Soapshow met spierbundels
Worstelen zoals de Amerikanen dat graag zien, heeft maar heel weinig te maken met de sport klassiek Grieks-Romijns worstelen. Enorm opgepompte spierbundels in strakke pakjes voeren een gescripte show op voor een uitzinnig publiek. Het begint al voordat de worstelaars de ring in stappen met trash talk. Een langlopende vete, jaloezie en andere motivaties die rechtstreeks uit een soapserie lijken te komen vormen een overkoepelend verhaal.

Van te voren staat natuurlijk al vast wie een ‘gevecht’ gaat winnen. Dit wordt bepaald door marketing teams die de populariteit van elke worstelaar bepalen. Verkoop je als persoonlijkheid lekker veel action figures, dan is het waarschijnlijk dat je een fantastische reeks overwinningen gegund word. Behalve actiefiguren zijn er natuurlijk ook games gebaseerd op deze ‘helden’ en WWE All Stars is daarvan één van de vele.

Korreltje zout
Hoewel ik persoonlijk minder met WWE heb dan vroeger, neemt dat niet weg dat de game me zeker zou kunnen bekoren. Tenslotte is dit een vechtgame en daar hou ik wel van. Net als de actie op TV blijkt al direct dat je het verhaal in deze game met een flinke korrel zout moet nemen. Er is een Path of Champions modus waarin je 9 matches moet winnen, waarna je tegen een zeer grote naam uitkomt. Er zijn drie van deze ‘paden’, wat dus neerkomt op 3 toernooitjes uitvechten.

Tussen de matches door zie je af en toe een filmpje waarin de eindbaas je trakteert op wat halfgare trash talk. Je kunt Path of Champions spelen met één van de 18 gladiatoren uit de jaren 80 en 90 of één van de 17 moderne all stars.

Alter ego
Ook kun je je eigen worstelaar maken en daarmee huishouden. Je kiest dan alle moves van één bestaande vechter en koppelt daar een ‘finisher’ aan. Vervolgens moet je ook een introductiefilmpje kiezen, een bijnaam en niet, geheel onbelangrijk, je lengte. Tenslotte kun je de lichaamsdelen groter en kleiner maken en kies je een outfit.

De game is helaas tergend traag op alle fronten. Zo moest ik 25 minuten wachten voordat ik met mijn alter ego de eerste klap uit kon delen! En dan heb ik nog alle filmpjes overgeslagen. Zelfs nadat de game zichzelf heeft geïnstalleerd, delen van de schijf heeft gecached en dat soort zaken, duurt het nog elke keer bijna 3 minuten voordat je uiteindelijk in de ring staat!

Grapplers en Big Men
Technisch is deze game zeer slecht uitgewerkt dus. Zeker als je leest dat de game zichzelf “Wild and fast paced” noemt. Als je wat te drinken hebt gehaald tijdens het laden, is het tijd om een pak slaag uit te delen. De vechters zelf zijn heel cartoony gemaakt, waarbij ze bizar gespierd zijn. Er zijn 4 typen vechters;  Acrobat, Big Man, Brawler en Grappler.

De lichamen van vechters binnen elke klasse lijken zo sterk op elkaar dat je vermoed met klonen te maken te hebben. De meeste kampioenen verschillen dus eigenlijk alleen qua gezicht, haar en outfit van elkaar. De game belooft dat elk type zijn eigen voor- en nadelen heeft, en dat is ook wel zo. Maar de verschillen zijn een stuk kleiner dan verwacht. Ik gebruikte probleemloos dezelfde strategie voor elke tegenstander.

Match up
Er zijn verschillende soorten gevechten mogelijk. Eén tegen één, Triple Threat Elimination (gezellig met zijn drietjes) en Four Way. De intelligentie van de vechters blijkt behoorlijk beperkt. In plaats van een tegenstander af te maken, besluiten ze soms opeens de getergde vijand te laten liggen om achter een willekeurige andere vechter aan te rennen. Ook heb ik de computer weleens een seconde of vier besluiteloos stil zien staan, terwijl er genoeg te doen was.

Is er meer dan één tegenstander, dan blijkt het handig om uit de ring te stappen en de twee sufferds elkaar af te laten matten. Meng je je enthousiast in de strijd, dan kan het gebeuren dat je lange tijd constant gestoord wordt in je combinaties door een tegenstander die je niet aan het bevechten bent. Helaas wordt lafheid dus beloond. Nep!

Vechtsysteem
Het vechtsysteem zelf volgt een schaar-steen-papier principe. Gebruik jij een snelle ‘strike’ move dan win je het daarmee altijd van een vijandelijke grijpaanval, die iets langzamer is. Met blokkeren stop je elke strike, maar blokkeren verliest weer van een grijpaanval. Zolang je goed in de gaten houdt wat de tegenstander doet, kun je hem simpel domineren. Want probeert hij je te grijpen dan geef je hem gauw een klap. Wil hij jou een mep verkopen, dan block je, en ga zo maar door.

De game probeert een klein beetje variatie in te brengen door snelle en trage grabs en strikes toe te voegen. Ook kun je de moves sterker maken door de knop langer vast te houden. Uiteraard kun je ook rennen en zo de typische clothesline uitvoeren. Ben je te laat met je tegenaanval, dan kun je door op het juiste moment op de L1 knop te drukken, alsnog de rollen omdraaien. Iets wat de tegenstander daarna óók weer kan doen! Dit maakt het vechten nog een beetje leuk.

Willekeur
Wat ik heel erg jammer vind, is dat de game zelf bepaalt wat voor strike of grab je mannetje gebruikt. Je drukt op de knop en moet maar afwachten hoe de vechter dit commando interpreteert. Dit maakt de actie veel minder strak en geeft me het gevoel langs de kant te staan als coach die gilt “Nu grijpen, grijp hem!” in plaats van zelf mijn vuist in de maag van de competitie te rammen.

Elke vechter heeft een kort balkje dat eerst groen, dan geel, dan rood en tenslotte knipperend rood wordt, naarmate je meer schade oploopt. Knippert je balkje en word je geraakt door een Finisher of Signature move – een unieke speciale aanval die voor elke vechter anders is – dan ben je KO. Na een tijdje stopt je balkje met knipperen en kun je dus weer iets meer weerstand bieden.

Meer willekeur
Daarnaast kun je, zoals het eigenlijk hoort bij worstelen, winnen door de tegenstander drie seconden vast te pinnen. Je moet op R2 drukken wanneer de vijand op de grond ligt te ‘creperen’ om hem te pinnen, maar R2 is ook de ren knop. Regelmatig besloot mijn vechter dan ook zomaar weg te rennen in plaats van te pinnen. En dat terwijl ik er toch echt goed voorsta en geen richting aangeef om op te rennen. Opnieuw vervelende willekeur dus.

Ook de commentatoren roepen af en toe maar wat. Een aantal keren betrapte ik ze op commentaar dat op dat moment echt helemaal nergens op sloeg. Dat is best vervelend en breekt de sfeer. Voor ik overga naar de conclusie, vraag ik mij nog 2 dingen af: Waarom kunnen de worstelaars ruim 3 meter hoog springen en waar is de scheidsrechter eigenlijk?

NEGS Oordeel
WWE All Stars biedt verstokte WWE fans de mogelijkheid om hun oude helden tegen nieuwe iconen te laten vechten. Helaas is er niet zo heel erg veel te doen als je alleen speelt en vind ik het vechten en de introductiefilmpjes na een tijdje erg repetitief worden. De ietwat indirecte besturing, de vele, lange laadtijden en de vrij simpele opzet van het vechtsysteem geven de nekslag.

Ben je echt dol op show worstelen, dan vind je WWE All Stars misschien nog wel te pruimen, maar er zijn zoveel betere vechtgames (ook worstel-games) die je meer waar voor je geld geven. WWE All Stars krijgt daarom ook slechts een Average stempel.

Website: www.wweallstars.com

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: PS2, PS3, PSP, Xbox 360 en Wii

Gespeeld op: Playstation 3

Het negende deel heet simpelweg Mortal Kombat en tovert met de power van de Playstation 3 en Xbox 360 supergelikte HD beelden op het scherm. Maar hoewel graphics belangrijk zijn, gaat het uiteindelijk om de gameplay. Is Ed Boon, de geestelijk vader van de eerste Mortal Kombat game en die zich persoonlijk met dit deel bemoeit heeft, weer op de goede weg of juist verder afgedwaald?

Iedereen dood!
Er is heel veel te doen in Mortal Kombat, maar ik begin met de verhaalmodus. Deze begint goed met een filmpje waarin alle bekende vechters zeer bruut afgeslacht de revue passeren. Zelfs de dondergod Raiden legt het loodje. Maar geen zorgen! Raiden stuurt een visioen naar zichzelf in het verleden, in de hoop de vernietiging van de mensheid alsnog te stoppen.

Wat volgt is vele uren vermakelijk melodrama, waarbij je steeds drie of vier vijanden tot pulp mept. Na elk trio vijanden krijg je automatisch met een ander beroemd karakter onder de knoppen te maken. Zo wordt de boel vers gehouden en roest je niet vast aan één vechter en diens stijl. Want elke vechter is daadwerkelijk net weer even anders dan alle anderen. Zowel om zelf te besturen als tegen te vechten.

Doorbeuken
Ik heb ze niet geteld, maar ik schat dat je zo’n tachtig mannetjes moet verslaan voordat je tenslotte de laatste keer slagen uitwisselt met de kwade Shao Kahn. De moeilijkheidsgraad stijgt in het algemeen wel langzaam, maar regelmatig zit er een rare piek in, gevolgd door een dip. Vrij vaak moet je om vage redenen niet één, maar twee tegenstanders verslaan, wat dus dubbel zo moeilijk is. Het houdt je in ieder geval scherp en dwingt je om goed te leren vechten.

De eindbaas is erg sterk en vrij goedkoop, maar dat is standaard in alle fightinggames. Met het verhaal ben je in ieder geval flink wat uurtjes zoet. Enig minpuntje is dat als je stopt en later weer verdergaat, je het voorgaande ‘verhaal deel’ weer moet aanschouwen voordat het vechten begint. Een skip-knop was fijn geweest. Daar staat tegenover dat alles snel laadt en dat de actie en het verhaal steeds naadloos in elkaar overgaat. Maar behalve het verhaal is er nog veel en veel meer te doen in je eentje.

Ingewanden en botten breken
Het vechten zelf maakt of breekt een spel als dit natuurlijk. En er wordt heel wat gebroken in deze game! Klappen uitdelen en incasseren voelt goed aan, en zorgt ervoor dat een metertje langzaam volloopt. Is het metertje voor een derde vol, dan kun je 1 van je combo’s opvoeren naar een hoger niveau voor meer schade. Is de meter voor twee derde vol, dan kun je een combo van de tegenstander afbreken door een plotselinge tegenaanval te lanceren.

Is je meter helemaal vol, dan kun je er een X-ray move uitvoeren. Het spel vertraagt naar slow motion, het beeld wordt grijs en je vechter voert een überbrute combinatieaanval uit. Terwijl de tegenstander zijn nek, rug of ledematen worden gebroken, doorboort, bevroren of opgeblazen, zoomt de camera in op het betreffende lichaamsdeel. Vervolgens zie je de botten en organen realistisch in kleur, alsof je door het lichaam van de vijand heen kunt kijken. Zo heb je dus een onwijs goed zicht op de totale vernietiging die je genadeloos toebrengt. Dit voelt heel erg goed!

Balans
Met de gore zit het dus, zoals de traditie dicteert, zeer zeker wel snor. Echter moet er ook een perfecte balans zijn tussen gewone moves, combinaties en supermoves zoals de X-ray. En die is gelukkig prima geïmplementeerd. De ‘kombat’ is als vanouds; slaan en schoppen, de absurd sterke uppercuts, de enorme sprongen, de pijnlijke worpen en de ‘projectiel-moves’ voelen tegelijkertijd nieuw en toch ook zoals je ze herinnert. De X-ray doet redelijk wat schade, zo rond de 33%. En dat is niet teveel en niet te weinig; precies goed dus. Dit alles maakt dat ik Mortal Kombat qua gameplay de beste game in dit genre in lange tijd durf te noemen.

Er zijn in totaal 27 vechters, stuk voor stuk met persoonlijkheid én een geschiedenis in de eerste delen van de roemruchte serie. Op de Playstation 3 krijg je Kratos uit de God of War games (Yes!) cadeau. De Xbox 360 versie moet het helaas zonder speciale gast doen. Per vechter houdt het spel bij hoeveel kills, fatalities, speeltijd, X-rays en dat soort zaken je verzameld hebt. Ondertussen speel je gaandeweg meer opties vrij.

Bomvol
Er is meer dan genoeg vrij te spelen. Het team van Netherrealm heeft meer dan 200 extraatjes verzonnen. Denk aan muziek, concept art, nieuwe outfits voor vechters en natuurlijk geheime stuff die elke fan wil bezitten. Elke actie in het spel wordt beloond met ‘koins’, waarmee je de meeste zaken kunt kopen. Andere extraatjes vereisen dat je specifieke doelen bereikt om ze vrij te spelen.

Ook de game zelf zit bomvol variatie. Je kunt voorts je ‘might’, ‘sight’ en ‘luck’ beproeven in redelijk lollige minigames. Verder kun je het spel op vele manieren aanpassen, wat vooral de meligheid een factor tien omhoog gooit. Vecht met zombies, zonder hoofd, met exploderende mannetjes, zonder armen, in het donker, met onzichtbare vechters, hypersnel, zonder springen, zonder supermoves; er zijn tientallen variaties mogelijk.

Challenge tower
De willekeurigheid en gekkigheid wordt nóg verder opgevoerd in de Challenge Tower. Dit zijn honderden uitdagingen die van de hak op de tak springen. Denk aan de storymode, maar dan verzonnen door een team van LSD fans. Zeer vermakelijk, uitdagend en buitengewoon lollig!  Precies datzelfde geldt voor alle fatalities. Ja, dé bekendste en tofste moves zijn terug, en hoe! Elk karakter kent zo’n 4 á 5 Fatalities en veel levels hebben eigen speciale stage-Fatalities. Zo kun je je vijand in het zoutzuur schoppen of op een stel spiezen gooien.

Ook online valt er genoeg te lachen en te doen. De tofste vernieuwing hier is de Spektator modus. In deze modus vindt het gevecht plaats in een filmtheater. Onderaan staan “chibi” versies van andere vechters. Chibi staat voor kleine lijfjes met grote cartoony hoofden. Als je zin hebt om te zien hoe anderen vechten kun je zelf zo’n vechtertje besturen. Tijdens het kijken kun je met combo’s op 23 manieren feedback geven. Denk aan joelen, in slaap vallen, “Fight”, “Finish him!” “Fatality” en dergelijke roepen en allerlei andere grapjes zoals een grote kaas omhoog houden (Cheesy!).

Schitterende achtergronden
Online vechten kan op vele manieren, waarbij technisch gezien vooral de Spektator modus knap gemaakt is. Er zijn toch maar even 8 karakters tegelijkertijd te zien, bestuurd door 8 verschillende spelers zónder enige lag. Hoe dat zal zijn wanneer PSN weer ‘up and running’ is, is natuurlijk even afwachten. Sony is immers zijn netwerk aan het veranderen, of zoals zij zelf zeggen: ‘verbeteren’. Maar het is in ieder geval duidelijk dat alles in dit spel perfect opgepoetst is door een toegewijd team en dat er niks afgeraffeld is.

De graphics zijn van hoge kwaliteit, waarbij vooral de levels torenhoog uitspringen bij wat je gewend bent van andere fightinggames. Echt niet normaal hoe diep, scherp en levendig alle achtergronden zijn. Draken die rondvliegen en de zooi in de fik zetten, helikopters die neerstorten, matpartijen en monsters; je kunt het zo gek niet bedenken of het voltrekt zich op de achtergrond. De game is trouwens 3D compatible voor de lezer met een daarvoor geschikte TV.

NEGS Oordeel
Ik had niet gedacht dat het Mortal Kombat zou gaan lukken, maar toch krijgt deze game een NEGS Gold stempel! Er zijn wel wat kleine minpuntjes te vinden, zoals in elke game als je goed genoeg zoekt, maar die vallen genadeloos in het niet bij de perfect uitgewerkte gevechten, de Challenge Tower, de fantastische graphics, de diverse online mogelijkheden en de Story Mode. Mortal Kombat versus andere vechtgames? Flawless Victory met een keiharde Fatality!

Website: www.themortalkombat.com

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2011/05/11/mortal-kombat-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/04/10/super-street-fighter-iv-3d-edition-review/ http://www.negs.nl/2011/04/10/super-street-fighter-iv-3d-edition-review/#comments Sun, 10 Apr 2011 10:47:19 +0000 Danny van Eijk http://www.negs.nl/?p=12998 Lees verder > ]]> We hebben het vaker gezien. De uitgever neemt een bestaande succesvolle toptitel, speelt met de graphics – niet teveel natuurlijk -, gooit wat instellingen behoorlijk door elkaar, voegt een tweede interface-schermpje toe waaraan de ontwikkelaar wat van de bediening en andere elementen die hij niet op het bovenste schermpje kwijt kan, toevoegt en “PING!”. Kassa!

Jawel er gaat een heel blik games opnieuw worden uitgebracht met de twee karakters ‘3’ en ‘D’ in CAPS erachter geplakt. Maar na het spelen van Super Street Fighter IV 3D Edition word ik daar heel enthousiast van!

Goede bekende
Iedereen die mijn jubel recensie van de PS3 versie van deze game heeft gelezen, zal het niet ontgaan zijn dat ik een groot fan ben van deze serie. Ik was wild van Street Fighter IV, ik was wild van Super Street Fighter IV en ik ben wederom wild van Super Street Fighter IV 3D. Niet zozeer omdat het 3D is, maar het is wel leuk meegenomen.

Mensen die denken dat dit een typische rehash is van een oude game naar een handheld met alle gebreken die daarbij horen, moeten de game waarschijnlijk eerst zelf ervaren. Dit is Street Fighter IV zoals hij bedoelt is, maar dan op een handheld. Street Fighter IV overal dus! Als dat niet geweldig is, dan weet ik het niet meer.

2 dimensionale pracht 3D verantwoord
Grafisch staat hij volledig zij mannetje, en de animaties, stijl en complexe characters zien er op de 3DS prachtig uit. Wat mij betreft doet hij dan ook niet onder voor de console versies. Dat betekent wel dat ook in deze versie weer van die lelijke anime-filmpjes zijn opgenomen en ook hier betekent dat, dat de cutscenes lelijker zijn dan de gameplay graphics. Iets waar de makers zich blijkbaar toch blijvend in willen onderscheiden. Maar een kniesoor die daar oplet, want laten we eerlijk zijn; wie kijkt er in godsnaam naar filmpjes in een arcade fighter? (Hoofdredacteur Gerard weet daar toch wel waarde aan te hechten.)

De 3D effecten zijn mooi gedaan en zijn zeker het spelen waard, maar ik ben bij deze game toch geneigd de accu te besparen en het spel in 2 dimensies te spelen. Weliswaar is er een speciale ‘over de schouder’ 3D modus, en die is leuk om een keer gespeeld te hebben, maar de serieuze gamer zal hier waarschijnlijk niet vaak naar terugkeren. Ook hier voor mij geen reden om de 3D stand veel te gebruiken. Ik benadruk echter nogmaals dat dit zeker geen minpunt is! De game is prachtig.

Vechten voor een foto
Wel was ik in eerste instantie ontsteld toen ik zag dat de achtergronden -die op de consoles zo vol leven zitten- in deze uitvoering volledig uit stilstaande beelden bestaan. Ook de mensen en dieren die achter het gevecht staan, zijn volledig bewegingsloos. Een heel vreemde eerste ervaring maar uiteindelijk de juiste keuze denk ik. Laten we wel wezen: we hebben het hier wel over een port naar een handheld. Misschien laat ik mij teveel meeslepen door de waanzinnige kwaliteit van die port en vallen daardoor dat soort zaken ineens extra op.

Als je me zou vragen of ik naast de hectische, perfect gebalanceerde gameplay ook nog eens behoefte heb om dat kleine schermpje te vullen met allerlei gekronkel, gejuich of gespring op de achtergrond dan is “nee” het enige juiste antwoord. Okay, de keuze om dan voor totale verlamming van de achtergronden te gaan, is misschien het andere uiterste maar zeg eens eerlijk: hoe vaak kijk je zelf echt naar de achtergrond van een snelle fighter?

6 knoppen en een touchscreen
Natuurlijk is de 3DS niet de ideale machine voor een vechtspel en het gebrek aan knoppen is één van de lastigste zaken waar de ontwikkelaars mee te kampen hebben gehad. De uiteindelijke oplossing is echter ideaal gevonden. Het touchscreen is in 4 vlakken verdeeld waaraan in 2 verschillende modi een aantal moves gehangen zijn. In de light uitvoering zijn dit vaak de 2 meest gebruikte special moves (bijvoorbeeld Ryu’s Haduken) en de 2 super moves (Super en Ultra Combo’s).

In de pro-mode wordt het je wat moeilijker gemaakt en zijn de 4 vlakken knoppen voor specifieke aanvallen. De special moves moeten dan handmatig – op de bekende manier – ingevoerd worden. Een goede oplossing om alle functionaliteit van het origineel ook op de handheld tot zijn recht te laten komen. Ook de online modus werkt als een trein en ik merkte nul lag in mijn WiFi games; iets dat ik eerlijk gezegd niet voor mogelijk had gehouden.

Totaal ervaring
Bij het spelen van Super Street Fighter 3D heb ik nooit het gevoel gehad dat ik met een gelimiteerde uitvoering te maken had. Alles wat Super Street Fighter IV zo geweldig maakte, vind je terug in deze 3D Edition. Alle 35 characters van de console versie zijn direct speelbaar, alle moves zijn terug, alle levels zijn aanwezig en alle extra’s (tiles, titles, versus, etc.) zitten erin.

Er is zelfs een nieuwe modus voor de verzamelaars onder ons, waarbij je verzamelde munten en punten kunt inwisselen tegen action figures (500 in totaal). Toegegeven, het is voor de liefhebber, maar het rekt de toch al enorme levensduur nog wat verder op. Super Street Fighter IV 3D is een ‘triple A’-titel waar je heel lang veel plezier aan zult beleven.

NEGS Oordeel
De beste game die momenteel voor de 3DS verkrijgbaar is, heet Super Street Fighter IV 3D Edition. Sterker nog, ik denk dat dit nog wel even zal blijven ook. De game maakt de torenhoge verwachtingen meer dan waar en is een echte groei diamant die met iedere keer spelen beter wordt. Of je nu in 2 of 3D speelt, of je nu liever offline of online knokt, deze game is absoluut goud!

Website: www.nintendo.nl

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: Nintendo 3DS

]]> http://www.negs.nl/2011/04/10/super-street-fighter-iv-3d-edition-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/03/29/marvel-vs-capcom-3-fate-of-two-worlds-review/ http://www.negs.nl/2011/03/29/marvel-vs-capcom-3-fate-of-two-worlds-review/#comments Tue, 29 Mar 2011 09:44:33 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=12695 Lees verder > ]]> Ja, we zijn laat met deze review. Maar daar is een goede reden voor. Een hoop game-sites zijn namelijk bijzonder positief over deze game, maar de NEGS mening wil nog wel eens afwijken van wat de rest van de game-journalistiek vindt. En ook hier is dat het geval.

NEGS heeft drie Neggers losgelaten op Marvel vs. Capcom 3: Gerard die houdt van knokspellen, Jeroen die fan is van Marvel en een complete comic collectie heeft en last but not least Menno die houdt van de typische Japanse over de top stijl. Alle drie moeten zij iets in de game vinden wat hen aanspreekt, maar het enthousiasme blijft ondanks dat uit…

Nummertje drie
Zoals de naam al zegt, is dit het derde deel in de reeks. Nu moet ik je eerlijk bekennen dat geen van de drie bovengenoemde Neggers ervaring hebben met de eerste twee delen, maar dat zou de pret toch niet mogen drukken? Je hoeft immers ook niet Soul Calibur 1 tot en met 3 gespeeld te hebben om van deel 4 te genieten. Dus met goede moed beginnen Jeroen en ikzelf (Gerard dus) met een snel potje tegen elkaar rammen.

Er zijn direct heel veel karakters om uit te kiezen, zo’n 34. En daar komen er nog 4 bij naarmate je de game vaker uitspeelt. Ook zijn er karakters los bij te kopen via DLC. De karakters zijn een bonte verzameling van Marvel helden en Capcom personages. Deze figuren nemen het tegen elkaar op in teams van drie. Per gevecht selecteer je dus drie karakters die samen een team vormen. Deze samenstelling kan uit iedereen bestaan. Capcom en Marvel karakters kunnen dus prima samen in één team. De naam Marvel vs. Capcom is dus wellicht niet helemaal goed gekozen.

Zonderlinge figuren
De Marvel helden zijn voor een groot deel nog wel stoer. Zo hebben we bijvoorbeeld Wolverine, Spider-Man en de Hulk als speelbare personages. Ok, toegegeven, MODOK is ook van de partij en die is op zijn minst ‘apart’ te noemen. Maar juist de Marvel-fans zullen de aanwezigheid van MODOK juist heel erg waarderen.

Maar dan kom ik bij de Capcom figuren, die toch minder bekendheid genieten dan de Marvel-helden. Natuurlijk zijn de meest bekende figuren van de partij waaronder diverse Resident Evil karakters, maar ook Ryu (Streetfighter), Dante (van Devil may Cry) en Mike Haggar van Final Fight. Maar Capcom heeft wel meer zonderlinge figuren dan Marvel. Zo vinden we karakters als Viewtiful Joe, Arthur (uit Ghosts ‘n Goblins) en Hsien-Ko die niet echt een eigen game heeft, maar wel vaak als gast-karakter opdaagt in andere games.

2D over de top
Capcom is marktleider wat betreft 2D fighting-games en bij Marvel vs. Capcom 3 is men helemaal los gegaan. De graphics zien er redelijk goed uit, hoewel de cell shading stijl hier en daar wat overheerst. Veel tijd om er op te letten heb je echter niet, want zodra de gevechten beginnen, knallen de felle lichten en bizarre animaties over je scherm. Probeer dan nog maar eens te volgen wat er aan de hand is.

De karakters zijn qua grootte ook volledig buiten proportie. Waarschijnlijk niet qua schaal, maar wel om een fighting-game enigszins speelbaar en overzichtelijk te houden. Zo neemt Sentinal bijna het complete scherm in beslag waardoor zijn aanvallen ook lastig te ontwijken zijn. Dat geldt overigens ook voor sommige andere karakters. Zo zijn de aanvallen van Dante ook nauwelijks te ontwijken. Degenen die het echt moeilijk hebben zijn dan ook de kleine zonderlinge figuurtjes die ik hierboven noemde.

Gebalanceerd?
In sommige reviews, waaronder die van het Engelse IGN, wordt de game geprezen om de goede balans van de verschillende karakters. Daar hebben alle drie de Neggers echt helemaal niets van gemerkt! Zelden hebben we zo’n ongebalanceerde knok-game gezien als Marvel vs. Capcom 3. De kleine figuurtjes, zoals de nobele Arthur uit Ghosts ‘n Goblins, maken geen schijn van kans tegen de echter ‘Fighter’ karakters zoals Ryu en Wolverine. En Dante heeft zulke gigantische over de top aanvallen, dat het niet echt uitmaakt wat hij doet. Alles wat hij doet, is toch wel raak.

De vechtspellen van Capcom leunen veel op speciale aanvallen en dat is ook het geval bij deze game. Zo kunnen de echte geoefende spelers gemakkelijk de vloer aanvegen met de zogenaamde button-bashers. Nu is dat op zich prima, maar de drempel wordt hierdoor wel hoger voor degenen die niet uren lang willen spenderen aan het meester worden van de meest obscure besturingscombinaties. Speciaal voor hen heeft Capcom de Easy Mode geïntroduceerd. In deze modus heb je minder basis-aanvallen tot je beschikking. In plaats daarvan zitten speciale aanvallen gekoppeld aan normale aanvallen waardoor casual spelers geen ingewikkelde toetsencombinaties uit hun hoofd hoeven te leren. Sympathiek, maar je verliest natuurlijk wel enige controle over je karakter.

Help!
Omdat de knokpartijen drie-tegen-drie zijn, kun je natuurlijk tussen het vechten door ook wisselen van karakter. Maar behalve wisselen kun je ook hun hulp inroepen voor een gecombineerde nog grotere over de top aanval. Grafisch ziet dit er spectaculair uit, hoewel je niet vatbaar moet zijn voor epilepsie. Behalve met over de top aanvallen kunnen je 2 andere krijgers ook assisteren met minder spectaculaire aanvallen. Dit systeem werkt wel enigszins verwarrend.

Het inschakelen van hulp en het wisselen van karakter gebeurt namelijk met dezelfde knop. Kort indrukken is kortstondige hulp inroepen en ingedrukt houden is wisselen van karakter. Althans, dat dachten Jeroen en ik, maar hoewel deze theorie zo nu en dan opgaat, waren er ook meer dan genoeg momenten dat het simpelweg niet lukte om van personage te wisselen. Wij hebben een speciale promocopy ter review gekregen en hierin zit geen boekje. En het spel zelf legt het je ook niet uit. We hopen voor iedereen die de game koopt, dat dit systeem wel duidelijk in de handleiding beschreven staat.

Welk verhaal?
De subtitel van de game – Fate of Two Worlds – suggereert dat er naast het meppen ook nog een verhaal in de game verwerkt zit. Ik kan je zeggen dat er in heel de game geen enkel spoor is te bekennen van een verhaal. Tenzij je het zinnetje ‘Save the world!’ als verhaal moet beschouwen wanneer je het laatste gevecht met Galactus aangaat. Uiteraard heeft elk karakter wel een soort van einde, maar die zijn zo vaag dat het niet echt als een beloning aanvoelt.

Naast het knokken biedt Marvel vs. Capcom 3 dus niets extra’s. Geen interessant verhaal, geen aparte spelmodi of dat soort dingen. Nu blijft de game hier wel heel puur door, maar zodra je bent uitgekeken op het knokken, dan heeft de game je verder ook niks anders meer te bieden. Tenzij je art gallery’s en dat soort verplichte extra’s leuk vind. Jeroen en ik hadden het hele knokgebeuren eigenlijk na een uur of twee wel gezien. Het wist ons niet te pakken zoals andere knokspellen – zoals Streetfighter, Soul Calibur en Dead or Alive – dat wel kunnen.

Menno’s mening
Het feit dat Jeroen en ik zo snel op de game zijn uitgekeken, zou wellicht aan ons kunnen liggen. We houden allebei van vechtspellen, maar misschien zijn Jeroen en ik toch niet helemaal de juiste doelgroep. We schakelen dus de hulp van Menno in en vragen om zijn mening. Na een aantal dagen kregen we de mening van Menno in de mailbox en die was niet van de lucht! Menno aan het woord…

Ik heb de game gespeeld en vind het maar shit! Met een beetje op knoppen rammen haal je t einde wel op ‘normal’. De eindbaas is slapper dan het trio dat je daarvoor moet verslaan, sommige animaties zijn onoverzichtelijk en andere verbergen het halve beeld. De supermoves zijn veel te sterk en de besturing vind ik erg stroef. Dan nog over de samenstelling van de karakters: het slaat nergens op! Chris Redfield (een gewoon mens) versus Phoenix, één van de sterkste wezens van t hele universum aller tijden? Raar! Een hoop karakters zeggen mij overigens niets en ik ben toch best wel nerdy! Maar het slechtste punt vind ik nog dat na aardig wat oefenen, sommige special moves nog steeds niet of nauwelijks uit te voeren zijn.

NEGS Oordeel
Ik vind het moeilijk een uiteindelijk oordeel te geven. Ik kan mij voorstellen dat er mensen zijn die Marvel vs. Capcom 3 hartstikke leuk vinden. Maar ik vermoed wel dat dit echte hardcore fans van dit specifieke genre zijn. Het internet staat vol met positieve reviews en deze review is één van de weinige negatieve reviews. Wat betekent dit voor jou als lezer? In dit soort gevallen raad ik meestal aan zelf de demo te downloaden en aan de hand daarvan te bepalen of de game wat voor jou is. Maar van deze game is geen demo verkrijgbaar.

Als je een die hard fan van de reeks bent, dan heb je deze game waarschijnlijk al of ga je hem toch wel kopen. Iedereen die niet zo bekend is met de reeks, moet goed nadenken of hij of zij wel binnen de doelgroep valt. Bij ons verdwijnt hij in ieder geval in de kast om daar jaren lang stof te gaan verzamelen. Jeroen en ik hebben er nog wel wat lol mee gehad dus een Shit gaan we niet geven. Maar meer dan een magere Average kan er niet van af.

Website: marvelvscapcom3.com

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

]]> http://www.negs.nl/2011/03/29/marvel-vs-capcom-3-fate-of-two-worlds-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/01/10/smackdown-vs-raw-2011-review/ http://www.negs.nl/2011/01/10/smackdown-vs-raw-2011-review/#comments Mon, 10 Jan 2011 21:36:36 +0000 Gast-Negger http://www.negs.nl/?p=10884 Lees verder > ]]> Toen Gast-Negger Cindy Machielse hoorde dat Smackdown vs Raw 2011 op de lijst van te reviewen games stond bij NEGS was zij meteen laaiend enthousiast. Ze moest en zou die game reviewen. Ze kon zich immers nog heel goed herinneren hoeveel plezier ze heeft beleefd met één van de eerdere versies, Smackdown vs Raw 2007.  Ze was dan ook ontzettend benieuwd naar deze veel nieuwere versie, dus  vol verwachting stopte ze de gamedisc in haar Xbox 360.

Ren je rot
In deze versie van Smackdown vs Raw begin je in een garage. Na een tijdje als een waanzinnige in die garage rondgehold te hebben, want gewoon lopen kan je karakter niet, om uit te zoeken wat nu eigenlijk de bedoeling is, vind ik eindelijk het trapje naar boven en begint mijn verkenningstocht door een grote ruimte. Er staan, zitten en hangen een hoop andere vechters rond in de diverse hallen. Daar kán je mee praten, maar over het algemeen krijg je een welgemeende “rot op” naar je hoofd geslingerd. Eindelijk vind ik het groene icoontje dat staat voor een match en dan kan de pret beginnen.

Hoe voel je je?
Wat mij direct opvalt als ik de ring betreedt, is dat de graphics overduidelijk verbeterd zijn in vergelijking met de eerdere versies. De karakters zien er echter uit en ook de openingsstukjes zijn grafisch een stuk mooier. Jammer is alleen dat je alleen je eigen gezondheidsstatus nog kan zien. Hoe je tegenstander er aan toe is, blijft een groot mysterie. Dit is vooral jammer bij gevechten waarbij je een speciale opdracht moet uitvoeren. Omdat je de gezondheid van je tegenstander niet kan checken, mislukt deze opdracht vaak.

Druk A! Ehms, wat?
Vervelend is dat je middenin een goede houdgreep opeens ‘RT’ of ‘A’ in beeld ziet verschijnen. Voordat je de kans hebt om daarop te reageren, krijg je een enorme stoot van je tegenstander en lig je tien seconden groggy in de hoek terwijl je tegenstander volledig op je losgaat. De reactiesnelheid die je moet hebben om jezelf te verdedigen ligt zo ontzettend hoog dat zelfs standaard de betreffende knop indrukken niet helpt. Dit maakt voor mij het spelen meteen een stuk minder leuk. Ik speel voor de lol en niet om mijn reflexen tot het uiterste te testen.

Flinterdunne verhaallijn
Ook al verwacht ik geen superingewikkeld verhaal bij een worstelgame, toch is dit verhaal wel heel erg dun. Je moet, als uiteraard de ‘good guy’, de slechterik die Smackdown op slinkse wijze heeft overgenomen dwingen om ontslag te nemen. Gaap! En uiteraard heeft de schurk twee meter hoge en brede vriendjes die je helemaal tot moes willen slaan. Helemaal niets vernieuwend dus, ik vind dit toch wel een gemiste kans van de makers.

Meer mogelijkheden nodig?
Bij Smackdown vs Raw 2011 heb je nu veel meer mogelijkheden. Zo kan je de dokter bezoeken om zo meer kracht en verdediging te kopen, kan je in de kleedkamers kijken, praten met anderen en backstage knokken. Die extra mogelijkheden zijn op zich best leuk maar voegen behalve de dokter weinig toe aan de game. Ook kan je nu bij de backstage gevechten, die onvermijdelijk zijn, op je tegenstanders inbeuken met brandblussers, vuilnisbakken en schalen gevuld met eten. Dat is op zich wel leuk maar als die optie er niet in had gezeten, had ik hem niet gemist.

Blijven proberen
Omdat je niet meer kan zien hoe je tegenstander er precies aan toe is, kun je dus ook niet meer inschatten wat het perfecte moment is voor een ‘finisher’ of een houdgreep. Dat betekent voor mij dat ik soms anderhalf uur bezig ben met een gevecht en dan alsnog verlies. Dat is frustrerend en bederft voor mij de pret van de game volledig.

NEGS oordeel
Hoewel ik mijzelf serieus verheugd had op deze game, is hij mij heel zwaar tegengevallen. De verhaallijn is te voorspelbaar, de ‘backstage area’ voegt niets toe en de gevechten zijn teveel van hetzelfde. Ook de Quick Time Events die verweven zijn in deze game en het feit dat je niet meer kan zien wat voor effect je klappen hebben op de tegenstander zijn voor mij grote afknappers. Grafisch ziet de game er erg mooi uit, maar dat is voor mij niet voldoende om een Average stempel op deze game te zetten. Hij krijgt van mij dus een Shit-stempel, hoe jammer ik dat zelf ook vind.

Website: community.smackdownvsraw.com

Prijs: € 54,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Playstation 2, Playstation 3, Playstation Portable, Xbox 360, Nintendo Wii

Gespeeld op:Xbox 360

Gast-Negger: Cindy Machielse

Drakenstijl
Omdat dit spel een one on one fightinggame met Dragonball sausje is, kan het mogelijk ook de vechtliefhebber aanspreken die nog onbekend is met deze materie. Voor hen heel kort de basis. De vechters zijn in staat zich vol te zuigen met de mystieke Ki-energie die je vast kent uit elke Kungfu film ooit gemaakt. De Ki geeft fantastische mogelijkheden; je wordt supersterk, bijna onverwoestbaar, hypersnel en kunt ook nog eens vliegen en gigantische energieballen en –stralen afvuren! Een typisch Dragonball gevecht begint met je tegenstander dertig meter achteruit beuken met één klap, hem hoog de lucht intrappen nog voordat hij de grond raakt, hem dan diep de grond in meppen terwijl hij nog omhoog vliegt en het geheel stijlvol afmaken met een enorme Ki-straal recht in zijn smoel. En dan staat de tegenstander grijnzend weer op!

Filmpje!
Het hierboven beschreven gevecht bestaat uit acties die alle vechters in het Dragonball universum zo uit hun mouw schudden. Zoek je realisme dan zul je dat hier zeker niet vinden. Ook Streetfighter-achtige taferelen zijn nog tam en reëel vergeleken met Raging Blast 2. Beschik je over de nodige fantasie om je mee te laten slepen door de eerder beschreven actie, dan kan deze titel weleens uitermate geschikt blijken om jou in het fenomeen te interesseren. De game-disc bevat namelijk een complete Dragonball film! Het betreft een volledig nieuwe versie van de korte film Dragon Ball: Plan to Eradicate Super Saiyans. Deze film is nooit uitgebracht buiten Japan en zelfs als die hard fan en verzamelaar moet ik bekennen dit avontuur nooit gezien te hebben. Voor alle fans helemaal gek worden de kanttekening dat de film minder dan een half uurtje duurt en een beetje een inspiratieloze mash-up is van standaardplotelementen.

Knappe counters
Nadat je de film gekeken hebt –die gek genoeg diep verstopt zit in een sub menuutje- is het tijd om te leren knokken. Er zijn zeer veel soorten moves die je onder de knie moet krijgen. Gelukkig maar, want elk goed vechtspel is simpel om te leren en moeilijk om volledig te beheersen. Zo kun je bijvoorbeeld praktisch elke move van je tegenstander ‘counteren’ met een block, tegenaanval of snelle uitwijk actie. Dit voorkomt het fenomeen van de zogenaamde stun-lock: een versuffende actie opgevolgd door nóg zo’n soort actie, en nóg één tot in het absurde toe zodat je in plaats van een vechter een hulpeloze boksbal bestuurt.

Mag het een onsje meer zijn?
Het mooie is dat een goede speler de vijand echt wel kan trakteren op een slagenregen die episch oogt en voelt. De tegenstander is dan hulpeloos omdat hij het spel niet goed genoeg beheerst, niet omdat het onmogelijk is ook maar iets uit te richten. Zoals gezegd is het steeds mogelijk om op elk moment een aanval(reeks) af te breken, als je maar vaardig bent. Raging Blast 2 beloont je zo voor de tijd en moeite die je erin steekt. Dat is alvast een belangrijk punt dat een spel als dit lang leuk maakt. Ook belangrijk is dat er lekker veel verschillende vechtersbazen tot je beschikking staan. Hier blinkt de game uit met 66 (!) volledig unieke karakters.

Hatchiyak en Tarble?
Naast die 66 karakters tel maar liefst 37 transformaties, voor een totaal van wel 103 speelbare vechters. Ten opzichte van Raging Blast 1 zijn er drieëntwintig extra bekende vechters toegevoegd zoals Turles, Dabra, Cooler, Bojack en Janemba. Compleet nieuw zijn de zes vechters die in nog geen enkele Dragonball game voorkwamen: twee van Coolers hulpjes, Androids 14 en 15 en Tarble en Hatchiyak. Hatchiyak is de slechterik in de meegeleverde film, en het is tof dat je hem dus ook zélf een ongenadig pak slaag kunt geven. Tarble is een karakter uit een Dragonball film die in 2008 in Japan uitkwam – een soort reboot van de serie – en die hier naast zijn speldebuut ook gelijk zijn Europese debuut maakt.

Gelikte plaatjes
Dragonball: Raging Blast 2 ziet er zeer gelikt uit. De Z-fighters ogen haast nog beter dan in de film en zijn een knappe mix van 3D modellen en cell-shading. De levels zijn wijds en vertonen nergens de lelijke kartelrandjes die kenmerkend waren voor veel eerdere 3D Dragonball incarnaties. Naast de tien karakteristieke Dragonball achtergronden uit deel één kan er nu ook gevochten worden rond Kami’s paleis, het poolgebied, de hel en de Black Planet uit de meegeleverde film. De animaties lijken sprekend op de tekenfilms en de ook de ‘finishers’ zijn allemaal aanwezig en mooi uitgewerkt. De ‘Kaiokens’, ‘Kamehamehas’ en ‘Destructo Discs’  zullen bij fans een glimlach op het gezicht toveren.

Nog zoveel te doen!
Er is enorm veel te doen in deze game. Je kunt screenshots met de beste acties van de serie vrijspelen. Je kunt vrij uitgebreide profielen van elk karakter vrijspelen, elk met stoere gesproken quotes. En je kunt elk mannetje ontwikkelen via een ‘level up’ systeem, hem vrijgespeelde accessoires geven om hem nog sterker te maken en ook nog eens flink wat andere kostuums en aanvallen, die je vrijgespeeld hebt, geven. In totaal vermoed ik dat er wel duizend beloningen in het spel zitten. Als je vechter eenmaal naar wens getraind, uitgedost en opgewaardeerd is kan hij los gaan in vele modi. Dat zijn standaard zaken als één tegen één, met meerdere karakters tegen één of meer, een toernooi en online matten.

Geen touw aan vast te knopen
Het belangrijkste is de Galaxy-mode, waarin elk van de karakters een eigen verhaallijn volgt. Opvallend is dat deze verhalen alle kanten op slingeren, zowel qua chronologie als qua moeilijkheidsgraad. Het ene moment heb je een “Very Hard” gevecht, terwijl de uitdaging daarna vastgesteld is op “Very Easy”. Die aanduiding zegt overigens maar bar weinig over de daadwerkelijke moeilijkheidsgraad. Sommige gevechten win je alleen maar door vooraf bepaalde items te gebruiken. Welke? Dat moet je zelf maar bedenken. De actie is lekker gevarieerd, al had de omgeving wel wat sneller en vooral méér kapot mogen gaan.

Diepzeeduiker
Na alle leuke dingen en een goede eerste indruk beginnen me dingen op te vallen. Zo zijn er wel erg veel besturingsmogelijkheden; je moet op en neer vliegen, supersnel bewegen op drie manieren, het verplichte Ki opladen en elk type aanval op een andere manier neutraliseren. Je krijgt dan ook in het begin erg de neiging om gewoon op knoppen te rammen. En het spel laat je daar iets teveel mee wegkomen. De actie wordt in gevechten tegen meerdere tegenstanders vaak een tijdje onderbroken omdat je volgende tegenstander op een heel andere plek in het level zit dan waar jij je bevind. Je moet dan een tijdje rondvliegen voor je weer verder kunt knokken, wat je lelijk uit de actie haalt. Vaak kun je je nieuwe tegenstander ook niet zien, omdat er bijvoorbeeld een berg in de weg zit. Onderwater en in de lucht vechten is zeer irritant. Sowieso zinkt een geraakte tegenstander bizar snel naar de bodem en de camera doet absoluut geen moeite je in zijn richting te wijzen. Dat wordt dus de zeebodem uitkammen.

Camera drama
Vecht je vlakbij elkaar op het land dan valt het weinig op, maar de camera is een waar drama. Zelfs als je samen met beide benen op de grond blijft raak je de andere vechter nog weleens kwijt. Vliegt het ene karakter vlak boven of onder je, dan weet de camera al helemaal niet weer wat er moet gebeuren. Onder water is dit nog vervelender omdat je dan regelmatig slechts een brok van de oever ziet. In  Raging Blast 1 was de camera al pet en er is helaas totaal niets aan verbeterd. Ook is het slecht toeven met een maat op de bank. Alles ziet er opeens vaag en kartelig uit in split-screen. Ook komen hier de cameraproblemen dubbel zo hard je plezier verpesten.

NEGS Oordeel
Het is echt jammer van de bagger cameravoering en onhandige luchtgevechten, want Dragonball: Raging Blast 2 heeft alles wat een goede Dragonball game nodig heeft. Er is gigantisch veel inhoud, een toffe sfeer en men is tot in detail trouw aan het origineel. De fans van one on one beat ‘ ups zullen gegarandeerd afhaken door de camera, de vage Galaxymode en de vele frustraties die het kost om écht goed te worden. De die hard Dragonball fan zal zich wellicht door niets laten weerhouden en kan genieten van de pluspunten. Maar een echt goed vechtspel is Dragonball Z: Raging Blast 2 allerminst.

Website: dragonball.namco.com

Prijs: € 59,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Xbox 360 en Playstation 3

Gespeeld op: Xbox 360

]]> http://www.negs.nl/2010/11/24/dragonball-raging-blast-2-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/11/20/mma-review/ http://www.negs.nl/2010/11/20/mma-review/#comments Sat, 20 Nov 2010 00:11:39 +0000 Michel van Essen http://www.negs.nl/?p=9804 Lees verder > ]]> Toen ik de game MMA in handen kreeg, had ik er eerlijk gezegd geen al te hoge verwachtingen van. Doorgaans word ik alleen warm van ‘echte’ beat ‘m ups zoals Street Fighter en Dragon Ball Z. Toch heeft deze game mij enorm verrast en ben ik inmiddels compleet om. Qua intuïtieve besturing en gameplay speelt MMA als geen ander en de game zal dan ook nog zeker regelmatig door mij gespeeld worden. Wat heeft mij zo enorm overtuigd? Lees verder om er achter te komen.

Mixed Martial Arts
Vroeger keek ik met mijn pa altijd alles wat met vechtsport te maken had. Van films van Bruce Lee tot Cage Fight matches. MMA (Mixed Martial Arts) is dan ook een tak van vechtsport die mij wel aanspreekt. Het combineert de Oosterse vechtsporten Tae Kwon Do, Judo en Muy Thai met Boksen en Worstelen. Allemaal om een ultieme vechter neer te zetten die naast snelheid ook uithoudingsvermogen en kracht bezit. Je wint een wedstrijd als je de tegenstander lang genoeg in een klem heb gezet, of tot je hem helemaal kapot heb geslagen. EA Sports heeft zijn krachten gebundeld met Strikeforce en heeft daarom ook een licentie om alle bekende vechters van de MMA scene mee te laten doen in deze game. Ook de Nederlandse Kickbox- en MMA-ster Bas Rutten is er om je persoonlijk door het spel heen te loodsen en je te helpen een carrière in MMA op te bouwen.

Button Bashen
Ik nodig een maat uit om gezamenlijk onder het genot van een biertje en een zakje Joppiechips de ‘living daylight’ uit elkaar te slaan. Na het bekijken van de introfilm kunnen we van start. Bob Sapp ziet er indrukwekkend groot uit en mijn besluit is dan ook snel gemaakt. De scheidsrechter roept of we klaar zijn en de gong galmt nog een beetje na in mijn oren. Nu gebeurt het zou je zeggen, maar nee hoor. Minuten gaan voorbij en mijn maat en ik zitten op alle knoppen te bashen alsof onze levens ervan af hingen. Maar wat gebeurt er? Helemaal niets! Het enige wat het scherm laat zien, zijn twee uit de kluiten gewassen gasten die rondjes om elkaar heen dansen. Hilarisch uiteraard, maar zeker niet spannend. Na een tijdje button bashen grijpt Bob Sapp zijn tegenstander en smijt hem op de grond. De twee vechters kijken elkaar furieus aan en maken een paar onbegrijpelijke bewegingen. Na een tijdje zo op de grond te hebben gelegen besloot ik toch maar eens de commandlist te bekijken. Deze game heeft een besturing die ik in elk geval niet eerder heb gezien. Dit is géén button bahser en dat is positief!

De rechter knuppel
Hoe moet je dan wel bewegen in MMA? De richting die je op gaat met je vechtersbaas bepaalt de move die je gaat maken. De rechter knuppel wordt gebruikt om rake klappen uit te delen in combinatie met andere knoppen. Heel onwennig in het begin maar na een uurtje spelen wil je niets anders meer. Naast de richting van je linkerknuppel bepaalt de richting van je rechterknuppel ook de move. Doordat je steeds in de richting van je tegenstander moet bewegen is het dus eigenlijk een ideale besturing. Door deze besturing onderscheidt deze game zich behoorlijk van de andere vele vecht-games. Bij MMA is het strategisch indrukken van de knoppen van levensbelang en is het van doorslaggevende aard bij het winnen van een match.

Self Made Man
Als je de career mode begint, dan moet je uiteraard eerst een karakter kiezen waarmee je MMA kampioen wil worden. Net als in DEF JAM fight for NYC is er bij MMA de mogelijkheid om je eigen personage te creëren. Als je een beetje geduld en goed licht hebt, kun je ook jezelf namaken. Niet zoals bij de Sims, maar je pakt je eyecam en maakt een paar foto’s van jezelf. Vervolgens bepaal je de dimensies van je gezicht en de uitkomst zal je positief verbazen. Mijn gezicht was behoorlijk goed gelukt. Lachen is niet zo’n goed idee, want de computer denkt dan dat je tanden je lippen zijn. Op die manier krijg je wel hele rare lippen. Naast je naam en uiterlijk ben je ook in staat om je gespecialiseerde vechtstijl te selecteren. Elke vechtsport heeft zo zijn voordeel en nadeel. Zo zijn Judoka’s sterren in ‘submission’ en dus heel goed in klemmen en grondgevechten. Helaas leiden ze aan een ‘glass jaw’, waardoor ze niet veel klappen nodig hebben om bebloed op de grond te liggen.

Carriere maken
Als je de quickplay zat bent, is het tijd om carrière te maken in de game. De manier van carrière maken doet mij erg denken aan Def Jam Fight for NYC. Na een tutorial krijg je een HTC telefoontje om contact te houden met Bas Rutten. Vanaf dit moment begint er een ontwikkeling die ik als RPG-liefhebber erg graag zie. Het is de bedoeling dat je steeds sterker wordt door steeds in sessies van acht weken bepaalde vaardigheden te trainen om ze vervolgens uit te proberen in de ring. Tijdens de training kies je steeds specifieke vaardigheden zoals ‘stamina’ of ‘submission’ om deze te levellen. Na elke trainingssessie krijg je een diploma cijfer mee. Is deze niet zoals je had verwacht, dan mag je het altijd opnieuw proberen. Het is heel verstandig om in je trainingsweken zorgvuldig je vaardigheden te kiezen. Stamina (uithoudingsvermogen) is bijvoorbeeld extreem belangrijk; anders dan bij andere vecht-games verlies je een match eerder door snel op knoppen te drukken. Hoe sneller je op de knoppen drukt hoe meer stamina je verliest. Is je stamina op, dan kun je niet meer bewegen tot je weer op adem bent gekomen. Behoorlijk realistisch.

Zweetdruppels in de ring
Wat MMA ook zo bijzonder maakt is dat de graphics echt geweldig zijn! Als je moe wordt, ontstaan er zeer realistische zweetdruppels op je rug die ook nog eens in de tegenovergestelde richting vallen van de vuist die net op je kaak is geland. De bewegingen zijn ook niet log, zoals ik gewend ben van de worstel-games van vroeger. Zwaargewichten bewegen wel wat langzamer en de lichtgewichten zijn wat soepeler maar het feit blijft dat de bewegingen er zeer realistisch uitzien. Wat een spectaculair gezicht is het als je jouw tegenstander met geweld in de hoek gooit en er wat knietjes er achteraan gooit. En wat een adrenaline stroomt er door je lichaam als je tegenstander op de grond ligt en je hem deskundig bewerkt met je vuist tot hij niet meer op kan staan.

Jammer
Zoveel aandacht als dat er aan de vechters besteed is, zo weinig hebben de ontwikkelaars besteed aan de omgevingspersonages. De scheidsrechter en de spreker lijken, bij wijze van spreken, zo uit de Gamecube getoverd te zijn. Jammer EA! Dit zijn toch dingen die mij op den duur gaan storen en eigenlijk verwacht ik dit soort graphics ook niet van een game op de PS3. Nog wat puntjes van kritiek zijn de enorm lange laadtijden. Dit ondanks dat een gedeelte van de game op de harde schijf wordt geïnstalleerd. Als je een match in tien seconden beslist, mag je gerust een minuutje of twee wachten voor de volgende match. De multiplayer-modus is ook niet om over naar huis te schrijven: nog langere laadtijden en op de één of andere manier zijn er genoeg manieren om ‘vals’ te spelen in dit systeem. Zo kun je telkens iemand op de grond werpen en natrappen. Nog voordat je opstaat en iets kunt doen lig je alweer op de grond. Je kan dus geen ontwijkende bewegingen maken bij het opstaan.

NEGS Oordeel
De intuïtieve besturing, de career mode en de graphics van MMA hebben mij zeker weten te pakken. Deze game is een aanrader, zelfs voor hen die niet van knokspellen houden. Wat het oordeel toch omlaag trekt is de slechte multiplayer, de soms buiten proportioneel slecht uitgevoerde omgevingsgraphics en de lange laadtijden. Deze zorgen ervoor dat deze game helaas geen Gold stempel krijgt.

Website: www.ea.com/nl/games/mma

Prijs: € 19,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2010/11/20/mma-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/05/11/super-street-fighter-4-review/ http://www.negs.nl/2010/05/11/super-street-fighter-4-review/#comments Tue, 11 May 2010 19:13:42 +0000 Danny van Eijk http://www.negs.nl/?p=7494 Lees verder > ]]> 2009 was voor mij het jaar van Street Fighter IV. Plain and simple. Er was geen game waar ik meer van onder de indruk was, geen game die mij meer in de ban hield in de periode voor haar release en geen game die zijn torenhoge verwachting meer dan waar maakte. Street Fighter IV deed datgene wat ik in mijn games zoek. Het bewandelde de grens tussen nostalgie en moderne techniek perfect terwijl het ondertussen mij constant op het puntje van mijn stoel hield. Nu, 15 maanden later, weet ik echter zeker dat ik die game nooit meer zal spelen.

Tijd voor Super
De reden hiervan is voor iedereen die de titel boven deze review heeft gelezen natuurlijk evident. Ik speel geen Street Fighter IV meer omdat ik nu Super Street Fighter IV speel. Letterlijk honderden uren heb ik gespeeld met Ryu, Ken, Chun-li, E. Honda en Rufus. Echter nu hebben ze concurrentie van o.a. Guy, Makoto en Dudley. Sterker nog alle tien  ‘nieuwe’ karakters zijn van een groot kaliber en voegen echt iets toe aan de sterke line-up van wat in de eerste plaats al een grandioze game was. Een aantal van de personages zijn oude bekenden uit vroegere fighting games zoals Street Fighter III en Final Fight, maar er zijn ook weer een tweetal totaal nieuwe characters aan de stal toegevoegd. Juri, een Zuid Koreaanse Taekwondo vechter, zagen we nog niet eerder in game en ook Hakan, een Turkse Olie Worstelaar, is een nieuwe verschijning. Een heel bijzondere verschijning zelfs, want met zijn rode huid en blauwe geknotte haar lijkt hij meer op een demon dan op mijn vriendelijke Turkse buurman.

Meer dan een uitbreiding
In eerste instantie leek het erop dat we te maken zouden krijgen met een uitbreiding voor Street Fighter IV met een aantal nieuwe karakters, wat nieuwe achtergronden en mogelijk een nieuwe modus om je online bezig te houden. Een dergelijke uitbreiding was meer dan welkom want het zou, wanneer goed uitgevoerd, de levensduur van een toch al erg lang houdbare game alleen maar verlengen. Echter, langzaam maar zeker bleek de omvang van de uitbreiding toch groter dan de eerste geruchten deden vermoeden en uiteindelijk werd aangekondigd dat de game zelfstandig als Super Street Fighter IV zou worden uitgebracht.

Uitbuiters?
Niet iedereen was hier even blij mee en er heerste nogal wat scepsis over de beweegredenen van Capcom om de game, of de uitbreiding daarop zoals sommigen haar bleven noemen, op deze manier uit te brengen. ‘Uitmelken!’ werd veelvuldig geroepen, ‘melkkoe’ viel een aantal keer te lezen en verwensingen en tirades tegen de uitbuiters uit Japan werden geregeld geuit op fora. Deze klagers gingen er voor het gemak aan voorbij dat Capcom dit systeem van verbeterde versies reeds jaren hanteert. Dat de ‘uitbuiters’ in tien jaar tijd niet één game onder de naam Street Fighter hadden uitgebracht voor deel IV op de markt kwam en dat het uiteindelijke product het prijskaartje meer dan waard zou zijn. Want €38,00 is een heel reëel bedrag voor wat met recht de ultieme uitvoering van de perfecte fighting game genoemd mag worden.

Bring on the whiskey!
Niet alleen zijn er 10 nieuwe vechters waardoor het totaal aantal personages op 35 uitkomt – die ook nog eens allemaal direct beschikbaar zijn – , er zijn ook een aantal hele gave nieuwe settings toegevoegd en de algehele gameplay van de voorganger is verbeterd en beter uitgebalanceerd. Zelfs de bonus-levels waarin zelfs auto’s en whiskyvaten niet veilig blijken tegen de aanvallen van de martial arts kunstenaars, en die we zo misten in de eerste Street Fighter IV zijn weer terug. De single player game is nog altijd  behoorlijk pittig maar waar in de vorige uitvoering ‘Medium’ nog kneitermoeilijk was en zelfs ‘Easiest’ voor een beginner erg lastig uit te spelen was, is de balans nu een stuk beter. Je hoeft geen doorgewinterde toernooi speler meer te zijn om van een potje knokken te genieten.

Eerlijke ratings
Als je dan ook nog eens bedenkt dat ieder vechter een additionele ‘Ultra move’ heeft die totaal anders werkt dan de initiële dan kan je, wat mij betreft, niet langer spreken van een simpele uitbreiding. Dan heb je gewoon een spel in handen dat iedere euro volledig waard is. Sterker nog, ik durf te beweren dat zelfs een volledige retailprijs mij niet zou hebben weerhouden deze game aan te raden. Zo goed is hij gewoon. Ook de online matches zijn aangepast en het is nu mogelijk om met een karakter de ring in te stappen terwijl je nog niet helemaal aan hem of haar gewend bent zonder hiermee gelijk in rating te zakken. Die rating hangt namelijk samen met het gespeelde personage en de rating die je had met je meer getrainde strijder zal gewoon overeind blijven. Wel zo eerlijk!

NEGS Oordeel
Het mag ondertussen wel duidelijk zijn dat ik helemaal lyrisch ben over Super Street Fighter IV. De magie van de driedimensionale personages die zich laten besturen in de tweedimensionale game die ik nu al bijna 20 jaar tot mijn favorieten reken is nog altijd niet uitgewerkt. Laat Capcom ieder jaar maar zo’n update uitbrengen! Ik ben in ieder geval de komende maanden onder de pannen. Oh, en had ik al verteld dat dat vreselijke nummer “Indestructable” waar Street Fighter IV mee begon en waar de game ons tussen ieder spel door mee om de oren sloeg verdwenen is? Veel beter wordt het niet!

Website: www.streetfighter.com

Prijs: € 39,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2010/05/11/super-street-fighter-4-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/04/30/red-steel-2-review/ http://www.negs.nl/2010/04/30/red-steel-2-review/#comments Fri, 30 Apr 2010 11:07:49 +0000 Danny van Eijk http://www.negs.nl/?p=7390 Lees verder > ]]> In 2006 bracht Ubisoft de game Red Steel uit. Destijds was dit één van de meest geanticipeerde launch titels voor de Wii en er werden ruim een miljoen exemplaren verkocht. Echter, ondanks de hoge verkoopcijfers was de game geen creatief succes. De recensies waren verre van lovend en de kritiek vanuit de gamewereld was groot. De game bood veel potentie maar de uitvoering liet enorm te wensen over. Het was dan ook tot ieders verbazing toen Ubisoft in juli 2008 Red Steel 2 aankondigde. Vreemd genoeg werd ik toch weer enthousiast van de beelden, het concept en het idee dat het nu misschien wel zou werken. We hebben nu immers de Wii Motion Plus tot onze beschikking.

Teleurstellende voorganger
De eerste Red Steel was ook voor mij een enorme teleurstelling. Mijn verwachtingen waren misschien wel wat hoog, mede door de Wii preview reclame waarbij de speler zich achter zijn bank verstopte, maar de game deed het gewoon niet voor mij. Het idee was goed, de graphics behoorlijk, de sfeer okay maar de uitvoering was ronduit slecht. De besturing voelde niet natuurlijk en het ontbrak daardoor aan het gevoel echt met richten en schieten bezig te zijn, om over het zwaardvechten maar te zwijgen. Natuurlijk was dit in de beginfase van de Wii, een fase waarin de mogelijkheden en beperkingen voor ontwikkelaars nog niet helemaal helder waren. In deze fase leken ideeën vaak belangrijker dan haalbaarheid en natuurlijk moesten er een aantal ontwikkelaars flink onderuit gaan om het pad wat meer te plaveien voor de ontwikkelaars die wat later met hun games op de markt kwamen.

Eindelijk echt zwaardvechten
Er heerste een tijdje de perceptie bij de Wii dat ‘zwaardvechtgames’ wel eens een nieuw genre zouden kunnen gaan vormen maar als snel bleek dat één op één vertalingen van bewegingen heel lastig te creëren waren. Zo lastig zelfs dat het nog een hele tijd zou duren voordat de eerste goede zwaardvechtgame te spelen viel. De Wii Motion Plus bleek de oplossing. Ook Ubisoft leek zich dit te realiseren en zag de mogelijkheid om haar oude paard weer van stal te halen en haar dit maal wel, zonder hordes om te gooien, naar de finish te loodsen. Eigenlijk doet de Wii Motion Plus precies datgene wat de Wiimote in eerste instantie beloofde te gaan doen. Hij zet bewegingen één op één om en brengt de Wii besturing op een nieuw niveau. Als gevolg hiervan stapt Ubisoft opnieuw in de combinatie van FPS en zwaardvechterij die Red Steel heet. En hoe…

Wild West meets Mad Max meets Kill Bill
Nu is de combinatie van shooter en zwaardvechten eigenlijk het enige dat Red Steel 2 overeen heeft met zijn voorganger. Er is geen sprake van een overeenkomstig verhaal, laat staan van een concreet vervolg. Er is geen stads-samurai te bekennen, dit maal bevind je je in een wereld die doet denken aan het Wilde Westen meets Mad Max meets Kill Bill. Je loopt door zanderige straatjes, wordt aangevallen door in leer en jeans gehulde bad guys en vecht met Katana’s en shotguns. Dit een originele game wereld noemen is nog niet half voldoende eer. Het is echter ook een wereld waarin de elementen uit verschillende tijden, werelddelen en doemscenario’s zo goed zijn gecombineerd dat het, behalve heel bijzonder, ook nog eens behoorlijk realistisch overkomt.

Zwaard-arm
Lange harde armbewegingen zijn nodig om echte schade te veroorzaken. Het korte zwiepje met de pols dat wij Wii bezitters ondertussen onszelf eigen hebben gemaakt om slagen te recreëren voldoen dankzij de Wii Motion Plus totaal niet. Na een aantal levels te hebben doorlopen kom je erachter dat de bepantsering van je vijanden echt niet stuk gaat zonder echte inspanning. Na mijn eerste uur gamen voelde ik letterlijk pijn in mijn bovenarmen maar ik wilde desondanks niet ophouden met het doen van combinaties en bleef vol goede moed op mijn vijanden inhakken. Ook de combinatie met het veel betere richtsysteem tijdens het schieten deed mij beseffen dat Ubisoft met Red Steel in eerste instantie al een gouden game had liggen maar nog niet de technieken in huis had om die uit te brengen.

Lineaire weldaad
Maar niet alleen de gameplay is sterk. Ook de graphics zijn uitmuntend, de geluidseffecten sterk en de presentatie nagenoeg perfect. Tijdens missies en het trainen van bepaalde moves op één of meerdere dummies verschijnt er regelmatig een mooie dame in beeld die de precieze beweging voordoet. Deze tutorials voegen echt wat toe. Menu’s zijn overzichtelijk en de game is zo vormgegeven dat het nooit een raadsel is wat je volgende doel is en hoe daar te geraken. Nu is dat laatste ook gelijk één van de minpunten van Red Steel 2. De game is verschrikkelijk lineair en de ene opdracht volgt de volgende op achter elkaar in één lijn naar het einde. Er zijn aantal zijmissies – waaronder het vernietigen van wanted signs – maar deze hebben geen grote invloed op de game. Verder is nog wel de mogelijkheid om levels over te spelen en medailles te behalen voor verdiend geld in de ‘Challenge modus’, maar hoewel dit voor sommigen misschien wel replay value biedt zie ik volwassen gamers die niet snel doen. Ook mede dankzij het gebrek aan ‘Achievements’ of ‘Trophies’ op de Wii.

NEGS Oordeel
Red Steel 2 is een ijzersterke singleplayer ervaring met meer dan 10 uur aan gameplay. Mensen die op zoek zijn naar een leuke, originele, mooie en sterke game voor de Wii zullen met Red Steel 2 dan ook zeker de plank niet mis slaan! Het is duidelijk dat Ubisoft niet tevreden was met het resultaat van het eerste deel en zich hiermee revancheert. Daar mogen, wat mij betreft, meer uitgevers een voorbeeld aan nemen!

Website: www.redsteelgame.com

Prijs: € 24,99

Verkrijgbaar voor: Wii exclusief

Gespeeld op: Wii

]]> http://www.negs.nl/2010/04/30/red-steel-2-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2009/12/12/dragonball-z-raging-blast-review/ http://www.negs.nl/2009/12/12/dragonball-z-raging-blast-review/#comments Sat, 12 Dec 2009 00:10:32 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=4219 Lees verder > ]]> Wie Dragonball Z niet kent, heeft waarschijnlijk al jaren onder een rots geleefd of op een andere planeet. Veel uitleg behoeft Dragonball Z dan ook niet. Daarnaast zullen vele gamers weten dat er al ontelbare games zijn uitgekomen die gebaseerd zijn op deze populaire Japanse tekenfilmserie waarin anime vechtersbazen het tegen elkaar opnemen in zware over de top gevechten (en ellenlange dialogen). Dragonball Z: Raging Blast is dan ook de zoveelste game die dit thema uitkauwt. Toch moet ik eerlijk bekennen dat Dragonball Z: Raging Blast mij heeft weten te vermaken, en dit terwijl ik de tekenfilmserie nog geen eens leuk vind.

Niet lullen maar meppen!
Het grootste probleem wat ik altijd heb gehad met de Dragonball Z reeks is het eindeloze gelul van de karakters voordat ze met elkaar op de vuist gaan. En laat dat eeuwige gezever nu net niet in de game zitten! Dat is een groot pluspunt en voor mij de reden om de game toch te willen spelen. Nu is er alleen één probleem die voor jou als lezer wellicht belangrijk kan zijn. Ik heb namelijk geen enkele ervaring met overige Dragonball Z games en om die reden kan ik dus geen vergelijking trekken met de al bestaande games. Zoek je dus een review die jou precies kan vertellen wat de verschillen zijn en of je deze game wel moet aanschaffen als je al andere Dragonball Z games hebt, dan vrees ik dat je weinig gaat hebben aan deze review. Wel kan ik je vertellen dat andere reviewers niet onder de indruk zijn van de vernieuwingen in de game.

On with the show
Dragonball Z: Raging Blast is een one on one fightinggame waarin je één van de vele Dragonball Z karakters bestuurt. De game kent een heleboel verschillende gamemodi waarmee je je lol op kunt. De leukste vind ik nog de Dragonball Z Collection waarin je de diverse saga’s van de tekenfilms kunt doorlopen en waarin zelfs enkele ‘What if…’ scenario’s zijn verwerkt die niet voorkomen in de tekenfilmserie. Andere game-modi die de moeite van het vermelden waard zijn, zijn de standaard Arcade modus, de Dragonball modus waarin je Dragonballs kunt verzamelen, de World Tournament modus waarin je met z’n zestienen tegen elkaar kunt knokken en diverse Time Attack en Survival modi.

Simpele doch tactische gameplay
Een element wat mij erg bevalt van Dragonball Z: Raging Blast is de relatief simpele gameplay. Waar je bij andere fightinggames als Tekken 6 en Streetfighter IV ontelbare special moves uit het hoofd moet leren voordat je wat voorstelt, is er bij Dragonball Z: Raging Blast een standaard structuur waarmee je je aanvallen uitvoert. Zo gebruik je bijvoorbeeld de-X knop om standaard aanvallen uit te voeren, de Y-knop om vuurballen te schieten en de rechter analoge stick om zogenaamde spectaculaire ‘Supermoves’ uit te voeren. Elk karakter heeft zijn eigen set Supermoves hoewel er ook wel flink wat overlap is. Supermoves kun je natuurlijk niet aan de lopende band uitvoeren. Hiervoor moet je wel genoeg energie hebben die je op kan doen door te meppen en door jezelf op te laden door de vierpuntsdruktoets naar beneden te drukken. Doordat alle moves weggewerkt zijn in een standaard structuur, komen de gevechten echt neer op tactisch gebruik van je mogelijkheden als vechter in plaats van wie de lenigste vingers op de gamepad heeft.

Ultieme mokerslagen
Het is zelfs mogelijk je energieniveau zodanig op te laden dat je in de ‘High Tension Mode’ terecht komt. In deze modus kun je de zogenaamde ‘Ultimate attacks’ uitvoeren waarmee je de levensmeter van je tegenstander flink kan verminderen. Deze aanvallen zijn nog spectaculairder dan de ‘gewone’ Supermoves en zien er met behulp van uitgebreide animaties extreem stoer uit. Er is alleen wel een grote maar met deze aanvallen en dat is dat je je tegenstander wel moet raken. En daar zit wel een probleem bij Dragonball Z: Raging Blast.

Schitterende voeten
De camera speelt je in de game namelijk regelmatig parten. De arena’s in Dragonball Z: Raging Blast zijn erg groot en je kunt zowel ter land, ter zee als in de lucht met elkaar knokken. Dat is op zich mooi, maar in een grote omgeving waarin je alle kanten op kunt, is een goede camera van levensbelang. De camera faalt hier regelmatig waardoor je bijvoorbeeld alleen de berg ziet waar je naast staat, alleen je tegenstander of een schitterend paar voeten van je karakter. Ook is het, mede dankzij de chaotische gevechten, vrij onduidelijk waar de aanvallen van je tegenstander vandaan komen. Gelukkig kun je door twee keer op de ‘Dash’-knop te drukken automatisch naar je tegenstander vliegen, maar handig is anders. Het was op z’n minst nuttig geweest om te communiceren waar de aanvallen vandaan komen zodat je je tegenaanvallen van je special moves ook de juiste kant op kan richten. Je zult in Dragonball Z: Raging Blast dus helaas regelmatig missen. Ook met je Ultimate Attacks, en dat is best zonde gezien de moeite die je moet doen om in de High Tension Mode te komen.

Niet eerlijk!
Ook heb ik het gevoel dat de computer niet altijd even eerlijk speelt. Zo is het onduidelijk wanneer welke aanval voorrang krijgt op de ander. Als de computertegenstander eerder een special move uitvoert dan jij, dan kun je er van uitgaan dat jij het onderspit delft omdat je tegenstander simpelweg het initiatief heeft. Klinkt logisch genoeg. Echter komt het ook regelmatig voor dat ik eerder een Supermove initialiseer dan mijn computergestuurde tegenstander en dat deze toch mijn aanval onderbreekt met zijn eigen animatie en mij alsnog het onderspit laat delven. Wellicht is er een logische verklaring voor, maar deze wordt in ieder geval niet door de game gecommuniceerd waardoor ik mij als speler toch wel genaaid voel.

Gebruik de Dojo
De verschillende moves en aanvallen in Dragonball Z: Raging Blast zijn best uitgebreid en je doet er verstandig aan, wil je de game een beetje goed kunnen spelen, de verschillende tutorials te volgen in de Dojo. Hierin leer je wat alle knoppen op je gamepad doen zodat je tactisch kan vechten en ook echt wat kan voorstellen in de game. Een nadeel is wel dat het volgen van deze tutorials veel tijd kost, maar het helpt wel meer plezier te halen uit je spel.

Gespleten scherm
Dragonball Z: Raging Blast kun je natuurlijk ook met meerdere tegelijk spelen, al dan niet online. Zelf vind ik dat een knokgame met z’n tweeën of meer thuis op de bank gespeeld moet worden vergezeld van diverse versnaperingen en een hoop lol. Echter gaat deze theorie niet echt op bij deze Dragonball Z game. De game werkt namelijk met een ‘split-screen’ als je een versus battle met elkaar uitvecht. Gezien de uitgebreide arena’s waarin je alle kanten op kunt en zelfs complete bergen kan verpulveren is dit misschien wel noodzakelijk maar het maakt de game niet prettig om te spelen met z’n tweeën. Jammer!

NEGS Oordeel
Dragonball Z: Raging Blast zal vooral leuk zijn voor de fans van de tekenfilmserie. De game bevat een uitgebreide bibliotheek aan historie en data en de ‘What If’ scenario’s zijn een leuke toevoeging. Ook voor de mensen die alle ingewikkelde special move combinaties van andere knokspellen beu zijn, kan Dragonball Z: Raging Blast interessant zijn. Ook zijn de animaties, graphics en sfeer helemaal in lijn met de Dragonball franchise. Echter bevat de game in mijn opinie teveel onhebbelijkheden om een Approved stempel te rechtvaardigen. Hiermee doel ik vooral op het rotte camerawerk en het niet fatsoenlijk kunnen richten van je speciale aanvallen. Ook van de splitscreen modus ben ik niet gecharmeerd. Er valt dus genoeg te verbeteren aan Dragonball Z: Raging Blast hoewel de kern van de gameplay mij wel aanstaat.

Website: dragonball.namco.com

Prijs: € 29,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Xbox 360 en Playstation 3

Gespeeld op: Xbox 360

]]> http://www.negs.nl/2009/12/12/dragonball-z-raging-blast-review/feed/ 1