NEGS » Beat ‘m Up

Yakuza 4

Jeroen Geelhoed — Sun, 03 Apr 2011 18:17:34 +0000

Vorig jaar reviewde ik Yakuza 3, een open wereld game waarin echt verschrikkelijk veel te doen is, maar waarbij de stijl dusdanig Japans is, dat het niet voor iedereen is weggelegd. Nu is daar Yakuza 4 waarin de spelwereld nóg groter geworden is. Is het meer van hetzelfde of juist meer?

Er zijn verschillende constanten in het leven: de clichés de dood en belastingen, de held die het meisje krijgt in films en seks in de Nederlandse literatuur. Op gamegebied komt daar nog bij een jongetje van lage komaf die prinses Zelda redt, Mario die sterren verzamelt en Kazuma Kiryu die kont schopt in Kamurocho, het red-light district van Tokio. Maar daar komt in Yakuza 4 toch meer bij kijken.

Gemengde gevoelens
De Japanse game industrie heeft enkele legendarische spellenseries opgeleverd, die jaar in jaar uit precies dezelfde gameplay en productiewaarden voeren. In meer of mindere mate kun je spelelementen uit Mario- en Zelda-games herleiden tot de eerste delen uit die series en zeker in Pokémon begin je elk nieuw deeltje met een mengeling van nostalgie en déjà vu. En dan hebben we het nog niet eens over de standaard elementen die een spel tot een JRPG (Japanse RPG) maken.

Aan de ene kant zorgen die standaard elementen ervoor dat je precies weet wat je van een game kunt verwachten aan spelplezier en uitdaging. Aan de andere kant bekruipt je een gevoel van verveling en ‘ik-heb-dit-allemaal-al-eerder-gezien’. Wat Yakuza 4 betreft begon ik het spel dan ook met gemengde gevoelens: de stad Kamurocho ziet er precies zo uit als in Yakuza 3 en je kunt er alles beleven wat je er in dat vorige deel ook kon vinden. Maar in Yakuza 4 begin je niet als de welbekende held Kazuma Kiryu. En dat maakt dat al het oude, toch opeens als nieuw aanvoelt.

Kwik, Kwek en Kwak
Yakuza 4 kent enkele elementen wat dit deel leuker maakt dan het vorige. De voornaamste verandering zijn de vier hoofdrolspelers die je afwisselend door het – wederom enorme – verhaal loodst. Het eerste deel begint met Shun Akiyama, een doorleefde ex-bankier en ex-dakloze, die zijn fortuin heeft weten te maken en nu geld uitleent aan iedereen die het nodig heeft. Zonder rente en met slechts één voorwaarde: voer een opdracht uit om te laten zien dat je zijn hulp waardig bent. Shun is een charmante, mysterieuze einzelgänger en weet je meteen aan hem te binden als personage. Al snel komt er een femme fatale in beeld, wat het spel een film noir element geeft. Haar verhaal leidt je in enkele hoofdstukken naar het tweede deel en het tweede personage.

Een flashback brengt ons 25 jaar terug in de tijd en we zien hoe Taiga Saejima, het tweede speelbare personage, als seriemoordenaar in de gevangenis belandt. Terug in de huidige tijd bevind je je als Taiga in een geheime gevangenis voor Yakuza en je moet ontsnappen. Yakuza 4 krijgt dan ineens The Shawshank Redemption-elementen. Als ook Taiga een gedeelte van de waarheid in Kamurocho boven tafel heeft gekregen, maken we in het derde deel kennis met het derde nieuwe personage: Masayoshi Tanimura, een jonge, semi-corrupte politiedetective, die ook zo zijn eigen redenen heeft om bij het misdaadmysterie betrokken te raken. En uiteraard is er dan Kazuma Kiryu, die zich op een gegeven moment met de zaak moet gaan bemoeien.

Tragische helden
In de talloze filmische cutscènes van het spel valt op hoe het acteerwerk van de verschillende personages bijdraagt aan hun karakters. Stuk voor stuk weten ze zich voor je te winnen door hun mengelmoes van charme, tragiek en nobele inborst. Yakuza 4 weet als maffia-thriller volledig te overtuigen, waarbij je niet kunt wachten om te zien hoe het verhaal zich verder zal ontvouwen. Echter moet je wel – net als in het vorige deel – flink wat submissies volgen en uitvoeren, om je personages te ontwikkelen en sterker te maken. Yakuza 4 blijft namelijk in de basis een beat-‘em up, met flink wat pittige eindbazen die je zonder de juiste upgrades en technieken niet de baas kunt.

Je zult dus flink wat speeluren maken in elk hoofdstuk, waarbij je je weer dagenlang in Kamurocho kunt verliezen, zonder de hoofdverhaallijn vooruit te stuwen. Was de stad in Yakuza 3 al groot, in dit deel hebben de ontwikkelaars nog enkele lagen aan de stad toegevoegd. Zo kun je niet alleen de daken gebruiken om naar verschillende locaties in de stad te gaan, ook onder de stad bevind zich een reusachtige parkeergarage en een geheim rioolgebied, waar je kunt rondzwerven. Niet elk gebied is voor elk personage toegankelijk, wat ook voor de nodige afwisseling in de hoofdstukken zorgt.

Hoe sla ik je vandaag op je bek?
In Yakuza 4 draait het naar goed gebruik om knokken en elk personage heeft zijn eigen vechtstijl. Dit voegt niet alleen iets toe aan de afwisseling in het spel, maar ook aan het karakter van het betreffende personage. Zo is Shun een slimme straatvechter met snelle bewegingen en is Taiga een gespierde krachtpatser, die met bruut geweld zich van zijn tegenstanders ontdoet. Ook Masayoshi is rap in de benen, maar gebruikt allerlei vechttechnieken als worpen en ontwijkende manoeuvres om zijn vijanden tegen de grond te werken en op het verkeerde been te zetten. Als je dan uiteindelijk bij de vertrouwde vechtstijl van Kazuma uitkomt, heb je al veel verschillende technieken in de vingers.

In principe gebruik je steeds dezelfde knoppencombinaties om technieken in gang te zetten, maar elk personage speelt echt anders. Misschien is het een nadeel dat als je net lekker in de technieken van een bepaald personage zit, je switcht naar een ander en alles weer opnieuw moet leren, maar dat went snel. Eigenlijk is het vooral Taiga die de meeste uitdaging biedt, aangezien je met hem niet zo snel kunt bewegen. Met hem zul je dus goed moeten verdedigen, klappen incasseren en vervolgens vernietigend terugslaan. Bij elk personage ontwikkel je al snel je favoriete technieken, wat het spel elk hoofdstuk fris houdt.

Bal- en borst gevoel
Naast de drie nieuwe hoofdpersonen zijn er ook andere vernieuwingen in Yakuza 4. Naast de al eerder genoemde nieuwe gebieden in Kamurocho zijn er verschillende nieuwe minigames. Zo kun je in dit deel massagesalons bezoeken en gebruik maken van saunafaciliteiten, waar je naast het nemen van een warm bad ook kunt tafeltennissen. Bij deze twee elementen komt ineens de Japanse soft-erotica fascinatie om de hoek kijken. In de massagesalons moet je je emoties onder controle houden om tot een happy end te komen en in de sauna kun je tegen een knappe dame in ochtendjas tafeltennissen. Hierbij kun je zowel de bal als haar boezem scherp in het oog houden en stuiteren beide alsof het een lieve lust is.

Dan zijn er nog de gastvrouwen in de clubs, die je kunt versieren en in het geval van Shun zelfs opleiden! Zoek een knappe vrouw op straat, vraag haar om gastvrouw te worden en vervolgens mag je haar aankleden, opmaken en de technieken van het flirten bijbrengen. In de hoofdstukken met Taiga doe je iets soortgelijks, maar dan in een dojo. Daar train je jonge vechters om deel te nemen aan toernooien. Als je Masayoshi speelt, ga je de straat op om bij te klussen als buurtwacht en maak je de straten veilig. Dit is allemaal natuurlijk optioneel, maar samen met het poolen, darten, golfen, pokeren, mahjongen, bowlen, softballen, vissen, kooivechten en meer kun je wederom in de wereld van Yakuza blijven spelen tot je erbij neervalt.

NEGS oordeel
Op het eerste gezicht is Yakuza 4 hetzelfde als Yakuza 3. Alle elementen uit dat deel zitten in het nieuwe deel, zij het iets getweaket en flink aangevuld. De belangrijkste verandering zit hem echter in de drie nieuwe personages en hun verschillende karakters en vechttechnieken. Deze afwisseling, gecombineerd met het spannende verhaal, maken dit vierde deel onderhoudender dan zijn voorganger en levert het spel een Approved-stempel op.

Yakuza 4 is op bepaalde gebieden nog steeds een rechtlijnige old school beat-em up, maar weet meeslepend en uitdagend te blijven. Wel met een vleugje typisch Japanse humor en eigenaardigheden waar je tegen moet kunnen, maar voor het grootste deel spannend, hard en gaaf.

Website: www.sega.com/yakuza

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 exclusief

Linking Park: 8Bit Rebellion

Gerard Sombroek — Fri, 14 May 2010 11:02:54 +0000

Linkin Park, een metalbandje die je of helemaal te gek vindt, of sneu en kinderachtig. De term kinder-metal valt dan ook regelmatig bij mensen die deze band niet zo hoog hebben zitten. Zelf val ik in de eerste categorie ondanks mijn 30 plus jaren die ik al op deze aardbol rondloop. De muzikanten van Linkin Park lijken zelf ook volwassen gamers te zijn, want er is een game uitgekomen die draait om de band met als titel: 8Bit Rebellion. Zal deze veelbelovende titel een 8-bit meesterwerkje zijn in de tijd van HD of is het toch een commerciële uitmelktitel?

Die goeie ouwe tijd
Het verhaal van Linkin Park: 8Bit Rebellion draait om het verzet tegen de schurkachtige corporatie Pixelcorp die de 8-bit wereld van Linkin Park omzetten naar HD en in dit proces iedereen hersenspoelen om de bevelen van Pixelcorp op te volgen. De helden van Linkin Park pikken dit natuurlijk niet en maken een nieuwe track waarmee ze Pixelcorp uit kunnen schakelen. Maar helaas gaat er wat mis en elk lid raakt zijn deel van de track kwijt waardoor alles verloren lijkt.

HD heldje
Maar daar is dan een nieuwe held in het verzet die samen met de leden van Linkin Park de wereld gaat redden. Deze held wordt natuurlijk door jou gespeeld en het ironische is dat je zelf eigenlijk geen 8-bit figuurtje bent, maar een mooi vormgegeven HD figuurtje. Waarom dit is, wordt niet echt uitgelegd maar het ziet er in ieder geval beter uit dan al die 8-bit poppetjes. Als nieuwe verzetsrekruut ga je er op uit om de leiders van het verzet – de bandleden van Linkin Park – te helpen hun verloren tracks te vinden.

Matig spelletje
Hoewel het idee leuk en origineel is, is 8Bit Rebellion zelfs voor 8-bit standaarden maar een matig spelletje. Je hebt een zevental levels waarin je diverse ‘haal dit op’ of ‘verzamel zoveel dingen’ opdrachten moet uitvoeren die je opgedragen krijgt van het verzet. Tijdens deze opdrachten word je belaagd door agenten van Pixelcorp die je met een druk op het scherm van je af kan houden. De gameplay is bijzonder simplistisch en de game is dan ook niet echt moeilijk. Alleen een tussenbaas gevecht met een grote robot is erg lastig omdat de ‘veeg-besturing’ waarmee je aanvallen moet afweren niet heel goed geïmplementeerd is.

8-bit hits
Wel tof is de muziek in de game. De bekendste tracks van Linkin Park zijn namelijk omgezet naar 8-bit deuntjes zoals we die kennen uit het NES tijdperk, en dat is bijzonder goed gelukt. De deuntjes zijn goed herkenbaar en, als je een fan van Linkin Park bent, leuk om naar te luisteren. Elk 8-bit muziekje is ook voorzien van het volwaardige origineel zodat je ook de echte Linkin Park muziek kan luisteren tijdens het spelen. Het is ook mogelijk andere liedjes van je iPod lijst af te spelen in de game. Het uiteindelijke doel in de game is Linkin Park’s volledig nieuwe track bij elkaar te verzamelen zodat je ook deze kan beluisteren. Deze nieuwe track heet Blackbirds en is nog niet los te koop in de iTunes Store. Een leuk extraatje voor de Linkin Park Fans dus.

Social media bla
Linkin Park: 8Bit Rebellion is volledig geïntegreerd met ‘social networking’ en je kan er dus voor kiezen de game ‘online’ te spelen. Dit betekent niet dat je met anderen tegelijk kan spelen, maar je kan wel via Facebook laten weten hoever je bent in de game en je kunt andere spelers die ook online zijn contacteren en berichten sturen. Ook zijn er borden in de game te vinden waar je boodschappen achter kunt laten. Facebook verslaafden zullen dit vast een hele leuke toevoeging vinden, maar mij persoonlijk kan deze gehypte sociale onzin eigenlijk weinig schelen.

Lange laadtijden en onzin aankopen
Een groot nadeel van Linkin Park: 8Bit Rebellion zijn de laadtijden. Nu heeft dit wellicht te maken met het feit dat ik de game heb gespeeld op een ‘ouderwetse’ 3G iPhone, maar ik heb bijzonder veel geduld moeten opbrengen tijdens het laden van de levels. Verder kun je ook allerlei aankopen doen in de game met het geld dat je verdient door vijanden te verslaan. Deze aankopen gaan helaas niet verder dan het aanpassen van je poppetje en het versieren van je huis. Nieuwe wapens of upgrades en power-ups zul je niet vinden. Nieuwe wapens vind je overigens wel in de game zelf.

NEGS Oordeel
Linking Park: 8Bit Rebellion is leuk voor de fans van Linkin Park, maar ook alleen voor hen. De game zelf stelt bar weinig voor en ook de gamers onder de Linkin Park fans moeten er rekening mee houden dat je deze game vooral koopt voor de leuke extraatjes die het jou als fan biedt. Meer dan een magere Average krijgt 8Bit Rebbellion dan ook niet van me, ondanks dat ik zelf een Linkin Park fan ben.

Website: iTunes Store

Prijs: € 3,99 (iPhone Appstore)

Verkrijgbaar voor: iPhone 3G(S), iPod Touch, iPad

Gespeeld op: iPhone

Super Street Fighter IV

Danny van Eijk — Tue, 11 May 2010 19:13:42 +0000

2009 was voor mij het jaar van Street Fighter IV. Plain and simple. Er was geen game waar ik meer van onder de indruk was, geen game die mij meer in de ban hield in de periode voor haar release en geen game die zijn torenhoge verwachting meer dan waar maakte. Street Fighter IV deed datgene wat ik in mijn games zoek. Het bewandelde de grens tussen nostalgie en moderne techniek perfect terwijl het ondertussen mij constant op het puntje van mijn stoel hield. Nu, 15 maanden later, weet ik echter zeker dat ik die game nooit meer zal spelen.

Tijd voor Super
De reden hiervan is voor iedereen die de titel boven deze review heeft gelezen natuurlijk evident. Ik speel geen Street Fighter IV meer omdat ik nu Super Street Fighter IV speel. Letterlijk honderden uren heb ik gespeeld met Ryu, Ken, Chun-li, E. Honda en Rufus. Echter nu hebben ze concurrentie van o.a. Guy, Makoto en Dudley. Sterker nog alle tien ‘nieuwe’ karakters zijn van een groot kaliber en voegen echt iets toe aan de sterke line-up van wat in de eerste plaats al een grandioze game was. Een aantal van de personages zijn oude bekenden uit vroegere fighting games zoals Street Fighter III en Final Fight, maar er zijn ook weer een tweetal totaal nieuwe characters aan de stal toegevoegd. Juri, een Zuid Koreaanse Taekwondo vechter, zagen we nog niet eerder in game en ook Hakan, een Turkse Olie Worstelaar, is een nieuwe verschijning. Een heel bijzondere verschijning zelfs, want met zijn rode huid en blauwe geknotte haar lijkt hij meer op een demon dan op mijn vriendelijke Turkse buurman.

Meer dan een uitbreiding
In eerste instantie leek het erop dat we te maken zouden krijgen met een uitbreiding voor Street Fighter IV met een aantal nieuwe karakters, wat nieuwe achtergronden en mogelijk een nieuwe modus om je online bezig te houden. Een dergelijke uitbreiding was meer dan welkom want het zou, wanneer goed uitgevoerd, de levensduur van een toch al erg lang houdbare game alleen maar verlengen. Echter, langzaam maar zeker bleek de omvang van de uitbreiding toch groter dan de eerste geruchten deden vermoeden en uiteindelijk werd aangekondigd dat de game zelfstandig als Super Street Fighter IV zou worden uitgebracht.

Uitbuiters?
Niet iedereen was hier even blij mee en er heerste nogal wat scepsis over de beweegredenen van Capcom om de game, of de uitbreiding daarop zoals sommigen haar bleven noemen, op deze manier uit te brengen. ‘Uitmelken!’ werd veelvuldig geroepen, ‘melkkoe’ viel een aantal keer te lezen en verwensingen en tirades tegen de uitbuiters uit Japan werden geregeld geuit op fora. Deze klagers gingen er voor het gemak aan voorbij dat Capcom dit systeem van verbeterde versies reeds jaren hanteert. Dat de ‘uitbuiters’ in tien jaar tijd niet één game onder de naam Street Fighter hadden uitgebracht voor deel IV op de markt kwam en dat het uiteindelijke product het prijskaartje meer dan waard zou zijn. Want €38,00 is een heel reëel bedrag voor wat met recht de ultieme uitvoering van de perfecte fighting game genoemd mag worden.

Bring on the whiskey!
Niet alleen zijn er 10 nieuwe vechters waardoor het totaal aantal personages op 35 uitkomt – die ook nog eens allemaal direct beschikbaar zijn – , er zijn ook een aantal hele gave nieuwe settings toegevoegd en de algehele gameplay van de voorganger is verbeterd en beter uitgebalanceerd. Zelfs de bonus-levels waarin zelfs auto’s en whiskyvaten niet veilig blijken tegen de aanvallen van de martial arts kunstenaars, en die we zo misten in de eerste Street Fighter IV zijn weer terug. De single player game is nog altijd behoorlijk pittig maar waar in de vorige uitvoering ‘Medium’ nog kneitermoeilijk was en zelfs ‘Easiest’ voor een beginner erg lastig uit te spelen was, is de balans nu een stuk beter. Je hoeft geen doorgewinterde toernooi speler meer te zijn om van een potje knokken te genieten.

Eerlijke ratings
Als je dan ook nog eens bedenkt dat ieder vechter een additionele ‘Ultra move’ heeft die totaal anders werkt dan de initiële dan kan je, wat mij betreft, niet langer spreken van een simpele uitbreiding. Dan heb je gewoon een spel in handen dat iedere euro volledig waard is. Sterker nog, ik durf te beweren dat zelfs een volledige retailprijs mij niet zou hebben weerhouden deze game aan te raden. Zo goed is hij gewoon. Ook de online matches zijn aangepast en het is nu mogelijk om met een karakter de ring in te stappen terwijl je nog niet helemaal aan hem of haar gewend bent zonder hiermee gelijk in rating te zakken. Die rating hangt namelijk samen met het gespeelde personage en de rating die je had met je meer getrainde strijder zal gewoon overeind blijven. Wel zo eerlijk!

NEGS Oordeel
Het mag ondertussen wel duidelijk zijn dat ik helemaal lyrisch ben over Super Street Fighter IV. De magie van de driedimensionale personages die zich laten besturen in de tweedimensionale game die ik nu al bijna 20 jaar tot mijn favorieten reken is nog altijd niet uitgewerkt. Laat Capcom ieder jaar maar zo’n update uitbrengen! Ik ben in ieder geval de komende maanden onder de pannen. Oh, en had ik al verteld dat dat vreselijke nummer “Indestructable” waar Street Fighter IV mee begon en waar de game ons tussen ieder spel door mee om de oren sloeg verdwenen is? Veel beter wordt het niet!

Website: www.streetfighter.com

Prijs: € 39,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3

Yakuza 3

Jeroen Geelhoed — Mon, 26 Apr 2010 16:37:12 +0000

Tussen games uit Amerika en games uit Japan zit – net als tussen de culturen van de landen zelf – een wereld van verschil. Kijk je naar de Japanse Yakuza-spellenserie, dan zou je een vergelijking kunnen trekken met Westerse games als The Godfather, Mafia en Grand Theft Auto, maar eigenlijk zou je dan niet veel meer zeggen dan dat Yakuza enkel een spel is over de Japanse maffia. En daarmee doe je Kazuma Kiryu, de hoofdrolspeler, tekort, aangezien je in Yakuza 3 ook een stortbad aan Japanse eigenaardigheden over je uitgegoten krijgt. Misschien wel meer dan je lief is.

Razend populair…. in Japan
De Yakuza-serie is razend populair in Japan. Maar het heeft een jaar geduurd voor we hier in het Westen de avonturen van Kazuma Kiryu mogen beleven in Yakuza 3. In Japan is het vierde deel net uit en is het vijfde deel alweer aangekondigd. En als je een tijdje Yakuza 3 speelt weet je ook waarom de Japanners Kazuma in hun hart hebben gesloten: het spel is doorspekt van stoere (maar aparte) personages, actiescènes waar Bruce Lee trots op kan zijn en een emotioneel, spannend verhaal. Liefhebbers van Kung Fu-films, Anime en Manga zullen hun vingers dan ook aflikken bij dit spel, maar trek je het typisch Japanse stijltje niet, dan zul je niet veel lol aan Yakuza 3 beleven.

Interactieve film
Alles in Yakuza 3 draait om Kazuma Kiryu, een keiharde vuistvechter met een hart van goud. Aan het begin van het spel kun je in het menu of tijdens de eerste speelbare scènes een uitgebreide samenvatting krijgen van zowel Yakuza 1 als 2. Het is wel even handig om deze verhalen te bekijken en je bekent te maken met de lotgevallen die Kazuma beleefd heeft, zodat je niet alleen begrijpt wat de ex-Yakuza drijft, maar je ook de personages herkent die je gaandeweg in Yakuza 3 tegenkomt. De Yakuza-serie is zeer verhaal gedreven en regelmatig zul je lange cutscenes bekijken en flinke lappen tekst lezen. Het spel krijgt hierdoor veel diepte, ook doordat de emotie in de personages door de graphics schitterend naar voren komt. Maar af en toe lijkt Yakuza 3 meer op een interactieve film dan een actiegame en daar moet je tegen kunnen. Maar als je los mag, dan gaat het ook los.

Eer en geweten
Kazuma heeft zich in Yakuza 3 losgemaakt van de onderwereld en runt een weeshuis. Maar het is een oud cliché in de maffiawereld: je kunt je nooit helemaal losmaken van je verleden. Al snel leer je dan ook dat je je problemen het beste op één manier op kunt lossen: met je vuisten. De personages om je heen vragen je regelmatig om hulp, waarbij het Japanse gevoel voor eer en geweten altijd voorop staat. Naast het halen en wegbrengen van spullen, moet je vooral knokken met straatbendes en de lokale Yakuza-families. Kazuma lijkt een magneet voor testosteron gedreven tuig: je kunt niet over straat of je wordt wel uitgedaagd. Ben je net bezig met een missie, dan zijn deze onderbrekingen soms hinderlijk, maar in Yakuza 3 kun je vooral stoom afblazen. En hoe.

Meppen, schoppen en snijden
De knokpartijen in Yakuza 3 beslecht je door het uitvoeren van combo’s en het goed doorstaan van quicktime events. Hoe meer vijanden je verslaat, hoe meer ervaring je krijgt, die je om kunt zetten in nieuwe moves en betere vechttechnieken en uithoudingsvermogen. Ook wapens als samurai-zwaarden, nunchucks, messen en tasers spelen een rol (die je ook nog eens uit kunt breiden met zogeheten ‘mods’), maar het wordt echt leuk als je ook een beetje om je heen kijkt. Veel voorwerpen in je nabije omgeving kun je namelijk als wapen gebruiken waarbij je het tuig om de oren slaat met fietsen, reclameborden, stoelen, plantenbakken, kratten en wat nog meer binnen handbereik komt. Hoe sterker je wordt, hoe gewelddadiger de knokpartijen, waarbij een lekkere finishing move veel voldoening geeft. Zo slinger je een Yakuzalid bij zijn benen tegen zijn vrienden of trap je iemand vol in zijn gezicht, nadat je hem met een flinke kopstoot ter aarde hebt gebracht. Of mep iemand door een glazen pui de straat op, om hem daar genadeloos met een terrastafeltje knock-out te slaan. De 18+ leeftijdsduiding zal dan ook vooral voor de harde actie uitgedeeld zijn.

Eindeloze boss-fights
Naarmate je sterker wordt, ga je hele bendes te lijf. Maar het zijn vooral de eindbazen die flink lastig zijn en ook de nodige vechttechnieken in huis hebben. Ontwijken en verdedigen zijn dan net zo belangrijk als uithalen en in deze gevechten lijken de quicktime events soms eindeloos. Het loont dan ook de moeite om flink met de zijmissies aan de slag te gaan, om zo de nodige extra ervaringspunten te verzamelen om betere moves te scoren en geld te verdienen om spullen te kopen om je wapens te verbeteren. En de zijmissies zijn talrijk: je kunt uren bezig zijn, zonder ook maar om te kijken naar de hoofdverhaallijn.

Meisjes zijn goed voor ervaring
Ga je de stad in, dan zul je talloze burgers ontmoeten die allemaal je hulp kunnen gebruiken. De een zoekt een drakenbeeldje om een verzameling compleet te maken, de ander heeft water nodig om medicijnen in te nemen en weer een ander heeft de Yakuza op zijn dak. Ben je op zoek naar romance? Ga dan naar de hamburgertent en neem een knap meisje mee uit naar de Karaoke-bar – waar je weer een quicktime minigame te wachten staat. Deze leuke meisjes hebben meestal ook problemen met de onderwereld, die je na een potje knokken weet op te lossen. Het meisje zal je vervolgens dankbaar in de armen vallen om een nachtje met je door te brengen. 5000 ervaringspunten erbij!

Karaoke, golf en vissen
Naast meisjes versieren kun je in Yakuza 3 ook onder andere poolen, darten, gokken, golfen en vissen. Dit zijn allemaal minigames die flink uitgebreid zijn, maar altijd speelbaar blijven. Vooral in de zijmissies en minigames proef je van de typisch Japanse humor: hoe stoer Kazuma ook is, hij is niet te beroerd om zijn gevoelige kant te laten zien en een liefdesliedje te zingen, of met een stevige Kungfu-kreet een krakkemikkige paraplu uit het water te hengelen. Zelfs als je tegen een eindbaas moet knokken, is er humor in het spel. Om te imponeren, ontbloten Yakuza hun bovenlijf, om te showen met de prachtige tatoeages op hun rug. Begint het gevecht, dan trekken de tegenstanders hun bovenkleding met één ruk los, of je nu een shirtje draagt of een driedelig pak met stropdas. Japanser dan de Yakuza-serie kan het niet.

Playstation 2 of 3?
Ondanks de vele interessante personages, de uitgebreide verhaallijn en de stoere knokpartijen kent Yakuza 3 ook de nodige minpunten. De lange cutscenes zijn al aan bod gekomen, net als de straatbendes en Yakuza die je haast op elke straathoek lastig komen vallen. Het spel komt uitermate traag op gang en je bent vele uren bezig, voor je het besef begint te krijgen hoe stoer de gevechten kunnen zijn en hoe uitgebreid de zijmissies en mini-games zijn. De emotie in het spel komt vooral naar voren door de prachtige gezichtsanimaties van de personages en ook de afwisseling tussen de talloze personen die je tegenkomt is enorm. Maar de graphics van de steden zelf valt regelmatig tegen. Zo zie je in de verte vaak gekartelde lijnen en loop je teveel tegen onzichtbare muren aan. Tijdens straatgevechten moet je af en toe op zoek naar een laatste tegenstander die achter een geparkeerde auto vast zit en lopen voorbijgangers lange tijd tegen je aan te schuren, voor ze uiteindelijk om je heen weten te komen. Het lijkt soms wel alsof Yakuza 3 een Playstation 2 game in een Playstation 3 HD-jasje is. Ook voelt de mix van actie en verhalende scènes soms wat uit balans: je kunt uren spelen zonder echt het gevoel te hebben dat je verder komt.

NEGS Oordeel
Yakuza 3 is een game die niet voor iedereen geschikt is. Daarvoor gaat het allemaal net te traag en is het spel gewoon te Japans. Ben je echter fan van Anime en Manga en mag je ook graag stoere Japanse maffioso de nodige Kung Fu technieken aan de dag zien leggen, dan is dit spel je op het getatoeëerde lijf geschreven en zeker ‘Approved’. Maar voor iedereen die niet Zen genoeg is om er het geduld voor op te brengen, is Yakuza 3 vooral ‘Average’.

Website: www.sega.com/yakuza3

Prijs: € 29,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 exclusief

Dead to Rights: Retribution

Gerard Sombroek — Fri, 23 Apr 2010 01:46:48 +0000

In 2002 kwam de actie-game Dead to Rights uit voor de Xbox. Een game waarin je badass Jack Slate speelt die samen met zijn hond Shadow de jacht opende op zware criminelen en ander tuig. Hoewel deze game redelijk positief was ontvangen, heeft de game mij niet heel lang kunnen boeien wat met name te danken was aan de suffe minigames die in de game verwerkt zaten. Met enige voorzichtigheid pakte ik dan ook Dead to Rights: Retribution op. Een vernieuwde next gen versie van het origineel. Gelukkig was deze voorzichtigheid niet nodig. Dead to Rights is namelijk een vreselijk brute game!

Een stad in nood
In Dead to Rights: Retribution speel je net als in het origineel ‘badass cop’ Jack Slate. Je bent werkzaam in Grant City, een stad die ten onder gaat aan corruptie en criminaliteit. Het duurt dan ook niet lang voordat Jack persoonlijk betrokken raakt in de grootste beerput van ellende die maar open getrokken kan worden in de stad. Al snel gaat hij er samen met zijn reusachtige wolfshond Shadow op uit om alle criminelen naar het hiernamaals te sturen. Of dat nu met de vuist is, een geweer of een venijnig hondengebit.

Ode aan de schaduw?
Hier schiet ik even op een zijspoor, want Shadow doet mij namelijk erg denken aan een andere game waarin je samen met een hond op pad ging, en dan heb ik het niet over het originele Dead to Rights. In het 8-bits tijdperk was er namelijk een andere game waarin je een Ninja speelde die samen met zijn hond ook de straten weer veilig maakte. Deze game heette Shadow Dancer, en ik kan het niet helpen het gevoel te hebben dat de hond in Dead to Rights de naam Shadow niet voor niets heeft gekregen. Is het toeval of hebben we te maken met een ode? Ode of niet, de gameplay van Dead to Rights: Retribution lijkt in de verste verte niet op de 2D gameplay van het inmiddels antieke Shadow Dancer. Dead to Rights: Retribution is een keiharde brute actiegame waarin beat ‘m up elementen nauw verweven zijn met heftige shooter actie. Tof hierin is dat de hond Shadow niet zomaar een gimmick is. Het beest is echt nuttig en via twee simpele commando’s kun je hem slechterikken laten aanvallen, naar je toe roepen als je hulp nodig hebt en wapens laten halen voor je.

Schaduwspel
In een aantal levels van de game krijg je zelfs de volledige controle over Shadow en moet je bijvoorbeeld op zoek gaan naar een sleutelpas voor Slate of je baasje beschermen tegen onheil. Het spelen van Shadow is echt ongelooflijk stoer en het vormt een leuke afwisseling met de hectische actie-gameplay die in het spel overheerst. Vaak is het als Shadow handig om jezelf in stealth-modus te verplaatsen. In deze modus sluipt Shadow ongemerkt langs zijn vijanden en kan hij dankzij zij neus precies zien waar iedereen zit en hoe rustig ze zijn. Een leuk detail is overigens dat de game grotendeels grijs gekleurd is wanneer je Shadow speelt. Honden zien immers alleen maar grijstinten. Met zogenaamde stealth kills maak je je vijanden op brute wijze af. Het bloed spuit alle kanten op en Shadow is zelfs in staat om vijanden keihard in hun kruis te bijten: Scrutality!

Rauw en hard
Maar laten we eens kijken naar de hoofdpersoon in de game: Jack Slate. Immers speel je als Jack voor een groot deel van de game. Jack zie je vanuit de derde persoon en je kunt zowel met de vuisten vechten als je onlusten botvieren op je vijanden met vuurwapens. De variatie is groot en Jack heeft een heel scala aan combo’s – opgebouwd uit snelle klappen, zware klappen en grepen – tot zijn beschikking waarmee hij zijn vijanden het leven zuur maakt. Je kunt vijanden zelfs als menselijk schild gebruiken als je onder vuur genomen wordt. Doorgaans gebruik je de snelle lichte aanvallen omdat deze het meeste resultaat opleveren maar je kan ook de wapens van je vijanden afpakken en ze kapot schieten met hun eigen geweer. Ook zijn er, mits je genoeg combo’s maakt, takedowns waarmee je je vijand, of beter gezegd slachtoffer, op extreem brute wijze uitschakelt. Deze dodelijke moves worden in slowmotion uitgebeeld en doen bijna pijn om naar te kijken. Jack Slate is een echte rouwdouwer waar niet mee te spotten valt.

Knallen als een idioot
Behalve geknokt, wordt er in Dead to Rights: Retribution ook enorm veel geschoten. De kogels vliegen je letterlijk om de oren – mits je met een surround sound set gamet – en het valt soms niet mee om je in al dat vuurgeweld staande te houden. Gelukkig zijn er een heleboel verschillende wapens in de game waarmee je flink tekeer kan gaan. Van handpistolen tot mitrailleurs tot shotguns tot raketwerpers. Naast vuurwapens heb je ook diverse granaten tot je beschikking, maar in de praktijk zul je deze niet heel veel gebruiken. Via de L1 knop ga je razendsnel over in een FPS modus en kun je gerichter je vijanden overhoop knallen. Het is dan ook mogelijk voor de liefhebbers om headshots te scoren. De shooteractie is intens, heftig en chaotisch. Precies zoals het hoort te zijn, maar in de chaos zul je nog wel eens het loodje leggen omdat je van alle kanten beschoten wordt en geen idee hebt waar het nu allemaal vandaan komt.

Naadloos in elkaar
Knap is dat de handgemeen gevechten en de shooter-gameplay naadloos in elkaar over gaan. Wanneer de kogels op zijn, gooit Jack automatisch het lege geweer weg en als hij geen vuurwapens tot zijn beschikking heeft, gaat hij gewoon meppen. Ook als je wel wapens tot je beschikking hebt, kun je er altijd voor kiezen om met iemand een robbertje te vechten om vervolgens alsnog van dichtbij je wapen te trekken. Echter zul je negen van de tien keer vooral vertrouwen op je vuurwapens. Hoewel deze twee gameplay-elementen naadloos in elkaar overgaan, is de gameplay niet perfect.

Niet perfect
Hoewel ik ontzettend enthousiast ben over Dead to Rights: Retribution, is de gameplay verre van perfect. Zo mis ik eigenlijk een fatsoenlijk ‘auto-aim’ systeem wat voornamelijk bij het knokken enorm zou helpen. Je moet echt met de analoge stick richten welke kant je op wil slaan en door de chaos zal het nog wel eens voorkomen dat je in de lucht aan het meppen bent. Ironisch genoeg is er wel een auto-aim wanneer je met je vuurwapens begint te schieten en je niet de L1 knop gebruikt. Verder laat ook de AI van de vijand enigszins te wensen over. Er zijn momenten waarop ze prima samenwerken en je het echt moeilijk gemaakt wordt, maar het gebeurd ook regelmatig dat een vijand midden in een vuurgevecht totaal niet in de gaten heeft dat je op hem aan het schieten bent, en vervolgens een ‘easy kill’ scoort.

Jack doet niet aan bukken
Ook het dekkingsysteem laat enigszins te wensen over. Jack kan maar achter beperkte objecten dekking zoeken en rennen en dekking zoeken gebeurt allemaal met dezelfde knop. Dit maakt van vluchten een hachelijke onderneming aangezien Jack dan altijd dekking zoekt op een moment dat dit net niet de bedoeling is. Ook had ik het fijn gevonden als Jack had kunnen hurken zodat hij iets lastiger te raken zou zijn als hij even geen dekking tot zijn beschikking had. Maar helaas is Jack een echte badass en doet hij niet aan bukken. Dead to Rights: Retribution kan dus af en toe behoorlijk pittig zijn. Op zich is de balans goed geregeld in de game en deze weet je ook prima uit te dagen, maar als het je echt even teveel wordt, kun je er voor kiezen de moeilijkheidsgraad direct lager te zetten. Mooi is dat je de moeilijkheidsgraad ook weer op kunt krikken als je het lastige gedeelte voorbij bent. Zo blijft de game leuk en uitdagend tegelijk.

NEGS Oordeel
Dead to Rights: Retribution is een intense game voor een volwassen publiek. De verhaallijn is misschien een beetje standaard, maar hij is wel meeslepend en wordt uitstekend met de juiste hoeveelheid drama in beeld gebracht. Ik heb echt een hele toffe tijd gehad met het spelen van deze game en ik wil de game dan ook eigenlijk een Gold Stempel geven. Echter kan ik deze niet geven omdat daarvoor gewoonweg teveel kleine minpunten in de game zitten. Desondanks is Dead to Rights: Retribution een absolute must-have voor actieliefhebbers. Als NEGS cijfers zou uitdelen en vanaf een 9 zou een game Gold krijgen, dan scoort Dead to Rights: Retribution een 8,9; een hele vette Approved Stempel dus!

Website: www.deadtorights.com

Prijs: € 59,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

Chuck Norris – Bring on the Pain

Gerard Sombroek — Tue, 24 Nov 2009 22:30:38 +0000

Chuck Norris is bekend van vele actiefilms, tv-series en natuurlijk zijn kunsten als karateka. Hoewel bekend van film en tv is Chuck Norris op internet een ware legende. Zoek voor de grap maar eens op ‘Chuck Norris facts’ in Google en je zult snappen wat ik bedoel. Zo ademt Chuck Norris niet, maar gijzelt hij lucht. En als hij zich opdrukt, drukt hij zichzelf niet omhoog maar de wereld naar beneden. Gebaseerd op deze legendes heeft Gameloft een game uitgebracht waarin we onze geliefde held kunnen spelen en de wereld kunnen redden.

Meppen en schieten
Chuck Norris – Bring on the Pain is een combinatie van een sidescrolling shooter en een beat’m up. Zo neemt Chuck zich voor om Amerikaanse krijgsgevangen te redden in de Jungles van Vietnam en in deze levels is Chuck gewapend met een machinegeweer. Maar halverwege het spel keert Chuck huiswaarts, waar hij er achterkomt dat de communisten Amerika veroverd hebben en is het aan hem de nobele taak om de Reds te verdrijven en zijn land te bevrijden. Deze gedeeltes zijn beat’m ups wat meer overeenkomt met de stijl van Chuck Norris.

Lullige sprongetjes
Chuck laat zich besturen via een virtuele joystick en een ‘punch’-knop. Hoewel deze besturing bij diverse iPhone-games prima werkt, is de besturing hier te nauw geïmplementeerd waardoor je gemakkelijk met je vinger naast de stick zit, resulterend in een werkeloze Chuck Norris. Naast voortbewegen en aanvallen kan Chuck ook nog springen en een ‘rage-attack’ uitvoeren waarmee hij meerdere vijanden kan verslaan. Het springen is zo goed als zinloos en gebruik je zelden. Dit komt voornamelijk omdat de sprongetjes van Chuck bijzonder lullig zijn en omdat je de sprong over het algemeen niet nodig hebt. De ‘rage-attack’ is nog wel handig in de jungle omdat Chuck daar een geweer tot zijn beschikking heeft, maar in de beat ‘m up levels is de special move niet echt nuttig. Chuck maakt een soort van horizontale aanval waarmee alleen vijanden op een rechte lijn aangevallen worden. Aangezien je vijanden zelden allemaal op een rechte lijn staat kun je in het beste geval maar drie vijanden verslaan met deze rage-attack. Als we de besturing moeten beoordelen, dan valt deze in de categorie ‘brak’.

Waar is de roundhouse kick?
Chuck Norris staat ook bekend om zijn vernietigende roundhouse kicks, mede dankzij de belachelijke – en komische – Chuck Norris facts. Echter vind je deze schoppen maar magertjes terug in de game. Het is een onderdeel van één van je aanvallen in de beat ‘m up levels als je op de aanvalsknop aan het rammen bent, maar meer ook niet. Totdat je eens besluit niet direct verder te gaan met je game en dan in de Dojo je verzamelde geld uit te geven. Dan kun je opeens allemaal nieuwe special moves kopen waaronder de Roundhouse kick. Het is alleen jammer dat ik hier pas achter kwam nadat ik de game al had uitgespeeld.

Wiebelen met je iPhone
Om de gameplay enige variatie te geven zijn er ook spelonderdelen waarin je de iPhone moet bewegen om Chuck te besturen. Bijvoorbeeld wanneer Chuck in een auto rijdt, of als hij door een storm moet lopen. Dit is op zich goed geïmplementeerd, maar de besturing was net zo gemakkelijk geweest met de virtuele joystick. Verder kent de game nog andere bonuslevels – die je overigens wel succesvol moet voltooien anders is het ‘game over’ – waarin je moet schieten door vijanden aan te tikken op het scherm of waar je een work-out moet doen door over het scherm te wrijven als een gek.

Klein
Chuck Norris – Bring on the Pain is niet heel erg groot en met een paar uurtjes spelen kom je er gemakkelijk doorheen. De game is ook niet echt moeilijk wat op zich wel past bij het karakter Chuck Norris natuurlijk. Een Chuck Norris game waarin Chuck Norris continue aan gort gehakt wordt, zou niet leuk zijn. Desalniettemin is de game vermakelijk zolang het duurt. Een leuke extra overigens is dat je een portretfoto van iemand kan gebruiken als hoofd van je tegenstanders. Zo kun je zonder gezeur met Chuck Norris je baas aan gort meppen, je ex of je beste vriend. Wat jij wilt.

NEGS Oordeel
Echt heel bijzonder is Chuck Norris – Bring on the Pain niet, maar voor € 1,59 hoef je dat natuurlijk ook niet echt te verwachten. Voor Chuck Norris fans en grappenmakers is de game een leuke versnapering die je niet al te serieus moet nemen. Maar ik persoonlijk vind dat men veel meer had kunnen doen met al die ‘speciale krachten’ van Chuck Norris en dat is toch een gemiste kans. En om deze review in stijl af te sluiten geef ik jullie een nieuw Chuck Norris fact: “Chuck Norris kicks ass. His game doesn’t.”

Website: www.gameloft.com
Prijs: €1,59 (iPhone Appstore)
Verkrijgbaar voor: iPhone 3G(S) en iPod Touch

Gespeeld op: iPhone