Gedegen maar niet bijzonder
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: F.E.A.R. 3 is een gedegen shooter. Ik ga er een aantal alinea’s aan wijden, maar met de bovenstaande boodschap is eigenlijk alles zo’n beetje wel gezegd: FEAR 3 blinkt nergens echt in uit en heeft ook geen tenenkrommende zwaktepunten.

Het flinterdunne verhaaltje vermaakt tijdens het spelen, maar is na de eindcredits al snel vergeten en ook de aardige multiplayer features zullen geen nieuwe zielen winnen. FEAR 3 weet de nobele kunst van het ‘middle of the road’ gamedesign tot verbluffende hoogtes te verheffen en dat is op zich best knap!

Luister naar de stemmen
Net als de voorgaande delen van F.E.A.R. stap je in de schoenen van de stoicijnse Point Man. Hij is het enige overlevende lid van het First Encounter Assault Recon (F.E.A.R.) team dat in een bittere strijd verwikkeld is met het Armacham Technology instituut en diens sinistere experimenten: het uit de horrorfilm The Ring ontvoerde demonische meisje Alma Wade en Point Man’s halfbroer Paxton Fettel.

In het begin wordt Point Man door Fettel uit een cel van Armacham bevrijd en vanaf dat moment begint een daverende vlucht door kapot geschoten ruines, verlaten stadswijken en donkere steegjes op zoek naar… Tja, naar wat eigenlijk? Ik moet je bekennen dat ik na enkele minuten het verhaal al compleet kwijt was, maar gezien de lineaire opzet van de missies maakt dat ook niet uit: door middel van voiceovers krijg je elke keer weer netjes verteld welke kant je op moet rennen en welke bad guys je aan gort moet knallen. En dat is ook waarvoor we gekomen zijn, toch?

Sneaky vijanden
En met dat schieten zit het wel snor: FEAR 3 heeft een prima selectie aan (ietwat standaard) wapentuig om de toch wel erg generieke tegenstanders te bestrijden. Die gevechten spelen lekker: de controls voelen fijn, er is veel grafisch geweld op het scherm en de diverse lokaties bieden genoeg plekken om dekking te nemen of alternatieve routes te kiezen. En dat is iets wat je veel zult doen: de AI van de soldaten van Armachan haalt namelijk alles uit de kast om het je erg moeilijk te maken. Zomaar een level binnenstormen eindigt vaak met een dode Point Man.

Je tegenstanders gebruiken sneaky tactieken en communiceren die ook met elkaar. Tel daarbij op dat de welbekende bullet-time weer zijn entree maakt en je zult je tijdens de gevechten niet snel vervelen. Enkele keren gedurende de game kruip je in een soort mech-achtige constructie en beuk je jezelf als een razende door de muren van gebouwen heen terwijl je dozijnen soldaten verpletterd. Uiteraard zijn er eindbaasgevechten, is er een ‘turret-scene’ en wisselt het strijddecor om de twee tot drie levels om je net dat beetje afwisseling te geven zodat je door blijft spelen.

Broederliefde
Leuk is dat zodra je een level met Point Man hebt uitgespeeld, je het nog een keer kunt spelen met Paxton Fettel. Fettel houdt er een compleet andere manier van spelen op na: in plaats van bruut wapentuig zet hij zijn geniepige paranormale krachten in om tegenstanders te bezetten en tegen elkaar te laten vechten. Het contrast tussen beide speelstijlen is aantrekkelijk en levert een leuke afwisseling op. Uiteraard heeft het verhaal van FEAR 3 voor elke broer een andere afloop en speelt de gespannen verstandshouding tussen de broers een belangrijke rol in deze climax.

Horror zonder horror
Een belangrijk en zeer smakelijk ingredient van de vorige F.E.A.R. games was het horror element. De spanning werd regelmatig zinderend hoog opgevoerd en je wist nooit wat je om dat volgende hoekje kon verwachten. Het is dus ook erg teleurstellend dat FEAR 3 die sferische momenten heeft ingeruild voor een overdaad aan (spectaculaire) shoot-outs.

Er is een klein vleugje horror te bespeuren en het spel heeft een vrij duister sfeertje, maar over het algemeen valt er weinig meer echt te griezelen. Deze beslissing valt te betreuren en maakt van FEAR 3 een erg standaard shooter met hier en daar wat horror in plaats van een gejaagde survival shooter.

Onderhoudende multiplayer
Gelukkig is er meer! Zo kun je samen met een vriend de gehele campaign in co-op spelen. Naast co-op biedt FEAR 3 een groot aantal verschillende multiplayer opties. In Soul King gaan spelers elkaar te lijf met bezeten soldaten om zo een zo groot mogelijk aantal zielen te verslinden. Dit levert intense gevechten op die door de paranormale krachten van Fettel net weer een beetje anders aanvoelen dan het standaard PVP geknal. Een variatie op Soul King is Soul Survivor waar slechts één speler de andere soldaten in bezit kan nemen, terwijl de overgebleven spelers hem proberen te bevechten.

In Contractions werk je met drie andere spelers samen om steeds groter wordende aantallen zombie soldaten uit je basis te weren. Tussen de waves door verzamel je kratten wapens en ammunitie en repareer je de muren rond je huisje. Het is schaamteloos gejat van Call of Duties Zombie-modus, maar het speelt lekker. Tenslotte is er de kleurig genaamde F**king Run modus: vier spelers proberen een steeds dikker wordende mistwolk te ontsnappen terwijl er allerlei obstakels en tegenstanders in hun weg geworpen worden.

NEGS Oordeel
Uiteindelijk weten zelfs de aanstekelijke multiplayer modi FEAR 3 niet te verheffen boven het soms irritant aanwezige ‘middle of the road’ gehalte. Het is beslist geen slechte game, maar door het ontbreken van de juist zo fijne horror elementen die we van deze serie gewend zijn en de generieke gameplay en levels zal FEAR 3 te boek gaan als één van de talloze shooters die op dit moment op de sterk verzadigde shootermarkt verkrijgbaar is. NEGS advies: wacht een paar maanden en schaf de game aan voor een leuk budget prijsje!

Website: www.whatisfear.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Gereviewed door brave huisvaders
Het heeft 14 jaar geduurd sinds eindelijk het nieuwe deel van The Duke is verschenen. Duke Nukem Forever is meerdere keren benoemd tot meest uitgestelde game ooit, maar hij is uiteindelijk toch gekomen. De meeste reviews zijn vernietigend en dat is niet geheel terecht.

14 jaar terug was The Duke ook een rokkenjager en ging het spel inhoudelijk nergens over en dat is zo gebleven. Alleen zijn de genietende gamers van toen brave huisvaders geworden die ach en wee spreken over de teleurgang van normen en waarden. Fuck em all! Time to bitchslap some motherfuckers! Gaat dit taalgebruik je te ver, dan is dit spel absoluut niet voor jou bedoeld. Reviewers geven dit spel een onvoldoende, gamers een ruime voldoende. Controversie!

Konttekst
The Duke laat zich in de openingsscène oraal verwennen door een oversekste tweeling, terwijl een buitenaardse invasie op aarde neerdaalt. De wereld –en vrouwen specifiek-  zijn hem zeer dankbaar voor het redden van de wereld destijds en musea zijn gevuld met beelden van jou en de vrouwen die je genoten hebt. En elke vrouw (allen met figuurtje Pamela) biedt zich aan om je fysieke wensen te vervullen.

Duke zit vol leuk bedoelde oneliners die regelmatig best grappig zijn en klinken als Schwarzenegger in z’n betere jaren. Maar toch is “You’ve got guts, let’s see how they look like.” de eerste 10 keer nog wel grappig, maar na 30 keer wordt het een gimmick. Duke Nukem neemt zichzelf, maar ook vele andere spellen en films, op de hak en zet een nonchalant sfeertje neer. Snel genoeg worden alle bitches door aliens ontvoerd en heb je een heldere missie. Daarna red je ook nog de wereld, maar dat is bijzaak.

Zo is de Duke
Duke Nukem Forever is een First Person Shooter met de sfeer en – grafische houdbaarheid – van de jaren 90. Een groot deel van het spel besteed je aan het oplossen van puzzels om vervolgens weer verder te komen in de game. Dit wordt afgewisseld met rijen kanonnenvoer en aan het eind van elk deel natuurlijk de traditionele eindbaas. En als je een grote tegenstander hebt omgelegd, is natuurlijk niks zo leuk als nog even z’n tokus als boksbal gebruiken en daarna z’n kop er afslaan. Zo is The Duke nu eenmaal.

De game is enorm afwisselend en dat is denk ik zijn sterkste kant. De omgeving verandert regelmatig, zowel binnen als buiten. Vaak reis je te voet, soms in een wagen. De puzzels zijn pittig, al is de grootste puzzel vaak waar je naar toe moet. Dat is jammer. Er zijn zeer verschillende wapens en de puzzels volgen elkaar in rap tempo op.  Soms krimp je tot kabouterformaat, waardoor je weer een heel andere beleving krijgt. Grafisch is de game beperkt, maar geeft mij wel een retrogevoel. Je moet Duke Nukem Forever eigenlijk ook niet met een moderne shooter vergelijken. Dit is een Retro Arcade Puzzel Shoot ‘em Up. En dat doet hij goed!

Geen health maar ego
Je hebt geen healthbar, maar wel een kwetsbaar ego dat snel een deukje oploopt. Doodgaan is daardoor een vrij regelmatige terugkerende gebeurtenis. Als je het spel wil overleven, ontkom je er niet aan je onder te dompelen in Duke-logica. Interactie met objecten levert namelijk zelfvertrouwen op. Om je ego permanent te versterken is het slim om toch even gebruik te maken van gewichten, jezelf te bewonderen in een spiegel of op de kopieerautomaat een kopie van je reet te maken. Typische Duke humor.

Duke vs Duke
Duken Nukem Forever heeft ook een multiplayer-modus waarin iedereen een Duke is. De maps zijn best leuk en het geheel doet mij erg denken aan Quake. Het beginnen met mindere wapens en het op kunnen pakken van betere wapens is alleen wel erg 2000.

Verder is er afgezien van je haar, bril en shirt helemaal niks aan te passen en de hoeveelheid wapens is ook niet extreem veel, ondanks dat ze wel geinig zijn. Desondanks kan ik het wel met plezier spelen. Er is alleen erg veel lag, omdat elke server wordt gehost door een zelfspelend persoon. Als je zelf een game host, heb je vaak binnen 5 minuten een volle server en heb je geen last van lag, maar de rest wel. Dat is makkelijk punten scoren en de achilleshiel van Duke’s multiplayer.

Achterhaald
Belachelijk is overigens het feit dat je maar maximaal met 8 spelers (4 vs. 4) online kan knokken. Dat is tegenwoordig toch echt een belachelijke beperking. Je hebt in totaal 4 game-types: Deathmatch, Team Deathmatch, Capture The Babe (CTB) en Hail to the King.

Capture The Babe is gewoon Capture The Flag waarbij de vlag vervangen is door een bevallige dame die je over de schouder moet gooien. Hier zijn de makers wel te betrappen op enige originaliteit. Je krijgt uiteenlopende commentaren van de babe en ze gaat op een gegeven moment met haar hand in je gezichtsveld klieren zodat je vrij weinig kan zien. Even die ‘ass spanken’ om haar in het gareel te krijgen met als gevolg dat de hand even uit je gezichts veld is. Leuk! Toch is de multiplayer – als je het allemaal op een rijtje zet – het net niet.

NEGS Oordeel
Duke Nukem For Ever heeft alles te maken met verwachtingsmanagement. Weet wat je koopt en het zal niet tegen vallen, anders wel. Het is een erg mannelijk spel met platte humor en grafisch gehandicapte rondborstige vrouwen. Op de multi-player ben je snel uitgekeken en de single-player is een solide 10 uur schiet- en puzzelplezier.

Duke Nukem Forever biedt precies dat wat vroeger ook door de Duke geboden werd. Als je naar die tijd terugverlangd, zit je bij Duke Nukem Forever helemaal goed. Alleen al de oneliners zijn het al bijna waard. You owe it to The Duke! Wat NEGS betreft Approved.

Website: www.dukenukemforever.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Gevangenis behangetje
Brink speelt zich af op een drijvend eiland genaamd “The Ark”. Hier zijn het de ordetroepen en de rebellen die het tegen elkaar opnemen. De rebellen willen vrijkomen en de ordetroepen bewaken de orde. Meer verhaal is niet nodig blijkt en functioneert enkel als behangetje.

Er is een single player campaign, maar dat betekent dat je de levels oefent die je in de multiplayer-modus speelt. Hou je niet van online gaming, dan is dit een mager spel. Solo speel je met een team bots tegen bots de multiplayer maps. En dat is wel handig om te doen als oefening. Weet je niet wat je moet doen, dan is het niet leuk voor jezelf, maar ook zeker niet voor je teamgenoten.

Teambased
Missies bestaan altijd uit meerdere delen, wat zich afspeelt op verschillende plekken binnen een grote map. De verschillende maps vragen ook om verschillende tactieken en missies moeten binnen een bepaalde tijd voltooid worden.

Brink is niet eenvoudig om te winnen. In de meeste shooters kun je eenvoudig solo instappen en kijken hoeveel tegenstanders je afknalt. Bij Brink niet. De gameplay van Brink is volledig gericht op teamspel. Je krijgt zelfs meer XP voor het helpen van elkaar en het beschermen van strategisch belangrijke punten, dan voor het afknallen van tegenstanders.

Rollenspel
Brink gaat leuk om met de diverse klassen in het spel. Er zijn vier rollen om uit te kiezen: hospik, ingenieur, soldaat en infiltrant. In de levels zijn diverse belangrijke punten in te nemen. En bij die punten kan je ook wisselen van klasse. Je hoeft dus niet opnieuw te beginnen als je iets anders wil spelen. Dat is handig als je een paar collega’s neergeschoten ziet worden. Snel omschakelen naar de hospik (medic) en ze overeind helpen. Wordt het lastig een bepaald punt te verdedigen? Wordt dan een ingenieur en bouw een turret.

De verschillende missies vragen ook om verschillende rollen op bepaalde momenten. Anders kan je de missie niet succesvol volbrengen. En vanuit je klasse kan je je medespelers ook extraatjes geven. Een soldaat kan anderen munitie geven, een hospik kan een health boost geven, etc. Ook dit bevordert het teamwerk, want zonder deze “buffs” is het erg lastig om in leven te blijven. Handig is dat de “buffs” bij elkaar optellen en allemaal tegelijk actief kunnen zijn.

Unlocks
Door ervaring (XP) op te doen, kan je nieuwe wapens ontwikkelen of allerlei aspecten van bestaande wapens verbeteren. Sommige wapens passen enkel bij bepaalde gewichtsklassen, dus soms moet je daar je karakter ook in ontwikkelen. Slanke mannetjes rennen sneller, kunnen op plekken komen die anderen niet kunnen bereiken, maar liggen ook eerder om. Zware mannen moge zware wapens dragen en zijn wat trager.

Er is ontzettend veel te ontwikkelen, dus ook bijzonder veel variatie in wat je tegenkomt in het spel. Dit maakt de kracht van de tegenstander ook behoorlijk onvoorspelbaar. Hoe je jezelf neerzet bepaalt ook zeker je mogelijkheden.

S.M.A.R.T. dom toegepast
In Brink kun je jezelf op parcoursachtige wijze door het level banen. Deze methode heet S.M.A.R.T. en doet erg denken aan Mirrors Edge. De mogelijkheden die je hebt en de plekken die je kan bereiken zijn afhankelijk van welke lichaamstype je karakter heeft. Slanke personen kunnen het beste klimmen en springen. De grote logge spelers komen niet ver met klauteren.

Je kan dankzij S.M.A.R.T. erg coole muursprongen maken en slidings onder obstakels door. Helaas is dit bijna nergens in het spel echt nuttig te gebruiken. De levels zijn niet echt gebouwd op de free running capaciteiten van de karakters en dat is erg jammer.

Gezellig met lag
Helaas weet Brink met alle goede bedoelingen het technisch nog niet klaar te spelen. Het duurt regelmatig te lang om medestanders te vinden en een potje te starten. De games worden geplaagd door vertragingen en de bots zijn soms te dom om weg te rennen. Ook valt het geluid soms weg en er verschijnen soms vreemde tekens in plaats van normale letters in beeld. Allemaal stomme bugs dus. Ook zijn de maps niet altijd even handig opgebouwd waardoor de balans niet altijd even sterk is. Gek, aangezien dit juist het sterkste punt van het spel had moeten zijn.

Brink is een spel met een pittige leercurve. Het duurde meerdere uren voor ik er goed in kwam en voldoende wapens tot m’n beschikking had om het echt leuk te krijgen. Dit zal veel spelers er dan ook van weerhouden om door te zetten. Op deze manier blijven wel de hardcore fanaten over en als je eenmaal verder bent, is het ook wel heel leuk samenspelen. Tref je een leuk team, dan ben je zo een avond verder. Als de lag meewerkt, is het een heel soepel spel dat er gezellig uit ziet. Grafisch ziet het er vooral cartoonesk uit. De gezellige karikaturen van mensen waarmee je rondloopt doen vooral denken aan ‘Team Fortress meets Unreal Tournament’.

NEGS Oordeel
Brink is een erg leuke multiplayer shooter met een pittige leercurve in een leuke setting. Het spelconcept is erg goed en het is dan ook heel jammer dat er nog iets teveel bugs zitten om onbezonnen te kunnen genieten. Hou je van Teambased Multiplayer shooters, dan is Brink wel een unieke aanrader. Een paar updates verder en een actieve community zouden deze game heel groot kunnen maken. Kopen dus, want bij deze is Brink Approved!

Website: www.brinkthegame.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Wie van de 4?
In Operation Flashpoint: Red River heb je de leiding over Bravo Team dat bestaat uit een auto rifleman, rifleman, scout en grenadier. Samen met de door de computer bestuurde Alpha en Charlie team zal je menig, behoorlijk pittige, missies succesvol moeten volbrengen.

Je bent niet gelimiteerd tot het spelen van één persoon uit je team, aangezien je aan het begin van een missie kan kiezen welke ‘class’ uit je team je wilt spelen. De scout is scherpschutter en verkenner, de grenadier beschikt over antitankwapens, de auto rifleman beschikt over automatische wapens om de vijand vast te pinnen tijdens een vuurgevecht en de rifleman beschikt over iets minder zware automatische wapens die nauwkeuriger schieten.

Realistisch en dodelijk
Net als bij de vorige delen heb je bij Operation Flashpoint: Red River te maken met een realistisch tactische shooter. Als een Rambo rondrennen resulteert in een snelle dood aangezien één kogel, afhankelijk van waar je geraakt wordt, dodelijk kan zijn. Ook heb je in dit spel geen gezondheid die na een tijdje vanzelf terugkeert.

Word je geraakt, dan begin je te bloeden en ben je gewond aan één van je lichaamsdelen. De delen waar je geraakt kan worden zijn je hoofd – wat uiteraard dodelijk is -, je armen – wat resulteert in minder nauwkeurig schieten – , je benen – dat voorkomt dat je lang en snel kan rennen – en de borststreek. Bij deze laatste heb ik geen nadelig effect kunnen vinden.

Stop je het bloeden niet, dan zal je doodbloeden. Het verzorgen van je verwondingen is niet direct noodzakelijk, maar uiteindelijk zullen de verwondingen in je dood resulteren als je ze lang genoeg negeert. Word je net te vaak geraakt dan zal je zwaar gewond neervallen en dan heb je de optie om één van je teammaten te bevelen om je op te lappen. Schijnbaar is iedereen in je team opgeleid als hospik.

Teamwork
Je missies bestaan grotendeels uit het overnemen van dorpjes of verdedigen van bepaalde punten. Heel af en toe krijg je wat afwisseling in de vorm van het besturen van een voertuig of het bemannen van een machinegeweer op een voertuig. Tijdens de missies die je te voet uitvoert, zul je strategisch gebruik moeten maken van dekking en je teamleden voor het uitschakelen van de vijand. Je teamleden kan je bijvoorbeeld commanderen om een gebouw te ontdoen van vijandelijke troepen of een groepje vijanden onder vuur te nemen terwijl jij ze vanaf de andere kant benadert. Soms krijg je de mogelijkheid om luchtaanvallen of artillerie in te schakelen. Helaas kun je deze alleen gebruiken op vooraf bepaalde plaatsen.

Voor het uitschakelen van vijanden en succesvol volbrengen van secondaire doelen krijg je XP. Heb je genoeg XP, dan stijg je een level en speel je nieuwe wapens, accessoires en perks vrij. Denk hierbij aan meer health of nauwkeuriger schieten met een bepaald wapen. Daarnaast word je aan het eind van een missie ook nog beloond met een bronzen, zilveren of gouden medaille die je punten oplevert om te gebruiken je persoonlijke vaardigheden, die voor elke class gelden, te upgraden. Zo kan je punten stoppen in ‘sprint’ zodat je langer kan rennen of ‘marksmanship’ wat je nauwkeuriger maakt met elk wapen.

Lange missies
Hoewel de eerste paar missies ongeveer 15 tot 30 minuten duren voordat je ze voltooid, zul je bij de verdere missies al snel meer dan een uur bezig zijn per missie. Speel je op de normal  of experienced moeilijkheidsgraad, dan zal het spel op bepaalde punten je vooruitgang opslaan (autosave). Speel je echter op hardcore dan moet je de missie volbrengen zonder af te gaan, want anders mag je onverbiddelijk de hele missie opnieuw doen, ongeacht hoever je bent.

Naast het ontbreken van checkpoints zal in de hardcore modus ook geen vijanden aangegeven worden op je radar of mini map en beschik je niet over een ‘crosshair’. Zoals eerder aangegeven zal je de meeste missies te voet spelen en de programmeurs hebben de ideale route voor je aangegeven. Wijk je hiervan af, dan resulteert dat 9 van de 10 keer in je dood omdat je dan in een vuurgevecht terecht komt zonder enige vorm van dekking. Ik vind het een beetje krom dat je word gestraft voor het tonen van creativiteit. Helemaal omdat dit een tactische shooter is met landschappen waar je in theorie kan gaan en staan waar je wilt.

Samen spelen
Het spel bevat ook een multi-player component. Echter kun je alleen coöperatief spelen. Zo kun je de hele campagne met drie vrienden spelen, wat ook zeker aan te raden is aangezien de AI van je teammaten niet al te best is, maar daar kom ik later op terug. Hiernaast kent Operation Flashpoint: Red River nog 4 andere modi die variëren van het redden van een piloot tot het beschermen van een konvooi.

Net als in de single-player kan je in de co-op modi verder gaan met het ‘levelen’ van je soldaat. Echter door het feit dat een competitieve modus totaal ontbreekt, ben je snel uitgekeken op de multi-player aangezien het keer op keer hetzelfde is, net als in de campagne.

Apatische Jarheads
De AI in het spel is ver beneden pijl. Zo komt het regelmatig voor dat je je teammaten een commando geeft, maar dat ze gewoon blijven staan zonder ook maar iets te doen. Of ze staan nog geen meter bij een vijand vandaan, maar blijven gewoon stug voor zich uit staren zonder het vuur te openen. Zo heb ik ook meer dan eens meegemaakt dat ik het commando gaf om mij te volgen, en dat ik er pas midden in een dodelijk vuurgevecht achterkwam dat mijn teammaten het bevel niet opgevolgd hebben. Het resultaat: dood en een flink eind weer overnieuw spelen. Erg frustrerend kan ik je zeggen.

De AI van de vijand is ook niet al te best. Zo komt het de ene keer voor dat ze niks doen terwijl je voor hun neus staat en de andere keer zijn ze stuk voor stuk scherpschutters die je helemaal van de andere kant van de map je door het hoofd schieten… met een fokking machine geweer! Dit alles resulteert in een frustrerende speel ervaring als je alleen speelt. Ik raad je dan ook aan om de campagne in ieder geval met 3 vrienden te spelen. Op die manier heb je alleen nog maar met de AI van de vijand te maken.

Lullig
Grafisch is het spel matig, zeker gezien de systeemeisen voor de PC versie. Dat alles nogal bruin en grijs is, begrijp ik. Het gebied waar het spel zich afspeelt nodigt immers niet uit tot rijke kleuren. Maar de lage resolutie van de textures en de kleine afstand die je naar voren kan kijken vind ik onvergeeflijk. Het lullige van deze ‘field of view’ is dat vijanden je wél op lange afstanden kunnen zien en dus doodschieten. Dit maakt het spel nog moeilijker dan nodig is.

Er is ook geen variatie in de vijanden zelf. Door het hele spel zal je keer op keer dezelfde vijanden tegenkomen. Daarnaast valt er muzikaal ook weinig te beleven. Alleen in de menu’s zal je muziek horen en dat is constant hetzelfde deuntje, dus dat ben je snel zat. Het geluid is een mix van matig tot goed. Zo klinkt het afvuren van wapens alsof je aan het schieten bent met een klappertjes pistool, maar explosies klinken daarentegen weer erg indrukwekkend. Verwacht je dus een grafisch pareltje of een juweel wat audio betreft, dan slaat ook hier de game de plank finaal mis.

NEGS Oordeel
Het gebrek aan een competitieve multi-player, de slechte AI, matige graphics en inspiratieloos geluid, maken van Operation Flashpoint: Red River een geheel waarin ik teleurgesteld ben. Ik heb de originele Operation Flashpoint gespeeld en dat is nog altijd één van mijn favoriete tactische/sim shooters. Ik had meer verwacht van Red River dan wat ik heb voorgeschoteld gekregen.

Hou je van lineaire tactische shooters zoals Rainbow Six: Vegas, dan denk ik dat je nog wel enig plezier kan beleven aan dit spel. Houd je echter meer van spellen zoals het origineel en ARMA 2 dan adviseer ik je hier ver vandaan te blijven. Ik geef het spel geen Shit-stempel, want je kan zeker slechter krijgen in het genre. Maar meer dan een magere Average kan ik het niet geven.

Website: www.flashpointgame.com

Prijs: € 39,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Mogelijk is het de absurditeit van het gegeven dat de VS ooit door een verenigd Korea onderworpen zal worden? Een notie die te belachelijk voor woorden is omdat… Oeps! Ik ga gewoon bijna een economisch betoog ophangen om een shooter met de werkelijkheid te vergelijken!

Bijzonder verhaal
Homefront, de naam zegt het in feite al: Vechten voor je vaderland, of in dit geval ‘The Good Ol’ USA’. Nou ja, ‘old, in ieder geval 16 jaar ouder dan nu, want de game speelt zich af in het jaar 2027. Amerika is na zijn economisch en politiek verval bezet door een verenigd Korea. Wanneer hoofdpersoon Robert Jacobs meerdere keren weigert om gehoor te geven aan een oproep zich te melden voor het leger van de bezetters, wordt hij veroordeelt tot heropvoeding in Alaska. Echter tijdens het transport komt Robert in handen van de American Resistance Fighters en sluit zich vanzelfsprekend bij hen aan.

En zo begint Homefront zijn bijzondere verhaal dat geschreven is door John Milius, één van de schrijvers van Apocolypse Now. Het is geweldig om te zien hoe een paar simpele twists een vrij regulier idee zo erg benen kan geven, dat er iets unieks mee wordt neergezet. Iets korts, maar unieks. Want kort dat is het; 5 à 6 uur tops voor de single player. Een tientje per uur en dus twee keer zo duur als een gemiddeld bioscoop bezoek.

Niets bijzonders
Buiten het verhaal is Homefront eigenlijk niets bijzonders. Degelijk is het wel, heel degelijk zelfs. Schieten, lopen, rennen, bukken, het is ondertussen een tweede natuur geworden en een ieder met een beetje ervaring in FPS games kan direct spelen. Echter de grootse momenten ontbreken nagenoeg. Het is gewoon een shooter zoals we die gewend zijn met veel schieten op veel vijanden, maar dan met weinig memorabele momenten. Gewoon een redelijke campaign die het van zijn verhaal moet hebben en zeker niet van gameplay of graphics. De graphics zijn op zich niet slecht, maar het is geen revelatie. Ze zijn vrij standaard, vrij suf en vrij oninteressant. Dat klinkt misschien lullig, maar wanneer die dingen me koud laten, is daar vaak een reden voor.

De reden dat ik niet warm wordt van Homefront is het gebrek aan durf. Ik kan me niet voorstellen dat een ontwikkelaar zo zijn best doet een origineel verhaal te vertellen en vervolgens dat verhaal ophangt aan het meest uitgekauwde game-concept dat er is. Een concept dat nergens echt in uitblinkt en waar heel erg voorzichtig een palet aan gameplay en graphics op losgelaten is. Waarom niet datzelfde lef tonen op alle fronten? Een game als Heavy Rain heeft ons toch geleerd dat zoiets zich uitbetaald? Kaos heeft nota bene constant van de toren geblazen dat dit een bijzondere ervaring zou worden, maar nu krijgen we een Pixar verhaal met graphics uit de Looney Tunes studio voorgeschoteld. Alleen dan met nog minder fantasie.

Hele goede multiplayer
Gelukkig voor diegenen die 60 euro uitgegeven hebben met het oog meer tijd in de game te stoppen dan de extreem korte campaign toelaat, is er nog de multiplayer en die is behoorlijk goed. Veel modi kent de game niet, maar toch zijn de online potjes spannend, hectisch en verslavend. Er zijn veel wapens, accessoires en voertuigen in te zetten. Tot dusver niets echt bijzonders natuurlijk, echter de game kent een experience points systeem dat de gehele groep beïnvloedt. Speel als groep goed en dat betaalt zich uit in Battle Points waarmee je kan levelen. Erg inventief, origineel en ontzettend goed! Iets dat we dus zeker vaker gaan zien in andere games van dit soort. Mark my words!

Natuurlijk is ook in de multiplayer niet alles rozengeur en maneschijn, want ook hier worden dezelfde graphics gebruikt en echt ‘bug/lag free’ was mijn online ervaring zeker niet. Echter, uiteindelijk is het wel de multiplayer ervaring die mij over de streep trekt om de game een positief eindoordeel te geven. Iets wat ik na de schamele single player ervaring eigenlijk niet meer had verwacht. Het is zeker geen ervaring op het niveau van Black Ops, Modern Warfare 2 of Killzone 3, maar je mag niet alles met de crème de la crème van de deathmatch cultuur vergelijken natuurlijk.

NEGS Oordeel
Al met al is Homefront en leuke game die het vooral van zijn verhaal moet hebben en zeker het spelen een keer waard is. Wanneer je op zoek bent naar andere online shooters als Call of Duty of Killzone 3, dan is hij ook zeker interessant, maar verwacht geen game die zich met deze titels kan meten. Homefront is leuk, maar daar blijft het ook wel bij. Hopelijk vat het reeds aangekondigde vervolg de koe wel bij de horens en worden de punten die ik als minder heb ervaren gladgestreken, zodat we alsnog de ervaring krijgen die we echt verdienen wanneer we 60 euro voor een game neertellen.

Ben je iemand die zich voornamelijk richt op single player, dan is 60 euro echt te duur. Ben je ook fanatiek online, dan biedt Homefront zeker wel waar voor z’n geld. Het is dan ook de multiplayer waar Homefront zijn Approved stempel aan te danken heeft. Hou daar rekening mee als je de game aanschaft.

Website: www.homefront-game.com

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2011/04/01/homefront-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/03/31/crysis-2-review/ http://www.negs.nl/2011/03/31/crysis-2-review/#comments Thu, 31 Mar 2011 20:34:03 +0000 Job Veldkamp http://www.negs.nl/?p=12765 Lees verder > ]]> Na een serie halfbakken shooters het afgelopen jaar is het eindelijk weer tijd voor een toptitel in het genre: Crysis 2! Wat heerlijk om weer eens een echt goede FPS te spelen. Voorganger Crysis kreeg meer bekendheid om zijn graphics en systeemeisen dan dat het inhoudelijk zo sterk was. Hoe zit dat met deel 2?

Crysis was absoluut geen slecht spel, maar een blijvertje was het niet (Opper-Negger Gerard is het met deze stelling overigens totaal niet eens). Voor Crysis 2 lag de lat dan ook hoog en zelf zijn ze erg trots op wat ze hebben gecreëerd. Het is spel is niet ‘made by…’, maar elke keer dat je het spel opstart, hoor je ‘achieved with…’. Een mooie knipoog.

Oogverblindende destructie
New York, het symbool van Amerika, schijnt de meest verwoeste stad te zijn ooit in films en games. Na 9/11 heeft het even geduurd voor er weer overtuigend gesloopt werd, maar Crysis lukt het. De aliens zijn geland en slopen de boel. En regelmatig zullen dan ook gebouwen om je heen of onder je het begeven wat een heel erg armageddon-achtig gevoel geeft. De complete destructie van de stad om je heen is bijzonder mooi gedaan en een waar genot om tussendoor te rennen.

Grafisch is het hele spel dan ook om je vingers bij af te likken. Ik heb van horen zeggen dat de console versie ietwat tegenviel, maar daarentegen is de PC-versie grafisch briljant. Mocht het je nog niet genoeg zijn of wil je de limiet van je PC opzoeken, dan is er deze week ook nog een patch uitgekomen waardoor je nog meer opties kan instellen van de advanced graphics. Het geluid is zwaar, sterk en ondersteunend. Als je er echt van wil genieten, kies dan een moment dat je buren weg zijn of koop een goede koptelefoon.

Nanosuit 2.0
Crysis draait om het pak waar je in rondloopt en waar je per ongeluk in terecht gekomen bent. Dit pak heeft bepaalde eigenschappen waardoor jij het net even langer uithoudt dan de gemiddelde Jan soldaat. In tegenstelling tot deel 1 kun je enkel je armor verhogen of stealth aanzetten. Daarnaast kan je ook heel hard sprinten, maar dat sluit de andere opties niet uit. Omdat je wat minder knoppen hoeft te gebruiken, leer je snel schakelen, ook op spannende momenten. Het pak maakt je absoluut niet onoverwinnelijk, maar is echt een hulpmiddel. Het energieniveau van je pak loopt snel leeg als je de speciale opties gebruikt, dus die moet je gedoseerd en slim inzetten.

Door aliens te ‘kontschoppen’ kun je hun nano-energie absorberen en daardoor je pak upgraden. Waarom dit kan, word je vanzelf duidelijk. Echter kan je lang niet genoeg nano-energie verzamelen om alles te upgraden, dus je moet je updates zorgvuldig kiezen. Als je het spel hebt uitgespeeld en je begint opnieuw, hou je wel je gekochte upgrades en kan je dus  verder ontwikkelen. Dat komt de replayability dus zeker ten goede en ik vind het een erg toffe optie.

Kanonnenvoer, ammo en checkpoints
Je rent dus rond in de verwoeste straten van New York en iedereen is tegen je: soldaten, aliens, special forces, allemaal kanonnenvoer. Het spel werkt met checkpoints, dus geen ‘quick save’ bij elk moeilijk stukje wat vaak de dood van een spel is. En dat betekent dat je soms wel een deel overnieuw moet doen als je sterft, maar dat maakt de game wel veel spannender. Ook merk je dan, dat als je anders speelt – bijvoorbeeld ‘stealth’ in plaats van ‘armor’ – dat het spel heel anders speelt en er ook echt anders op je gereageerd wordt.

Als je je masker opzet, krijg je van je pak allerlei tactische tips waar je goed kan snipen en flanken of waar je nieuwe munitie kan halen. Soms is het erg druk op de kaart met tips, tegenstanders en ‘mission objectives’. Je loopt naast je C4 en je raketwerper met twee geweren rond waartussen je snel kan wisselen. Ik ben meer van het ‘Up close and personal  gun in your face!’ knallen. Mijn shotgun en shockrifle zijn dan ook mijn trouwste vrienden. Maar mocht je meer voor stealth willen gaan, is het juist slim een geweer met demper of een sniper rifle mee te nemen. Overigens aan kogels en granaten geen gebrek. Elke paar honderd meter vind je wel een kist met wapens en ammo.

AI met kuren
Over het algemeen werkt de AI in het spel prima totdat je iets onverwachts doet. Bijvoorbeeld als je van een gebouw springt en opeens land naast iemand. Dan kan het zijn dat je tegenstander je helemaal niet aanvalt, maar om zich heen blijft kijken en staat te kletsen. Beetje jammer want het haalt je uit de sfeer. Leuk is wel, dat als je in stealth-modus gaat en ze weten dat je ergens zit, ze gewoon ongeveer in jouw richting gaan schieten om je te vinden. Dat is realistisch en gaaf. Maar op andere momenten ga je in stealth-modus vlak voor iemands neus en deze draait vervolgens om en loopt weg. Jammer! Of wordt hij zo slecht betaald?

Het spel loopt zeer soepel en je tegenstanders jagen je goed op, al heb je ook genoeg tijd om te verkennen en een plan te bedenken. De verhaallijn is snel en door de muziek en de chaos om je heen, zit je er helemaal in. Crysis 2 is op de soms slaapverwekkende cutscenes na (een goed wc-moment), een waar genot om te spelen. Als je een beetje doorwerkt, ben je er in ruim tien uur speeltijd doorheen. Mocht je alle collectibles willen vinden en regelmatig sterven, dan ben je wat langer onderweg.

Multiplayer
Multiplayer-games in shooters lijken de laatste jaren steeds meer op elkaar. En ook Crysis 2 schuift meer op naar de Modern Warfare standaard. Ook Crysis gaat mee in de ‘killstreak mania’ waar je extra rottigheid kan uithalen als je goed genoeg bent om een serie tegenstanders af te knallen. Toch heeft Crytek geprobeerd hier wat variatie in te brengen en alleen daarvoor verdienen ze al applaus. De standaard multiplayer potjes kenmerken zich door ontzettend snel spel op – over het algemeen – kleine kaarten. Spelers kunnen rennen, glijden, stealth gebruiken en dat allemaal gaat heel hard. Eigenlijk te hard voor een oude gamer als ik.

Wat ik erg leuk vind, is een aantal nieuwe spelmodi waar teams een vast voordeel hebben ten opzichte van de anderen. Bijvoorbeeld waar een team een bepaald punt moet verdedigen en armor heeft terwijl een aanvallend team dat niet kan gebruiken, maar wel weer stealth heeft en dergelijke. Ik denk dat dit soort maps nog wel eens heel populair kunnen worden als de community daar in mee kan bouwen. Het is namelijk een slimmer soort uitdaging en bevat teamplay.

NEGS Oordeel
Crysis 2 is een heel vette shooter en een must voor elke liefhebber. Grafisch en gameplay-gewijs zit het heel goed in elkaar, een unieke combinatie. Doordat je de updates van het pak mag behouden als je het spel opnieuw speelt, is de herspeelbaarheid groter. De AI is absoluut niet foutloos, maar over het algemeen goed genoeg en gevarieerd. En door de verschillende speelstijlen die het pak biedt, geeft het spel voldoende variatie.

De multiplayer zit goed in elkaar met enkele vernieuwende elementen die je een hoop uren plezier kunnen geven. Ik vind het de beste FPS van de afgelopen tijd, dus geef ik dan ook zonder gêne een Gold stempel. Op naar Nanosuit 3.0!

Website: www.ea.com/crysis-2

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Om het helemaal bont te maken, zijn er naast al dit schaamteloze geweld, ook nog een aantal seksuele referenties te vinden! En alsof dat nog niet erg genoeg is gebruiken de karakters in het spel herhaaldelijk het meest onfatsoenlijk, vulgaire, ronduit goddeloze woord dat de Engelse taal te bieden heeft: jawel, het verwerpelijke F-woord! Interessant, niet?

Hey dicktits!
Ik vind Bulletstorm erg grappig, ook al is de humor van het spel zo goedkoop en lomp dat je het gerust puberaal kan noemen. Maar ik moet erom lachen. Het 13-jarige jongetje in mij is nooit helemaal verdwenen, dus ik moet toch een beetje gniffelen als ik een vijand in een reuze-cactus schop en als beloning een “Pricked skillshot” bonus krijg.

De dialogen in het spel zijn overigens nog grappiger dan de vele, bizarre mogelijkheden om kills te maken. De dialogen zijn plat, grof, seksistisch, toch vaak ook erg sterk en bij vlagen zelfs briljant.

Bulletstorm is als een frikadel: goedkoop maar lekker en soms precies wat je wilt. Ik vind het in ieder geval een welkome afwisseling van de serieuze shooters waar de markt mee overspoeld wordt: Call of Duty, Medal of Honor, Homefront, Crysis, Killzone, Battlefield, de lijst gaat maar door.

Creatief Killen
De gameplay bij Bulletstorm draait om het afslachten van vijanden op de meest bizarre manieren. In het spel kun je een lijst raadplegen die uitlegt hoe je bepaalde kills, skillshots genoemd, kan maken en hoeveel punten je daarvoor krijgt.

Hoe absurder de kill, des te meer punten je verdient. Schop je een vijand tegen een muur kapot dan krijg je een graffiti bonus van 25 punten. Krijg je het voor elkaar om een vijand te lanceren, een andere vijand af te schieten en vervolgens de vliegende vijand nog neer te schieten voordat hij landt, dan krijg je 100 bonuspunten.

Natuurlijk kun je bepaalde skillshots ook weer combineren, dus de mogelijkheden zijn eindeloos. Met je verzamelde punten kun je weer wapens, munitie en upgrades kopen waarmee je weer allemaal andere leuke dingen kan doen.

Flut verhaal
Het verhaal van Bulletstorm is precies wat je verwacht: Flut. Het spel speelt zich af in de verre toekomst en draait om de heer Grayson Hunt. Grayson maakte eens deel uit van een geheime militaire eenheid genaamd Dead Echo. Als Grayson er achter komt dat hij is verraden door zijn generaal, zint hij op wraak. Het één en ander gaat mis en Grayson crasht met zijn schip op de planeet Stygia. Daar moet hij dus vanaf zien te komen.

Maar hoe kan het ook anders, Stygia wordt voornamelijk bewoond door criminelen, mutanten, monsters en carnivorische flora. Gelukkig maar dat Grayson niet vies is van het betere moord en sloop werk. Halverwege het spel kom je nog een lekker wijf tegen die het B-film script compleet maakt.

Games for Windows ellende
Bulletstorm is op de PC een moeilijk geval. Op internet lees ik dat veel mensen, en ik ook, verschillende problemen ondervinden: het spel draait niet soepel, grafische glitches, problemen met savegames of de game crasht na een aantal minuten.

Koppel dit aan de ellende die Games for Windows Live heet, en je weet dat je geluk hebt, als alles goed gaat. Als het goed draait, word je wel getrakteerd op een zeer mooie game. De planeet Stygia is bijzonder fraai vormgegeven en je komt vijanden tegen die allemaal zeer gedetailleerd en fantasierijk zijn ontworpen.

Beperkte creativiteit
Helaas kent Bulletstorm een aantal minpunten die iets te vaak afbreuk doen aan het spelplezier. Zo raakt de hele tijd je ammunitie op, omdat je maar weinig daarvan bij je kan dragen. Deze munitie, die veel te duur is, moet je aanvullen bij drop shops.

Je kunt maar een beperkt aantal wapens dragen en deze wapens kun je ook alleen wisselen bij drop shops. Maar elk wapen biedt andere skillshot mogelijkheden, dus je wilt eigenlijk altijd al je wapens bij je hebben.

Het continu blijven kopen van ammunitie, upgrades en het wisselen van wapens bij de drop shops is vervelend en haalt de vaart uit het spel. Verder hebben je teamgenoten, waarmee je de planeet verkent, de vervelende neiging in de weg te staan, je kills af te pakken en daarmee je skillshots te verpesten.

Het komt erop neer dat je soms wordt beperkt in je creativiteit omdat je niet genoeg punten hebt of de juiste wapens niet bij je hebt. Dat is zonde want het is juist de creativiteit die de game zo leuk maakt.

NEGS Oordeel
Bulletstorm is niet voor iedereen weggelegd. De platte humor moet je liggen en je moet een voorliefde hebben voor het creatief afslachten van hordes mutanten. Daarnaast moet je ook een aantal storende gameplay-elementen kunnen vergeven. Als je daartoe in staat bent, ben ik ervan overtuigd dat Bulletstorm je een hele leuke, unieke ervaring biedt.

Bulletstorm is één van de weinige games sinds Carmageddon die moorden weer tot een ware kunstvorm heeft verheven. En dat verdient, in mijn optiek, zeker een pluim!

Website: www.bulletstorm.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2011/03/08/bulletstorm-review/feed/ 2 http://www.negs.nl/2011/02/24/killzone-3-review/ http://www.negs.nl/2011/02/24/killzone-3-review/#comments Thu, 24 Feb 2011 11:50:16 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=12069 Lees verder > ]]> Bijna elke beetje serieuze gamer kent ongetwijfeld de Killzone reeks. Is het niet omdat je van First person shooters houdt, dan wel omdat deze games worden ontwikkeld door de Nederlandse ontwikkelstudio Guerilla. De Killzone games staan bekend om het spektakel en de heftige actie die zij op het scherm brengen. Danny en Gerard zijn samen aan het killen geslagen waarbij Gerard zich meer op de Single Player ervaring richt en Danny op de multiplayer.

Groeten uit Helghast!
Het verhaal van Killzone 3 gaat zo goed als direct door na de gebeurtenissen van deel twee. Helghast Keizer Visari is gedood door de ISA soldaten Sev en Rico, de hoofdrolspelers van het verhaal, en het bestuur van de Helghast zitten elkaar onderling in de haren om de macht. Desondanks zijn de Helghast vastberadener dan ooit om Aarde te onderwerpen aan hun wil en de dood van Visari heeft dit alleen maar sterker gemaakt. De gevolgen voor de ISA soldaten op de Helghast planeet zijn dan ook niet van de lucht. Ze staan tegen een gigantische technologische overmacht en gevangenen worden gemarteld en gedood. Groeten uit Helghast!

Tactische FPS
Bij een hoop First Person Shooters draait het om reflexen en hoe snel je terug kan schieten. Bij Killzone is het allemaal net iets tactischer. Je kan dekking zoeken en het is verstandig om eerst de situatie goed in je op te nemen en uit te dokteren vanwaar er allemaal op je geschoten wordt. Cool is dat de Helghast soldaten heel geloofwaardig reageren en dus zelf ook dekking zoeken. Het mooie is dat je de vijand uit zijn dekking kan lokken door een handgranaat naar ze te gooien. In paniek zie je de Helghast uit hun dekking rennen, klaar om door jou beschoten te worden, mits je snel genoeg bent. De singleplayer-campaign heeft overigens standaard de auto-aim functie ingeschakeld waardoor je bij het inzoomen op de vijand een goede kans hebt dat je hem onmiddellijk op de korrel neemt. Deze functie is voor hardcore fanaten uit te zetten.

Niet alleen maar schieten
Killzone 3 is een First Person Shooter, dat staat buiten kijf. Toch zijn er genoeg levels in de single player campaign die ook andere vaardigheden van je eisen dan alleen je schutterscapaciteit. Zo is er bijvoorbeeld een jungle-level waarbij je van de omgeving gebruik moet maken om je tegenstanders uit te schakelen en waarbij je niet gezien mag worden, stealth dus. Overigens is de game niet flauw en is het spel niet afgelopen als je wel gezien wordt, maar zodra het alarm geslagen is, sta je wel tegen een flinke overmacht waarvan moeilijk te ontsnappen is. Ook zijn er diverse voortuigen te besturen waaronder wandelende tanks en een speciaal vliegpak waarmee je grote sprongen kan maken. Op die momenten verandert Killzone 3 een beetje in een 3D platform game, maar gelukkig niet teveel. Het blijft wel Killzone.

Brute mêlee
Bijna elke shooter geeft je ook een mêlee aanval naast je geweren. Meestal is dit een simpele dreun en dat is het. Zo niet bij Killzone 3. Guerilla heeft veel tijd gestoken in intense brute mêlee aanvallen die met een druk op de knop te realiseren zijn. Denk hierbij aan een mes door een Helghast zijn hoofd steken of in zijn borst, of simpelweg zijn nek omdraaien of keel doorsnijden. De moves zijn geloofwaardig en grauw zonder over de top te zijn, wat past bij de grimmige sfeer die Killzone 3 in zijn geheel creëert. Maar hoewel de mêlee aanval stoer in beeld is gebracht, zul je er in intense vuurgevechten weinig gebruik maken. Voordat je bij je vijand bent, ben je negen van de tien keer namelijk al aan gort geschoten.

Spelen met de Move en in 3D
Killzone 3 innoveert niet alleen in gameplay, de game is ook te spelen in 3D op een 3DTV en daarnaast ondersteunt Killzone 3 de Move controller. We beginnen bij 3D, dit ziet er echt schitterend uit en je merkt ook echt dat 3D voor Guerilla niet alleen maar een gimmick is geweest. Je waant je echt door een volledig 3D landschap en de effecten gaan verder dan het gebruikelijke ‘kijkdoos’ effect. De effecten spatten nog niet van je scherm af – zover is 3DTV technologie nog niet – maar de diepte in de graphics is desalniettemin echt schitterend uitgevoerd. Dan is er nog de Move ondersteuning. Killzone 3 is volledig met de Move te besturen. Echter heb je ook de Move Navigation controller nodig waarmee je kan lopen en van wapens wisselen. In het begin is het even wennen, maar na vijftien minuten wil je niet anders meer. Als je de Move-controller goed gekalibreerd hebt, dan kun je met het grootste gemak je vijanden één voor één afknallen. Dit heeft waarschijnlijk ook te maken met de uitgebreide ‘aim-assistence’ die je makkelijk kunt aanpassen, maar het werkt wel!

Kort en krachtig
Er is eigenlijk maar één echt nadeel van de Single Player Campaign van Killzone 3 en dat is de korte speelduur. Op de normale moeilijkheidsgraad ben je na een uurtje of negen wel klaar en heb je de aarde gered. Als je shooters voornamelijk speelt voor de Single Player ervaring, dan zul je dus wel bij jezelf ten rade moeten gaan of de game in dat geval wel meer dan 60 euro waard is. Dat is een afweging die je zelf moet maken. Ik kan je wel vertellen dat het negen fantastische uren zijn. Mocht je jezelf nu juist niet blind staren op de Single Player, dan is er ook nog de uitgebreide multiplayer modus. Hierover vertelt Danny meer…

Een pluim
En die multiplayer is goed. Heel goed! Natuurlijk heb ik nog niet de diepte mogen ervaren die een dergelijke titel na een aantal weken gaat bieden, het moment dat je de maps, wapens en modi leert kennen. Maar mijn eerste ervaringen zijn echt heel erg goed. De maps zijn (in tegenstelling tot het rijkelijk overgewaardeerde tweede deel) van de juiste afmetingen, spelen goed met hoog en laag, hebben interessante schuilplaatsen en shortcuts en zien er waanzinnig mooi uit. Tijdens de games die ik heb gespeeld heb ik geen lag of bugs ervaren en dat wil wel wat zeggen in de eerste periode na het verschijnen. Goed werk Guerilla!

Niet meer dan nodig
In tegenstelling tot de waslijst aan modi die een game als Call Of Duty kenmerkt, is het bij Killzone 3 een keus tussen drie opties die het onderscheid maakt. Een standaard Deathmatch setting, een Objective modus – waarin verschillende scenario’s elkaar opvolgen – en de zeer bijzondere Operations modus waarin de beste spelers beloond worden met een hoofdrol in indrukwekkende cutscenes. Eigenlijk bieden de drie opties alles wat je in een multiplayer terug wilt vinden, maar toch komt het in eerste instantie beperkt over. Uiteindelijk blijkt dat meer te komen door het keuzescherm zelf en de weergave hiervan. Ook het aantal personages en hun opties zijn een stuk beperkter dan in de Call of Duty’s van deze wereld, maar het leveling systeem, waar je door middel van “points buy” een nieuw wapen of skill kunt kopen, is een welkome afwisseling. Het is alleen wel jammer dat je dit alleen een in een hele korte periode kan doen voor een nieuwe sessie begint of buiten de lobby. Dat laatste is alleen niet altijd even handig.  Ik heb na een aantal geweldige potjes dood en verderf, een kwartier geprobeerd om weer in een game te komen en dat alleen maar omdat ik een nieuw wapen buiten de lobby wilde aanschaffen.

Tools of the trade
De classes die tot je beschikking staan, zijn sowieso bijzonder in hun eenvoud en dienstbaarheid. Ik noem de standaard soldaat, de infiltrant (die zich voor korte tijd kan vermommen als een tegenstander), de sniper, de medic (die neergeschoten teamgenoten oplapt)  en de engineer (die onder andere turrets bouwt). Dit lijkt misschien niet zoveel, maar ze spelen allemaal zo anders dat het behoorlijk wat tijd gaat kosten om ze onder de knie te krijgen en meer rollen heb je natuurlijk ook eigenlijk niet nodig. De eenvoud in keuzes in zowel spelmodi als personages zijn, wat mij betreft, een welkome afwisseling na de grote hoeveelheid keuzemogelijkheden die andere titels definiëren. En het blijft natuurlijk geweldig om met een clubje Helghast een groep van die ISA honden af te maken!

NEGS Oordeel
Killzone 3 begeeft zich in een genre wat redelijk oververtegenwoordigd is. Toch weet de game op eenzame hoogte te staan wat betreft spelbeleving, intensiteit en innovatie. Tof is de Move en 3D ondersteuning die ook echt wat aan de spelbeleving toevoegt, maar ook met een gamepad is Killzone 3 een topper. Ben je alleen Single Player minded, dan is de negen uur durende campaign wellicht wat kort voor bijna 70 euro, maar als je ook niet vies bent van een potje online knallen, dan is Killzone 3 verplichte kost voor elke Playstation 3 eigenaar.

Website: www.killzone.com

Prijs: € 64,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 exclusief

Met dank aan: Danny van Eijk voor het reviewen van de multiplayer

]]> http://www.negs.nl/2011/02/24/killzone-3-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/12/10/golden-eye-007-review/ http://www.negs.nl/2010/12/10/golden-eye-007-review/#comments Fri, 10 Dec 2010 20:57:14 +0000 Tim Bijveld http://www.negs.nl/?p=10310 Lees verder > ]]> Goldeneye heeft een indrukwekkend stukje geschiedenis. Allereerst was de film een groot succes en Pierce Brosnan werd hartelijk ontvangen als de nieuwe Bond. De game Goldeneye 007 die in 1995 uitkwam op de Nintendo 64 was razend populair en betekende een doorbraak voor het spelen van shooters op de consoles. Nu is er, 15 jaar later, een remake gemaakt van die game en één ding is duidelijk, Eurocom heeft er alles aan gedaan om de franchise eer aan te doen.

Typisch Bond
Het verhaal is iets anders dan in de Goldeneye film en de vorige Goldeneye game maar blijft typisch Bond. Het is een verhaallijn vol met cliché’s over vervelende Russen en nare terroristen wiens boosaardige plannen kosten wat het kost bestreden moeten worden op een variëteit aan exotische locaties. Dit is verder geen punt van kritiek want bij Bond hoort ook geen bijzonder diepgaand verhaal. Bij Bond hoort vooral actie.

Klassiek of modern?
En met de actie zit het prima. De singleplayer campagne duurt ongeveer 10 uur en die uurtjes ben je voornamelijk bezig terroristen neerschieten. De gameplay-mechanics zijn up to date gebracht en het is duidelijk dat Eurocom goed naar de Call of Duty serie heeft gekeken. Toen ik de game voor het eerst speelde kreeg ik bijna het gevoel dat dit een Modern Warfare game was met een James Bond thema. En daar heeft het ook wel iets van weg. Puristen zullen dit misschien jammer vinden maar ik heb er geen moeite mee, waarom immers het wiel opnieuw uitvinden? Voor de puristen is er overigens een “007 Classic” gaming mode. Deze modus maakt prompt een einde aan het moderne en oh-zo-vergeeflijke regenerating health systeem en blaast nieuw leven in die oude, genadeloze health bar.

Net als in de film
De gameplay van Goldeneye is tweezijdig. De meeste levels zijn vrij recht toe rechtaan, bij vlagen bijna hersenloos mannetjes afknallen maar op sommige momenten is het nodig om iets subtieler te werk te gaan. Guns blazing de vijand bestormen gaat niet altijd werken en dan is het nodig een weg te kiezen die beter bij een spion past. Dat betekend sluipen en schieten met een silencer. Goldeneye is geen Splinter Cell maar als je de game speelt op de hoogste moeilijkheidsgraad moet je wel iets voorzichtiger en geduldig te werk gaan. Als je de game op de normale moeilijkheidsgraad speelt heeft de game meer weg van de films, en dat is veel actie, veel schieten en het niet al te nauw nemen met realisme.

Slepende crosshair
De controls voor de game zijn goed uitgewerkt. Men kan ervoor kiezen om met de Wii Remote te spelen, de Wii Classic Controller of een Gamecube controller. De meeste mensen zullen waarschijnlijk kiezen voor de Wii Remote. Terecht ook, want een shooter spelen met de Wii Remote is best een leuke ervaring. De doorgewinterde shooter speler op toetsenbord/muis of  X-box 360 / PS3 controller zal wel het geduld moeten opbrengen om te wennen aan de Remote want het is niet zo makkelijk als het lijkt. Er blijft namelijk een kleine vertraging bestaan waardoor het lijkt alsof men de crosshair meer over het scherm sleept dan daadwerkelijk wijst. Dit is in het begin frustrerend maar na een aantal uurtjes spelen wen je eraan en en zal het knallen je steeds makkelijker afgaan. Schieten met een Remote op de Wii blijft minder efficiënt dan schieten op de andere platformen, maar het biedt wel een unieke entertainment factor.

Verslikte Wii
Dan iets over de graphics, en dit is een gevoelig punt. Voor een shooter op de Wii ziet de game er prima uit. Maar onderschat het “voor de Wii” gedeelte alsjeblieft niet. Als je gewend bent games te spelen op een Playstation 3, Xbox 360 of PC, dan is dit een grote stap terug. Shooters zijn nu eenmaal games die om dikke hardware vragen en hierin is de Wii aanzienlijk minder bedeeld. Het wordt helemaal pijnlijk als de framerate bij grote levels ook nog gaat inkakken. Als je niet op andere consoles speelt zul je hier misschien weinig moeite mee hebben, maar overige gamers zullen even een knop om moeten zetten om van deze game te kunnen genieten. Het geluid is prima in orde: goede geluidseffecten en typische Bond beats die de game perfect aanvullen.

Call of Bond
De multiplayer was het aspect dat de eerste Goldeneye game op de N64 zo succesvol maakte en het is duidelijk dat Eurocom hier ook veel tijd in heeft gestoken. Wederom zijn de Call of Duty invloeden snel herkenbaar. Aan de hand van experience kunnen wapens unlocked worden, perks verdiend worden, accolades (titels) worden verzameld en er kunnen zelfs game-modi vrij gespeeld worden. Online zijn er maar liefst negen verschillende modi en voor split-screen zijn er vier. Als je van muliplayer houdt, is dit een game waar je lang zoet mee zult zijn.

NEGS Oordeel
Ik heb veel plezier gehad met Goldeneye 007. In het verleden hebben shooters op de Wii mij nooit lang kunnen bekoren, maar Goldeneye heeft daar verandering in gebracht. De Singleplayer is goed uitgewerkt, online knallen werkt goed en met drie vrienden op de bank elkaar neerschieten heeft ook haar charme nog steeds niet verloren. Wii-bezitters mogen zeer tevreden zijn, want zij kunnen deze winter genieten van misschien wel de beste shooter die tot op heden is uitgekomen voor de Wii!

Website: goldeneyegame.com

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: Wii exclusief

]]> http://www.negs.nl/2010/12/10/golden-eye-007-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/11/23/call-of-duty-black-ops-review/ http://www.negs.nl/2010/11/23/call-of-duty-black-ops-review/#comments Tue, 23 Nov 2010 15:54:47 +0000 Jaap Veenstra http://www.negs.nl/?p=9861 Lees verder > ]]> Eén keer per jaar komt er een nieuwe Call of Duty game in de winkelschappen te liggen. Vorig jaar was de studio Infinity Ward aan de beurt met Modern Warfare 2. Dit jaar moest Treyarch met een deel komen. Zo wisselen de twee studio’s elkaar elk jaar af. Normaal gesproken zijn de Treyarch-interpretaties van Call of Duty wat minder in vergelijking met die van Infinity Ward. Is dat nu weer het geval?

Nog steeds geen Modern Combat
Call of Duty: Black Ops speelt zich af tijdens de Koude Oorlog in de tweede helft van de vorige eeuw. Je kijkt vanuit het perspectief van de Amerikaan Alex Mason, die in een achteraf kamer gevangen gehouden wordt door een stel onbekende mannen. Ze willen weten wat een bepaalde getallenreeks betekent en doen er alles aan om dat te weten te komen: elektrische schokken, serums, et cetera. Jij hebt die reeks wel in je hoofd, maar weet – zo lijkt het – niet wat deze inhoudt. Tijdens diverse flashbacks die tijdens de folteringen opkomen, wordt toch het een en ander duidelijk…

Rommeltje
Tijdens de flashbacks van Mason kom je als speler in actie. Het verhaal begint vrij wild bij een ontsnapping uit een p.o.w-kamp (prisoner of war). Mede daardoor kom je meteen in het verhaal en in de sfeer van het spel: chaos, verwarring en heel veel kogels om de oren. Echter, op de één of andere manier mist Treyarch de kunde en finesse om spanning en emotie over te brengen. Infinity Ward doet dat gewoonweg beter. Veel scènes komen overeen met stukken uit het verhaal van Modern Warfare 2. Tenminste, qua opbouw en structuur. Toch weet het verhaal van Black Ops minder te overtuigen. Dit heeft mede te maken met het feit dat ik minder binding heb met de hoofdpersoon, Mason. Ligt het aan het feit dat hij alleen maar in een duistere kamer zit en wat brabbelt? Wellicht. Heeft het te maken met het feit dat het verhaal chaotisch is? Misschien. Heeft het te maken met het feit dat de opbouw te snel en te rommelig is? Dat zou heel goed kunnen.

Nova 6
Ondanks het rommelige verhaal komt een duidelijk onderwerp steevast naar voren: Nova 6, het chemische wapen dat de Duitsers aan het einde van de Tweede Wereldoorlog wilden inzetten. Het is de bedoeling dit vreselijke wapen uit de handen van zowel de Britten, als de Russen en Amerikanen te houden. Kortom: Nova 6 moet vernietigd worden. En uiteraard gaat dat niet zonder slag, stoot en de nodige samenzweringen. Eén van de doelen in Black Ops, is het brein achter het wapen, Steiner, uit te schakelen. Tijdens één van de eerdere missies kom je Steiner nog in levende lijve tegen. In die missie – die je vanuit een Russisch perspectief speelt – mag je deze Duitser onder geen beding neerschieten. Dit omdat de Russen het wapen in handen willen krijgen en daarvoor Steiner nodig hebben. Erg leuk bedacht.

Matige Port
Ik heb Call of Duty: Black Ops op de PC gespeeld en het is duidelijk voelbaar dat het een poort van de Xbox 360 betreft. Het spel is niet helemaal stabiel en laat hele lichte hikjes zien. Het is niet heel vervelend en het staat niet in de weg van de gameplay – die overigens erg goed is – maar het is wel opvallend. En als je denkt: “Ja, maar is de PC waarop het spel getest is wel snel genoeg?”. Het test-systeem bestaat uit een Core i7 920 (overklokt tot 4 GHz) processor, 6 GB aaan ramgeheugen en een GeForce GTX 480 grafische kaart. Meer dan genoeg voor deze game. Kortom, de PC-versie van Black Ops is maar een matige port.

Lekkere flow
Afgezien van de eerste twee of drie missies die wat kort en chaotisch zijn, heeft Call of Duty: Black Ops prima missies/levels in de Campagne-modus. Treyarch heeft duidelijk geleerd en is naar mijn inzicht beter gaan nadenken over de flow in de missies. Wat dat betreft hebben ze goed gekeken naar het werk van Infinity Ward. De afwisseling is goed, de omgevingen zijn boeiend en afwisselend (denk aan: sneeuw, jungle, steden en binnenin gebouwen), de tegenstanders denken na en de omgeving geeft altijd voldoende mogelijkheden om te schuilen. Die balans heeft Treyarch goed gevonden. Ook haalt Treyarch leuke suspense aan door je het gevoel te geven dat je een missie net niet haalt en op het laatste moment je te redden in een cut-scene. Heerlijk die rush! Prima gedaan!

Multiplayer
Natuurlijk is er meer dan alleen de campagne-modus. Black Ops heeft zich voor een zeer groot deel – misschien wel het grootste deel – gericht op online gameplay. Ik heb natuurlijk een poging gewaagd, maar ik wordt vooral om mijn oren geschoten. Toch heb ik gemerkt dat het online spelen beter gaat dan in Modern Warfare 2. De levels zijn leuk, er zijn ruim voldoende modi om uit te kiezen en er zijn genoeg – stabiele – servers aanwezig. Ook zijn de wapens beter gebalanceerd ten opzichte van Modern Warfare 2 en zijn de punten waarop je respawned veel beter gekozen. En dat laatste is zeker niet onbelangrijk bij het betreden van een online slagveld.

NEGS Oordeel
Mijn gevoel is een beetje dubbel bij Call of Duty: Black Ops. Aan de ene kant is de port van console naar PC vrij matig uitgevoerd, waardoor het op de PC wel loopt, maar wel met lichte stotteringen. Jammer! Ook is het verhaal mij te rommelig. Aan de andere kant is de online-ervaring ten opzichte van voorganger Modern Warfare 2 wel een stuk beter. En dat zal een bepaalde groep gamers enorm aanspreken. In vergelijking met Treyarch’s vorige Call of Duty titel, World at War, is Black Ops een hele verbetering. Al met al verdient Call of Duty: Black Ops een dik verdiende Approved stempel. Voor Gold moet Treyarch meer aandacht besteden aan het verhaal en moet de port beter uitgevoerd worden.

Website: www.callofduty.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Xbox 360, Wii en Nintendo DS (wijkt af)

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2010/11/23/call-of-duty-black-ops-review/feed/ 3