NEGS » Airplane Arcade Shooter

Pilotwings Resort

Danny van Eijk — Wed, 06 Apr 2011 22:58:23 +0000

Dat ik de 3DS wilde hebben stond, al lange tijd vast. Echter dat ik hem gelijk in de eerste week van release zou kopen, was niet zeker. Tot ik vorige week kennis maakte met Pilotwings Resort in de Media Markt. Deze game is door de game-pers bestempeld als “aardig” en “een goede techdemo”. Echter geeft deze ‘aardige techdemo’ mij een heel bijzonder gevoel.

Nostalgie
Eigenlijk zou ik alleen Streetfighter IV voor de 3DS kopen, maar toch gritste ik Pilotwings Resort ook van de plank in mijn lokale gamestore. Voor een deel uit nostalgie, voor een deel omdat mijn vriendin ‘dat ook wel leuk zou vinden’ en voor een deel omdat ik had gelezen dat de 3D functie ook echt wat toevoegde aan deze game. En dan was er nog mijn eerste ervaring met de 3DS en deze game. Blijkbaar hadden die paar minuten in de Mediamarkt mij toch heel enthousiast gemaakt over die ouderwetse door hoepels vlieg-game.

De eerdere Pilotwings games op de Super NES en Nintendo 64 waren voor mij belangrijke games die ik vaak met veel plezier gespeeld heb. Ze staan symbool voor een tijd dat gamen nog bijzonder in zijn eenvoud kon zijn. Een simpel concept – namelijk rondvliegen – met mogelijkheden om dit vrijblijvend (free flying) te doen of om eenvoudig opgezette missies uit te voeren.

Geweldloze missies
De missies in Pilotwings Resort zijn eenvoudig weg het volgen van bepaalde routes door cirkels en langs balletjes, het netjes landen van je vliegtuig, paraglider of jetpack, het nemen van foto’s of het schieten op doelwitten (compleet geweldloos overigens). Kinderlijk eenvoudig in concept maar relatief steeds moeilijker in uitvoering. Dit alles is gebaseerd op punten die je kunt vergaren met veel subtiele verbeteringen in je vliegstijl zodat het behalen van een perfecte score erg belangrijk wordt.

De voornaamste kritieken die de game te verduren heeft gekregen is dat ze visueel niet heel erg aantrekkelijk is en dat de spelwereld een directe overzetting is van het eiland in Wii Sports Resort. Dit gaf de titel van de game al redelijk goed aan lijkt me, maar is deze kritiek wel terecht?

Serieuze 3D ervaring
De bovengenoemde kritiek is slechts gedeeltelijk terecht wat mij betreft. De game is inderdaad geen prachtstuk vol high resolution textures, het kent geen levensechte animaties en biedt inderdaad niets dat je niet eerder gezien hebt in de eerdere versies. Echter biedt het wel een serieuze game ervaring in 3D.

Waar de graphics in twee dimensies inderdaad weinig enerverend zijn, bieden ze in het driedimensionale perspectief precies wat ze moeten presenteren: een glasheldere focus op de routes die je dient te nemen en een perfecte diepte die plaatsbepaling vergemakkelijkt en de game ook nog eens veel leuker maakt.

Wuhu anders ervaren
Ik maal er persoonlijk dan ook niet om dat ik Wuhu Island al eens eerder gezien heb, want zoals ik haar nu zie, heb ik nog niet eerder gezien. De bomen razen werkelijk langs, het net missen van gebouwen is nu echt spannend en tunnels lopen nu daadwerkelijk de verte in.

Sowieso is de basis spelstructuur ook sterk verbeterd door het 3D effect. Een vlucht door de hoepels of ballonnen die in de lucht hangen is echt duidelijk anders wanneer hij in 3D wordt uitgevoerd. Het is misschien een kwestie van smaak, maar ik vind de gameplay echt een verademing. Geen haastig geschiet of gerace, geen gewelddadige moordmachines of aliens, maar een game waarin ontdekking, verbetering van high scores en spelplezier voorop staan.

Kritiek
Natuurlijk is niet alles geweldig aan deze titel. Sowieso is de terugkeer naar de Mii als spelpersonage iets waarvan je moet houden. Ik vind het wel leuk om ‘mezelf’ te zien rondzweven in een hangglider of met een jetpack op mijn rug een hoog platform zien bereiken, maar het wordt ondertussen mogelijk ietwat gimmicky om de Mii’s voor iedere scheet,die de grote N laat, van stal te halen.

Ten tweede is er de tijdslimiet aan free flying. Ik had het veel leuker gevonden om ongelimiteerde ontdekkingsvluchten te kunnen maken in plaats van beperkt te worden tot vluchtjes van anderhalve minuut. Nu moet ik steeds terugvliegen naar een vergelegen locatie wanneer ik een ‘pick up’ net gemist heb binnen de vastgestelde tijd.

NEGS Oordeel
Pilotwings Resort is wat mij betreft de perfecte eerste aanschaf voor de 3DS. Het is een prima opstap naar het spelen in 3 dimensies in een vertrouwde omgeving. Natuurlijk is het tegelijkertijd slechts een voorbode van wat komen gaat, maar van de 3DS launch-titels is dit wel één van de leukste. Wellicht overheerst de nostalgie een beetje, maar ik vind de game een dikke Approved waard!

Website: www.nintendo.nl

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: Nintendo 3DS exclusief

Ace Combat – Joint Assault

Gast-Negger — Tue, 26 Oct 2010 22:01:07 +0000

Met gevechtsvliegtuigen het luchtruim onveilig maken en vele vijanden de lucht uitknallen op een arcade-achtige manier blijft een genre op zich dat zo nu en dan de kop opsteekt. Het is een genre waarvan je moet houden maar waarbij altijd het gevaar loert dat de game een dertien in een dozijn titel is. Gast-Negger Richard de Rijk neemt plaats in zijn straaljager in Ace Combat – Joint Assault en zoekt uit of de game waardig is.

Kogels en raketten
Als je de game opstart heb je in het keuzemenu een optie om met – dan wel tegen – elkaar te spelen en om alleen te spelen: oftewel de campaign. De campaign begint met een eenvoudige tutorial. Zo leer je hoe je een tegenstander in je target lock krijgt en hoe je van target en wapen wisselt. Je vliegtuig is met drie wapens uitgerust: een mitrailleur met een eindeloze reeks kogels en twee soorten raketten.

Mystery shop
Door het volbrengen van missies en het vernietigen van tegenstanders verdien je geld dat je kunt gebruiken om een heel scala aan upgrades te kopen. Naast nieuwe raketten en diverse soorten bommen kun je vliegtuigen ook verbeteren met een nieuwe motor, wingtips, pantsering en betere elektronica. Een leuk aspect: je speelt alleen upgrades voor een vliegtuig vrij als je met dat vliegtuig ook daadwerkelijk hebt gespeeld. Een klein nadeel hiervan is dat je niet precies weet wanneer je een upgrade optie krijgt en welke dat dan is. Ook kun je om de zoveel missies een nieuw vliegtuig kopen; ook hier is het een verrassing welke vliegtuig dat gaat worden en welke eigenschappen deze heeft.

Verrassing!
De moeilijkheidsgraad is prima om het spel lekker te spelen en is ook nog in drie niveaus in te stellen. Uiteraard word je zelf ook zo nu en dan neergehaald. Je kunt dan desgewenst vanaf een checkpoint starten en je kunt van vliegtuig wisselen. Zoals gezegd speelt het spel lekker weg. Alleen in de laatste missie moet je even flink je tanden zetten. Zo heb ik in de laatste missie met raketten gunships moeten slopen wat geen gemakkelijke opgave was. Ik heb daarna toch nog even met de MIG-1.44 een paar missies opnieuw gespeeld en vervolgens werd ik verrast met ‘air-to-ship missiles’. Als ik dat nu eerder had geweten was mij een hoop bloed, zweet en tranen bespaard gebleven.

Direct vliegen
De missies zijn gevarieerd: van het begeleiden van een helikopter, het vernietigen van diverse doelen tot het beschermen van een stad. En heel ‘verrassende’ missie is het wegbrengen van een VIP met een onbewapende 747. Sommige missies vlieg je samen met vriendschappelijke vliegtuigen, maar hun bijdrage in het gevecht is minimaal. Je zult het meeste vijandig tuig zelf uit de lucht moeten schieten. Het spel heeft geen mogelijkheid om je eigen ‘wingmen’ te uit te kiezen. Dat is wat mij betreft een gemiste kans. Je begint de missies overigens meteen in de lucht, aan de rand van het gevechtsgebied. Opstijgen en landen hoeft dus niet. Geen overbodige vliegminuten dus maar pure actie.

Opstijgen, landen en bijtanken
In Ace Combat – Joint Assault zitten een paar minigames: opstijgen, landen en bijtanken in de lucht. Alleen de laatste twee hebben enige speelwaarde. Het opstijgen is alleen een kwestie van gas geven. Je kunt de minigames overslaan met een druk op de knop. Gelukkig maar, want na één keer heb je ze wel gezien. Het volbrengen levert je ook maar weinig punten op, dus echt nodig heb je ze niet.

Kort
De speeltijd die je nodig hebt om de campaign uit te spelen is niet heel lang: er zijn een stuk of 20 missies die elk ongeveer 15 minuten duren. Met een aantal nieuwe pogingen zal de totale speeltijd tussen de vijf en tien uur liggen. Na het uitspelen kun je met je verzamelde vliegtuigen en upgrades de campaign weer opnieuw spelen of het tegen anderen opnemen. Echter, na één keer uitspelen heb je nog niets eens de helft van de vliegtuigen vrij gespeeld.

NEGS Oordeel
Ace Combat – Joint Assault is een game met prima gameplay en graphics waarbij de ontwikkelaars duidelijk hebben gekozen voor entertainment boven realisme. Zo kun je rustig recht tegen de zon invliegen zonder jezelf te verblinden en kun je vol gas in duikvlucht zonder zwart voor je ogen te zien van de G-krachten. Alleen het vrijspelen van vliegtuigen en upgrades is helaas een raadsel en de speeltijd van de campaign is aan de korte kant. Toch geef ik de game een Approved stempel omdat hij lekker wegspeelt en er veel extra’s te verzamelen zijn.

Website: www.nl.namcobandaigames.eu

Prijs: € 39,99 (PSP)

Verkrijgbaar voor: PSP exclusief

Gast-Negger: Richard de Rijk

Xyanide – Resurrection

Gerard Sombroek — Sun, 20 Jun 2010 18:07:09 +0000

Hoewel gamen tegenwoordig technologisch gezien vele malen beter is dan vroeger – de jaren 80 en 90 – hadden de games uit dit tijdperk een ongekende charme die veel games tegenwoordig ontberen. In alle jaren van games-ontwikkeling waarbij geld verdienen en hypes en trends volgen meer de boventoon zijn gaan voeren, zijn de nodige genres gesneuveld of bestempeld als ‘old school’. Maar gelukkig voor ‘ouwe rotten’ zoals ik is ‘old school’ gameplay precies datgene wat de makers van Xyanide – Resurrection in gedachte hadden toen zij dit spel ontwikkelden.

Verslaafd vliegen en knallen
Xyanide – Resurrection is een ouderwetse arcade shooter waarin je met een ruimteschip bewapend met kanonnen het op moet nemen tegen hordes buitenaards geteisem. Het enige verschil met de shooters van vroeger is dat Xyanide – Resurrection de gevechten in 3D plaatst, terwijl de gouwe ouwe hits van vroeger – ik noem een R-Type, Xevious of Gradius – in 2D werden weergegeven. Overigens hoef je je bij Xyanide niet druk te maken om de achtergrond, want hoewel deze er vervaarlijk in 3D uitziet kun je alleen maar geraakt worden door andere schepen en hun wapens. Tegen de bodem of bovenkant crashen zoals in bovengenoemde 2D shooters is niet mogelijk. Op dit gebied is Xyanide – Resurrection dus ietsje simpeler, maar dat maakt de actie er niet minder om. In Xyanide – Resurrection zijn je vijanden overal rondom je en je moet dus continue alert blijven en er voor zorgen dat je vijanden in je vizier komen zodat je ze genadeloos af kan schieten. Je schip heeft een energiemeter waardoor je niet direct na één klap dood bent. Je schip ontploft pas wanneer deze meter leeg is, maar gezien de tegenstand die je krijgt, loopt deze meter sneller leeg dan je wilt. Xyanide – Resurrection is verschrikkelijk verslavend. Helemaal voor hen die bekend zijn met deze old-school gameplay. Het is heerlijk om continue met je schip alle kogels en raketten te moeten ontwijken terwijl je zelf de ene na de andere vijand uit de lucht schiet. Dat je vervolgens als een bezetene op de knoppen van je PSP zit te rammen is slechts bijzaak.

Van makkelijk naar moeilijk
Overigens kan Xyanide – Resurrection behoorlijk pittig zijn, maar je hebt wel behoorlijk wat invloed op de moeilijkheidsgraad van de game. Zo kent de game drie moeilijkheidsgraden en bestaat elk spelletje uit vijf levels waarin het vijfde level een uiteindelijke confrontatie is met de grote schurk van de game. Je begint in level 1 en na deze voltooid te hebben kun je telkens kiezen uit twee levels waarbij het onderste level in het overzicht altijd de moeilijkere is. Zo ontstaat er een mooi driehoek waarin vijftien levels verwerkt zitten. Deze manier van levels kiezen is vergelijkbaar met de gameplay van de oude arcade race-game Outrun waarin je na elk level besluit op welke baan je de race verder rijdt. Per potje heb je maar drie levens en maar een beperkt aantal ‘continues’ tot je beschikking, net als vroeger.

Upgrades
Een shooter met ruimteschepen mag zichzelf pas een fatsoenlijke shooter noemen als er ook de nodige upgrades te verkrijgen zijn en dit is ook het geval in Xyanide – Resurrection. Echter moet ik wel zeggen dat de upgrade mogelijkheden in Xyanide beperkt zijn. Je hebt slechts de keuze uit in totaal zes upgrades waarvan er drie je hoofdkanon kunnen zijn. Dit betekent dus dat je in totaal maar vier verschillende upgrades tot je beschikking hebt waarbij je een keuze moet maken uit één van de drie hoofdkanonnen. Die keuze is overigens gemakkelijk. Je moet altijd gaan voor de laser, want deze is verreweg het meest effectief. Je begint de game overigens standaard met raketten en een proppenschieter, maar je kan deze onmiddellijk verkopen en voor dat geld de laser kopen. Ik zeg doen! De andere upgrades zijn overigens wel zinvol. Zo kun je met de raketten een ‘lock’ krijgen op vijanden en door de schietknop los te laten raketten op je vijanden afsturen. Met de ‘Shield Generator’ krijg je een extra shild die de eerste klappen op kan vangen zodat je energiemeter niet gelijk leegloopt. Deze generator maakt na een korte tijd weer een nieuws schild om je schip. De laatste handige upgrade is de ‘Xyanide Magnet’. Met de ‘Xyanide Magnet’ kun je automatisch alle vrijgekomen Xyanide naar je toetrekken. Xyanide is de geldeenheid in de game en deze komt vrij wanneer je vijandelijke schepen opblaast. Met Xyanide kun je weer de nodige upgrades kopen. Behalve dat je er rijk van wordt zorgt Xyanide er ook voor de de energiemeter van je schip weer hersteld wordt. Veel vijanden afschieten is dus echt de sleutel tot overleven.

Vernietig de heks!
De verhaallijn in Xyanide – Resurrection stelt bar weinig voor. Het spel kent geen intro, einddemo of tussenfilmpjes. Wanneer je het spel begint, verschijnt de tekst ‘Find the witch and bring her to justice!’ in het scherm en dat is het. Aan het eind van het spel – in level vijf dus – kom je oog in oog met haar te staan en moet je haar vernietigen. Dit gevecht is het minst leuke van het hele spel. Ten eerste omdat de heks er niet uitziet, ten tweede omdat ze aanvallen heeft die zo goed als niet te ontwijken zijn en ten derde omdat het algehele gevecht niet spectaculair en aan de saaie kant is. De overige levels hebben overigens ook eindbazen en deze gevechten zijn wel leuk en interessant. Toch is Xyanide – Resurrection niet helemaal zonder verhaal. Je kunt namelijk een strip ‘unlocken’ die min of meer het verhaal achter Xyanide – Resurrection vertelt. Met elk level dat je completeert, speel je weer een nieuwe hoofdstuk vrij van deze strip. Hoewel dit een leuke manier is om gamers aan het spelen te houden, had Playlogic wat mij betreft deze filmpjes beter in het spel zelf kunnen verwerken.

NEGS Oordeel
Xyanide – Resurrection had wat mij betreft meer in huis mogen hebben op het gebied van upgrades en levels, maar desondanks is het een lekkere oldschool shooter die met name door gamers van het eerste uur gewaardeerd zal worden. Ben je een jonge of ‘nieuwe’ gamer die niet begrijpt wat er nou zo leuk is aan ‘old school gamen’ dan kun je Xyanide – Resurrection rustig laten liggen. Maar voor iedereen die geen bezwaar heeft op een ‘shooter-duim’ en wiens hart weer verslaafd gaat pompen wanneer de eerste vijanden in beeld komen is Xyanide – Resurrection zeker een lekker tussendoortje.

Website: xyanideshooter.blogspot.com

Prijs: € 9,99 (PSP)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 2, PSP

Gespeeld op: PSP

Wings of Prey

Gast-Negger — Tue, 15 Jun 2010 21:39:11 +0000

In het Airplane Arcade segment zijn er verschillende titels verkrijgbaar, maar echt vol zit het genre niet. Dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat de gemiddelde Airplane Arcade game niet heel bijzonder is. En de mensen die echt hardcore realistische willen vliegen, spelen doorgaans door de jaren heen maar één game: Flight Simulator. Maar voor wie meer actie wil en daarnaast de realiteit niet uit het oog wil verliezen, brengt Iceberg Interactive de game Wings of Prey uit. In Wings of Prey neem je plaats in je propellervliegtuig in de Tweede Wereld Oorlog. Gast-Negger en sim-liefhebber Hans Vastenhout maakt zich klaar om de Duitsers en kornuiten uit het luchtruim te schieten.

Alweer WO II?
Toegegeven, de setting is niet heel origineel want bijna elke vliegtuigshooter speelt zich af in de Tweede Wereld Oorlog. Maar dat komt dan ook omdat de propellervliegtuigen gewoonweg de meeste charme hebben om mee te vliegen. Je wordt niet overdonderd door vele instrumenten die alles voor je regelen en overleven in de lucht komt neer op pure skills en het één zijn met je vliegtuig. Dus mij hoor je niet klagen over de zoveelste WO II setting. Daarnaast is Wings of Prey één van de meest realistische en mooie vliegtuig games die ik gezien heb. In Wings of Prey word je getrakteerd op bijna alle geallieerde propeller vliegtuigen uit WO II en ze zijn allemaal even realistisch weergegeven compleet met geloofwaardig schademodel. Ook de motorgeluiden van de de diverse vliegtuigen klinken eng realistisch! Het is alleen jammer dat de vliegtuigen van de Nazi’s niet standaard zijn uitgerust met hakenkruizen. Dit heeft waarschijnlijk met de wetgeving te maken van diverse landen. Echter kun je met behulp van een patch de hakenkruizen op de juiste vliegtuigen krijgen waardoor de authenticiteit compleet is. En de authenticiteit maakt de game ook een beetje. Behalve de vliegtuigen is het namelijk ook de grond die schitterend gedetailleerd uitgevoerd is. Diverse stukken land zijn precies zo nagemaakt zoals het land in die tijd was. Daarnaast word je ook getrakteerd op diverse officiële historische oorlogsfilmpjes die tussentijds getoond worden.

Hoe realistisch wil je het hebben?
Wings of Prey kent drie game-modi die elke type vliegtuig-gamer aan zullen moeten spreken. Zo heb je de meest toegankelijke variant ‘Arcade’, het iets lastigere ‘Simulation’ en de ultra moeilijke ‘Realistic’ modus. Maar arcade vliegeniers moeten zich niet vergissen in de Arcade modus! Wings of Prey is en blijft behoorlijk realistisch en voor sommigen van hen zal zelfs de Arcade modus te hoog gegrepen zijn. Eigenlijk is Wings of Prey dan ook alleen maar geschikt voor de simulatie-liefhebbers waarbij de Arcade modus een manier is om rustig bekend te raken met de game. In deze modus is de game wellicht nog te spelen met de muis en het toetsenbord hoewel de besturingslay-out op het toetsenbord niet heel handig is ingedeeld. Ga je voor de andere game-modi dan zul je toch echt een joystick moeten hebben die geschikt is voor vliegsimulatiespellen want deze modi zijn gewoonweg ondoenlijk op een andere manier. Er zijn teveel functies en knoppen die je snel tot je beschikking moet hebben en op het toetsenbord raak je gegarandeerd de weg kwijt.

Landen is voor mietjes
Hoewel ik zelf het realisme prijs in Wings of Prey denk ik dat men er verstandiger aan gedaan had om de Arcade modus nog wat toegankelijker te maken. Er zijn namelijk nog steeds een hoop knoppen die ingedrukt moeten worden en voor de gemiddelde arcade vliegenier zal deze besturing alsnog een nachtmerrie zijn. De ontwikkelaars hadden beter diverse functies automatisch kunnen laten uitvoeren in de Arcade modus zodat de game ook nog gewoon met een gamepad of versimpeld met het toetsenbord gespeeld had kunnen worden. Wel heeft men gedacht aan het feit dat niet iedereen een fan is van opstijgen en landen. Met andere woorden, je kan kiezen of je dit onderdeel wel of niet in de game terug wilt zien. Wat dat betreft is Wings of Prey een flexibele game.

Ze schieten terug!
De moeilijkheidsgraad in Wings of Prey kan behoorlijk hoog zijn, maar dit is sterk afhankelijk van de speelmodus die je kiest. In Arcade stelt de moeilijkheidsgraad eigenlijk maar weinig voor en zul je weinig weerstand krijgen. Daarnaast zijn je teamgenoten ook nog eens behoorlijk efficiënt en schieten zij regelmatig vijanden voor je uit de lucht. De moeilijkheidsgraad wordt al pittiger wanneer je naar de Simulatie modus gaat, maar de hel breekt pas echt los in Realistic modus. In deze modus schiet de vijand gericht en met scherp terug en zul je alles op alles moeten zetten om de diverse ‘dog-fights’ te overleven.

Ontspannen terugkijken
Een geweldige optie binnen de game is de mogelijkheid om volledige missies terug te bekijken. Zo kun je precies zien wat je tijdens de missie gedaan hebt. Hierbij kun je de gehele missie vanuit diverse camerastandpunten bekijken en kun je nog eens precies nakijken wat er nu ook alweer fout of juist goed ging. Vaak is het in een gevecht namelijk niet altijd duidelijk waarom een vijandelijk vliegtuig neerstort. Maar dankzij de replay modus ga je gegarandeerd de oorzaak van de crash vinden dankzij die verschillende camerahoeken. Daarnaast kun je ook in- en uit-zoomen en kun je zo op je gemak rustig alle vliegtuigen bekijken. Een heerlijke optie voor echte vliegtuigliefhebbers!

Meer Online
Wings of Prey is behalve offline ook online te spelen via de onlinedienst YuPlay. Hiervoor moet je wel een eigen account aanmaken. Er is een hele actieve community rond Wings of Prey ontstaan en er zijn diverse uitbreidingen en add-ons verkrijgbaar. Ook zijn er extra DLC pakketten verkrijgbaar die je erbij kunt kopen waaronder het pakket Wings of Prey Germany. Met dit pakket kun je ook in de vliegtuigen van de gevreesde Luftwaffe plaatsnemen en de geallieerden op hun lazer geven. Een andere manier om plaats te nemen in een Duits vliegtuig is door tegen anderen online te spelen. Afhankelijk van het scenario dat gekozen wordt, kun je geplaatst worden in Duitse of Italiaanse vliegtuigen.

NEGS Oordeel
Wings of Prey is een game die vooral voor de sim-liefhebbers interessant is. Arcade vliegeniers die niets moeten hebben van ingewikkelde handelingen om een vliegtuig in de lucht te houden, kunnen beter verder zoeken. Voor hen is deze titel gewoon te ‘hardcore’. Ben je een simulatie-fan en hou je van oude vliegtuigen, dan is Wings of Prey een absolute aanrader die je avonden lang aan de monitor gekluisterd zal houden. Aangezien ik tot deze laatste categorie behoor, krijgt Wings of Prey van mij een dikke ‘Approved’ stempel!

Website: www.iceberg-interactive.com

Prijs: € 29,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Gast-Negger: Hans Vastenhout

Heroes over Europe

Gerard Sombroek — Tue, 27 Oct 2009 16:05:20 +0000

Eens in de zoveel tijd komt er weer een WO II arcade vliegtuig-shooter uit. Deze keer is het Ubisoft met zijn 13 in een dozijn titel Heroes over Europe. WO II vliegtuig shooter is namelijk een genre wat eigenlijk oververtegenwoordigd is. Juist daarom is het wel dapper dat Ubisoft in dit overvolle genre toch nog een vliegtuig-shooter uitbrengt die zich ook nog eens alweer afspeelt in de Tweede Wereld Oorlog. Op zich hoeft er niks mis te zijn met een nieuwe game in een overvol genre, maar dan moet de game zich wel enigszins kunnen onderscheiden.

Vliegtuig Bullet-time
Het onderscheidende element waar Heroes over Europe het van moet hebben – het flinterdunne verhaaltje laat ik in deze review achterwege – is de mogelijkheid om tegenstanders, a.k.a. de Duitse Luftwaffe, in Bullet-time neer te halen. Hiervoor moet je lang genoeg je tegenstander in het vizier hebben. Lukt dit dan kun je in slow-motion de zwakke plek proberen kapot te schieten. Denk hierbij aan motors en piloten. Deze manier van vliegtuigen neerhalen is best grappig en later in het spel wordt dit echt een noodzakelijke functie omdat je vele vijanden tegelijk voor je kiezen krijgt. Maar in kleine ‘dogfights’ ben je beter af met de reguliere manier van vijanden afknallen.

String not Localised
Heroes over Europe weet een hele aardige WO II sfeer neer te zetten dankzij oude propaganda filmpjes en jaren veertig artwork. Echter lijkt de game grafisch teleur te stellen. Ik heb de pc-versie gespeeld en daarin is de grond een vage groene vlek met ongelukkig opgeplakte huisjes. Nu heeft dit wellicht te maken met de belachelijke grafische instellingen van de game. De grafische instellingen zijn namelijk in de game zelf niet te aan te passen. Dit moet gebeuren in het speciale Graphics Settings programma dat meegeïnstalleerd is. Echter is men vergeten dit programma fatsoenlijk te voltooien. Bij alle opties – en dat zijn er best een hoop – staat namelijk maar één ding: “String not localised”. Probeer daar maar eens de graphics mee in te stellen. Een patch mocht niet baten. Ik heb dit spel op zowel Windows 7 als Windows XP geïnstalleerd, maar de kreet ‘String not localised’ bleef mij tarten. Ik vraag mij dan ook echt af waar de ontwikkelaars met hun hoofd hebben gezeten bij het maken van dit spel. Het is gewoonweg schofterig dan een game in deze staat in de winkel ligt. Op de console versies – waar ook de screenshots van zijn in deze review – zien de graphics er wel beter uit. Echter blijft het naar mijn mening niet heel bijzonder.

Besturing
De besturing van Heroes over Europe is niet moeilijk onder de knie te krijgen hoewel de tutorial zo zinvol is als water naar de zee dragen. Hints worden marginaal gegeven en vaak ook nog te laat. De mooiste is direct aan het begin van het spel. Je moet vaart maken met je vliegtuig. Terwijl je dit doet, storm je af op een geparkeerde vrachtauto. Echter houdt de tutorial zijn mond. Pas als je ontploft bent, vertelt de tutorial je welke knop je moet indrukken om op te stijgen. Het is dus wijs om eerst de handleiding te lezen van de game (bah!). Het besturen van de vliegtuigen met de muis en het toetsenbord werkt niet prettig. De knoppen zijn niet heel handig ingedeeld. Gelukkig kun je ze anders indelen. Echter speelt Heroes over Europe beter met een gamepad in de handen.

NEGS Oordeel
Het uitbrengen van Heroes over Europe kun je dapper noemen. Ik persoonlijk vind het niet slim. De game lijkt namelijk veel te veel op andere games in hetzelfde genre waardoor het gewoonweg niet weet te boeien. Het zinloze verhaaltje draagt hier ook niet aan bij. Er zijn gewoon veel mooiere games te krijgen. Hoewel de luchtgevechten best wel tof kunnen zijn, is het simpelweg te weinig om Heroes over Europe boven het gemiddelde uit te laten stijgen. Deze game moet je dus alleen halen als je een onverzadigbare honger hebt in dit genre. En zelfs dan raad ik je met klem aan de pc-versie ondanks zijn lagere aanschafprijs koste wat het kost te vermijden en te kiezen voor een console-versie.

Website: heroesovereurope.uk.ubi.com

Prijs: € 29,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.