rapen, kun je nieuwe items maken of kopen en je huidige items upgraden. Zo kun je je uitrusting afstemmen op het type monsters waar je in de volgende missie tegenover komt te staan.

In de korte briefing van een missie krijg je te horen met welke monsters je te maken krijgt. Via de database kun je opzoeken met welke eigenschappen deze het best te verslaan zijn. Naast het kiezen van je blade, gun en shield kun je een uitgebreide collectie aan kogels samenstellen. De combinaties zijn eindeloos en daarmee eigenlijk niet te overzien. En als je de gemaakte kogels geen goede naam geeft, weet je later niet meer waarvoor ze bedoeld zijn.

Op missie
In het spel voer je missies uit, te beginnen op niveau 1. Je kunt meteen de hoofdmissies volgen naar niveau 2, maar je kunt ook “sidequests” volgen. Qua gameplay is het spel nagenoeg gelijk aan andere Monster Hunter games: in de diverse gebieden ben je op zoek naar monsters en items. Echter kent Gods Eater Burst wel een paar voordelen. Ten eerste ben je niet alleen, je kunt een aantal party-members kiezen die met je meegaan. Dat is handig, want zo hoef je niet alle klappen te incasseren en is er vaak nog iemand die je weer op de been kan helpen. Ten tweede vertelt de radar je wanneer je monsters benadert en als ze vluchten, kun je vrij snel zien waar ze zitten.

Elke missie heeft een tijdslimiet van 30 minuten, maar daar kom je alleen aan bij de zware missies. Meestal ben je in 5 tot 15 minuten klaar. De missies spelen dus lekker weg. Wordt het gevecht tegen meer Aragami je te zwaar, dan kun je proberen één van hen dusdanig toe te takelen dat hij enige tijd vlucht. Na het voltooien van een missie word je beloond met geld en grondstoffen. Je karakter krijgt geen XP en dus ook geen hoger level; je wordt sterker door het verbeteren van je uitrusting.

Lastig richten
Een klein nadeel in de gevechten is het ontbreken van de “healthbar” van de monsters. Zo weet je dus niet in hoeverre het monster gewond is en welke kogels de meeste schade aanrichten. Ook is het richten van je gun erg lastig op een PSP. Dit gaat soepel op de grote gameconsoles, maar het vergt nu enige handigheid om met je linkerduim je held te laten lopen en met je wijsvinger te richten (met de D-pad) terwijl je met de L-knop de camera moet centreren. Een ander punt van kritiek is dat er weinig verschillende omgevingen en monsters zijn. Deze game is dan ook niet bedoeld als adventure, maar als actiespel.

Halt of ik genees!
In Gods Eater Burst kunnen party-members elkaar natuurlijk genezen. Dit kan via de gebruikelijke methode: items. Echter zijn er ook 2 alternatieven. Zo kunnen party-members elkaar ook weer op de been helpen door levenspunten te delen. De meest bijzondere variant is het gebruik van ‘regeneration bullets’. Hiermee moet je dus schieten op degene die je wilt genezen.

NEGS Oordeel
Gods Eater Burst is een mooie game waarin de wereld, helden en monsters mooi weergegeven zijn. Het is tof om je arsenaal uit te breiden en te upgraden, maar het samenstellen van items en kogels is ietwat ondoorgrondelijk. De besturing is ook soms lastig, maar met enige oefening is het wel te doen. Gods Eater Burst is een vechtspel waarbij je op vele manieren je held kan optimaliseren. Als je daarvan houdt, is dit een prima spel.

Website: www.nl.namcobandaigames.eu

Prijs: € 29,99 (PSP)

Verkrijgbaar voor: PSP exclusief

Gast-Negger: Richard de Rijk

Kort en niet krachtig
Deel een van Adam’s Venture, The Search for the Lost Garden heb ik met een Shit-stempel moeten belonen. Hoofdredenen hiervoor waren de korte speelduur van slechts twee uur – waar Iceberg Interactive wel € 19,99 voor vroeg – , puzzels welke zich afspeelden in één en dezelfde ruimtes en de matige graphics van de personages. Ik was enkel een beetje te spreken over de locaties waarin Adam zich bevond, die met de Unreal 3 Engine toch redelijk sferisch tot leven waren gebracht.

Door de Bijbelse aspecten van het verhaal vond het eerste deel toch zijn (Christelijke) publiek en toen ik het tweede deel in handen kreeg hoopte ik dan ook dat het ontwikkelteam de tijd en middelen had benut om meer te maken van het tweede deel.

Het mocht ietsje meer zijn
Helaas. Het lijkt erop dat dit tweede deel – Solomon’s Secret – op exact dezelfde wijze als zijn voorganger is gebouwd en dat men de bijna anderhalf jaar ontwikkeltijd nodig heeft gehad om vooral meer van hetzelfde te produceren. Dit keer kreeg ik na drie uur speeltijd een cliffhanger voor de kiezen en rolden de credits over mijn scherm. Anderhalf jaar ontwikkeltijd en dan een uurtje extra speeltijd. Ik kan er niet warm van worden.

Toegegeven, de speelwereld in dit tweede deel van Adam’s Venture bestaat wel uit allemaal nieuwe locaties en er wordt niet, zoals in veel episodische avonturen van bijvoorbeeld Telltale Games, gebruik gemaakt van gerecyclede locaties uit eerdere delen. Ondanks dat is de prijs/kwaliteitverhouding toch nog steeds scheef. The Search for the Lost Garden ligt overigens nu voor € 9,99 in de budgetbakken en dat is al iets beter te verantwoorden, hoewel het nog steeds veel geld is voor 2 uur gamen.

Aapje op een stokje
Ditmaal komt Adam, samen met zijn medeavonturier Evelyn Appleby op het spoor van een verloren schat in de ruïnes van het paleis van de Bijbelse koning Solomon. De locaties die je aandoet in Jeruzalem en de ruïnes van het paleis van Solomon zien er aardig uit. Echter de uitdrukkingen op de gezichten van de personages zijn veel te plastisch en de voice-acting is niet om over naar huis te schrijven.

In dit deel moet je meer klimmen en springen, waarbij de houterige springbewegingen van Adam soms onbedoeld hilarisch zijn. Geef hem een draaiorgel en een apenstaart en je hebt een circusattractie. Echt storende elementen als het kruipen met een fakkel in het eerste deel – waarbij Adam de toorts welhaast in zijn gezicht scheen te steken – zitten er ditmaal bijna niet in. Een enkele maal liep Adam dwars door een aantal rotsen heen en viel Evelyn in een afgrond, waarna ze opeens weer doodleuk achter me stond. Toch nog enkele schoonheidsfoutjes dus.

Puzzelen voor beginners
Dan waar het om draait in een adventure: de puzzels. Er zijn ditmaal meer verschillende puzzels op te lossen, maar enkele puzzels worden enige malen herhaald, met een verhoogde moeilijkheidsgraad. Het wordt nergens echt lastig, maar de meeste puzzels zijn leuk om op te lossen. Wel is de uitdaging nog steeds niet heel erg groot en hoef je nooit ver te zoeken voor missende onderdelen van machinerie, voor je met de daadwerkelijke puzzel aan de slag kunt.

Adam geeft je soms zelfs teveel aanwijzingen, doordat hij weigert van de locatie te vertrekken totdat een onderdeel van een puzzel gevonden is. Het zou de speelduur van de game ten goede komen, als de ontwikkelaars dit weggelaten hadden. Het is helemaal niet erg om af en toe een locatie opnieuw te moeten bezoeken, om net dat geheim te vinden dat je de eerste keer over het hoofd zag. Zeker gezien de zorg die in de locaties zit, zouden ingewikkeldere puzzels met combinaties van verschillende elementen uit die locaties helemaal niet misstaan.

NEGS Oordeel
Uiteindelijk blijkt dat het tweede deel van Adam’s Venture na anderhalf jaar ontwikkeltijd dezelfde mankementen kent als het eerste deel. Ik weet niet hoeveel episodes ontwikkelaar Vertigo Games in gedachten heeft, maar als dit tempo voortgezet wordt, duurt het nog wel even voordat er een verzamelbox met alle episodes beschikbaar is. Ik denk echter wel dat die verzamelbox de enige manier is om de avonturen van Adam enigszins aan te kunnen raden, want met een speelduur van drie uur en dezelfde minpunten als het vorige deel is Adam’s Venture Episode 2: Solomon’s Secret nog steeds Shit.

Website: www.adams-venture.com

Prijs: € 19,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2011/04/20/adams-venture-episode-2-solomons-secret-review/feed/ 1 http://www.negs.nl/2011/02/01/dead-space-2-review/ http://www.negs.nl/2011/02/01/dead-space-2-review/#comments Mon, 31 Jan 2011 23:19:03 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=11249 Lees verder > ]]> Horror in ‘deep space’, in het survival horror genre was dat gat nog niet opgevuld, maar Dead Space deed dit in oktober 2008 glorieus. Nu dik twee jaar later is het vervolg uitgekomen op deze horror-hit. De naam moge duidelijk zijn: Dead Space 2. In deze monster-review ga ik als ervaren survival horror speler deze nieuwe ‘scare-trip’ van EA eens stevig aan de tand voelen aan de hand van de tien ‘gouden survival horror regels’.

Regel 1: Rustig beginnen
Regel één van een horror-verhaal: Het verhaal begint rustig met ogenschijnlijk gelukkige mensjes of stoere mannen die een belangrijke opdracht hebben. Na een rustig begin van pak hem beet vijf a tien minuten laten we de spreekwoordelijke pleuris uitbreken en mag de held de rest van het verhaal vechten voor zijn leven. Dead Space 2 lapt deze regel volledig aan zijn laars. De pleuris breekt onmiddellijk uit en nog geen minuut na het starten van de game ben ik, in de vorm van Isaac Clarke, al aan het rennen voor mijn leven in een dwangbuis: hulpeloos, doodsbang en verkerend in levensgevaar. En wie denkt dat dit allemaal toch maar gescript is en dat de game je in het begin wel spaart, heeft het mis. Mijn eerste ‘ren voor je leven’ poging mislukt miserabel terwijl ik door onze oude bekenden, de Necromorphs, ingesloten en aan stukken gereten wordt. Driemaal is scheepsrecht, en pas bij de derde poging weet ik het gekrijs achter mij te laten en rond te dolen door de donkere gangen van de Sprawl, een ruimtemetropolis op één van de manen van Saturnus. Wel nog steeds in dwangbuis. Dat dan weer wel.

Regel 2: De held begint met een proppenschieter (of een slaghoutje)
We kennen het allemaal wel in het survival horror genre: De held weet vrij snel een slaghout te vinden waarmee hij griezels van zich af kan slaan of hij is uitgerust met een dienstpistool. Ook deze regel lapt Dead Space 2 aan zijn laars. Ten eerste laat de game je zeker nog een kwartier door levensgevaarlijke gebieden rondlopen zonder wapens. Je voelt je hulpeloos en zwak. Helemaal omdat je weet hoe je die klerelijers van een Necromorphs moet aanpakken, maar dan heb je wel een wapen nodig! Gelukkig wordt er uiteindelijk wel een wapen gevonden en dan kom ik bij het tweede punt waar Dead Space 2 zich niet aan de regels houdt. De Plasma-cutter waarmee je namelijk begint, is alles behalve een proppenschieter en het is veruit mijn favoriete wapen in heel de game! Met dodelijke efficiëntie weet ik mijn vijanden te ontdoen van hun dierbare ledematen, en zo kom ik bij regel 3.

Regel 3: Headshots zijn de oplossing
In de meeste survival horror games krijg met je met zombie-achtige tegenstanders te maken en deze zijn doorgaans het beste te villen met een wel gemikt schot in het hoofd. Toegegeven, er zijn enkele uitzonderingen. In Resident Evil willen sommige ‘geïnfecteerden’ nog wel eens tentakels uit de hals laten groeien als het hoofd spontaan mist en in Cursed Mountain heb je te maken met geesten die zich niet hoeven te bekommeren waar je ze precies raakt. Maar de meeste tegenstanders houden het na een stukje lood in het hoofd voor gezien. Zij die bekend zijn met de eerste Dead Space game weten het antwoord al. Necromorphs zijn geen zombies en laten zich derhalve niet weerhouden door een ‘headshot’. Sterker nog, die galbakken blijven gewoon op je afkomen zonder hoofd en desnoods kotsen ze met hun hals die arme Isaac helemaal onder. Om een Necromorph te stoppen, moet je al zijn ledematen verwijderen of je wapen leegschieten. En daarom ben ik zo gek op de Plasma-cutter.

Regel 4: Vertrouw de lijken niet
Wanneer je in een ruimte met lijken komt, in wat voor horror-game dan ook, dan dien je er rekening mee te houden dat deze krengen op kunnen staan en je het leven zuur maken. Hier heb ik de eerste regel te pakken waar Dead Space 2 zich eindelijk aan houdt. De lijken kunnen ieder moment, het liefst achter je rug, tot leven komen en je met dodelijke efficiëntie ontdoen van je kostbare ‘health’. Sommige lijken moeten eerst bezeten worden door vliegende Necromorphs, maar ook dat is geen probleem… achter je rug. Het resultaat: wil je overleven, loop dan al stampend door de kamers en gangen waar verdachte lijken liggen. Gelukkig is Isaac nog steeds bijzonder sterk waardoor hij met één stamp complete lichamen uit elkaar kan rijten. Onrealistisch? Wellicht, maar ik ben blij dat hij het kan.

Regel 5: Veel ammunitie op één plek is geen goed teken
Ook aan deze regel weet Dead Space 2 zich keurig te houden. Hoewel ik gretig alle ammo grijp die er voor het oprapen ligt, begin ik mij ernstige zorgen te maken als ik opeens wel erg veel ammunitie van de game in mijn schoot geworpen krijg. Deze zorgen blijken terecht, want tijd om je te hechten aan je voorraadje ammo krijg je niet. Al snel krijg je een tegenstand over je heen waarbij je alle ammo van elk wapen, je kan er in totaal vier bij je dragen, nodig hebt om maar in leven te blijven. Mocht je overigens geschrokken zijn en daardoor al een paar keer misgeschoten hebben, dan is het best mogelijk dat je net niet genoeg ammo hebt. Gelukkig kan Isaac behalve hard stampen, ook erg hard slaan.

Regel 6: Genezing moet je oppotten
Het kan in het survival horror genre nooit kwaad een extra voorraadje genezing bij de hand te hebben, bij Dead Space in de vorm van Med-Packs. Hoewel dit wellicht ook geldt voor Dead Space, geeft de game je niet echt de kans om je genezingsmogelijkheden op te potten. De Necromorphs kunnen hard bijten, slaan, krabben en exploderen, en een halve levensmeter kapotslaan is voor een Necromorph niks bijzonders. Met andere woorden: heb je healing, gebruik deze dan direct voordat je in één keer kapotgeslagen of gebeten of gespiest of opgeblazen of wat dan ook wordt. Jawel, Isaac kan op vele manieren gruwelijk aan zijn einde komen. Mijn Med-Pack record is een voorraad van twee die ik welgeteld vijf minuten heb weten te bewaren. Hierbij tel ik natuurlijk aangekochte Med-Packs niet mee.

Regel 7: Upgraden is het hoogste
Als je je wapens in een survival horror game kan upgraden, dan moet je dat zeker doen. Meer schade betekent immers minder gebruik van kogels wat weer betekent dat je meer vijanden van je af kan houden. Dead Space 2 biedt goddank uitgebreide upgrade-mogelijkheden: pantser, wapens, zuurstoftank in je pak en je Stasis-straal, waarmee je vijanden en machines tijdelijk kan stilzetten, zijn allemaal te upgraden met de zogenaamde ‘power-nodes’ die je in de game vindt. Het is in dit deel zelfs ook mogelijk om je upgrades weer ongedaan te maken en ze anders te besteden, tegen betaling natuurlijk. Echter is upgraden duur en al het geld dat je vindt, dat je vervolgens kan besteden in de diverse onbemande shops, wil je sparen om nieuwe wapens, pantser of power-nodes te kopen. Echter weet Dead Space 2 je voor interessante dilemma’s te plaatsen. Want sparen voor een nieuwe uitrusting is leuk, maar als je geen kogels heb om de vijand van je af te houden, dan heb je geen moer aan dat nieuwe stukje speelgoed. En Dead Space 2 weet genoeg situaties te creëren waarin je in dat geval toch maar voor dat extra beetje ammo kiest.

Regel 8: Laat ze schrikken
Dit is wellicht de belangrijkste regel van het survival horror genre, en ik kan mij geen andere game voorstellen die mij zoveel intense hartverzakkingen heeft gegeven als Dead Space 2. De game spaart je totaal niet. Je bent continue ‘on edge’ waardoor je als een gespannen veer met je hand op de trigger rondloopt door de gangen en ruimtes van de Sprawl. Dat is mede te danken aan de nare geluiden die de Necromorphs in de verte al maken en de dood die om elke hoek loert. Er zijn overigens nieuwe vijanden in Dead Space 2 verwerkt die nog naarder zijn dan de eerste Necromorphs. Wat dacht je van exploderende baby’s en supersnelle krijsende kleuters? En die geluiden zijn overigens niet alleen maar geluiden. Als je ze hoort, dan zijn ze er ook. En dan zijn er ook nog de ongevaarlijke geluiden die je minstens net zo hard laten schrikken; wekkers, bellen, video’s, dat soort dingen.

Regel 9: Overleven is enger dan sterven
Uiteraard moet een survival horror game dodelijk zijn. De speler moet niet het gevoel hebben dat hij gespaard wordt. Maar aan de andere kant wordt de angst het beste vastgehouden wanneer de speler ternauwernood weet te ontsnappen aan de dood, keer op keer met net te weinig middelen om zichzelf te beschermen. Maak een speler te vaak dood, en de angst maakt plaats voor frustratie. De gruwelijke sterfscène verzandt tot een irritatie en de gedrochten die je aanvallen worden op den duur niets meer dan flauwe pestkoppen die voorkomen dat jij verder komt in het spel. Te vaak doodgaan breekt de suspense van een survival horror game en levert uiteindelijk een minder enge ervaring op. Dead Space 2 weet deze extreem dunne lijn uitstekend te bewandelen. Slechts een paar keer heb ik een moment gehad dat de angst even plaats maakte voor irritatie, maar dat kan ook te maken hebben met het feit dat ik al uren achtereen aan het spelen was. Dead Space 2 is 95 procent van de tijd spannend, gruwelijk en naar.

Regel 10: Multiplayer is niet noodzakelijk
Een game als Dead Space 2 heeft wat mij betreft helemaal geen multiplayer nodig. Dead Space draait om het ‘helemaal alleen ervoor staan’-principe en er is dan ook niemand die actief met je meevecht. De game kent dan ook – terecht – geen coöp-modus. Echter heeft de game wél een multiplayer optie. Kennelijk is er dus toch vraag naar. In de multiplayer speel je vier tegen vier, waarbij vier spelers de ‘Isaacs’ zijn en de ander vier de Necromorphs. De taak van de Necromorphs is om de Isaacs te stoppen en de Isaacs moeten hun missiedoel op tijd weten te voltooien. De Necromorphs hebben heel veel respawnpunten waardoor de Isaacs dus van alle kanten verrast kunnen worden. Er zijn vier type Necromorphs te besturen. Deze multiplayer is op zich leuk bedacht – hoewel vier Isaacs toch wel een beetje suf is – maar ik blijf het toch een beetje een basketbal optie in een voetbal-game vinden. Ik zie deze optie dan ook niet meer als een grappig extraatje.

NEGS Oordeel
Dead Space 2 lapt ongeveer de helft van de gouden survival horror regels totaal aan zijn laars en de game doet heel eigenwijs zijn eigen ding. En hiermee weet Dead Space 2 zichzelf tot koning van het survival horror genre te kronen. Na een vol weekend de game helemaal uitgespeeld te hebben, was ik eigenlijk blij dat de nachtmerrie er op zat. Maar wat heb ik, ondanks de trauma’s, genoten! Dead Space 2 is de ultieme horrortrip. De gameplay is gelijk aan het eerste deel, maar dan beter en uitgebreider. Qua horror en suspense heeft Visceral zichzelf echt overtroffen. Dead Space 2 is gruwelijk, spannend, doodeng en bij vlagen smakeloos. Intenser dan dit ga je het voorlopig niet vinden in het survival horror genre. Hail to the King baby!

Website: deadspace.ea.com

Prijs: € 59,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2011/02/01/dead-space-2-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/01/17/tron-evolution-review/ http://www.negs.nl/2011/01/17/tron-evolution-review/#comments Mon, 17 Jan 2011 21:54:50 +0000 Menno Hagens http://www.negs.nl/?p=11019 Lees verder > ]]> TRON Evolution is een filmgame. Nou zijn een hoop games die gebaseerd zijn op films shit, maar deze game is één van de weinige uitzonderingen op de regel. De game vormt een brug tussen de cultklassieker TRON uit 1982 en de aankomende vervolgfilm TRON Legacy. Je hoeft de eerste film niet gezien te hebben om de game te snappen, maar ik raad het je wel aan. Vind je de TRON film vet dan kan deze game je vast ook bekoren.

TRON Franchise
TRON was destijds een echte nerdfantasie die tot leven kwam. In de film heeft een multinational een fabelachtig mainframe waarin computerprogramma’s levende kunstmatige intelligenties blijken te zijn. Een programmeur betreedt de science fiction fantasy wereld en wat er dan gebeurd, moet je zelf maar gaan bekijken. De game speelt zo’n 28 jaar later en alles is rustig in het mainframe, waar Basics en ISOs in vrede samenleven. Maar natuurlijk gaat alles goed mis zodra een virus de hoofdpersonen aanvalt. Naast de besmetting met dit virus wordt de wereld ook nog bedreigd door een dictator die alle ISOs dood wil hebben. Werk aan de winkel!

Leentje buur
Je speelt een Monitor-programma, het TRON equivalent van een Agent in de Matrix. In principe heeft iedereen een gezicht, maar jouw tronie is verstopt achter een helm, zodat je je beter kunt inleven. Of misschien is die helm bedoeld om te voorkomen dat je de hoofdrolspeler herkent als de Prince of Persia? ‘Beter goed gejat dan slecht bedacht’ is een regel waarop TRON Evolution géén uitzondering is. Een groot deel van de game ren je langs muren en klim en klauter je in parcoursstijl een weg door, over en langs allerlei obstakels. Heb je weleens een Prince of Persia game gespeeld, dan is dit bekend terrein. Gelukkig is de besturing goed uitgewerkt en voel je je -in plaats van een Prince-kloon- juist ‘de man’ als je een indrukwekkende hoeveelheid stunts achter elkaar plakt.

Tanks, Bikes en… Frisbees?
Het free runnen komt niet uit de eerste film, maar vormt een aangename onderbreking van de vecht-actie. Meestal sta je er alleen voor met je Disc, in de eerste film een beschilderde frisbee. Niet alleen ziet de Disc er nu stoer uit, hij kan ook heel wat meer dan voorheen. Standaard gooi je hem als de Zelda boemerang naar tegenstanders in de verte. Komen ze dichterbij dan kun je ermee meppen. Als je vordert, krijg je toegang tot een zware Disc (langzamer, maar meer damage), een slowmotion Disc, een bom Disc (explosies) en een corruptie Disc (schade aan vijanden geeft je leven). Sommige vijanden zijn alleen te verslaan met een bepaalde Disc of speciale aanval. Af en toe kruip je achter het stuur van een Lightcycle (motorfiets) of een tank. De tanks besturen simpel en het is lekker om hordes vijanden te pletten of overhoop te blazen met je kanon.

Lightcycles
Minder ben ik te spreken over de race secties met de kenmerkende Lightcycles. In de film is het de bedoeling de vijand klem te zetten met het lichtspoor dat je motor achterlaat. Knalt je tegenstander tegen je spoor dan ontploft hij. Maar in de singleplayer gebruik je je supersnelle bike alleen om te vluchten of een verder gelegen gebied te bereiken. Qua verhaal is dat okay, maar in de praktijk volg je steeds een bijna kaarsrechte weg met obstakels. Af en toe komt er een vijandelijke Lightcycle rijder, maar die volgt eigenlijk alleen de weg in plaats van met je te vechten. Het grootste probleem met deze delen is echter de camera die bijna recht achter je zit. Zo zie je niet goed wat er voor je gebeurt. Had de camera een stukje hoger gezweefd, dan had ik de races een stuk leuker gevonden.

Uitgebreid
De game is op zich uitgebreid genoeg. Naast een aardig aantal combinatieaanvallen voor je verschillende Discs zijn er best veel verschillende vijanden. Behalve een paar smaken besmette burgers zijn er ook diverse tegenstanders te vinden in het leger van de dictator. Daarnaast krijg je soms te maken met bommenwerpers, Lightcycles en tanks. De actie is daardoor niet monotoon. Het free runnen, vechten met je Disc en de bestuurbare voertuigen worden kundig afgewisseld voordat je er genoeg van krijgt. Ook de Disc wordt op diverse manieren ingezet. Naast aanvallen en blocken moet je ook schakelaars omzetten en kun je enorme sprongen maken door hem als magneet te gebruiken. Er is duidelijk nagedacht over hoe men het beste alle zaken uit TRON kon combineren met aantrekkelijke gameplay. Niets voelt geforceerd aan, wat in veel filmgames schering en inslag is.

Lineair
Alle grote namen uit de film(s) komen voor als karakters in de game. Acteurs als Olivia Wilde en Bruce Boxleitner zijn met stem en looks aanwezig. Ook de prachtig uitgewerkte neon-look zorgt voor een toffe ervaring. Het grote contrast binnen delen van de omgeving uit de TRON wereld wordt handig gebruikt om aan te geven waar je precies heen moet rennen en springen. Het mainframe waar alle actie plaatsvindt, is visueel perfect en er zijn steeds gebouwen, vliegtuigen en dergelijke op de achtergrond te zien. Helaas blijft het bij zien, want de weg die je moet gaan is zo lineair als het maar kan. Altijd is er maar één oplossing voor een probleem, één route die je moet afleggen en één tactiek om een baas te verslaan. Dat is dan ook het grootste minpunt van deze game.

Prima gescript
Als System Monitor ren en vecht je door een prima gescript geheel. Met allerlei acties verdien je XP en ‘level je up’. Net als de tegenstand teveel dreigt te worden, zit je in de buurt van het volgende level en kun je een broodnodige gezondheids-, energie- of Disc-upgrade kopen. Door diverse combo’s te gebruiken kun je extra XP verdienen en kun je iets sneller levellen. Elke keer als je levelt krijg je een paar megabyte geheugen die je naar keus kunt vullen met upgrades. De overhand krijg je niet door stukken te grinden en bijvoorbeeld steeds dezelfde tegenstanders in elkaar te meppen, want dat staat het spel niet toe. En dat is weer een manier waarop de makers zorgen dat je nooit achterover kunt leunen, maar wat wel zorgt voor een identieke voortgang elke keer als je speelt. En dat laatste vermindert de zin om de game nogmaals uit te spelen.

Derezzed
Misschien dat je de game nog eens op Hard gaat spelen, wat ongetwijfeld een echte uitdaging zal zijn. Vooral in het begin ‘derezz’ je op Normal nogal eens. Een programma gaat niet dood, die ‘derezzed’. En zodra je derezzed, wordt je uit een back-up weer gerezzed om met frisse moed de strijd opnieuw aan te gaan. Flikker je in een afgrond of slopen de tegenstanders je? Geen nood, niet alleen duurt het laden erg kort en zit je zo weer in de actie, ook zijn er zeer veel checkpoints. Zo wordt frustratie voorkomen. Je kent het wel; heb je die baas of dat legertje vijanden bijna verslagen leg je zelf het loodje. In TRON Evolution hoef je dan niet weer de hele zwik te vernietigen of dat hele parcours vol stunts opnieuw te rennen. Levensenergie krijg je door over energiebalkjes op de muren te rennen en power voor speciale aanvallen door over bepaalde stukken te springen. Op die manier wordt Free Runnening in de combat verwerkt. De besturing in combinatie met de camera werkt meestal goed. Ga je dood dan is dat voornamelijk je eigen schuld.

Multiplayer TRON
Een extra offline vechtmodus, parkours-levels met een timer of wat aparte races had niet misstaan. Maar de game kent ook Multiplayer, en ondanks dat het spel niet echt kort is, is dit een broodnodige verlenging. Je kunt online met en tegen anderen knokken met je Discs, tanks en op elk moment veranderen in een Lightcycle. Hier komen de motoren wel tot hun recht op de manier waarop ze bedoeld zijn. Met tien tegen tien (met en/of zonder computer tegenstanders) online vechten, racen en knallen is puur fun. Ook hier kun je upgrades als snellere, maar minder wendbare motoren kopen en gebruiken, zodat je ook nog wat overhoudt aan een verloren wedstrijd. Standaard deathmatch, team deathmatch, king of the hill en capture the flag zijn de vier modi waaruit je kunt kiezen en er zijn vier multiplayer maps. Niet echt veel, maar ik verwacht dat ze dit met DLC nog zullen uitbreiden.

NEGS Oordeel
TRON Evolution is een zeer mooie game met een heel frisse look. Het vechten is aardig uitgewerkt en de acrobatiek is van een goed niveau. Je kunt klagen dat de game Prince of Persia na-aapt en dat de camera af en toe geen teamplayer is, maar feit is dat de game gewoon werkt. Ik had echt plezier en af en toe kreeg ik het zelfs warm, zo fanatiek was ik aan het vechten of vluchten. Het enige grote minpunt is dat het spel superlineair is. Als je dol bent op multiplayer dan kun heel wat langer genieten. Gold krijgt TRON Evolution niet, maar vermakelijk genoeg voor Approved is hij zeker.

Website: www.disney.nl/tron

Prijs: € 59,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, PSP, Xbox 360 en Nintendo DS (wijkt af)

]]> http://www.negs.nl/2011/01/17/tron-evolution-review/feed/ 1 http://www.negs.nl/2010/12/14/majin-and-the-forsaken-kingdom-review/ http://www.negs.nl/2010/12/14/majin-and-the-forsaken-kingdom-review/#comments Tue, 14 Dec 2010 22:07:34 +0000 Menno Hagens http://www.negs.nl/?p=10433 Lees verder > ]]> Wat krijg je als je de huidige incarnaties van Prince of Persia en The Legend of Zelda mixt? Majin and the Forsaken Kingdom zou mijn eerste antwoord zijn. Deze game heeft grafisch een consistente, vrij Oosterse atmosfeer en speelt als Zelda met wat meer nadruk op combat en acrobatiek. Dat klinkt je waarschijnlijk als muziek in de oren; een hybride game die het kunstje afkijkt van twee absolute toppers. Maar natuurlijk is het niet zo simpel om elementen van bestaande games echt perfect te combineren tot iets subliems…

In de stemming
De game begint steeds met de keuze tussen verschillende talen, waaronder Nederlands. Ik heb dat een paar uur geprobeerd, maar zoals je wel verwacht is dit vrij tenenkrommend om aan te horen. De Engelse stemmen zijn wat beter te pruimen. Wat wel een plusje verdient is dat alle tekst ingesproken is. Het spel begint met een 2D filmpje dat grafisch weinig indrukwekkend is. De stijl is die van een Wajang theatervoorstelling, dus met schaduwen tegen een bruinige achtergrond. Het blijkt dat er vroeger een fraai en trots koninkrijk bestond dat al honderd jaar gehuld is in duisternis. Vervolgens krijg je een in-game filmpje te zien waarin onze eerste held geïntroduceerd wordt: de naamloze dief.

Prins of pauper?
Onze dief begint te praten met een grote rat. Ervan uitgaande dat de held geen paddo’s heeft lopen snoepen, lijkt het erop dat dit een speciale gave is die voornamelijk dienst doet als tutorial. Elke keer als je een nieuw soort puzzel of gave tegenkomt staat er een rat of vogel klaar om je te wijzen op de fijne kneepjes. Fijn is dat je deze kleine rakkers niet aan hoeft te spreken, maar voor de jongere speler bieden ze toch een houvast. In de Nederlandse versie doen ze uitspraken als “Ga niet te snel. Gewoon op je gemakkie, hé?”; oef! Nadat je instructies hebt gekregen over de basis is het tijd om aan de besturing te wennen. En dat is simpel, want het spel speelt heel standaard. Je kunt (hoog) springen, rondsluipen, uit de weg rollen, sprinten en met je zwaard meppen.

Smurrie
De vijanden bestaan uit een soort teerachtig slijm en blijken over weinig intelligentie te beschikken. Je kunt de meeste van hen van je afschudden door een paar seconden achter een obstakel te bukken. Het spel legt dit uit door te zeggen dat het instinctieve wezens zijn, die reageren op geluid en beweging. De eerste confrontatie loopt slecht af. Het zwaard van Tepeu, zo staat te lezen in het pauze-menu, blijft plakken in de eerste de beste tegenstander en hij valt ook nog eens in een diep gat. Gelukkig in de buurt van een mysterieuze reus; de Majin. Majin is niet zijn echte naam, deze Grote Vriendelijke Reus heet namelijk Teotl. Majin is een soort scheldnaam, wat zoveel betekent als ‘Duivels dienaar’. Teotl blijkt een beetje dom, maar vooral heel aardig te zijn.

Fruitig
Je nieuwe vriend zit vastgenageld aan de grond met een grote haak die vastzit in een berg van die zwarte troep. Na wat rondsluipen en springen kun je een grote, magische vrucht bereiken. Als de Majin deze opeet krijgt hij een klein beetje van zijn oorspronkelijke magische krachten terug en smelt hij de teer van zijn arm. Met wat teamwork verwijdert ons duo ook de haak. De haak gloeit met een fractie van de Majin-magie en is vanaf dat moment je nieuwe slagwapen. Veel belangrijker is dat de reus vanaf dat moment als een tien ton zware puppy achter je aanhobbelt en doet wat jij zegt. Het mooie is dat dit goed uitgewerkt is. De Majin luistert over het algemeen prima en zijn fysieke kracht is een prima aanvulling op de acrobatiek en snelheid van de dief.

Match made in Heaven
Gelukkig zijn de makers vrij creatief te werk gegaan en kent de grote lobbes veel verschillende trucjes. Zie je bijvoorbeeld een zwakke muur naast een afgrond waar vijanden rondlopen? Intuïtief lijkt het een goede strategie om niet naar beneden te springen en er op los te slaan, maar om een valstrik te zetten. Met een druk op X gaat de reus naast de muur staan en ik spring met de dief tussen de vijanden in. Ik trek een sprintje en de blubberhoofden volgen me netjes naar de hinderlaag. Met nog een druk op X treft de muur doel en opeens zijn de rollen omgedraaid. De verzwakte tegenstanders kunnen nauwelijks weerstand bieden aan de sterke dreunen van de Majin en de snelle acties van de dief. Ook een reus van smurrie die de eerste baas blijkt te zijn, is goed te verschalken met teamwork. Lukt het om een tegenstander naar de grond te werken dan is een keer op B drukken voldoende om een combinatieaanval uit te voeren. De dief springt naar de Majin toe, die hem omhoog gooit, gevolgd door een salto. Van grote hoogte stoot je uiteindelijk toe met je magische staak.

Eindelijk vrij!
Het tutorial gedeelte is daarmee afgerond en ik kom in de wijde wereld terecht. Dit kun je prima vergelijken met de ‘overworld’ van de Zelda games. Vanaf dit punt kun je verschillende gebieden verkennen, al kom je regelmatig obstakels tegen die je nog niet kunt tackelen. Wederom net als in Zelda sta je voor de taak om sterker te worden en unieke mogelijkheden te verzamelen. De meeste nuttige items bevinden zich in schatkistjes die je kunt bereiken door het nodig spring en klauterwerk of door vijanden te verschalken. En er valt genoeg te verzamelen; herinneringen van de oeroude Majin, power-ups die de dief versterken, bollen die je vriendschapsniveau verhogen (sterkere combo-attacks), kleding voor de dief, fruit voor de Majin en ga zo maar door.

Sterk staaltje
Er valt echt veel te verbeteren aan je statistieken, net als in een RPG. En het spel is dan ook een semi-diepe RPG in de Zelda stijl. Het grootste verschil is dat je niet alleen maar met ‘Link’ speelt, maar dat je echt samen op reis bent. Sommige stukken doe je solo, bijvoorbeeld als er een poort op slot zit. De reus helpt je met behulp van een katapult omhoog en na wat acrobatiek kun je met een hendel de poort ontgrendelen. Samen sta je veel sterker, maar dit soort situaties zorgen wel voor de broodnodige afwisseling. De omgeving is redelijk vaak interactief. Leuk is het feit dat de twee hoofdrolspelers af en toe ook praten, of samen een vreugdedansje doen na een overwinning. De Majin is niet alleen maar een stuk gereedschap, hij wordt op een gegeven moment echt een soort maatje. De gevechten met eindbazen zijn slim opgezet en echt cool om te spelen.

The power
In Zelda zoek je steeds gereedschappen als de boog, boemerang en harpoen om verder te kunnen komen. In deze game heb je een Zwitsers zakmes in de vorm van je reuzenvriend bij je. Als je de eerste grote baas verslaat, krijgt hij één van zijn superkrachten terug en kan hij heel hard blazen. Vanaf dan kun je in de buitenwereld meerdere puzzels oplossen om voorheen onbereikbare gebieden en schatkisten te bereiken. Later kan de Majin ook stroomstoten gebruiken om apparatuur in te schakelen en ook vuur en aarde staan uiteindelijk tot je beschikking. Dit maakt de gevechten ook wat gevarieerder. Vanaf het begin kan de reus je verwondingen genezen, door de smurrie van de vijanden van je af te zuigen. Heel wat realistischer dan dat je vijanden groene bollen droppen, toch?

Jammer
Een Duizend-en-een-nacht achtige atmosfeer, een tof duo met chemie, een grote wereld met veel te doen… is dit een perfecte game? Nee, er zijn toch wat scherpe randjes te ontdekken. Zo zijn de graphics matig, een beetje van het niveau wat we twee jaar geleden mooi vonden. Ook was het mij niet altijd duidelijk of ik ergens nu wel of niet verder kon. In een game als Zelda zie je altijd in één oogopslag wat er moet gebeuren, maar hier is dat niet zo helder en lijk je weleens vast te zitten. Ook moet je vaak een behoorlijk eind terug rennen (backtracken). Sommige puzzels zijn ook vrij frustrerend hoewel dat ongemak snel vergeten is als je hem opgelost hebt. Als laatste minpuntje meld ik je dat de game niet zo lang is als een gemiddelde Zelda titel. Na een uurtje of twaalf á vijftien zul je de credits over het scherm zien rollen.

NEGS Oordeel
Majin and the Forsaken Kingdom is een toffe game met leuke omgevingspuzzels. Je wordt er gemakkelijk in gezogen en de matige beelden maken dan ook niet echt meer uit. Het spel zal de wat jongere gamers zeker aanspreken, maar ook volwassenen gaan hiervan genieten. Af en toe zul je wellicht gefrustreerd raken en de game had eigenlijk nog een stukje langer mogen zijn. Dit maakt dat Majin and the Forsaken Kingdom geen Gold-stempel krijgt. Toch denk ik dat iedere liefhebber van dit soort games na afloop heel tevreden zal zijn. Deze game biedt dan ook genoeg waar voor je geld en is bij deze Approved!

Website: www.nl.namcobandaigames.eu

Prijs: € 59,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

]]> http://www.negs.nl/2010/12/14/majin-and-the-forsaken-kingdom-review/feed/ 1 http://www.negs.nl/2010/12/08/god-of-war-ghost-of-sparta-review/ http://www.negs.nl/2010/12/08/god-of-war-ghost-of-sparta-review/#comments Wed, 08 Dec 2010 21:53:15 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=10256 Lees verder > ]]> Eigenlijk is de PSP een handheld die zo goed als afgeschreven is. Sony heeft nog een dappere poging gedaan het product nieuw leven in te blazen met de PSPgo, maar bij de meeste PSP eigenaren ligt het arme apparaat stof te happen. Je zou gekscherend kunnen zeggen dat je PSP eigenaren alleen nog maar met bruut geweld aan het spelen krijgt. En laat Sony deze tactiek nu net toepassen, want de bruutste meeste gewelddadige game-held keert terug op de PSP: Kratos! Met God of War – Ghost of Sparta ben je blij dat je de PSP nog in huis hebt liggen.

God of War 1.5
God of War – Ghost of Sparta vertelt het verhaal over de zoektocht van Kratos naar zijn broer Deimos. Na Ares, de oorspronkelijke ‘God of War’, verslagen te hebben is Kratos zelf de nieuwe God geworden en wordt hij achtervolgd door herinneringen uit zijn jeugd. Op jonge leeftijd is zijn broer van hem afgepakt door vreemde strijders en sindsdien heeft hij zijn broer nooit meer teruggezien. Nu hij een God is, is hij vastberaden zijn broer te vinden, maar de andere Goden van Olympus zijn daar niet blij mee en proberen hem tegen te houden. Kratos heeft daar natuurlijk maling aan en gaat op pad. Ghost of Sparta speelt zich af tussen de eerste God of War en het tweede deel. Je zou dit deel dan ook kunnen zien als God of War 1.5.

Ongelooflijke ploert
Hoewel de losjes op de Griekse mythologie gebaseerde verhalen van de God of War games best goed zijn, gaat het eigenlijk maar om één ding: doet Kratos wat hij moet doen? Het antwoord is volmondig ja. Onverschrokken gaat Kratos op zijn doel af en o wee voor hen die zijn pad kruisen. Of je nu een vijand bent, een gekwelde ziel of een onschuldige voorbijganger. Niks of niemand is veilig voor deze gewelddadige bruut die geen enkel respect toont voor het leven. Alles en iedereen wordt op spectaculaire wijze afgeslacht waarbij je zelf af en toe een pijnlijk gezicht zal trekken. Eigenlijk is Kratos een ongelooflijke ploert, maar hij vecht zo bruut en met zoveel dodelijke flair, dat je hem dat snel vergeeft.

God of PSP
Zoals gezegd is de PSP al zo’n vijf jaar oud, en de God of War games staan naast geweldige gameplay ook bekend om hun spectaculaire graphics. Je kan je dan ook afvragen of Kratos volledig tot zijn recht komt op de PSP. Ook hierdoor laat Kratos zich niet tegenhouden. De graphics zijn oogstrelend, en de beste die je ooit zal tegenkomen op de PSP. Je hoort het apparaat nog net niet kreunen als je Ghost of Sparta speelt. Echter is wel de leeftijd van de PSP een beetje te zien. Er zijn grove randen waarneembaar en als de camera flink uitzoomt, verandert Kratos in een hoopje gekleurde pixels. Ook de gameplay is ijzersterk, hoewel sommige handeling wel speciaal voor de PSP zijn aangepast. Dat komt de gameplay overigens alleen maar ten goede, hoewel bij sommige ‘quick-time events’ – binnen zeer korte tijd op de aangegeven knop drukken –  de besturing niet altijd even goed gepakt wordt.

God of Brain
God of War – Ghost of Sparta is een zeer actievolle hack ‘n slash game met heel veel moves, verschillende wapens en heftige ‘finishers’. Hoofden worden van lijven getrokken, vleugels uit harpy’s en sommige vijanden – je zou ze bijna slachtoffers noemen – worden genadeloos de grond in geboord. Maar toch draait het niet alleen om bruut geweld. De hersens moeten ook gebruikt worden. Zo moet de juiste weg gevonden worden in de diverse levels, moeten er hendels op de juiste momenten worden overgehaald en moet je je ogen open houden voor geheime schatten. Wel zijn de puzzels minder ingenieus dan in de God of War games op de Playstation 2 en 3 en ook zijn er veel minder frustrerend moeilijke onderdelen in deze game verwerkt. Op de normale moeilijkheidsgraad zal je met hier en daar wat lichte tegenstand de game dan ook redelijk makkelijk kunnen uitspelen.

The Red Stuff
Natuurlijk kun je ook in deze God of War game al je wapens upgraden waardoor je meer schade doet en nieuwe moves leert. Dit doe je door de welbekende rode bollen te verzamelen die vrijkomen als je vijanden afslacht, spullen kapot maakt of schatkisten opentrekt. Verder kun je Kratos ook sterker maken door zijn gezondheidsmeter en magiemeter te vergroten. Dit doe je door speciale objecten te vinden zoals Gorgon Eyes en Phoenix Feathers. Als je daar genoeg van verzameld, dan worden de betreffende meters verhoogd. Ghost of Sparta heeft ook nog een derde meter in de game zitten. Dit is een rode meter en deze representeert de vuurkracht van een speciaal wapen dat je in de game vindt. Door de rechter shoulderbutton ingedrukt te houden kun je je aanvallen voorzien van vuur waardoor je nog meer schade doet. Dit doet echter wel je rode meter leeglopen. Echter vult deze zich ook vanzelf weer snel aan als je deze speciale aanval even niet gebruikt.

NEGS Oordeel
Voor God of War fans en PSP eigenaren is het oordeel heel simpel. Deze game moet je gewoon onmiddellijk kopen! God of War – Ghost of Sparta kun je met een beetje goed zoeken, krijgen voor maar drie tientjes en dat is echt geen geld. Ben je een God of War fan, maar heb je geen PSP, dan sta je voor een interessant dilemma. Ik vind het wat ver gaan om te zeggen dat je speciaal een PSP voor deze game moet kopen, maar als God of War fan mis je wel wat als je geen PSP hebt. Er is nog geen enkele God of War game uitgekomen die geen Gold stempel verdient en Ghost of Sparta is hierop geen uitzondering!

Website: www.godofwar.com

Prijs: € 39,99

Verkrijgbaar voor: PSP exclusief

]]> http://www.negs.nl/2010/12/08/god-of-war-ghost-of-sparta-review/feed/ 3 http://www.negs.nl/2010/12/07/james-bond-007-bloodstone-review/ http://www.negs.nl/2010/12/07/james-bond-007-bloodstone-review/#comments Tue, 07 Dec 2010 20:53:03 +0000 Job Veldkamp http://www.negs.nl/?p=10208 Lees verder > ]]> The name is Bond, James Bond. Legendarische woorden van een legendarische geheim agent. Deze keer speelt hij niet de hoofdrol in een film of in een game die één van zijn films probeert na te doen, maar in een echte eigen game met een eigen verhaal. 007: Blood Stone moet de ultieme Bond-ervaring zijn: snelle actie, veel afwisseling, originele stunts, leuke gadgets, drank en mooie vrouwen. Mijn Martini staat naast het keyboard – shaken, not stirred- en ik ben er helemaal klaar voor!

License to kill
In James: Bond: Blood Stone speel je de welbekende 007. Zoals bekend reist hij de wereld over waar hij zich bemoeit met criminelen die veel tijd en liefde hebben gestoken in het vinden van originele manieren om de wereld te vernietigen en er zelf als het even kan rijk en machtig van te worden. Bond vergalt steevast het plezier van deze arme drommels en laat daarbij altijd een spoor van vernieling na. Dit spel is een James Bond beleving bij gebrek aan film dit jaar. Dit betekent in de praktijk dat filmpjes en spel zich regelmatig afwisselen. Judie Dench als M, Joss Stone als bondgirl en de altijd humorloze Daniel Craig als 007 hebben hun stemmen geleend. Zij zijn duidelijk herkenbaar, wat de beleving wel ten goede komt. Behalve dan dat Bond dermate uitdrukkingsloos is dat schieten, flirten en bijna dood ervaringen met hetzelfde smoelwerk gepaard gaan. Iets minder ´Daniel Craig´ zou hier wel mogen.

From Russia with love
Het verhaal is opgebouwd zoals de doorsnee Bond-film. Na een spectaculaire intro en artistiek omlijst liedje gaat Bond op zoek naar een verdwenen wetenschapper. Zijn gegevens blijken lekker ouderwets (of juist nieuwerwets?) naar slechterik Rusland te leiden. Zoals gepast gaat Bond er achteraan, blaast de boel op en dan blijkt er toch nog een staartje te zijn. Zo gaat Bond verder en reis je de wereld rond tot de grootste baas over de kling gejaagd is. Het verhaal is flinterdun en uitermate voorspelbaar en het is altijd maar een korte onderbreking van de actie. Niks mis mee; alles is Bond, ziet er uit als Bond en voelt als Bond. Maar verwacht geen Bond memorabilia. Het is een nieuw verhaal, pas bij de aftiteling komt er een bekend Bond-deuntje langs.

Shaken, not stirred.
Als je een avondje Bond wil spelen dan is de ongeveer zeven uur durende single player campaign erg leuk. Maar als je enkel van een afstand schietend de tegenstanders uit de weg ruimt is de game vrij eenvoudig en eentonig. Je moet er dan ook zelf wat van maken. Kijken waar je tegenstanders heen lopen, ze opwachten om het hoekje om ze dan met een mooi staaltje ‘hand-to-hand combat’ uit te schakelen. Klinkt moeilijk? Zorg dat je in de buurt van een tegenstander bent, druk eenmaal op de letter F om een ‘takedown’ te doen en Bond slaat je tegenstander spectaculair aan gort. Hij trekt ze over kisten, breekt armen, gooit ze van relingen en ga zo maar door. Makkelijker kan het niet. Het is jammer dat je zelf geen tikken kan uitdelen en dus geen invloed hebt op de takedowns, maar ze hebben zo veel manieren gefilmd dat het wel leuk blijft. Als je tegenstanders op deze manier uitschakelt verdien je ‘Focus Aims’ waarmee je gemakkelijk tegenstanders naar het hiernamaals kan schieten als het een beetje te druk wordt.

Thunderball
In plaats van op afstand tegenstanders neer te schieten, kan je ook midden in de actie duiken. Zo kun je close combat martial arts kills afwisselen met snelle focus aims, dekking zoeken en de laatste mannetjes afknallen. Hierdoor wordt de Bond-beleving stukken groter en is het daadwerkelijk een zeer plezierig spel. Het schieten mag je afwisselen met snelle ontsnappingsacties, het ontsluiten van beveiligingen en diverse autoraces waardoor het tempo lekker hoog blijft. De besturing is simpel maar effectief. Er is een beproeft dekkingssysteem waardoor je veel achter kisten en randjes verscholen zit. Met een druk op de knop klim je er makkelijk overheen of ren je door naar de volgende kist. Het is helaas wel wat beperkt. Ik zou graag iets stoerder willen wegspringen terwijl ik beschoten wordt of net iets soepeler wegkomen uit mijn dekking. Ook in de scènes met auto’s kun je prima sturen waar je heen wil, maar een bochtje soepel doorslippen of brullend wegscheuren zit er niet in. Het is allemaal heel beschaafd, heel Engels.

Q is dead
Ook in de Daniel Craig-als-Bond-films zijn weinig grappige gadgets meer te vinden en zo dus ook in het spel. Het enige wat je hebt is je Smartphone, maar die is dan ook wel heel ‘smart’. Als je deze aanzet, is je scherm wat waziger maar zie je precies waar al je tegenstanders zitten, wat je kan onderzoeken en waar je heen moet. Mocht je ooit de weg kwijt zijn, dan wordt de route aangegeven in waypoints van ongeveer 10 meter afstand, makkelijker kunnen ze het niet maken. Het lijkt wel alsof de makers heel graag willen dat iedereen het einde haalt om het hele verhaal mee te krijgen.

You only live twice
Dat je een Bond-film speelt, betekent ook dat er absoluut niet afgeweken kan worden van het script wat hierdoor vaak beklemmend aanvoelt. Een omweg om tegenstanders te besluipen zal je nooit vinden. Een paar tegenstanders voorbij rennen om de eindbaas aan te pakken kan je vergeten. En überhaupt iemand doodschieten wiens tijd volgens het script nog niet is gekomen is een rare gedachte. Ook Bond zelf gaat natuurlijk niet snel dood, en herstelt meestal al snel als hij toevallig wel een paar kogels tegen het lijf loopt. Gewoon even vijf seconden niet geraakt worden is genoeg om te herstellen. Het spel wil wel dat je voortdurend dekking zoekt en vanuit dekking schiet. Houd je je daar niet aan, dan ga je ook onherroepelijk dood. Dekking tegen een shotgun kun je zelfs vinden achter een houten pallet en als het allemaal te lang duurt, komen tegenstanders gewoon recht op je loop afrennen.

The world is not enough
Het spel wordt in sommige recensies volledig afgefikt als shooter, en volkomen terecht. Het schieten is eenvoudig, tegenstanders zijn van het niveau Commander Keen, en dood ga je eigenlijk alleen als je het er zelf naar maakt. Het is dan ook een volledig oneerlijke vergelijking om Bond met de nieuwste Call of Duty te vergelijken. Bond is geen shooter, Bond is Bond. En dat betekent spectaculaire achtervolgingen begeleid met een overdaad aan explosies, snelle afwisselende spelelementen en niet teveel specialistisch gedoe. En daar voldoet het spel volledig aan. Het is dan ook meer Splinter Cell zonder intelligentie gemixt met Lara Croft zonder sexappeal. Ik heb dan ook erg genoten van de spelbeleving en in een paar avondjes de game uitgespeeld zonder mij te vervelen. Ook al zijn de graphics matig, de tegenstanders hersenloze goons en is er een schrijnend tekort aan mooie vrouwen.

A view to a kill
Waar het uiteindelijk om gaat, is de fun-factor. Ik heb er erg van genoten om hard weg te rennen voor een enorme graafmachine in een smalle tunnel. Daarna racend op een halfbevroren rivier, terwijl kogels en raketten je om de oren vliegen en je nauwelijks waarneembare wakken probeert te ontwijken. En dan moet je ook nog snel genoeg zijn om de trein in te halen en niet gepakt te worden door de Apache boven je hoofd. Dat is toch een racesituatie die ik niet eerder heb meegemaakt. Het is dan ook eeuwig zonde dat juist de meest spectaculaire scènes in cutscenes worden gevangen en je dus weer wordt gedegradeerd tot toeschouwer, de sukkels! Over de multiplayer kan ik kort zijn: hij is er. Het is simpel, ouderwets, overzichtelijk, laggy en beperkt. Ik verwacht niet dat iemand zich hier langdurig in kan verliezen maar het is best grappig voor een avondje.

NEGS oordeel
Ben je een high-end game fanaat en verwacht je een shooter op hoog niveau of een superieur racespel? Blijf dan ver weg van 007: Bloodstone. Heb je zin in een paar leuke avonden vol spectaculaire afwisselende actie? Dan zit je gebakken. De sfeer van de laatste Bond-films is goed gepakt. Vind je die wat klinisch en humorloos, dan is de kans groot dat je dit spel ook zo beleefd. Ik ben dermate positief verrast dat ik het spel met plezier een Gold stempel zou geven. Maar de beperkte lengte van het spel, de houdbaarheid van de multiplayer, de domme tegenstanders en de toch wat beperkte besturing weerhouden mij hiervan.

Website: bloodstonegame.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Xbox 360 en Nintendo DS (wijkt af)

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2010/12/07/james-bond-007-bloodstone-review/feed/ 0