NEGS maakt je lekker
Negger Job Veldkamp previewde onlangs Dungeon Siege III voor de PC. Was ik vanwege de coöperatieve mogelijkheden al geïnteresseerd in het spel sinds het aangekondigd was, het enthousiasme in de preview van Job deed mijn ongeduld alleen maar groeien. Groot was het geluk dan ook toen de Xbox 360-versie binnenkwam en ik via Xbox Live met hoofdNegger Gerard de wereld van Ehb kon betreden.

Deze review zal zich deels op onze coop-ervaringen richten en verder vooral de aspecten belichten die Job al in zijn preview noemde, maar dan vanaf de console gezien.

It’s a-simple
Dungeon Siege III speelt prima op de console. De acties onder de knoppen zijn overzichtelijk en zonder al teveel moeite speelt het spel lekker snel weg. De vier helden waarmee je kunt spelen hebben twee hoofdtechnieken tot hun beschikking, waar je met een druk op de knop tussen kunt switchen. Je hebt daarbij een standaard aanval en een sterkere aanval uitvoeren en iets verderop in het spel krijg je de mogelijkheid om een extra speciale aanval te gebruiken.

Wapens en uitrusting zijn in overvloed te vinden en te kopen en ook die zijn overzichtelijk in je inventaris terug te vinden en te gebruiken. Enkel tijdens het kopen en verkopen in winkeltjes is het even puzzelen welke uitrusting je zo kunt verkopen en welke je wilt behouden.

Triootjes maken
Het levelsysteem in Dungeon Siege III bestaat uit drie onderdelen: Ability, Proficiency en Talent. Als je levelt, mag je een Ability bijkopen als je ervaren genoeg bent. Je Abilities kun je vervolgens sterker maken met een Proficiency-punt en tot slot kun je je Talents uitbreiden en sterker maken. Deze drie onderdelen zijn nauw met elkaar verweven en omdat je niet alles kunt kopen, zul je keuzes moeten maken.

Uiteraard heeft elk van de vier helden zijn eigen mogelijkheden en kun je op veel verschillende wijzen zelf richting geven aan de opbouw van je personage. Ondanks dat je van tevoren de helden niet zelf kunt ‘bouwen’, maar moet kiezen uit de vier vaste keuzes, krijgen ze door het levelsysteem toch iets van jezelf en zul je snel zelf favoriete vaardigheden en technieken ontwikkelen.

Hetzelfde, maar dan anders
De vier vaste keuzes die je hebt om een held te kiezen zijn krijger, schutter, tovenaar en de mengelmoes Archon, een mysterieuze dame die zowel vaardig is met haar speer als het schieten van vuurballen en ander magisch geweld. Elke held heeft zijn of haar eigen achtergrondverhaal, maar wie je ook kiest, je zult het spelverhaal op min of meer dezelfde manier doorlopen.

Het ligt aan je keuze van hoofdpersonage wanneer je de andere helden ontmoet, maar de queesten en locaties zijn hetzelfde. Ondanks dat het hierbij om kleine afwijkingen gaat, maakt de afwisseling je toch nieuwsgierig naar hoe alles in elkaar steekt als je het spel opnieuw speelt. Dat moet je dan wel dat willen, want er valt ook genoeg af te dingen op Dungeon Siege III.

Meloenen of ballonnen?
Grafisch gezien is het spel geen hoogvlieger. De locaties zijn op zich in orde, maar de personages die je in bijvoorbeeld de dorpen vindt, zijn nogal statisch en inwisselbaar. Ga je een gesprek met iemand aan, dan merk je al snel dat iedereen erg op elkaar lijkt en het net is alsof elk figuurtje hetzelfde lichaam heeft, maar dan met andere kleren. Waarbij de ontwikkelaars daarbij enkel nog moesten kiezen tussen een dikke buik, bredere schouders of, in het geval van de dames, tussen cup C, D of E. Hierbij wordt overigens regelmatig voor de laatste varianten wordt gekozen.

Gezichtsuitdrukkingen zijn mat, animatie is miniem en eigenlijk vind ik dat je meer mag verwachten van een moderne game. Misschien ligt het aan de beperkingen van de console, want Job was over de PC-graphics wel redelijk te spreken in zijn preview. Ik merkte ook dat het beeld minder vloeiend liep tijdens het wandelen door een dichter bevolkt dorp. Verder is het spelverloop behoorlijk lineair en zijn de meeste hoofd- en subqueesten van het soort dertien-in-een-dozijn.

We’re surrounded!!!
Heel vernieuwend is Dungeon Siege III dus niet. Je weet waar je aan toe bent en dat is het dan ook wel. Ronduit vervelend is echter het trucje dat het spel regelmatig toepast. Naar goed hack-and-slash gebruik mag je lekker op een overdaad aan vijanden losgaan, maar om de zoveel tijd komt er een speciaal- of eindbaas-gevecht. Tijdens deze gevechten word je vanuit het niets opeens omsingeld door je tegenstanders en ben je in luttele seconden dood. De meeste schermutselingen overleef je door afstand te houden, een vijand te bestoken, weg te rollen en dit te herhalen zolang het nodig is. Ben je echter omsingeld, dan kun je geen kant meer op en rest je niets anders dan vanaf het laatste savepoint opnieuw te beginnen.

Langzaam naar de plek des onheils wandelen en hopen dat je, zodra de tegenstanders zich laten zien, snel weg kunt komen, is het enige devies. Lukt het vervolgens nog niet, dan kun je nog subqueesten opzoeken om te levelen in de hoop dat je dan sterk genoeg bent om de valstrik te overleven. Of je haalt er een kameraad bij.

Met een beetje hulp van je vrienden
Met vrienden erbij wordt Dungeon Siege III namelijk een stukje makkelijker en zeker veel leuker. Je kunt via splitscreen op de bank spelen, of – via Xbox Live – met drie anderen, waarbij elk één van de helden kiest. Hierbij is ervoor gekozen dat één speler de hoofdpersoon is en de anderen in zijn spel meespeelt. Je deelt het goud en krijgt allemaal evenveel ervaringspunten, maar er is voldoende variatie in wapentuig en uitrusting om ieder het gevoel te geven echt samen te spelen met een eigen personage. Hierbij kiest ieder zelf uiteraard de manier van levelen.

Leuk is dat je medespelers tijdens conversaties aan kunnen geven naar welke zinnen hun voorkeur uitgaat, maar dat de hoofdspeler uiteindelijk kiest. Zo komen de subtiele karakterverschillen tussen jou en je vrienden goed naar voren. HoofdNegger Gerard bijvoorbeeld wilde de bewoners van het eerste dorp telkens laten betalen voor de gunsten die wij hen verleenden. Mijn inborst zorgde er echter voor dat ik als hoofdspeler steeds koos voor de nobele weg en elke beloning afwees. Uiteindelijk bleken we dan wel geen geld te krijgen, maar wel een bonus in de vorm van meer magiepunten. Voor mij de bevestiging dat wie goed doet, goed ontmoet en voor Gerard een wijze levensles! Wie zegt dat je van gamen niet beter wordt?

Medic!
Willen jij of je medespelers even pauze, dan is dat geen probleem. Kies voor ‘Take a break’ en je personage zal braaf meelopen en meevechten met zijn of haar kameraden. Ook als je druk bezig bent met je inventaris of nog niet klaar bent met levelen, kunnen de anderen alvast doorspelen. Soms leidt dit tot verassingen als je weer mee wilt doen en je jezelf opeens in een gevecht bevindt, maar voor de voortgang van het spel werkt dit ideaal. De coöperatieve modus is dus goed uitgewerkt, al wil de camera nog wel eens teveel draaien, meer dan in de singleplayer.

Ook kun je niet meer inzoomen als je met meer personen speelt, maar dat is niet echt een gemis. Speel je in je eentje, dan wil het inzoomen namelijk wel eens leiden tot een onoverzichtelijk strijdperk. Waar het samenspel echt tot zijn recht komt, is in de eerder genoemde speciale- en eindbaasgevechten. Sneuvelt iemand, dan kan de ander hem proberen te genezen en hoef je niet steeds vanaf een savepoint opnieuw te beginnen. Maar ondanks je strijdmakkers blijft het ongemak van het trucje bestaan: worden jullie omsingelt, dan is er geen ontkomen meer aan. Samen tactieken uitdenken is dus een vereiste.

NEGS Oordeel
En dan het eindoordeel, welke een lastige is. Aan de ene kant zijn de vier helden in Dungeon Siege III aantrekkelijk om mee te spelen en is het levelsysteem leuk geïmplementeerd. Aan de andere kant is de rest van het spel zeer standaard en zijn de graphics – in ieder geval op de console – zeer matig.

Het coöperatief spelen met vrienden is wel weer heel erg leuk en ben je hier liefhebber van, dan is Dungeon Siege III zeker Approved. Ook in je eentje is het spel zeker onderhoudend, maar niet meer dan dat. Tel ik alles bij elkaar op, single-player en multi-player, dan krijgt het spel uiteindelijk een Average.

Website: www.dungeonsiege.com

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

Verhaal vergeten
Darkspore is geen evolutie-sim zoals naamgenoot Spore, maar een RPG à la Dungeon Siege. Gewoonlijk zou ik zo’n game vergelijken met genre-klassieker als Diablo, Titan Quest of zelfs  het recente Torchlight, maar bij Darkspore kan ik dat beter niet doen. Het verhaal is namelijk flinterdun en de gameplay kan niet tippen aan andere games in het genre.

Het verhaal van Darkspore kun je eigenlijk direct weer vergeten. Voor het begin van de campaign wordt uitgelegd dat jij een overlevende Crogenitor bent. De Crogenitor hebben levende wapens ontwikkeld door met dna te experimenteren. Na de ontdekking van het extra krachtige e-dna ging het mis. Ieder wezen dat met het e-dna in contact komt, wordt onderdeel van de Darkspore. Jij moet deze slechteriken uiteraard uitroeien.

Sporebusters!
Darkspore uitroeien doe je op verschillende planeten. Voorafgaand aan ieder level krijg je een korte uitleg te zien over de planeet en welke Darkspore je er kan verwachten. Je stelt een team samen van ‘Heroes’. Je kunt drie Heroes kiezen en iedere Hero heeft een eigen type (bio, plasma, etc.). Ieder type heeft andere ‘spells’ om te gebruiken en een ander uiterlijk. Afhankelijk van het soort tegenstanders dat je gaat treffen, moet je dus goed nadenken welke Heroes je selecteert voor je team.

Waar we Spore terugzien, is in de mogelijkheid om je Heroes te bewerken. Niet alleen qua uiterlijk, maar de editor is ook de plek waar je Heroes kunt voorzien van nieuwe uitrusting. Tijdens het spelen kun je namelijk flink wat items verzamelen. Zowel verslagen tegenstanders als obelisken die je in het level tegenkomt, leveren nieuwe wapens en uitrusting op. Naast items verzamel  je door het verslaan van Darkspore ook dna. Dna fungeert als munteenheid om upgrades te kopen. Het spel bevat verder een vrij uitgebreid inventory- en levelingsysteem. Hoe verder je komt, hoe meer Heroes je speelbaar kunt maken (maximaal 100).

Voor muisknopfetisjisten
De gameplay van Darkspore is eigenlijk minder interessant dan het verzamelen van items en Heroes. Als je met je team van drie op een planeet aankomt, volg je een vrij lineair pad waarbij je alle Darkspore die je tegenkomt moet verslaan. De omgevingen zijn mooi gemaakt. De ruimte-omgevingen zien er mysterieus uit en de muziek past er goed bij. De tegenstanders zijn ook best afwisselend. De manier waarop je ze moet verslaan is echter altijd hetzelfde: net zo lang op de linkermuisknop klikken totdat ze dood zijn. Dat kan je afwisselen met enkele spells, maar daar ben je vrij snel op uitgekeken. Alleen iemand met een muisknopfetish zal de speelmethode van Darkspore écht leuk vinden.

De gimmick van Darkspore is het snel kunnen wisselen tussen de drie Heroes in je team. Je speelt met één Hero tegelijkertijd, maar kunt met een druk op de knop wisselen naar een andere Hero. Dat is soms hard nodig om een tegenstander van een bepaald type te kunnen verslaan en vereist af en toe wat tactisch inzicht. Maar zodra je de juiste held hebt gekozen doe je gewoon weer hetzelfde: klikken, klikken, klikken. Wel opletten dat je goed klikt: de gevechten worden soms erg onoverzichtelijk door het grote aantal tegenstanders en eventueel zelf opgeroepen helpers.

Saai alleen
Darkspore in je eentje spelen is saai. Het spel promoot nadrukkelijk de co-op- en PVP-mogelijkheden: zelfs in de singleplayer zit je in een lobby waar je eenvoudig met andere spelers kunt chatten. Je kunt samen met anderen de campaign doorspelen, wat iedere speler extra experience points oplevert. Ook zit er een PVP-modus in het spel, waarin twee teams het uit mogen vechten. De gameplay is helaas ook in pvp eigenlijk precies hetzelfde: klikken, klikken, klikken!

NEGS Oordeel
Darkspore is echt een co-op game. Als je in je eentje speelt, worden de latere levels wel erg moeilijk. Maar ook in de co-op modus blijft de gameplay beperkt. Het is voornamelijk klikken tot je erbij neervalt. Je kan aardigheid halen uit het verzamelen van alle heroes en of items, maar echt leuk wordt het helaas nooit.

Website: darkspore.com

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Gast-Negger Abram Wagenaar

Lullig verhaaltje
Voor de verhaallijn hoef je Darkspore niet te spelen. De Crogenitor (good guys) hebben dna gemuteerd om ‘levende wapens’ te maken. Na de ontdekking van het extra krachtige e-dna gaat het echter al snel mis. Ieder wezen dat daarmee in contact komt, wordt onderdeel van de Darkspore (bad guys). Het is jouw taak om deze Darkspore uit te roeien. Dit klassieke goed-tegen-slecht-verhaal kan je eigenlijk meteen vergeten. De gameplay van Darkspore heeft op de grafische overeenkomsten na, niets te maken met die van naamgenoot Spore. Je speelt met teams van drie levende wapens. Deze wapens zijn Spore-achtige wezens met ieder hun eigen krachten. De wezens zijn ingedeeld in vijf types: bio, cyber, necro, plasma en quantum. Ieder type zorgt voor een ander uiterlijk en voor een eigen set aanvallen (spells).

Wissels inzetten
In missies met oplopende moeilijkheidsgraad reis je diverse planeten af om de Darkspore te doden. De gevechten zijn het belangrijkste deel van de gameplay. Per missie kan je één van je teams kiezen. Je hebt dan drie wezens tot je beschikking, waarvan je er met één tegelijkertijd kan spelen. Het nut van de andere twee zit hem niet alleen in de bredere keuze aan aanvallen die je hebt. Je kunt ook midden in een gevecht wisselen. Als de energie van één van je wezens op dreigt te raken – en je dus, à la mana in andere RPG’s, geen spells meer kunt casten – kun je gewoon naar een ander wezen overschakelen en verder vechten.

Klikken tot de dood
Darkspore zal bekend aanvoelen als je andere hack-and-slash RPG’s hebt gespeeld. Het spel heeft een isometrisch perspectief en je bestuurt de wezens door met de muis te klikken op de plek waar je ze  wilt hebben. Ook vechten, doe je door vijanden aan te klikken, net zoals dat in actie-RPG’s zoals Diablo en Titan Quest. Sommige tegenstanders zullen items droppen als je ze verslaat, maar dat doen ze lang niet allemaal. Verder is Darkspore ook in multiplayer te spelen, zowel in co-op als in versus. Tijdens het preview-event hebben we een paar wedstrijden in de player-versus-player modus geprobeerd en dat viel eigenlijk een klein beetje tegen: in de kleine pvp-maps gaat het moet je de tegenstander snel vinden en dan buttonbashen tot één van de twee dood gaat. Ik hoop dat EA nog wat extra features toevoegt om dit aantrekkelijker te maken.

Voorlopig oordeel
Darkspore wordt zeker een vermakelijke actie-rpg. Veel diepgang hoef je niet te verwachten, maar de graphics zijn goed en liefhebbers van hack-and-slash RPG’s wacht een flinke uitdaging. De fun in de multiplayer pvp-modus kan daarentegen nog wel wat werk gebruiken.

Darkspore komt 29 maart 2011 exclusief uit voor de PC.

De wereld van DC Universe Online
DC Universe Online speelt zich af in de wereld van de in de jaren dertig opgerichte ‘Detective Comics’. Dit is de wereld van de eerste welbekende superhelden als Batman en Superman. Het is dan ook niet gek dat Sony heeft besloten om Metropolis, de stad van Superman en Gotham City, de stad van Batman als speelbare gebieden te gebruiken. Het verhaal begint bij een enorm gevecht tussen de bekende Heroes onder leiding van Batman en Wonderwoman en de Villains onder leiding van Lex Luthor en the Joker. Lex Luthor en zijn groep krijgt het voor elkaar om de Heroes te verslaan en het ziet er naar uit dat de Villains zegevieren. Maar doordat de Heroes zijn verslagen, grijpt Brainiac (een aartsvijand van Superman) zijn kans en valt de aarde binnen met legioenen schepen en robots. Lex Luthor krijgt het voor elkaar om terug in de tijd te reizen om Superman, Batman en Wonderwoman te waarschuwen. Om hen te helpen, heeft hij een goedje de wereld in geholpen waardoor iedereen kan muteren in een superheld. Jij bent zo’n superheld…

Kies je pad
DC Universe Online pakt het net wat anders aan dan vele andere MMO’s. Voordat het uiterlijk bepaald kan worden is het belangrijk om eerst de powerset te kiezen. Hierin kan je bepalen of je vooral veel schade wil doen, wil beschermen of juist een helende rol wil spelen. Hierna komen de interessante opties vliegen, acrobatiek en superspeed. Vervolgens is het de bedoeling dat er een Hero of Villain wordt gekozen waardoor het karakter is geïnspireerd. Als laatste is er nog de keuze om een wapenspecialisatie te kiezen. Dit is vrij uitgebreid van twee dolken tot een enorme hamer tot het schieten van energie uit de handen. Uiteraard is het ook mogelijk je kostuum aan te passen. Hierin onderscheidt de game zich nog eens extra. Met het verkrijgen van nieuwe kostuumonderdelen ontvangt je karakter namelijk extra krachten genaamd stats. Alleen in deze game is het mogelijk om het uiterlijk van elk gevonden kostuumonderdeel te gebruiken, terwijl de beste stats behouden blijven. Mijn karakter heeft er dus altijd goed uitgezien.

Geen WoW
DC Universe is geen World of Warcraft en dat probeert de game gelukkig ook niet. Natuurlijk zijn er wel bekende elementen terug te vinden. Zo is het ook in DC Universe Online de bedoeling dat je stijgt in level en dit is het beste te doen door Quests te voltooien. Toch zijn de verschillen groter te noemen. Allereerst is DC Universe Online gebaseerd op combo’s in plaats van een balk onderin het scherm waar alle spreuken op staan. Bij het benaderen van een vijand is het de bedoeling om een combinatie van toetsen in te drukken. Des te hoger de level des te moeilijker de combinaties maar ook des te krachtiger. Hierdoor geeft deze game mij het gevoel een Third Person Hack ’n Slash game te spelen wat behoorlijk vernieuwend is, maar tegelijkertijd ook een kritiekpunt.

Lastig communiceren
Omdat communiceren met andere spelers best moeilijk gaat, vraag ik mij eigenlijk af waarom deze game een MMO is geworden. Communicatie is namelijk alleen, en alléén, mogelijk met directe groepsleden via de headset. Communiceren met leden van mijn League – het equivalent van een gilde – zit er dus niet in. Daarvoor moet ik een toetsenbord aansluiten of met de controller tekst intypen in het daarvoor bestemde chatkanaal. Hierdoor valt het sociale aspect van het gilde-gedeelte een beetje in het niets.

Beter offline
Een offline versie met wat Multiplayer Arena’s en een Co-op Mode had de game naar een nog hogere niveau kunnen tillen. Daarnaast was het op die manier mogelijk geweest om met een maat op de bank de game met z’n tweeën te spelen.  De ‘dungeons’ bijvoorbeeld, hebben bij mij een rare nasmaak achtergelaten. In DC Universe Online heten deze dungeons in het begin ‘Alerts’ en voelen ze vrij simpel aan. Een Alert kan worden gespeeld met vier personen en zijn eigenlijk niets anders dan de bestaande quests, maar dan uitgebreider. Tijdens deze Alerts hoefde ik mij nooit zorgen te maken over wie ging genezen en wie de ‘tank’ was. We gingen gewoon naar binnen en beukten er een beetje op los, ieder voor zichzelf. Met level 30, de levelcap, veranderen deze Alerts in ‘Duo’s’ en wordt samenwerking en creativiteit wel beloond met stevige vijanden en goede beloningen.

Af
Voordat ik de game in handen kreeg, had ik al diverse impressies gelezen. Deze waren onderling erg verdeeld. Een aantal van de grote game-sites klagen vooral over de bugs in deze game. Ik vermoed dat deze sites een early beta editie gespeeld hebben, want ik heb in de hele game niet veel bugs gezien. De meest opvallende was een trillende krat die heen en weer over de vloer bewoog. Niet echt iets om zorgen over te maken dus. DC Universe Online heeft mij enorm weten te verbazen door zijn souplesse. Waar andere MMO’s falen en een onaf spel afleveren om maar de deadline te halen, heeft Sony de game compleet speelbaar afgeleverd. Petje af hiervoor want dit heeft mij uren speelplezier gegeven zonder ergernissen. Alleen de menu’s kunnen wel wat verbetering gebruiken. Het duurt namelijk een tijdje om deze te laden en het scrollen tussen deze menu’s gaat ook met een behoorlijke vertraging.

Graphics en Voiceacting
Nog een enorm sterk punt van de game vind ik de graphics. Bij de Character Creation viel mij al op hoe mooi de personages zijn gemaakt. Ik dacht dat Sony heeft uitgepakt voor de Character Creation en het karakter extra mooi heeft gemaakt als eyecandy, maar toen ik de wereld binnenstapte bleek de term ‘what you see is what you get’ behoorlijk toepasselijk te zijn. Dit zijn gewoon echte HD console graphics in een MMO setting! De stedelijke omgeving van Metropolis en Gotham City zien er werkelijk waar geweldig uit. Na het beklimmen van het hoogste gebouw is de uitzicht oneindig. Na het omhoog vliegen totdat ik geen zin meer heb, kan ik nog steeds in de verte de stad onder mij zien. Ook de animaties in gevechten zien er verbazingwekkend goed uit. Wat betreft graphics heeft DC Universe Online zichzelf dus werkelijk overtroffen. Daarnaast zijn er ook stemacteurs ingehuurd uit de tekenfilmseries van onder andere Batman. Deze acteurs leven zich enorm goed in en leveren uitstekend werk af.

Is er leven na 30?
Het maximale level (30) is makkelijk te halen. In een groep is het een kwestie van een paar dagen hardcore spelen en alleen duurt het niet langer dan twee weken. Dit vind ik een pluspunt. Andere MMO’s, waarbij het bereiken van de levelcap soms maanden duurt, begrijpen mijns inziens niet dat levellen slechts een manier is om kennis te maken met de game om zo klaargestoomd te worden voor het ‘echte werk’. Dit echte werk is er alleen niet in overvloed in DC Universe Online maar wel voldoende om er van te genieten. Zo zijn er twee PvP (player vs. player) modi. De ‘Arena Mode’ brengt spectaculaire actie door twee teams naast elkaar te zetten waardoor direct heftige gevechten ontstaan. In de ‘Legend Mode’ is het mogelijk om in de huid te kruipen van een bekende superheld zoals Batman. Deze karakters moeten alleen wel eerst vrij gespeeld worden. Het had leuker geweest als alle personages direct speelbaar waren. De ‘Raids’ zijn vrij goed voor een game die pas gelanceerd is. In de Raids bestaat de mogelijkheid om deel te nemen aan gevechten die rechtstreeks uit de stripboeken komen. De game is nog maar net uit en er is nu al een patch met nieuwe endgame content. Goed werk Sony!

Leuk, maar wat kost het?
DC Universe Online houdt zich netjes aan de formule dat een MMO € 12,99 per maand zou moeten kosten. Verder zijn er wat pakketten te bemachtigen die met name op de PC erg aantrekkelijk zijn. Voor de PS3 zijn de aanbiedingen niet erg substantieel; 6 maanden vooruit betalen en wel 13 euro  korting krijgen… daar doe ik het niet voor. De PC gebruikers kunnen voor ongeveer € 180 een levenslang abonnement krijgen. Waarom de Playstation 3 versie dit niet heeft, begrijp ik niet.

NEGS Oordeel
Ik denk dat het moeilijk is om een MMO die net gereleased is een gold stempel te geven. Dat gaat ook niet werken bij DC Universe Online. De game bevat erg veel goede elementen zoals de graphics, de soepelheid en de hele feel van de game. Anderzijds zijn er wel wat kritieke punten aan te dragen. Deze game zou prima af zijn als offline versie met de mogelijkheid om Alerts en Duo’s bijvoorbeeld via een Lobby met vrienden te doen. Communicatie met mijn Leage en mensen om mij heen vind ik echt essentieel om de game als MMO succesvol te laten zijn. Ik vraag mij daarom ook af of deze formule gaat werken op de Console. De Alerts vind ik vermakelijk maar rommelig en de Legend Mode is alleen weggelegd voor de hardcore gamers. Als laaste is de menu-interface erg traag wat tot irritaties zou kunnen leiden. Helaas dus geen Gold voor DC Universe Online vanwege deze punten, maar wel een dikke Approved stempel!

Website: www.dcuniverseonline.com

Prijs: € 64,99 (PS3)

Abonnement: € 12,99 per maand

Verkrijgbaar voor: PC en Playstation 3

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2011/02/04/dc-universe-online-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/12/11/splatterhouse-review/ http://www.negs.nl/2010/12/11/splatterhouse-review/#comments Sat, 11 Dec 2010 13:09:34 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=10327 Lees verder > ]]> In 1988 kwam de allereerste Splatterhouse game uit in de arcadehallen. Dit was een echte horror sidescrolling beat ‘m up met voor die tijd schokkende graphics. De game was duidelijk geïnspireerd door slasherfilms zoals Friday the 13th. De game wist zichzelf te onderscheiden dankzij zijn extreem bloederige graphics en de arcade-game heeft zelfs nog twee vervolgen gekregen op de Sega Megadrive. Nu bijna 23 jaar later hebben we ondertussen nog veel bloederigere games gezien. Het is dus tijd voor een remake van de oude koning van de horror-slashergames: Splatterhouse!

Red het meisje… alweer
Het verhaal is klassiek en uiteraard totaal niet origineel. In de jaren tachtig was 90 procent van elk gameverhaal ‘red het meisje’ en Splatterhouse was geen uitzondering. Het is dan ook niet meer dan logisch dat dit verhaal ook in de remake zit. Jij speelt een tiener genaamd Rick die samen met zijn vriendin Jennifer het huis van Dr. West bezoekt. Dr. West is leraar op de universiteit van de tieners en hij wil Jennifer spreken. Niets is minder waar natuurlijk. De dokter is een moordlustige maniak die Jennifer nodig heeft voor een experiment om zijn eigen vrouw tot leven te brengen. Jennifer wordt gekidnapt en Rick wordt dodelijk verwond achtergelaten. Dan spreekt een oud masker hem toe en vraagt hem op te zetten. Hij belooft hem te genezen, wraak en Jennifer te redden. De deal is snel gemaakt en Rick verandert van een schlemiel in een gespierde bloeddorstige bruut.

Over de top hakfestijn
Met deze remake Splatterhouse begint het verhaal dus weer helemaal opnieuw, echter heeft men nu wel iets meer diepgang aan het verhaal toegevoegd en kunnen de bloederige horror effecten nu veel gedetailleerder in beeld gebracht worden. Het resultaat is een over de top hakfestijn met onlogische hoeveelheden bloed die letterlijk van het scherm afdruipen. De game speelt zich voor een groot gedeelte af in 3D waarbij de camera gedraaid kan worden, maar er zijn ook 2D onderdelen en momenten dat de camera vast staat.

Extreem bloederig met keiharde metal
Splatterhouse is extreem bloederig waarbij de hoeveelheid bloed over de grenzen van het belachelijke gaan. Deze keuze is aan één kant logisch gezien de naam van de game, maar het schokkende effect van de allereerste game eind jaren tachtig wordt totaal niet bereikt. Van mij had men meer voor shock-horror mogen kiezen met meer realistische bloederige taferelen. Nu is Splatterhouse meer een soort persiflage van het origineel en dat vind ik een gemiste kans. Wel is de muziek gruwelijk goed, mits je van metal houdt. Maar zelfs als je niet van keiharde riffs houdt, kun je niet ontkennen dat de ruige deathmetal helemaal past bij Splatterhouse.

Platmepperhouse
Eigenlijk is Splatterhouse een hele platte hack ‘n slash game. De gameplay is ongeïnspireerd en basic: je hebt je lichte en zware aanvallen en natuurlijk je grepen. Verder kun je meppen met wapens en heb je een behoorlijke hoeveelheid skills die je kan kopen en/of upgraden met het bloed dat je verzamelt. Hoewel standaard en ongeïnspireerd, werkt deze formule wel. Het maakt van Splatterhouse een luchtige game die je even snel wil oppakken om wat frustratie van alledag weg te meppen. Erg tof is dat diverse upgrades ook echt helpen. Zo kun je met de juiste aangekochte skill vijanden grijpen terwijl je een wapen vast hebt of kun je de ‘houdbaarheid’ van je wapens verlengen. Wel dreigt de game snel saai te worden omdat er weinig variatie is in de monsters en de game weinig tactisch inzicht vereist. Ook tof is dat je elke skill op elk moment kan kopen mits je genoeg bloed hebt. Je hoeft geen verplicht ‘skill-pad’ te bewandelen.

Er is wachttijd na de dood
Splatterhouse is bruut en de levensenergie gaat dan ook hard. Jouw klappen doen behoorlijk wat schade, maar die van de vijanden ook. Gelukkig kun je met behulp van het bloed dat je masker opzuigt diverse speciale ‘moves’ uitvoeren waaronder jezelf genezen. Het resultaat is een snel fluctuerende levensmeter wat er voor zorgt dat je alert blijft tijdens de vele gevechten. Als je doodgaat,  moet het level opnieuw ingeladen worden en dat duurt echt te lang. Je wordt een klein stukje teruggezet, maar meestal moet je wel weer eerst een voorgaand gevecht overnieuw doen. Dat is best irritant, aangezien de gevechten niet heel gevarieerd zijn en je dus eerder het gevoel krijgt dat je eerst weer wat vijanden af moet werken voordat je door mag gaan waar je gebleven was. Echt irritant wordt het als je op een lullige manier, zoals een onduidelijk ravijn, doodgaat en vervolgens weer een tijd moet op het laden moet wachten. Bij sommige levels ga je vaker ‘plotseling’ dood en dan begin je jezelf te ergeren.

Knipogen
Splatterhouse kent een hoop knipogen en die zijn best aardig. Zo zijn er naast de standaard 3D levels ook 2D levels met 3D graphics. Hierin komt de ouderwetse gameplay van het origineel naar voren en deze onderdelen zijn dan ook een ode. Dat hoor je ook aan de muziek die duidelijk gebaseerd is op de retroklanken van vroeger. Ook zijn er knipogen naar het werk van H.P. Lovecraft en het Call of Cthulu universum. Zo is de naam van de universiteit Miskatonic University en speelt het verhaal zich af in de plaats Arkham. Ook grappig zijn de toespelingen van je masker, die herinneringen ophaalt aan ‘vroeger’. Hoewel de 2D levels een grappige toevoeging zijn, komen ze mij iets te vaak voor. De gameplay  is al simplistisch genoeg in 3D en de bewegingsvrijheid die je in deze levels hebt is ook erg onlogisch. Daarnaast zitten deze levels vol met ‘instant death’ situaties wat samen met de lange laadtijden een slechte combinatie is.

Extraatjes
Om de game langer interessant te houden heeft men vele extraatjes aan de game toegevoegd. Zo kun je in elk level snippers vinden van licht pikante foto’s van Jennifer. Deze heeft Jennifer zogenaamd voor je achtergelaten zodat je haar kan vinden. De één zal dit leuk vinden, de ander triest. Hoe dan ook. Jennifer is een dubieus meisje als ze continue rondloopt met zulke foto’s van haarzelf. Toch denk ik niet dat deze foto’s spelers zullen overhalen om een level nog een keer te spelen. Daarvoor is de gameplay te plat. Een hele toffe toevoeging zijn de drie originele Spaltterhouse games. Deze komen vrij na het voltooien van een hoeveelheid levels in de Story mode. Toch zijn deze retro-games echt voor de liefhebber, want de gameplay in met name de eerste twee delen is best wel slecht.

Gooi je sticks omhoog!
Splatterhouse gaat voor ‘liever goed gejat dan slecht verzonnen’ en zo probeert de game ook God of War na te doen met spectaculaire slachttaferelen in de vorm van Quick Time Events. Helaas heeft men dit slecht gejat, en werken deze niet heel prettig. Met de zogenaamde ‘splatterkill’ kun je normale vijanden spectaculair uiteen rijten, waarbij je soms je analoge sticks een kant op moet gooien. Bij normale vijanden kun je aan de animatie al zien welke kant je opmoet, maar bij de eindbazen moet je ook knoppen indrukken die willekeurig gekozen worden. Dit werkt totaal niet prettig bij sommige van deze Quick Time Events ga je ook gewoon doodleuk dood als je per ongeluk de verkeerde knop indrukt. Dat wordt weer wachten en overnieuw proberen… zucht!

NEGS Oordeel
Splatterhouse biedt zeker wel amusement voor slasher-fans en voor mensen die houden van simpele hack ‘n slash games, maar de gameplay is net iets te eentonig en de game bevat net teveel onhebbelijkheden om het spel echt aan te kunnen raden. Met wat kritischere play-tests hadden makers echt een hele toffe game kunnen maken van Splatterhouse. Nu is het slechts een game voor de liefhebber.

Website: splatterhouse.uk.namcobandaigames.eu

Prijs: € 59,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Xbox 360 en Playstation 3

Gespeeld op: Xbox 360

]]> http://www.negs.nl/2010/12/11/splatterhouse-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/12/08/god-of-war-ghost-of-sparta-review/ http://www.negs.nl/2010/12/08/god-of-war-ghost-of-sparta-review/#comments Wed, 08 Dec 2010 21:53:15 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=10256 Lees verder > ]]> Eigenlijk is de PSP een handheld die zo goed als afgeschreven is. Sony heeft nog een dappere poging gedaan het product nieuw leven in te blazen met de PSPgo, maar bij de meeste PSP eigenaren ligt het arme apparaat stof te happen. Je zou gekscherend kunnen zeggen dat je PSP eigenaren alleen nog maar met bruut geweld aan het spelen krijgt. En laat Sony deze tactiek nu net toepassen, want de bruutste meeste gewelddadige game-held keert terug op de PSP: Kratos! Met God of War – Ghost of Sparta ben je blij dat je de PSP nog in huis hebt liggen.

God of War 1.5
God of War – Ghost of Sparta vertelt het verhaal over de zoektocht van Kratos naar zijn broer Deimos. Na Ares, de oorspronkelijke ‘God of War’, verslagen te hebben is Kratos zelf de nieuwe God geworden en wordt hij achtervolgd door herinneringen uit zijn jeugd. Op jonge leeftijd is zijn broer van hem afgepakt door vreemde strijders en sindsdien heeft hij zijn broer nooit meer teruggezien. Nu hij een God is, is hij vastberaden zijn broer te vinden, maar de andere Goden van Olympus zijn daar niet blij mee en proberen hem tegen te houden. Kratos heeft daar natuurlijk maling aan en gaat op pad. Ghost of Sparta speelt zich af tussen de eerste God of War en het tweede deel. Je zou dit deel dan ook kunnen zien als God of War 1.5.

Ongelooflijke ploert
Hoewel de losjes op de Griekse mythologie gebaseerde verhalen van de God of War games best goed zijn, gaat het eigenlijk maar om één ding: doet Kratos wat hij moet doen? Het antwoord is volmondig ja. Onverschrokken gaat Kratos op zijn doel af en o wee voor hen die zijn pad kruisen. Of je nu een vijand bent, een gekwelde ziel of een onschuldige voorbijganger. Niks of niemand is veilig voor deze gewelddadige bruut die geen enkel respect toont voor het leven. Alles en iedereen wordt op spectaculaire wijze afgeslacht waarbij je zelf af en toe een pijnlijk gezicht zal trekken. Eigenlijk is Kratos een ongelooflijke ploert, maar hij vecht zo bruut en met zoveel dodelijke flair, dat je hem dat snel vergeeft.

God of PSP
Zoals gezegd is de PSP al zo’n vijf jaar oud, en de God of War games staan naast geweldige gameplay ook bekend om hun spectaculaire graphics. Je kan je dan ook afvragen of Kratos volledig tot zijn recht komt op de PSP. Ook hierdoor laat Kratos zich niet tegenhouden. De graphics zijn oogstrelend, en de beste die je ooit zal tegenkomen op de PSP. Je hoort het apparaat nog net niet kreunen als je Ghost of Sparta speelt. Echter is wel de leeftijd van de PSP een beetje te zien. Er zijn grove randen waarneembaar en als de camera flink uitzoomt, verandert Kratos in een hoopje gekleurde pixels. Ook de gameplay is ijzersterk, hoewel sommige handeling wel speciaal voor de PSP zijn aangepast. Dat komt de gameplay overigens alleen maar ten goede, hoewel bij sommige ‘quick-time events’ – binnen zeer korte tijd op de aangegeven knop drukken –  de besturing niet altijd even goed gepakt wordt.

God of Brain
God of War – Ghost of Sparta is een zeer actievolle hack ‘n slash game met heel veel moves, verschillende wapens en heftige ‘finishers’. Hoofden worden van lijven getrokken, vleugels uit harpy’s en sommige vijanden – je zou ze bijna slachtoffers noemen – worden genadeloos de grond in geboord. Maar toch draait het niet alleen om bruut geweld. De hersens moeten ook gebruikt worden. Zo moet de juiste weg gevonden worden in de diverse levels, moeten er hendels op de juiste momenten worden overgehaald en moet je je ogen open houden voor geheime schatten. Wel zijn de puzzels minder ingenieus dan in de God of War games op de Playstation 2 en 3 en ook zijn er veel minder frustrerend moeilijke onderdelen in deze game verwerkt. Op de normale moeilijkheidsgraad zal je met hier en daar wat lichte tegenstand de game dan ook redelijk makkelijk kunnen uitspelen.

The Red Stuff
Natuurlijk kun je ook in deze God of War game al je wapens upgraden waardoor je meer schade doet en nieuwe moves leert. Dit doe je door de welbekende rode bollen te verzamelen die vrijkomen als je vijanden afslacht, spullen kapot maakt of schatkisten opentrekt. Verder kun je Kratos ook sterker maken door zijn gezondheidsmeter en magiemeter te vergroten. Dit doe je door speciale objecten te vinden zoals Gorgon Eyes en Phoenix Feathers. Als je daar genoeg van verzameld, dan worden de betreffende meters verhoogd. Ghost of Sparta heeft ook nog een derde meter in de game zitten. Dit is een rode meter en deze representeert de vuurkracht van een speciaal wapen dat je in de game vindt. Door de rechter shoulderbutton ingedrukt te houden kun je je aanvallen voorzien van vuur waardoor je nog meer schade doet. Dit doet echter wel je rode meter leeglopen. Echter vult deze zich ook vanzelf weer snel aan als je deze speciale aanval even niet gebruikt.

NEGS Oordeel
Voor God of War fans en PSP eigenaren is het oordeel heel simpel. Deze game moet je gewoon onmiddellijk kopen! God of War – Ghost of Sparta kun je met een beetje goed zoeken, krijgen voor maar drie tientjes en dat is echt geen geld. Ben je een God of War fan, maar heb je geen PSP, dan sta je voor een interessant dilemma. Ik vind het wat ver gaan om te zeggen dat je speciaal een PSP voor deze game moet kopen, maar als God of War fan mis je wel wat als je geen PSP hebt. Er is nog geen enkele God of War game uitgekomen die geen Gold stempel verdient en Ghost of Sparta is hierop geen uitzondering!

Website: www.godofwar.com

Prijs: € 39,99

Verkrijgbaar voor: PSP exclusief

]]> http://www.negs.nl/2010/12/08/god-of-war-ghost-of-sparta-review/feed/ 3 http://www.negs.nl/2010/10/25/castlevania-lords-of-shadow-review/ http://www.negs.nl/2010/10/25/castlevania-lords-of-shadow-review/#comments Mon, 25 Oct 2010 22:26:20 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=9358 Lees verder > ]]> Castlevania is een game-reeks die bijna net zo oud is als Supermario en zijn roots heeft in het NES-tijdperk. Sinds zijn debuut in 1986 zijn er gigantisch veel Castlevania games uitgekomen met wisselend succes. Zo zijn er absolute toppers zoals Super Castlevania IV op de Supernes en Symphony of the Night op de eerste Playstation, maar ook gigantische tegenvallers als Castlevania Judgement op de Wii. Maar met Castlevania – Lords of Shadow zet Konami Castlevania weer helemaal op de kaart.

Geen familie van…
In Castlevania – Lords of Shadow speel je eens een keer niet een afgezant van de welbekende familie Belmont, hoewel de held van de game – Gabriel -  wel Belmont van zijn achternaam heet. De held heeft zichzelf deze achternaam gegeven omdat hij de Belmont bergen zo mooi vindt. Onze held is namelijk een weeskind geweest en weet daardoor niet zijn echte achternaam. Dit doet er voor de rest eigenlijk niet toe, maar dit betekent dus dat dit deel geheel los staat van alle andere Castlevania games.

De traditie blijft
Hoewel Gabriel weliswaar geen ‘echte’ Belmont is, betekent dit niet dat de tradities van Castlevania overboord gegooid worden. Vijanden worden nog steeds tot pulp geslagen met een heilige zweep, maar deze keer zit deze verwerkt in een superstoer religieus relikwie genaamd de ‘Combat Cross’. Dit is een groot stalen kruis waar een ketting uitgeslagen kan worden. Vervolgens kan dit kruis gedurende het spel verbeterd worden waardoor hij nog sterker en dodelijker wordt voor bovennatuurlijke vijanden. Behalve vijanden ermee kapotslaan kan Gabriel ook met de Combat Cross slingeren naar andere platformen, objecten omver trekken en speciale deuren en hekken openen. De Combat Cross is één van de stoerste wapens die ik ooit ben tegengekomen in een game.

Platform-mep-avontuur met brainpower
Na de bovenste stukjes gelezen te hebben zal het je niet verbazen dat Castlevania – Lords of Shadow een platform hack and slash game is die zich laat spelen in de derde persoon. Hoewel we van dat soort games natuurlijk ontelbare exemplaren voorbij hebben zien komen, betekent dit niet dat deze game een dertien in een dozijn titel is. Castlevania – Lords of Shadow weet zich namelijk te onderscheiden door een uitstekende balans te bieden tussen platform gameplay, knokken en puzzels oplossen. Deze puzzels zitten zowel in de platform-elementen als de gevechten verwerkt. Zo moet je regelmatig goed naar je omgeving kijken om uit te zoeken hoe je verder komt, en gaan niet alle vijanden vanzelfsprekend dood door er maar op te blijven meppen. Soms moet je van de omgeving gebruik maken om een vijand te verslaan. De noodzaak om de grijze massa te gebruiken is bijzonder geraffineerd in gameplay geïmplementeerd waardoor het tempo en de actie in Lords of Shadow niet verloren gaat.

Wat zit daar nou?
Castlevania – Lords of Shadow werkt met een statische camera die niet rond te draaien. De camera staat vast op één bepaald punt en daar moet je het mee doen. In negen van de tien gevallen is de camera uitstekend gepositioneerd waardoor bijdraaien ook helemaal niet nodig is, maar er zijn af en toe wat gevallen waarbij het toch wel fijn was geweest als de camera maar een beetje kon draaien. Desnoods met een automatische reset naar het standaardperspectief. Zo is het bij sommige afgronden niet helemaal duidelijk of het wel een afgrond is, maar omdat de camera niet bewogen kan worden is een sprong in het diepe de enige manier om er achter te komen. Aangezien de game een hoop verborgen bonussen bevat, betekent dit voor Gabriel dat hij zich regelmatig in een afgrond zal storten. Ook sommige gevechten, met name met grote vijanden, worden wel eens bemoeilijkt door de statische camera.

Moeilijk?
De game kent 12 hoofdstukken die onderverdeeld zijn in levels. Sommige hoofdstukken bestaan uit slechts twee of drie levels terwijl anderen er wel een stuk of acht tellen. De algehele lengte van de game is best groot en je zal hem niet in een paar avondjes uitgespeeld hebben – er van uitgaande dat je hooguit een uurtje of drie a vier speelt op een avond. De moeilijkheidsgraad is niet heel erg hoog, maar sommige gevechten zijn toch wel behoorlijk uitdagend. Ik persoonlijk heb altijd ruzie met de trollen die flinke schade weten te doen en je altijd wel te pakken weten te krijgen. Gelukkig is de moeilijkheidsgraad van de game op elk moment aan te passen, maar pas wel op! Als je een level voltooit, dan krijg je de waardering voor de laagste moeilijkheidsgraad die tijdens dat level is ingeschakeld.

Gevarieerd knokken
Castlevania – Lords of Shadow kent vele manieren om vijanden uit de weg te ruimen. Zo zijn er vele combo’s in de game vrij te spelen die je kan kopen met de xp die je opdoet als je vijanden verslaat. Deze combo’s kunnen wel degelijk verschil maken en de heftigste combo’s kosten natuurlijk de meeste xp. Naast de gebruikelijke geconcentreerde aanvallen en de minder schadelijke omgevingsaanvallen heeft Gabriel ook secundaire wapens tot zijn beschikking zoals werpmessen voor zware schade, feeën die de vijand afleiden en een paars kristal dat een gigantische duistere kracht vrijlaat die alle vijanden – eindbazen daargelaten – vernietigt. Daarnaast krijgt Gabriel ook nog ‘Light’ en ‘Dark’ magie tot zijn beschikking waarmee hij zichzelf kan genezen of nog meer schade kan toebrengen. Deze magie wordt gevoed aan de hand van magische bollen die verslagen vijanden achterlaten. Hoe meer combo’s je maakt en hoe minder je zelf geraakt wordt, hoe meer bollen vrijkomen. Leuk is dat deze magie af en toe ook nodig is om puzzels op te lossen. Tussen de ‘normale’ vijanden door krijg je natuurlijk ook boss-battles en sommige van deze eindbazen zijn echt gigantisch. Vaak vragen deze gevechten weer een geheel eigen aanpak.

Kom later nog eens terug
Er zijn vele extra bonussen in de game verwerkt waaronder upgrades voor de diverse wapens die je bezit. Zo kan het dus geen kwaad om sommige eerder voltooide levels weer opnieuw te bezoeken en op zoek te gaan naar deze upgrades. Vaak kom je in een level gebieden tegen waar je op dat moment niet kan komen en dan weet je dat je later terug moet komen om alsnog de verborgen schatten te claimen. Aan het einde van een level krijg je een rapport waarin staat wat je allemaal gevonden hebt, verslagen hebt en wat je nog niet gevonden hebt. Daarnaast komen er ook zogenaamde ‘challenges’ vrij die je kan voltooien door het level nog eens te spelen en aan de speciale voorwaarde te voldoen. Leuk voor de achievement-verzamelaars onder ons.

Schele Gabriel
Hoewel de vaststaande camera heel soms wel eens irritant is, is er maar één ding echt irritanter en dat is de scheelheid van held Gabriel. Zo nu en dan moet Gabriel namelijk een grote hendel of staaf oppakken en deze dient gestoken te worden in één of ander mechanisme zodat de staaf als hendel gebruikt kan worden. Echter is het inprikken van deze staaf echt een enorme opgave voor onze held en kan ik niet anders concluderen dan dat hij op dat gebied bijzonder bijziend is. Je moet echt op de millimeter nauwkeurig bij het apparaat staan wil Gabriel de staaf op de juiste wijze er induwen. Doe je dat niet, dan heeft hij spontaan boter in zijn handen en laat hij de staaf nog net niet op zijn tenen vallen. Dit had wel ietsje handiger gekund. Gelukkig hoeft dit steekspel niet vaak gespeeld te worden.

NEGS Oordeel
Hoewel Castlevania – Lords of Shadow zeker niet perfect is, komt hij wel degelijk in aanmerking voor een Gold-stempel. De sfeer is geweldig, de graphics prachtig, het verhaal duister en mooi en de gameplay bevat een fantastische balans tussen platform-actie, vechten en puzzelen. Konami heeft met Castlevania – Lords of Shadow echt een topgame uitgebracht en als je houdt van actie en avontuur, dan mag je deze titel eigenlijk niet missen!

Website: www.konami.com/castlevania

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: Xbox 360 en Playstation 3

Gespeeld op: Xbox 360

Onbehouwen button bashen
Hack and Slash games zijn een weinig geziene gast in mijn games-collectie maar ook ik kan me prima vermaken met een paar uurtjes Devil May Cry of God Of War. Ik houd gewoon van goede games, genre daargelaten, en probeer altijd alles te spelen dat zich in de toplaag bevindt. Echter waar het voor ervaren hack and slash spelers een kwestie is van subtiel combo’s linken en ongeslagen het eind van een level te behalen, daar is het voor mij vaak een onbehouwen button bashende ellende waarbij ik met pijn in de vingers mezelf vaak voorneem ‘het morgen nog een keer te proberen’.

Noem me maar N3
Vaak probeer ik een hack and slash game de volgende dag ook nog want het zijn meestal toch wel grootse imposante games waarbij je echt een gevoel bekruipt iets gedaan te hebben wanneer je een nieuwe cutscene voorgeschoteld krijgt of een grote eindbaas tegen de vlakte slaat. De games van het grote gebaar waarin je jezelf opgewassen ziet tegen enorme hoeveelheden vijanden die allen gefocust zijn op jouw ondergang. Het biedt een hoop voldoening om zuchtend en steunend, als na een echte workout, de gamepad neer te leggen en je vingers even rust te gunnen. Zo niet bij N3II zoals deze game voor het gemak door Konami wordt afgekort. Het is namelijk lang geleden dat ik een game speelde die zo slecht is als deze.

Troep!
De grootste voldoening die ik uit deze titel heb gehaald is me te bedenken dat ik niet alle games uit hoef te spelen om er een oordeel over te kunnen vellen. Uitspelen geniet natuurlijk wel de voorkeur maar als iets vanaf de eerste minuut al gewoon slecht aanvoelt en dat gedurende de komende uren niet verandert – sterker nog, wanneer dat gevoel alleen maar sterker wordt – dan heb je gewoon te maken met troep. Troep met een hoofdletter T welteverstaan. Troep die je gewoon stop mag zetten en er vervolgens in een recensie over mag zeggen dat het dan ook gewoon troep is. TROEP!

Waarom Y als je X hebt?
Werkelijk alles aan N3 II is slecht. Graphics? Slecht. Geluid? Slecht. Uitvoering? Slecht. Gameplay? Wanstaltig! Ik heb nog niet eerder een game gespeeld die zo zinloos aanvoelde. Loop van A naar B, druk op X dan op Y. Dan nog een keer op X en dan… Nog een keer op Y! Niet twee keer Y? Nee want dan word je geraakt door de vijand. Die is dan sneller want je gaat toch niet twee keer op Y drukken als je ook gewoon eerst op X en dan op Y had kunnen drukken? Twee keer X dat kan dan weer wel. Sterker nog, 100 keer X is ook geen probleem. Zo moeilijk is het niet, de vijanden zijn ook steeds hetzelfde, dus waarom zou je ze anders aanpakken? Je hoeft niet eens naar het scherm te kijken om het te doen. Ik heb, eerlijk waar, tijdens het button bashen in een andere kamer een glas cola ingeschonken en ben daarna terug gelopen om te zien dat ik nog altijd in een combo bezig was. Zo’n soort game is dit. Een soort slechte Dynasty Warriors. En die was al niet om over naar huis te schrijven.

R
Het allerergste aan het spelen van N3 II is niet alleen de herhaling in gameplay maar de herhaling in werkelijk alles. Er zijn heel weinig verschillende soorten vijanden en omgevingen en de muziek is inwisselbaar. De gebeurtenissen lijken allemaal op elkaar. De boss-battles zijn nagenoeg door de game heen identiek en het mag een wonder genoemd worden dat er geen grote groene knipperende R in de linkerbovenhoek van het scherm verscheen want ik had constant het gevoel een replay te beleven. Zelfs werken achter de kassa in een supermarkt is niet zo saai want daar verschillen de produkten en klanten nog een beetje onderling. Nee, N3 II is constant diezelfde doos koekjes over een kassa-scanner heen trekken voor diezelfde klant met dat eeuwige tientje. En het is nog een lelijke klant ook!

Veel en lelijk
Grafisch laat de game zoveel te wensen over dat ik het idee heb dat de makers er zelf ook geen zin meer in hadden. Natuurlijk, er zijn heel veel vijanden tegelijkertijd op het scherm maar daar is dan ook echt alles mee gezegd. Nou ja, al het positieve in ieder geval. De verschillende soorten vijanden zijn namelijk op twee handen te tellen, lelijk, zitten vol glitches en bugs en er is zo weinig aandacht geschonken aan de visuele stijl dat enige interesse van de kant van de designers niet te bespeuren valt. Cutscenes zijn saai en oninteressant en het acteerwerk is van niveautje The Last Airbender. De animaties zijn houterig, het verhaal retesaai en de lipsynchroon compleet verrot. En als je je dan ook nog eens bedenkt dat dit het vervolg is op een game die al vrij matig was, dan zou je toch denken dat de slechte reviews en matige verkopen van het eerste deel de makers het idee hadden moeten geven dat deel één wel te overtreffen viel. Maar volgens mij hebben ze het niet eens geprobeerd.

NEGS Oordeel
Na deze recensie gelezen te hebben zal het je niet verbazen dat N3 II het stempel ‘shit’ heeft gekregen. Ik raad dit spel echt niemand aan. Helemaal niemand! Ik lees nog liever een kasteelroman dan dat ik nog één level van dit gedrocht moet doormaken en ik kan me niet voorstellen dat er iemand op de wereld is die daar anders over denkt. Eén ding weet ik zeker: bij de volgende NEGS avond ben ik er als eerste bij en ga ik als laatste weg. Alles om te voorkomen dat ik deel drie moet recenseren!

Website: www.konami.com

Prijs: €29,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Xbox 360 exclusief

]]> http://www.negs.nl/2010/10/01/n3-2-review/feed/ 1 http://www.negs.nl/2010/09/30/spider-man-shattered-dimensions-review/ http://www.negs.nl/2010/09/30/spider-man-shattered-dimensions-review/#comments Thu, 30 Sep 2010 19:10:54 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=8889 Lees verder > ]]> Spider-man heeft ondertussen een aardige rij games op zijn naam staan, maar vele van dezen weten niet boven het gemiddelde uit te stijgen. Activision vond blijkbaar dat het nu eens tijd werd voor een  Spider-man game die de webslingerende held waardig is. En zo kreeg ontwikkelaar Beenox de opdracht om Spider-man – Shattered Dimensions te maken.

Flinterdun verhaaltje
Spider-man – Shattered Dimensions vertelt een flinterdun verhaaltje over Mysterio die het zogenaamde ‘Tablet of Power’ in handen krijgt. Echter is Spider-man natuurlijk van de partij om Mysterio te stoppen en de schermutseling tussen de twee rivalen zorgt ervoor dat het tablet in vele stukjes breekt. Wat volgt is een queeste om alle delen terug te vinden om zo te voorkomen dat Mysterio oppermachtig wordt.

4x Spider-man!
De leuke plottwist in Spider-man – Shattered Dimensions is het feit dat het breken van de Tablet of Power invloed heeft op vier dimensies die elk een Spider-man tot hun beschikking hebben. Zo zijn er dus vier Spider-man versies in de game verwerkt: The Amazing Spider-man, Ultimate Spider-man (compleet met zijn zwarte biosynthetische pak), Spider-man 2099 en Spider-man Noir dat zich als een film-noir afspeelt in de jaren 40-50 compleet met maffiosi. Al deze Spider-mans moeten samen werken en alle delen van het tablet vinden.

4x andere krachten
Vier Spider-mans om mee te spelen betekent ook vier enigszins verschillende gameplay scenario’s. Nu moet ik wel zeggen dat er eigenlijk maar één Spider-man aanzienlijk anders speelt dan de rest en dat is de Noir variant. Bij Noir draait het om stealth en moet je je vijanden vanuit het donker ongezien uitschakelen. Dit is leuk bedacht en het uitschakelen van je vijanden ziet er stoer uit, maar het stealth-gedeelte is magertjes uitgewerkt. Daarnaast is deze Spider-man het zwakst van allemaal en de camera speelt in Noir behoorlijk parten. Dat is op zich jammer, want de Noir Spider-man is wel het meest duister van allemaal en daardoor mijns inziens het meest interessant.

Rechttoe rechtaan meppen
De overige Spider-mans zijn minder subtiel en dus veel meer gericht op knokken. Dat knokken is prima uitgewerkt met allerlei combinaties die Spider-man met zijn vuisten en web kan uithalen. Tof is het automatisch ontwijken van klappen wat je heel gemakkelijk kan doen door de linker trigger (op de Xbox 360) ingedrukt te houden. Maar vergis je niet. Er zijn vele vijanden die aanvallen hebben die niet automatisch te ontwijken zijn en dan is je ‘Spider Sense’ er om je enigszins te helpen om op tijd een vluchtknop in te drukken. Echter gaat deze zo vaak af dat je hem ook wel met enige regelmaat zal negeren.

Up close and personal
Tijdens de eindbaasgevechten ga je zo nu en dan over naar een ‘first person view’ wat betekent dat je door de ogen van Spider-man kijkt en met de vuisten moet vechten. De analoge sticks stellen je in staat recht naar voren te slaan, een hook te geven of weg te duiken. Het idee is op zich leuk, maar dit hele tafereel slaat eigenlijk nergens op in een Spider-man game. Van mij hadden ze dit onderdeel dan ook rustig weg mogen laten.

Slingeren en klimmen
Behalve goed vechten kan Spider-man, of beter gezegd Spider-men, ook acrobatisch webslingeren alsof het een lieve lust is en kan hij probleemloos langs muren klimmen. Hoewel probleemloos wellicht niet het juiste woord is. De camera is je namelijk niet gunstig gezind als je over de muren en plafonds kruipt, wat resulteert in een dom gehannes van Spider-man als je dit soort capriolen uithaalt. Een mogelijkheid die wel heel handig – en tof – is, is de mogelijkheid om snel van de ene naar de andere plek te springen met behulp van je web. Dit gaat supersnel en helemaal in stijl. Spider-man is dan ook zeker heel authentiek, inclusief extreem bijdehante opmerkingen en flauwe oneliners van Spider-man.

Upgraden en uitdagingen
Spider-man – Shattered Dimensions kent dertien levels waarvan er vier voor de Amazing Spider-man zijn en drie per andere Spider-man. De levels kunnen iedere keer opnieuw gespeeld worden op verschillende moeilijkheidsgraden. De Easy modus laat je vrij gemakkelijk door de levels struinen. Normal geeft iets meer een uitdaging terwijl Hard gewoon het spel pittig maakt. Omdat dertien levels alleen maar meppen wat saai kan worden, heeft men een interessant upgrade-systeem ingebouwd in Shattered Dimension. Nieuwe upgrades zijn te kopen met Spider Essence – iets dat je door heel het spel vindt – en de upgrades worden ‘unlocked’ als je uitdagingen voltooid. Denk hierbij bijvoorbeeld aan ‘het ontwapenen van X bewakers op een bepaalde manier’. Er zijn heel veel uitdagingen en ze zorgen ervoor dat je zo nu en dan je speeltstijl verandert om zo extra krachten vrij te spelen.

NEGS Oordeel
Spider-man – Shattered Dimensions is een Spider-man waardige game waaruit fans veel plezier zullen halen. Het spelen van vier verschillende Spider-mans is erg tof en zorgt ook voor de nodige variatie. De game is zeker niet perfect, maar desondanks is Spider-man – Shattered Dimensions wel één van de beste Spider-man games die verkrijgbaar is. De game is dan ook zeker goedgekeurd door NEGS!

Website: spidermandimensions.marvel.com

Prijs: € 59,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, Xbox 360, Wii en Nintendo DS (wijken af)

Gespeeld op: Xbox 360

]]> http://www.negs.nl/2010/09/30/spider-man-shattered-dimensions-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/09/12/deathspank/ http://www.negs.nl/2010/09/12/deathspank/#comments Sun, 12 Sep 2010 21:13:55 +0000 Jeroen Geelhoed http://www.negs.nl/?p=8677 Lees verder > ]]> Held van de aan lager wal geraakten! Wreker van onrecht in welgestelde gebieden! Bevrijder van crimineel aangelegde weesjes! Drager van de string der gerechtigheid! Hij is DeathSpank, een creatie van Ron Gilbert, de grote man achter The Secret of Monkey Island. Ben je op zoek naar een flinke portie humor in je spellencollectie? Zoek dan niet verder.

Knorrige gamer
Alles wat je van Ron Gilbert moet weten, kun je vinden op www.grumpygamer.com. Jarenlang kon je op deze blog de vaak hilarische commentaren van Gilbert vinden op de computerspellenwereld. Ook publiceerde Gilbert er kleine cartoons, over de held DeathSpank in een – toen nog – fictieve game. In 2007 werd Gilbert gevraagd om samen te werken met studio Hothead Games aan het spel Penny Arcade Adventures: On the Rain-Slick Precipice of Darkness, bedacht door de oprichters van de populaire website Penny Arcade. Gilbert was daarmee weer helemaal terug in spellenland en begon aan de ontwikkeling van een daadwerkelijke DeathSpank-game. In juli kwam het spel beschikbaar op Xbox Live Arcade en Playstation Network en ondertussen is het tweede deel – DeathSpank: Thongs of Virtue al aangekondigd. Gilbert heeft echter gebroken met Hothead Games en bewijst eens te meer dat hij als ontwikkelaar gaat en staat waar hij wil. Tot zover de Gilbert-legende, tijd voor het serieuzere hak- en breekwerk!

Knokken en graaien
DeathSpank is een onderhoudend arcade hack-n-slash spel. Als simpel knokspel stelt de game niet teleur: de uitdaging is prima en je moet echt je best doen om met je wapens en je schild de tegenstand het hoofd te bieden. Flink levelen is hierbij van grote noodzaak, want de uitgebreide wereld zit vol monsters die je – als je nog niet sterk genoeg bent – zonder pardon een kopje kleiner maken. Je moet zorgen dat je voorraad gezondheidsdrankjes en etenswaar op peil is, want met regelmaat slinkt je gezondheidsmeter en kun je niets anders doen dan het hazenpad kiezen, druk kauwende op alles wat onder je D-pad zit. DeathSpank is door een mysterieuze, roodharige dame op het spoor gezet van ‘the artifact’, een legendarisch voorwerp dat enkel door een ware held gebruikt kan worden. Aangezien DeathSpank meer spieren dan hersens heeft, is dat ene doel meer dan voldoende bestaansrecht en zet hij zijn hele leven in het teken van heldhaftigheid. Gelukkig heeft iedereen in de speelwereld een held nodig en kun je talloze missies uitvoeren. Je ‘questlog’ zal al snel uit zijn voegen barsten.

Persiflage
De kenmerkende humor van Gilbert spreekt uit elk spelaspect. DeathSpank is een persiflage op het RPG-genre en World of Warcraft in het bijzonder. Honderden wapens en harnassen staan tot je beschikking, waarbij elk voorwerp een komische omschrijving kent: zwaarden in vleermuisvorm, een helm die je vijanden angst inboezemt en je vrienden nerveus maakt, wapens in de vorm van vuisten, ringen, toverdrankjes, magische wapens en meer. Binnen no-time is je hele inventaris vol. Gelukkig heb je een hakmolen op zak, waarmee je overbodige inventaris omzet in geld. Dit is dan ook hard nodig. Regelmatig krijg je de slappe lach in het spel, als de potige held mensen aanspreekt met: “hello non-descript man”, of “hello, non-player character!”. Vervolgens kun je de opdracht krijgen om demonenmest te verzamelen, dat je enkel kunt krijgen door letterlijk de poep uit de demonen te meppen met een speciale hamer. Of zoek een vermomming voor een gnoom, haal een warme sok voor een sprekende boom en doodt de moerasezels omdat een rijke zakenman een golfbaan wil bouwen. Ook de jeugd krijgt het te verduren (haal een mobieltje voor een eenzaam weeskindje) en wordt de internetcultuur belachelijk gemaakt (vind mijn gestolen koffer terug, dan kan ik hem verkopen op alt.trunks.fetish.com). De bereidwillige DeathSpank doet het allemaal.

Onderlaag
Maar net als in de klassieke Gilbert-spellen Maniac Mansion en The Secret of Monkey Island zit er een onderlaag in het spel. Een duister geheim waar je maar net je vinger op kunt leggen. Hierdoor krijgt het spel een diepere betekenis onder de dikke laag flauwe humor en dat geeft ook DeathSpank net dat beetje meer. Soms wordt het verzamelen van alle voorwerpen en de talloze sidequests je een beetje te veel, maar dan volgt er weer een prima grap of een lekkere actiescène en wil je net weer even verder spelen. Het levelen is daarbij net zo verslavend als in elke RPG en dus blijft DeathSpank boeien tot op het eind. Daarbij is de spelwereld een lust voor het oog: de tekenfilmachtige stijl is op een soort ‘kijkdoos’-manier opgebouwd, wat het hele wereldje een speciaal soort charme geeft. Van de magische bossen tot de diepe lavagrotten aan toe.

NEGS Oordeel
Voor 1200 Microsoft points of 13 euro op de Playstation 3 heb je een heerlijk komisch tussendoortje om te spelen als je op een grote titel zit te wachten. Nee, beter nog, DeathSpank is als spel op zich meer dan de moeite waard en hoort in je verzameling thuis. De humor, de actie en de vormgeving zijn subliem en verdienen een Gold Award. Dus hierbij, in DeathSpank stijl, een Gold Award of Bling! Verlies hem niet.

Website: www.deathspank.com

Prijs: € 14,40 (1200 MS Points – Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Xbox 360 en Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2010/09/12/deathspank/feed/ 0