NEGS » Movie License

Yoostar 2

Gerard Sombroek — Fri, 06 May 2011 07:36:51 +0000

Heb je zelf altijd al een filmster willen zijn, maar ben je nooit ontdekt? Met Yoostar 2 kun je dankzij de Xbox Kinect en Playstation Eye Cam net doen alsof jij in de film speelt en kan je de wereld alsnog laten zien dat jij veel meer talent hebt dan Johnny Depp of The Governator.

Net als in de film
Yoostar 2 is een echte party-game die voornamelijk bedoeld is voor lol en gezelligheid. De game is volledig afhankelijk van een camera en een Kinect – of een PS Eye op de PS3 – is dus absoluut noodzakelijk. De camera neemt de speler(s) op en plaatst deze in bekende filmscènes die nagespeeld moeten worden. Hierbij moeten op tijd de juiste zinnen uitgesproken worden, hoewel je ook vrij bent eigen lijnen uit te spreken.

Yoostar 2 kent van zichzelf 80 scènes en er zijn er meer – tegen betaling – te downloaden. Er is voor ieder wat wils variërend van oude klassiekers tot de nieuwste spektakelfilms. Denk aan 300, The Terminator, Greece en The Wizard of Oz. Je kiest scènes middels gebaren via de Kinect op de Xbox 360 of de Playstation Move (of een controller) op de Playstation 3.

1 of 2 acteurs?
Yoostar 2 kan alleen of met z’n tweeën gespeeld worden. Dat is op zich een beetje karig, maar de scènes bij Yoostar duren hooguit een paar minuten dus er is gemakkelijk om de beurt te spelen. Het staat per scène vast of je deze alleen of met z’n tweeën kan spelen en het aantal scènes die je met z’n tweeën kan spelen zijn flink in de minderheid.

Scènes die je met z’n tweeën kan spelen, zijn ook alleen te spelen maar andersom is dat niet het geval. Er is dus geen wedstrijdvorm ingebouwd waarbij je kan strijden om de beste acteurstitel. Een gemis als je het mij vraagt. Ook is het jammer dat er scènes zijn voor 2 spelers waarbij 1 van de 2 acteurs maar één zinnetje te zeggen heeft.

Moeilijk herkenbaar
Overigens wekt Yoostar 2 wel de indruk dat je met 2 profielen tegelijk kan spelen. In het beginscherm kunnen namelijk 2 personen voor de Kinect staan en deze worden allebei geïdentificeerd. Hoewel, geïdentificeerd… De game probeert je te identificeren en hoewel dit bij speler 1 wel goed gaat, lukt het de game maar niet om speler 2 goed te identificeren. Daarnaast wordt profiel 2 onmiddellijk genegeerd als je begint te spelen. Vreemd.

Ook moet je een behoorlijke afstand van de camera afstaan, wil je goed in de film terecht komen. In een kleine woonkamer betekent dit dat je alles mag gaan verzetten. Niet echt praktisch, maar nu is de Kinect sowieso niet praktisch voor kleine woonkamers.

Speelgoedzwaarden toegestaan
Het idee van Yoostar 2 is hartstikke leuk en als iedereen een beetje leuk meedoet, dan heb je zeker een heerlijk melige avond voor de boeg. De game beloont het ook als je afwijkt van de scène en zelf attributen gebruikt. Denk hierbij aan een speelgoedzwaard voor een scène in 300. Je moet er alleen wel rekening mee houden dat je alleen spreekt op de momenten dat je ook het woord toegewezen krijgt.

Het is wel jammer dat de Kinect je niet mooi in de film plaatst. Om je heen zitten allerlei kartels of een vreemde storende aura. Dit kan zeker mooier en is een aandachtspunt voor een eventueel volgend deel. Hoe dit op de Playstation 3 er uitziet kan ik je niet vertellen.

Jezelf verkopen
Mocht je nu een filmoptreden gemaakt hebben waar je erg trots op bent, dan kun je ervoor kiezen deze te uploaden op je Facebook pagina. De game kan dus gekoppeld worden aan je Facebook profiel. Naast het publiceren op Facebook kun je filmpjes ook gewoon op je harde schijf opslaan zodat je ze later nog eens een keer kan bekijken. De mogelijkheid om filmpjes te uploaden op Facebook is best leuk, maar ik had Youtube logischer gevonden. Die mogelijkheid ontbreekt echter.

NEGS Oordeel
Yoostar 2 is op zich een leuke game waarmee je met een stel vrienden best lol kan hebben. Toch denk ik dat de game meer had kunnen zijn. Ik mis mogelijkheden voor meerdere spelers en ook de grafische samensmelting van spelers in filmscènes had beter gekund. Yoostar 2 is een grappige party-game, maar ik persoonlijk zou er geen 50 euro voor over hebben.

Website: ys2.yoostar.com

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

TRON Evolution

Menno Hagens — Mon, 17 Jan 2011 21:54:50 +0000

TRON Evolution is een filmgame. Nou zijn een hoop games die gebaseerd zijn op films shit, maar deze game is één van de weinige uitzonderingen op de regel. De game vormt een brug tussen de cultklassieker TRON uit 1982 en de aankomende vervolgfilm TRON Legacy. Je hoeft de eerste film niet gezien te hebben om de game te snappen, maar ik raad het je wel aan. Vind je de TRON film vet dan kan deze game je vast ook bekoren.

TRON Franchise
TRON was destijds een echte nerdfantasie die tot leven kwam. In de film heeft een multinational een fabelachtig mainframe waarin computerprogramma’s levende kunstmatige intelligenties blijken te zijn. Een programmeur betreedt de science fiction fantasy wereld en wat er dan gebeurd, moet je zelf maar gaan bekijken. De game speelt zo’n 28 jaar later en alles is rustig in het mainframe, waar Basics en ISOs in vrede samenleven. Maar natuurlijk gaat alles goed mis zodra een virus de hoofdpersonen aanvalt. Naast de besmetting met dit virus wordt de wereld ook nog bedreigd door een dictator die alle ISOs dood wil hebben. Werk aan de winkel!

Leentje buur
Je speelt een Monitor-programma, het TRON equivalent van een Agent in de Matrix. In principe heeft iedereen een gezicht, maar jouw tronie is verstopt achter een helm, zodat je je beter kunt inleven. Of misschien is die helm bedoeld om te voorkomen dat je de hoofdrolspeler herkent als de Prince of Persia? ‘Beter goed gejat dan slecht bedacht’ is een regel waarop TRON Evolution géén uitzondering is. Een groot deel van de game ren je langs muren en klim en klauter je in parcoursstijl een weg door, over en langs allerlei obstakels. Heb je weleens een Prince of Persia game gespeeld, dan is dit bekend terrein. Gelukkig is de besturing goed uitgewerkt en voel je je -in plaats van een Prince-kloon- juist ‘de man’ als je een indrukwekkende hoeveelheid stunts achter elkaar plakt.

Tanks, Bikes en… Frisbees?
Het free runnen komt niet uit de eerste film, maar vormt een aangename onderbreking van de vecht-actie. Meestal sta je er alleen voor met je Disc, in de eerste film een beschilderde frisbee. Niet alleen ziet de Disc er nu stoer uit, hij kan ook heel wat meer dan voorheen. Standaard gooi je hem als de Zelda boemerang naar tegenstanders in de verte. Komen ze dichterbij dan kun je ermee meppen. Als je vordert, krijg je toegang tot een zware Disc (langzamer, maar meer damage), een slowmotion Disc, een bom Disc (explosies) en een corruptie Disc (schade aan vijanden geeft je leven). Sommige vijanden zijn alleen te verslaan met een bepaalde Disc of speciale aanval. Af en toe kruip je achter het stuur van een Lightcycle (motorfiets) of een tank. De tanks besturen simpel en het is lekker om hordes vijanden te pletten of overhoop te blazen met je kanon.

Lightcycles
Minder ben ik te spreken over de race secties met de kenmerkende Lightcycles. In de film is het de bedoeling de vijand klem te zetten met het lichtspoor dat je motor achterlaat. Knalt je tegenstander tegen je spoor dan ontploft hij. Maar in de singleplayer gebruik je je supersnelle bike alleen om te vluchten of een verder gelegen gebied te bereiken. Qua verhaal is dat okay, maar in de praktijk volg je steeds een bijna kaarsrechte weg met obstakels. Af en toe komt er een vijandelijke Lightcycle rijder, maar die volgt eigenlijk alleen de weg in plaats van met je te vechten. Het grootste probleem met deze delen is echter de camera die bijna recht achter je zit. Zo zie je niet goed wat er voor je gebeurt. Had de camera een stukje hoger gezweefd, dan had ik de races een stuk leuker gevonden.

Uitgebreid
De game is op zich uitgebreid genoeg. Naast een aardig aantal combinatieaanvallen voor je verschillende Discs zijn er best veel verschillende vijanden. Behalve een paar smaken besmette burgers zijn er ook diverse tegenstanders te vinden in het leger van de dictator. Daarnaast krijg je soms te maken met bommenwerpers, Lightcycles en tanks. De actie is daardoor niet monotoon. Het free runnen, vechten met je Disc en de bestuurbare voertuigen worden kundig afgewisseld voordat je er genoeg van krijgt. Ook de Disc wordt op diverse manieren ingezet. Naast aanvallen en blocken moet je ook schakelaars omzetten en kun je enorme sprongen maken door hem als magneet te gebruiken. Er is duidelijk nagedacht over hoe men het beste alle zaken uit TRON kon combineren met aantrekkelijke gameplay. Niets voelt geforceerd aan, wat in veel filmgames schering en inslag is.

Lineair
Alle grote namen uit de film(s) komen voor als karakters in de game. Acteurs als Olivia Wilde en Bruce Boxleitner zijn met stem en looks aanwezig. Ook de prachtig uitgewerkte neon-look zorgt voor een toffe ervaring. Het grote contrast binnen delen van de omgeving uit de TRON wereld wordt handig gebruikt om aan te geven waar je precies heen moet rennen en springen. Het mainframe waar alle actie plaatsvindt, is visueel perfect en er zijn steeds gebouwen, vliegtuigen en dergelijke op de achtergrond te zien. Helaas blijft het bij zien, want de weg die je moet gaan is zo lineair als het maar kan. Altijd is er maar één oplossing voor een probleem, één route die je moet afleggen en één tactiek om een baas te verslaan. Dat is dan ook het grootste minpunt van deze game.

Prima gescript
Als System Monitor ren en vecht je door een prima gescript geheel. Met allerlei acties verdien je XP en ‘level je up’. Net als de tegenstand teveel dreigt te worden, zit je in de buurt van het volgende level en kun je een broodnodige gezondheids-, energie- of Disc-upgrade kopen. Door diverse combo’s te gebruiken kun je extra XP verdienen en kun je iets sneller levellen. Elke keer als je levelt krijg je een paar megabyte geheugen die je naar keus kunt vullen met upgrades. De overhand krijg je niet door stukken te grinden en bijvoorbeeld steeds dezelfde tegenstanders in elkaar te meppen, want dat staat het spel niet toe. En dat is weer een manier waarop de makers zorgen dat je nooit achterover kunt leunen, maar wat wel zorgt voor een identieke voortgang elke keer als je speelt. En dat laatste vermindert de zin om de game nogmaals uit te spelen.

Derezzed
Misschien dat je de game nog eens op Hard gaat spelen, wat ongetwijfeld een echte uitdaging zal zijn. Vooral in het begin ‘derezz’ je op Normal nogal eens. Een programma gaat niet dood, die ‘derezzed’. En zodra je derezzed, wordt je uit een back-up weer gerezzed om met frisse moed de strijd opnieuw aan te gaan. Flikker je in een afgrond of slopen de tegenstanders je? Geen nood, niet alleen duurt het laden erg kort en zit je zo weer in de actie, ook zijn er zeer veel checkpoints. Zo wordt frustratie voorkomen. Je kent het wel; heb je die baas of dat legertje vijanden bijna verslagen leg je zelf het loodje. In TRON Evolution hoef je dan niet weer de hele zwik te vernietigen of dat hele parcours vol stunts opnieuw te rennen. Levensenergie krijg je door over energiebalkjes op de muren te rennen en power voor speciale aanvallen door over bepaalde stukken te springen. Op die manier wordt Free Runnening in de combat verwerkt. De besturing in combinatie met de camera werkt meestal goed. Ga je dood dan is dat voornamelijk je eigen schuld.

Multiplayer TRON
Een extra offline vechtmodus, parkours-levels met een timer of wat aparte races had niet misstaan. Maar de game kent ook Multiplayer, en ondanks dat het spel niet echt kort is, is dit een broodnodige verlenging. Je kunt online met en tegen anderen knokken met je Discs, tanks en op elk moment veranderen in een Lightcycle. Hier komen de motoren wel tot hun recht op de manier waarop ze bedoeld zijn. Met tien tegen tien (met en/of zonder computer tegenstanders) online vechten, racen en knallen is puur fun. Ook hier kun je upgrades als snellere, maar minder wendbare motoren kopen en gebruiken, zodat je ook nog wat overhoudt aan een verloren wedstrijd. Standaard deathmatch, team deathmatch, king of the hill en capture the flag zijn de vier modi waaruit je kunt kiezen en er zijn vier multiplayer maps. Niet echt veel, maar ik verwacht dat ze dit met DLC nog zullen uitbreiden.

NEGS Oordeel
TRON Evolution is een zeer mooie game met een heel frisse look. Het vechten is aardig uitgewerkt en de acrobatiek is van een goed niveau. Je kunt klagen dat de game Prince of Persia na-aapt en dat de camera af en toe geen teamplayer is, maar feit is dat de game gewoon werkt. Ik had echt plezier en af en toe kreeg ik het zelfs warm, zo fanatiek was ik aan het vechten of vluchten. Het enige grote minpunt is dat het spel superlineair is. Als je dol bent op multiplayer dan kun heel wat langer genieten. Gold krijgt TRON Evolution niet, maar vermakelijk genoeg voor Approved is hij zeker.

Website: www.disney.nl/tron

Prijs: € 59,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, PSP, Xbox 360 en Nintendo DS (wijkt af)

Saw II – Flesh & Blood

Gerard Sombroek — Sun, 12 Dec 2010 16:06:11 +0000

Vorig jaar kwam de eerste Saw game uit. Deze game bracht het puzzelelement terug in het Survival Horror genre maar het concept had nog een hoop werk nodig om er echt een ‘Approved’ game van te maken. Nu een jaar later is er Saw II – Flesh & Blood. Hebben de makers geleerd van hun fouten en hebben ze het concept verbeterd ten opzichte van het eerste deel?

Nee
Het antwoord is heel simpel: Nee. Saw II is voor 80 procent een kopie van de eerste game met hier en daar een paar nieuwe toevoegingen en een ‘vernieuwd’ combat systeem. Deze keer speel je de zoon van rechercheur Tapp, de journalist Michael Tapp die achter de reden moet komen van de zelfmoord van zijn vader. Als je de eerste Saw game hebt uitgespeeld, dan weet je dit eigenlijk al, dus eigenlijk is dit vrij zinloos. Daarom hebben de makers er nog een drugskartel elementje doorheen verweven zodat het verhaal nog wat lijkt.

Puzzelhorror
De game is net als zijn voorganger een Survival Horror game waarbij de concentratie ligt op de puzzels. Bij Saw II ligt de nadruk echter nog veel meer op puzzels, dus eigenlijk kun je deze game een Puzzelhorror noemen. Nu is daar op zich niks mis mee en sommige puzzelelementen zijn ook vernieuwd. Zo zijn er vernieuwde ‘circuit-puzzels’ en moet je goed om je heen kijken om er achter te komen wat voor codes je moet invoeren om sloten te openen of bommen te stoppen. Sommige van deze puzzels zitten aan een tijdslimiet vast, en dat levert spannende momenten op. Andere puzzels zijn ‘gevechten’ waarbij je je belager in de val moet lokken om te winnen. Ook zijn er ‘eindbaas’ puzzels net als in het eerste deel.Verder ben ik gecharmeerd van de ‘picklocking’ mini-game. Je moet met een spijker precies door de gaten van een slot zien te komen, terwijl het slot reusachtig in je scherm op je afkomt. Met de puzzelelementen en de sfeer van Saw II – Flesh & Blood zit het dus wel goed.

Het kan nóg slechter!
In het bovenstaande heb ik alle positieve aspecten van de game belicht. Wat er overblijft is bagger: extreme bagger waar werkelijk de honden geen brood van lusten. De graphics waren in de eerste game al niet om over naar huis te schrijven en dat is in Saw II niet anders. Nog steeds wordt de game-wereld bevolkt door houten klazen en hebben de makers nog geen eens de moeite genomen een ‘oppak animatie’ te creëren wanneer onze ‘held’ een wapen als een kruk of een slaghout oppakt. Dan is er de vernieuwde combat. Ik dacht dat de gevechten niet slechter konden dan in de eerste Saw game. Ik had het mis. De ontwikkelaars hebben het zowaar gepresteerd de combat nóg slechter te maken! De makers kwamen er blijkbaar achter dat ze realtime gevechten niet kunnen programmeren, dus hebben ze maar voor een Quick Time Event systeem gekozen, waarbij je willekeurige aangegeven knoppen op tijd moet indrukken om te winnen. Dit speelt totaal niet lekker en samen met de houterige animaties is dit echt te suf voor woorden.

Pang! Je bent dood!
Heel vervelend zijn de ‘Instant Death’ vallen in de game. Ik snap dat gevaarlijke vallen in een game als Saw II horen, maar de uitvoer van deze vallen is erg slecht. Ook hier krijg je weer te maken met een plotseling Quick Time Event waarin je heel snel de aangegeven knop moet indrukken of het is Game Over. Dit komt dus neer op het volgende: je verkent voorzichtig de gangenstelsels van je gevangenis, uiteraard weer met blote voeten zodat je in glas kan stappen (gaap), en dan verschijnt er plotseling een melding: Druk A! “Hè? Wat?” Boem! Je bent dood. Dit gebeurt niet alleen in gangen maar ook bij deuren waar hakbijlen of shotguns achter verstopt zitten. Nu heb ik op zich geen bezwaar tegen dit type vallen – ze houden je immers scherp – , ware het niet dat de checkpoints een behoorlijk eind uit elkaar staan waardoor je weer hele stukken overnieuw moet spelen. Weer diezelfde puzzel waarvan je het antwoord al weet, weer die saaie combat met Quick Time Events en weer het geleuter van Jigsaw aanhoren als hij je een levensles probeert te leren (gelukkig kan dit in sommige gevallen geskipt worden). En dat allemaal omdat je op een ongelukkig moment een knopje niet op tijd indrukte. Nee, zo maak je een spel echt leuk om te spelen!

NEGS Oordeel
Saw II: Flesh & Blood is de grootste bagger die er is, en mag zich scharen bij de slechtste games van 2011. Ik raad Konami echt aan een controleteam in te zetten voordat ze games uitbrengen, want dit soort rotzooi bezoedelt alleen maar je goede naam. Ik rol nog liever naakt door glas dan dat ik nog één minuut spendeer aan deze game. Zelfs Saw fans die zich met de puzzels van de eerste game vermaakten, doen er verstandig aan het bestaan van Saw II – Flesh & Blood gewoon te negeren. Jigsaw wil een spelletje spelen? Dan doet hij dat maar lekker alleen. Game Over!

Website: www.konami.com

Prijs: €49,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

Golden Eye 007

Tim Bijveld — Fri, 10 Dec 2010 20:57:14 +0000

Goldeneye heeft een indrukwekkend stukje geschiedenis. Allereerst was de film een groot succes en Pierce Brosnan werd hartelijk ontvangen als de nieuwe Bond. De game Goldeneye 007 die in 1995 uitkwam op de Nintendo 64 was razend populair en betekende een doorbraak voor het spelen van shooters op de consoles. Nu is er, 15 jaar later, een remake gemaakt van die game en één ding is duidelijk, Eurocom heeft er alles aan gedaan om de franchise eer aan te doen.

Typisch Bond
Het verhaal is iets anders dan in de Goldeneye film en de vorige Goldeneye game maar blijft typisch Bond. Het is een verhaallijn vol met cliché’s over vervelende Russen en nare terroristen wiens boosaardige plannen kosten wat het kost bestreden moeten worden op een variëteit aan exotische locaties. Dit is verder geen punt van kritiek want bij Bond hoort ook geen bijzonder diepgaand verhaal. Bij Bond hoort vooral actie.

Klassiek of modern?
En met de actie zit het prima. De singleplayer campagne duurt ongeveer 10 uur en die uurtjes ben je voornamelijk bezig terroristen neerschieten. De gameplay-mechanics zijn up to date gebracht en het is duidelijk dat Eurocom goed naar de Call of Duty serie heeft gekeken. Toen ik de game voor het eerst speelde kreeg ik bijna het gevoel dat dit een Modern Warfare game was met een James Bond thema. En daar heeft het ook wel iets van weg. Puristen zullen dit misschien jammer vinden maar ik heb er geen moeite mee, waarom immers het wiel opnieuw uitvinden? Voor de puristen is er overigens een “007 Classic” gaming mode. Deze modus maakt prompt een einde aan het moderne en oh-zo-vergeeflijke regenerating health systeem en blaast nieuw leven in die oude, genadeloze health bar.

Net als in de film
De gameplay van Goldeneye is tweezijdig. De meeste levels zijn vrij recht toe rechtaan, bij vlagen bijna hersenloos mannetjes afknallen maar op sommige momenten is het nodig om iets subtieler te werk te gaan. Guns blazing de vijand bestormen gaat niet altijd werken en dan is het nodig een weg te kiezen die beter bij een spion past. Dat betekend sluipen en schieten met een silencer. Goldeneye is geen Splinter Cell maar als je de game speelt op de hoogste moeilijkheidsgraad moet je wel iets voorzichtiger en geduldig te werk gaan. Als je de game op de normale moeilijkheidsgraad speelt heeft de game meer weg van de films, en dat is veel actie, veel schieten en het niet al te nauw nemen met realisme.

Slepende crosshair
De controls voor de game zijn goed uitgewerkt. Men kan ervoor kiezen om met de Wii Remote te spelen, de Wii Classic Controller of een Gamecube controller. De meeste mensen zullen waarschijnlijk kiezen voor de Wii Remote. Terecht ook, want een shooter spelen met de Wii Remote is best een leuke ervaring. De doorgewinterde shooter speler op toetsenbord/muis of X-box 360 / PS3 controller zal wel het geduld moeten opbrengen om te wennen aan de Remote want het is niet zo makkelijk als het lijkt. Er blijft namelijk een kleine vertraging bestaan waardoor het lijkt alsof men de crosshair meer over het scherm sleept dan daadwerkelijk wijst. Dit is in het begin frustrerend maar na een aantal uurtjes spelen wen je eraan en en zal het knallen je steeds makkelijker afgaan. Schieten met een Remote op de Wii blijft minder efficiënt dan schieten op de andere platformen, maar het biedt wel een unieke entertainment factor.

Verslikte Wii
Dan iets over de graphics, en dit is een gevoelig punt. Voor een shooter op de Wii ziet de game er prima uit. Maar onderschat het “voor de Wii” gedeelte alsjeblieft niet. Als je gewend bent games te spelen op een Playstation 3, Xbox 360 of PC, dan is dit een grote stap terug. Shooters zijn nu eenmaal games die om dikke hardware vragen en hierin is de Wii aanzienlijk minder bedeeld. Het wordt helemaal pijnlijk als de framerate bij grote levels ook nog gaat inkakken. Als je niet op andere consoles speelt zul je hier misschien weinig moeite mee hebben, maar overige gamers zullen even een knop om moeten zetten om van deze game te kunnen genieten. Het geluid is prima in orde: goede geluidseffecten en typische Bond beats die de game perfect aanvullen.

Call of Bond
De multiplayer was het aspect dat de eerste Goldeneye game op de N64 zo succesvol maakte en het is duidelijk dat Eurocom hier ook veel tijd in heeft gestoken. Wederom zijn de Call of Duty invloeden snel herkenbaar. Aan de hand van experience kunnen wapens unlocked worden, perks verdiend worden, accolades (titels) worden verzameld en er kunnen zelfs game-modi vrij gespeeld worden. Online zijn er maar liefst negen verschillende modi en voor split-screen zijn er vier. Als je van muliplayer houdt, is dit een game waar je lang zoet mee zult zijn.

NEGS Oordeel
Ik heb veel plezier gehad met Goldeneye 007. In het verleden hebben shooters op de Wii mij nooit lang kunnen bekoren, maar Goldeneye heeft daar verandering in gebracht. De Singleplayer is goed uitgewerkt, online knallen werkt goed en met drie vrienden op de bank elkaar neerschieten heeft ook haar charme nog steeds niet verloren. Wii-bezitters mogen zeer tevreden zijn, want zij kunnen deze winter genieten van misschien wel de beste shooter die tot op heden is uitgekomen voor de Wii!

Website: goldeneyegame.com

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: Wii exclusief

007: Bloodstone

Job Veldkamp — Tue, 07 Dec 2010 20:53:03 +0000

The name is Bond, James Bond. Legendarische woorden van een legendarische geheim agent. Deze keer speelt hij niet de hoofdrol in een film of in een game die één van zijn films probeert na te doen, maar in een echte eigen game met een eigen verhaal. 007: Blood Stone moet de ultieme Bond-ervaring zijn: snelle actie, veel afwisseling, originele stunts, leuke gadgets, drank en mooie vrouwen. Mijn Martini staat naast het keyboard – shaken, not stirred- en ik ben er helemaal klaar voor!

License to kill
In James: Bond: Blood Stone speel je de welbekende 007. Zoals bekend reist hij de wereld over waar hij zich bemoeit met criminelen die veel tijd en liefde hebben gestoken in het vinden van originele manieren om de wereld te vernietigen en er zelf als het even kan rijk en machtig van te worden. Bond vergalt steevast het plezier van deze arme drommels en laat daarbij altijd een spoor van vernieling na. Dit spel is een James Bond beleving bij gebrek aan film dit jaar. Dit betekent in de praktijk dat filmpjes en spel zich regelmatig afwisselen. Judie Dench als M, Joss Stone als bondgirl en de altijd humorloze Daniel Craig als 007 hebben hun stemmen geleend. Zij zijn duidelijk herkenbaar, wat de beleving wel ten goede komt. Behalve dan dat Bond dermate uitdrukkingsloos is dat schieten, flirten en bijna dood ervaringen met hetzelfde smoelwerk gepaard gaan. Iets minder ´Daniel Craig´ zou hier wel mogen.

From Russia with love
Het verhaal is opgebouwd zoals de doorsnee Bond-film. Na een spectaculaire intro en artistiek omlijst liedje gaat Bond op zoek naar een verdwenen wetenschapper. Zijn gegevens blijken lekker ouderwets (of juist nieuwerwets?) naar slechterik Rusland te leiden. Zoals gepast gaat Bond er achteraan, blaast de boel op en dan blijkt er toch nog een staartje te zijn. Zo gaat Bond verder en reis je de wereld rond tot de grootste baas over de kling gejaagd is. Het verhaal is flinterdun en uitermate voorspelbaar en het is altijd maar een korte onderbreking van de actie. Niks mis mee; alles is Bond, ziet er uit als Bond en voelt als Bond. Maar verwacht geen Bond memorabilia. Het is een nieuw verhaal, pas bij de aftiteling komt er een bekend Bond-deuntje langs.

Shaken, not stirred.
Als je een avondje Bond wil spelen dan is de ongeveer zeven uur durende single player campaign erg leuk. Maar als je enkel van een afstand schietend de tegenstanders uit de weg ruimt is de game vrij eenvoudig en eentonig. Je moet er dan ook zelf wat van maken. Kijken waar je tegenstanders heen lopen, ze opwachten om het hoekje om ze dan met een mooi staaltje ‘hand-to-hand combat’ uit te schakelen. Klinkt moeilijk? Zorg dat je in de buurt van een tegenstander bent, druk eenmaal op de letter F om een ‘takedown’ te doen en Bond slaat je tegenstander spectaculair aan gort. Hij trekt ze over kisten, breekt armen, gooit ze van relingen en ga zo maar door. Makkelijker kan het niet. Het is jammer dat je zelf geen tikken kan uitdelen en dus geen invloed hebt op de takedowns, maar ze hebben zo veel manieren gefilmd dat het wel leuk blijft. Als je tegenstanders op deze manier uitschakelt verdien je ‘Focus Aims’ waarmee je gemakkelijk tegenstanders naar het hiernamaals kan schieten als het een beetje te druk wordt.

Thunderball
In plaats van op afstand tegenstanders neer te schieten, kan je ook midden in de actie duiken. Zo kun je close combat martial arts kills afwisselen met snelle focus aims, dekking zoeken en de laatste mannetjes afknallen. Hierdoor wordt de Bond-beleving stukken groter en is het daadwerkelijk een zeer plezierig spel. Het schieten mag je afwisselen met snelle ontsnappingsacties, het ontsluiten van beveiligingen en diverse autoraces waardoor het tempo lekker hoog blijft. De besturing is simpel maar effectief. Er is een beproeft dekkingssysteem waardoor je veel achter kisten en randjes verscholen zit. Met een druk op de knop klim je er makkelijk overheen of ren je door naar de volgende kist. Het is helaas wel wat beperkt. Ik zou graag iets stoerder willen wegspringen terwijl ik beschoten wordt of net iets soepeler wegkomen uit mijn dekking. Ook in de scènes met auto’s kun je prima sturen waar je heen wil, maar een bochtje soepel doorslippen of brullend wegscheuren zit er niet in. Het is allemaal heel beschaafd, heel Engels.

Q is dead
Ook in de Daniel Craig-als-Bond-films zijn weinig grappige gadgets meer te vinden en zo dus ook in het spel. Het enige wat je hebt is je Smartphone, maar die is dan ook wel heel ‘smart’. Als je deze aanzet, is je scherm wat waziger maar zie je precies waar al je tegenstanders zitten, wat je kan onderzoeken en waar je heen moet. Mocht je ooit de weg kwijt zijn, dan wordt de route aangegeven in waypoints van ongeveer 10 meter afstand, makkelijker kunnen ze het niet maken. Het lijkt wel alsof de makers heel graag willen dat iedereen het einde haalt om het hele verhaal mee te krijgen.

You only live twice
Dat je een Bond-film speelt, betekent ook dat er absoluut niet afgeweken kan worden van het script wat hierdoor vaak beklemmend aanvoelt. Een omweg om tegenstanders te besluipen zal je nooit vinden. Een paar tegenstanders voorbij rennen om de eindbaas aan te pakken kan je vergeten. En überhaupt iemand doodschieten wiens tijd volgens het script nog niet is gekomen is een rare gedachte. Ook Bond zelf gaat natuurlijk niet snel dood, en herstelt meestal al snel als hij toevallig wel een paar kogels tegen het lijf loopt. Gewoon even vijf seconden niet geraakt worden is genoeg om te herstellen. Het spel wil wel dat je voortdurend dekking zoekt en vanuit dekking schiet. Houd je je daar niet aan, dan ga je ook onherroepelijk dood. Dekking tegen een shotgun kun je zelfs vinden achter een houten pallet en als het allemaal te lang duurt, komen tegenstanders gewoon recht op je loop afrennen.

The world is not enough
Het spel wordt in sommige recensies volledig afgefikt als shooter, en volkomen terecht. Het schieten is eenvoudig, tegenstanders zijn van het niveau Commander Keen, en dood ga je eigenlijk alleen als je het er zelf naar maakt. Het is dan ook een volledig oneerlijke vergelijking om Bond met de nieuwste Call of Duty te vergelijken. Bond is geen shooter, Bond is Bond. En dat betekent spectaculaire achtervolgingen begeleid met een overdaad aan explosies, snelle afwisselende spelelementen en niet teveel specialistisch gedoe. En daar voldoet het spel volledig aan. Het is dan ook meer Splinter Cell zonder intelligentie gemixt met Lara Croft zonder sexappeal. Ik heb dan ook erg genoten van de spelbeleving en in een paar avondjes de game uitgespeeld zonder mij te vervelen. Ook al zijn de graphics matig, de tegenstanders hersenloze goons en is er een schrijnend tekort aan mooie vrouwen.

A view to a kill
Waar het uiteindelijk om gaat, is de fun-factor. Ik heb er erg van genoten om hard weg te rennen voor een enorme graafmachine in een smalle tunnel. Daarna racend op een halfbevroren rivier, terwijl kogels en raketten je om de oren vliegen en je nauwelijks waarneembare wakken probeert te ontwijken. En dan moet je ook nog snel genoeg zijn om de trein in te halen en niet gepakt te worden door de Apache boven je hoofd. Dat is toch een racesituatie die ik niet eerder heb meegemaakt. Het is dan ook eeuwig zonde dat juist de meest spectaculaire scènes in cutscenes worden gevangen en je dus weer wordt gedegradeerd tot toeschouwer, de sukkels! Over de multiplayer kan ik kort zijn: hij is er. Het is simpel, ouderwets, overzichtelijk, laggy en beperkt. Ik verwacht niet dat iemand zich hier langdurig in kan verliezen maar het is best grappig voor een avondje.

NEGS oordeel
Ben je een high-end game fanaat en verwacht je een shooter op hoog niveau of een superieur racespel? Blijf dan ver weg van 007: Bloodstone. Heb je zin in een paar leuke avonden vol spectaculaire afwisselende actie? Dan zit je gebakken. De sfeer van de laatste Bond-films is goed gepakt. Vind je die wat klinisch en humorloos, dan is de kans groot dat je dit spel ook zo beleefd. Ik ben dermate positief verrast dat ik het spel met plezier een Gold stempel zou geven. Maar de beperkte lengte van het spel, de houdbaarheid van de multiplayer, de domme tegenstanders en de toch wat beperkte besturing weerhouden mij hiervan.

Website: bloodstonegame.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Xbox 360 en Nintendo DS (wijkt af)

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Harry Potter and the Deathly Hallows pt.I

Gerard Sombroek — Wed, 01 Dec 2010 21:30:18 +0000

Van de officiële Harry Potter games zijn we bij NEGS nooit echt onder de indruk geweest. Zelfs het hoopvolle Lego Harry Potter was een lichte teleurstelling, hoewel deze in vergelijking met de officiële games van EA nog best goed is. Het niveau van de gemiddelde Harry Potter film-game valt ongeveer in de klasse bagger. Echter belooft EA met Harry Potter and the Deathly Hallows part I de meest actievolle Harry Potter game ooit neer te zetten met zeer geavanceerde HD graphics en gameplay. Ik vraag mij alleen af welke game ik dan ter review gekregen heb…

This Spells War!
De kreet in de kop hierboven staat met grote letters op de achterkant van de doos en moet de actie benadrukken die de game bevat. Nu moet ik eerlijk toegeven, Harry Potter and the Deathly Hallows part I bevat inderdaad de meeste actie die ik ooit in een Harry Potter game heb gezien. Aan de andere kant kennen de andere Potter games ook bijzonder weinig echte actie en is daar dus ook niet veel voor nodig. Harry Potter and the Deathly Hallows part I vervoert je van scene naar scene die in de film voorkomen. Veel aandacht wordt er niet aan de flow van het verhaal besteed. Men gaat er vanuit dat je de film gezien hebt, en nu net als Harry tekeer wil gaan met je toverstok. Wat volgt is een opeenvolging van rommelige spel-elementen waarbij de makers niet echt een keuze hebben kunnen maken wat de game nu werkelijk moet zijn.

Wiz ‘m up
Wellicht kun je Harry Potter and the Deathly Hallows part I nog het beste omschrijven als een ‘wiz ‘m up’ omdat je in het gros van de tijd vijanden aan het bestoken ben met je toverstaf. Het ene level gebeurt dat in een eerste persoon perspectief en in het andere level in de derde persoon gecombineerd met een zeer matig dekkingsysteem waarbij Harry maar al te graag aan de verkeerde kant van de kist schuilt. Je hebt verschillende spreuken tot je beschikking en dit aantal groeit naarmate je verder komt. Ook stijgt Harry levels alsof hij in een RPG zit, maar meer dan het stijgen van het level en het iets krachtiger worden van je magie houdt dit ‘level-en’ niet in. Daarnaast stijg je op vaste plekken in het spel een level. Het is niet zo dat je kan blijven vechten om zo meer XP te vergaren. Hoewel je diverse spreuken krijgt, zul je veelal de standaard aanvalsspreuk gebruiken genaamd ‘Stupify’. Harry en zijn vijanden laten het ook niet na om deze spreuk continue te roepen waardoor dit ook nog eens een zeer stupide overkomt.

Niet als in de film
Hoewel Harry Potter and the Deathly Hallows part I de film probeert na te spelen, is men hier en daar toch wel creatief te werk gegaan. Zo wijken sommige scenes compleet af van wat er in de film gebeurt. Zo krijgen Harry, Ron en Hermelien de erfenis van Dumbledore in de game in sneltreinvaart van Mr. Weasly terwijl dat in de film toch echt door iemand anders gegeven werd. Ik zal geen verdere voorbeelden geven om te voorkomen dat ik teveel verklap voor mensen die de film nog niet gezien hebben, maar houd er rekening mee dat het verhaal in de game iets anders loopt dan in de film. Daarnaast zijn er allerlei extra missies toegevoegd die echt helemaal niks met de film te maken hebben. Zo is er één level waarbij je uit een drakengrot moet zien te ontsnappen en in een ander level moet je een groepje heksen beschermen tegen Voldemorts handlangers. Deze missies zijn overduidelijk bedoeld om de gameplay op te rekken en komen zeer geforceerd over.

Kijk! Ik ben onzichtbaar!
Om nog meer variatie in de game te stoppen, zijn er ook zogenaamde ‘stealth’-levels waarin je met behulp van je onzichtbaarheidsmantel ongemerkt van punt A naar B moet komen. De eerste missie is wat dat betreft te suf voor woorden. Je moet namelijk zonder opgemerkt te worden diverse dreuzels controleren of zij stiekem niet de gevreesde ‘Death Eaters’ zijn. Dit doe je door er onzichtbaar naar toe te lopen zonder tegen mensen aan te lopen. Doe je dat wel, dan ben je ontdekt en moet je het overnieuw proberen. Daarnaast mag je ook niet te dicht bij mensen staan, omdat ze je anders alsnog zien. Een metertje van je mantel laat zien hoe gemakkelijk men je kan ontdekken. Na dit verplichte onderdeel voltooid te hebben, blijken er geen Death Eaters te zijn en banjeren de drie helden vervolgens gewoon open en bloot over straat. Tja, ben je al die keren daarvoor dus voor niks ‘game over’ gegaan.

HD Prut
De meegeleverde perskit van de game vertelt trots over de fantastische HD graphics in de game dankzij ‘de nieuwe engine’. Ik weet niet wie de grafische kwaliteitscontrole doet bij EA, maar de persoon die dit geclaimd heeft, moet EA maar per onmiddellijk ontslaan. Zelden kom ik zulke grafische prut tegen als in deze Harry Potter game. De filmpjes zijn van erbarmelijk slechte kwaliteit en ook de omgevingen zijn echt te lelijk voor woorden. Ook de personages in de game komen maar matigjes overeen met hun equivalenten in de film en lijken eerder op de ‘evil twin’ van het personage. Ze kijken chagrijnig uit hun hoofd, hebben weinig detail en hun monden lopen niet synchroon met wat de stem-acteurs zeggen. Wat de stemmen betreft: net als in alle andere Harry Potter games moeten we het in deze game doen met lookalikes, of beter gezegd hearalikes.

Kinect Potter
Ik heb de PC-versie van Harry Potter and the Deathly Hallows part I gespeeld, maar desondanks is het wel leuk om te vermelden dat de Xbox 360 versie speciale features voor Kinect bevat. Volgens de perskit zijn dit 22 uitdagingen die exclusief voor de Kinect ontworpen zijn, waarmee je met behulp van gebaren magische wapens kan gebruiken. Zelf heb ik dit niet getest, maar als de Xbox 360 versie enigszins lijkt op de PC-versie, en dat doet hij, dan zal deze Kinect toevoeging de game niet kunnen redden van de ondergang.

NEGS Oordeel
Sorry EA, jullie hebben echt wel hele toffe games, maar de Harry Potter reeks valt daar niet onder. Harry Potter and the Deathly Hallows part I slaat wat dat betreft werkelijk alles en is in mijn ogen echt bagger van de bovenste plank. Ik weet na meer dan 20 jaar game-ervaring dat uitgevers minder hoge eisen stellen aan film-licentie games, maar zelfs dit wanproduct had niet door deze milde keuring mogen komen. Ik durf te stellen dat zelfs die-hard Harry Potter fans niet onder de indruk zullen zijn van deze game. Weg ermee! Kijk liever de film nog een keer of lees het boek.

Website: harrypotter.ea.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Xbox 360, Wii en DS (wijkt af)

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Toy Story 3

Gerard Sombroek — Thu, 22 Jul 2010 21:27:56 +0000

Lang heb ik er over nagedacht: zal ik het doen of zal ik het niet doen? Een game over de derde Toy Story film is nu niet echt iets dat op volwassen gamers gericht is. Maar aan de andere kant is Toy Story 3 wel een vrij populaire film die ook volwassenen aanspreekt. Ik besluit om het te doen. Ik ga gewoon aan de slag met de game van Toy Story 3. Immers bleek de officiële game van Ratatouille destijds ook hartstikke leuk te zijn en wie weet kan Toy Story 3 mij ook verrassen.

Kinder-game
Helaas wordt het al vrij snel duidelijk dat het slechts ijdele hoop is wat ik had. Toy Story 3 is een echte kinder-game waarbij je kan spelen als je favoriete helden uit de film: Buzz Lightyear, Woody en Jessie. De game is een typische 3D platform adventure waarbij je allerlei verzamelbare items moet verzamelen terwijl je de verschillende levels afwerkt. De graphics zijn niet bijzonder maar adequaat genoeg om jonge Toy Story fans tevreden te stellen. De sfeer is wel goed gegrepen met de authentieke figuren, muziek en stemmen. Althans, de stemmen lijken echt genoeg.

1 of 2 spelers
Toy Story 3 kun je alleen spelen, maar ook met z’n tweeën wat natuurlijk wel zo leuk is. Helemaal als je de game samen met je kind wil spelen. Het verschilt per level met hoeveel karakters er gespeeld wordt en elk karakter heeft zo zijn eigen speciale eigenschappen. Zo kan Woody slingeren met zijn lasso, kan Jessie acrobatische sprongen maken zodat ze op plekken kan komen waar anderen niet kunnen komen en kan Buzz Lightyear andere karakters naar locaties gooien waar zij op eigen kracht niet kunnen komen. Af en toe moeten de levels dan ook goed verkend worden om uit te vinden wat de volgende stap is om verder te komen. Mocht je er echt niet uitkomen, dan is er nog een hint systeem in de game verwerkt waarin je kan vragen om een duwtje in de goede richting of waarin je zelfs compleet uitgekauwd kan krijgen wat je nu moet doen.

Gebruikelijke camera sores
Toy Story 3 is een nauwelijks vernieuwende 3D platform game en het zal je dan ook niet verbazen dat de camera je met enige regelmaat tegenwerkt. Helemaal als je met je rechter analoge stick wil rondkijken, dan wil dat nog wel eens een uitdaging zijn voor de game. Sprongen kunnen op deze manier dan ook verkeerd uitpakken en in sommige levels betekent dit doodgaan. Echter is Toy Story 3 wel een kinder-game en dat betekent dat er oneindige levens zijn en dat je alleen maar een klein stukje teruggezet wordt. Echt uitdagend is de game dus niet, maar voor kleine kinderen is deze vergeeflijkheid natuurlijk wel zo prettig.

PC vs. Console
Toy Story 3 is uitgekomen voor de PC, Playstation 3 en de Xbox 360. NEGS heeft de PC versie toebedeeld gekregen en het eerste dat eigenlijk opvalt is dat de PC versie veel goedkoper is dan de console-versies. Voor de Playstation 3, Xbox 360 en Wii versie ben je tussen de 50 en 60 euro kwijt, maar voor de PC-versie hoef je slechts 20 euro neer te tellen. Mocht je Toy Story 3 willen kopen en je hebt een enigszins capabele pc in je bezit, dan is de PC-versie financieel gezien dus wel de beste keuze. Echter moet ik je wel waarschuwen, want de PC-versie is in feite een slordige port. Toy Story 3 op de PC ondersteunt maar beperkte resoluties en hoewel de game wel het gebruik van een gamepad ondersteunt, is de game niet in staat te detecteren wat voor gamepad je gebruikt. Ik gebruik de Xbox 360 controller for Windows omdat dit simpelweg de beste pc-gamepad is maar Toy Story 3 zal de knoppen op deze gamepad identificeren als knop 1 tot en met 12. Dat is dus erg lastig wanneer de game je uitlegt hoe je bepaalde handelingen moet uitvoeren.

Hangen in het Wilde Westen
Naast de diverse ‘Story-levels’ die je kunt spelen in Toy Story 3, is er ook nog een open wereld level waarin je rond kan hangen in een oud western-dorpje en allerlei missies kan uitvoeren. Vaak zijn dit verzamel-missies maar het kunnen bijvoorbeeld ook races zijn die je met Bullseye – het paard van Woody – moet voltooien. Met alles dat je verzamelt kun je het open wereld level enigszins aanpassen naar je eigen persoonlijke smaak. Voor kinderen heeft dit wellicht een meerwaarde, maar als volwassen gamer ben je snel op deze functie uitgekeken. Sowieso heeft het open wereld level eigenlijk weinig om het lijf.

NEGS Oordeel
Toy Story 3 is ‘just another movie license game’. Niks meer en niks minder. Voor kinderen is de game wellicht leuk omdat zij op een leuke manier met hun helden uit de gelijknamige film kunnen spelen, maar als volwassen gamer ga je Toy Story 3 alleen maar trekken als je je eigen zoon of dochter er plezier mee ziet hebben en een potje met hem of haar meespeelt.

Website: disney.go.com

Prijs: € 19,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Xbox 360, Wii en Nintendo DS (wijkt af)

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Clash of the Titans – The Videogame

Gerard Sombroek — Fri, 16 Jul 2010 20:34:57 +0000

In de jaren tachig kwam de – voor die tijd spectaculaire – fantasyfilm Clash of the Titans uit: een mythisch verhaal over de jonge halfgod Perseus. Nu in 2010 is er een remake van deze culthit gekomen en in tegenstelling tot de oorspronkelijke film was deze remake – die overigens qua verhaal behoorlijk afwijkt – maar matig ontvangen in de bioscoop. Desondanks moest er natuurlijk ook een gelijknamige game uitkomen en zo hebben we te maken met Clash of the Titans – The Videogame.

Er was eens…
Clash of the Titans – The Videogame volgt min of meer het verhaal van de film, hoewel de ontwikkelaars met het verhaal erg creatief zijn geweest. Je speelt Perseus – de zoon van Zeus – die de beeldschone prinses Andromeda moet redden van een wisse dood. Het koninkrijk van Argos was namelijk zo slim om de oorlog te verklaren aan de Goden van Olympus en dat zal het rijk met totale vernietiging door de Kraken of het offeren van prinses Andromeda moeten bekopen. Onze dappere Perseus gaat er op uit om de Kraken te vernietigen. Wat volgt is een vrij standaard hack ‘n slash action adventure met de gebruikelijke ingrediënten die bij een licentie-game komen kijken.

Overbodig
Als een game de naam van een film draagt met daarachter geplakt ‘The Videogame’, dan weet je eigenlijk al dat het niet veel soeps kan zijn en helaas gaat dit ook op voor Clash of the Titans – The Videogame. Het is een typische hack’n slash licentie-game geplaatst in een mythologische setting. En dat is eigenlijk het grootste probleem van deze game: op de Playstation 3 zijn namelijk al vele uitstekende hack ’n slash games en ook de mythologie is prima vertegenwoordigd. Wat dacht je van de God of War reeks en Rise of the Argonauts? Vanaf het begin af aan is Clash of the Titans – The Videogame eigenlijk al overbodig en gedoemd te mislukken.

Gaat heen en knok
Een game bij voorbaat al als mislukt beschouwen is niet iets wat ik graag doe, en dus ben ik met de game aan de slag gegaan in de hoop dat deze mij toch nog weet te verrassen. Helaas is dat niet helemaal gelukt. Men heeft geprobeerd een RPG-element in de game te verwerken door met een quest-systeem te werken. Elke opdracht die Perseus moet uitvoeren komt in de vorm van een quest en hier zijn er dan ook ontzettend veel van. Dat klinkt echter beter dan dat het is, want in feite komen alles quests neer op ‘vernietig alle vijanden’. Daarnaast duurt iedere quest zo’n tien minuten, soms langer als je een taaie vijand hebt, waardoor er bijzonder weinig diepgang in te vinden is. Om de zoveel quests stijgt Perseus een level wat in feite neerkomt op een grotere levensmeter.

Verrassend strijdelement
Toch verdient Clash of the Tians – The Videogame het niet om volledig afgezeken te worden. De gevechten zijn op zich best onderhoudend – met de gebruikelijke lichte en zware aanvallen – en men heeft een leuk element in de gevechten verwerkt. Zo zijn er vele verschillende wapens in de game en de vijanden hebben allemaal een bepaald wapen waartegen ze slecht bestand zijn. Zo kun je op een tactische manier de diverse vijanden gemakkelijk de baas met het juiste wapen, maar zodra je het verkeerde wapen gebruikt, ben je veel langer bezig met alle knokpartijen. Je hebt twee wapen-aanvallen: primair en sub. Je primaire aanval is gewoon je zwaard die ook gaandeweg verbeterd. Maar de wapens waar het omgaat zijn de zogenaamde ‘sub-wapens’. Deze wapens bieden je een voordeel in de strijd en het gebruik van deze wapens kost zielskracht. Je kunt vijanden op diverse manieren verslaan waarbij je je zielskracht-meter kan aanvullen of waarbij je de vijand in een soort ‘quicktime-achtig event’ kan verslaan en hem zijn wapen afhandig maakt. Dit quicktime event vraagt niet om specifieke knoppen. Alleen maar dat je op tijd op één van de vier hoofdknoppen drukt. Als je dit goed doet, pak je het wapen van je vijand af en zo verzamel je nieuwe wapens.

Wapenadministratie
Het idee van de vele soorten wapens en hun eigen tactische voordelen is leuk bedacht, maar helaas is men er wat in doorgeslagen bij Clash of the Titans – The Videogame. Zo wordt de arme Perseus gedwongen een gigantische hoeveelheid aan wapens bij zicht te dragen: 17 zwaarden, 15 bijlen, 16 hamers, 10 verschillende bogen en ga zo maar door. Deze getallen zijn overigens geschat en zullen niet precies kloppen maar je krijgt wel een idee van de belachelijk vele wapens die in het spel verwerkt zitten. Het nadeel is dat al deze wapens ook nog eens afzonderlijk van elkaar geüpgraded moeten worden. Dit kan met de ervaringspunten die je verdient als je je vijand verslaat in een quick-time event. Elk wapen heeft zijn eigen ervaringspunten soort en het is van de vijand afhankelijk wat voor soort ervaringspunten je opdoet. Ook zijn er nog speciale items, ‘gifts’ genaamd, die je nodig hebt om al je wapens te upgraden. Je ontkomt in Clash of the Titans – The Videogame dus niet aan een gigantische administratie die eigenlijk absurde vormen aanneemt.

Moeilijke verkrijgbare houterige etalagepoppen
De ‘in-game’ graphics zijn op zich niet lelijk, maar gezien de huidige standaard die tegenwoordig geldt voor games zijn de graphics aan de middelmatige kant. Daarnaast zijn de cutscenes wel om te huilen met verschrikkelijke houterige figuren die zich als etalagepoppen met een hernia-aandoening bewegen. Ook lopen de lippen niet synchroon waardoor de filmpjes – die je grotendeels niet kunt overslaan – bijzonder knullig aandoen. Zelfs als je de film geweldig vindt, is het nog maar de vraag of je deze cutscenes gaat trekken. De game is uitgekomen voor de Playstation 3 en de Xbox 360, maar hij is moeilijk verkrijgbaar. Blijkbaar hadden de vele games-verkopers ook al door dat ze van Clash of the Titans – The Videogame niet al te veel voorraad moesten inslaan.

NEGS Oordeel
Clash of the Titans – The Videogame is een typische film-game: matig, repeterend en weinig omvattend. Toch lijkt men van de gevechten nog wat gemaakt te willen hebben als je kijkt naar het systeem dat er achterligt. Desondanks doet Clash of the Titans – The Videogame veel te weinig om boven de meute uit te springen. Toch vind ik Clash of the Titans – The Videogame geen ‘shit’-game en dat stempel geef ik dus ook niet. Het is geen complete bagger en een verdwaalde film-fan zal er best nog wat lol uit kunnen halen, maar in vergelijking met het huidige aanbod aan games is Clash of the Titans – The Videogame niet goed genoeg.

Website: www.nl.namcobandaigames.eu

Prijs: € 19,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

Lego Harry Potter – Years 1-4

Gerard Sombroek — Thu, 24 Jun 2010 23:20:16 +0000

De Lego games zijn sinds Lego Star Wars welbekend en heeft een behoorlijke schare fans die, net als ik, dol zijn op die typische Lego-parodieën op bekende franchises. Na Star Wars, Indiana Jones en Batman is het nu de beurt aan Harry Potter. De eerste Lego Harry Potter game beslaat de eerste vier jaren van Harry’s opleiding bij Hogwarts, oftewel Zwijnstein. Nu lijken al die Lego games wellicht een melkkoe waar continue hetzelfde trucje toegepast wordt, maar bij Lego Harry Potter heeft ontwikkelaar Traveller’s Tales toch een andere insteek gekozen.

Minder actie
Waar bij de andere Lego-games behoorlijk wat actie te vinden was, is de actie bij Lego Harry Potter behoorlijk teruggeschroefd. Verwacht geen ladingen vijanden die je te lijf mag gaan met je toverstaf. Lego Harry Potter legt meer de focus op verkennen, een beetje puzzelen en vooral verzamelen. Bij Lego Harry Potter is het ook niet mogelijk om te kiezen bij welke film/jaar je begint zoals dat wel mogelijk is bij Lego Star Wars en Lego Indiana Jones (1 en 2). Zelfs bij Lego Batman kon je kiezen welke van de drie verhalen je ging spelen. Maar bij Lego Harry Potter begin je echt bij jaar één en van daaruit moet je de game chronologisch verder spelen. Je volgt Nearly Headless Nick die je wegwijs maakt in Hogwarts en die je van missie naar missie leidt.

Toveren kun je leren
Hogwarts speelt uiteraard een grote rol in Lego Harry Potter maar om verder te komen is het zelfs noodzakelijk om lessen te volgen. Maar gelukkig hoef je niet in de schoolbanken te zitten en huiswerk te maken. In de game moet je in klaslokalen opdrachten uitvoeren om zo nieuwe toverspreuken te leren die je nodig hebt om verder te komen in het spel. Overigens word je vanzelf naar de klaslokalen geleid door Nearly Headless Nick, dus je hoeft niet zelf op zoek te gaan naar het juiste klaslokaal. Er zijn aardig wat spreuken te leren en elk karakter in de game heeft ook nog eens zijn eigen vaardigheden. Zo is Hermione (Hermelijn) het beste in toverspreuken, kan Harry goed vliegen op bezemstelen en heeft hij een ‘invisible cloak’ en kan Ron zijn ratje Scabbers inzetten om op moeilijk bereikbare plaatsen te komen.

Wat moet ik doen?!
Zoals ik al eerder aangaf, ligt de focus bij Lego Harry Potter meer op verkennen en puzzelen, en veel minder op actie. Echter is de gameplay wel vergelijkbaar met die van andere Lego-games. Nu mis ikzelf wel een beetje de actie want in Lego Harry Potter word je nauwelijks belaagd door vijanden, monsters of andere enge dingen. De uitdaging is vooral te ontdekken wat nu eigenlijk de bedoeling is. Dat klinkt leuker dan dat het is, want soms is het echt ontzettend onduidelijk wat je nu precies moet doen en zit je een lange tijd dom rond te dolen en alles maar kapot te toveren in de hoop dat er iets tevoorschijn komt waarmee je verder kan. Negen van de tien keer is dit ook de juiste manier van handelen. Er moet namelijk van alles verzameld worden. Puzzels beperken zich voornamelijk tot het juist op elkaar zetten van grote Lego blokken zodat je weer op nieuwe plaatsen kan komen om daar weer zaken kapot te toveren.

Zoete verzameldrift
Waar de vorige Lego-games doordrenkt zijn van humor die ook zeker door volwassenen gewaardeerd wordt, is de humor bij Lego Harry Potter wat aan de flauwe kant. Daarnaast is de algehele setting eigenlijk iets te zoet en krijg ik het idee dat Lego Harry Potter vooral met kinderen in gedachte is gemaakt. Op zich vind ik dit erg jammer want Harry Potter kent genoeg fans die de pubertijd ontgroeid zijn. Wat meer volwassen humor met een knipoog zoals je dat bijvoorbeeld ziet in Lego Star Wars, Indiana Jones en Batman was dan ook zeker welkom geweest. Wel is het zo dat verzamelaars in deze game helemaal aan hun trekken komen. Er valt in Lego Harry Potter namelijk wel heel erg veel te ontdekken en te verzamelen. Denk aan nieuwe karakters, gouden blokken, bouwwerken, schildstukken en mede-studenten die uit benarde situaties bevrijd moeten worden. Zelfs onderweg naar de volgende missie valt er van alles te verkennen. Op zich is dat leuk, maar door het ontbreken van actie wordt het op den duur een beetje saai.

Toffe schermsplijter
Lego Harry Potter is via de welbekende ‘Drop-in / Drop-out’ gameplay met iemand samen te spelen, binnenkort zelfs online. Een sterk element – zoals in alle Lego-games – is dat er samengewerkt moet worden om verder te komen. Denk bijvoorbeeld aan het magisch liften van een platform terwijl een andere speler daarop staat. Ook mooi is dat Lego Harry Potter is voorzien van een schitterende ‘Split Screen’ modus waardoor elke speler – net als in Lego Indiana Jones 2 – zijn eigen weg kan gaan binnen het speelgebied. Deze modus wordt heel mooi weergegeven door een draaiende scheidingslijn die het beeld schuin doormidden deelt.

Gelukkig geen Zwerkbal
Een bijzonder positief element – wat mij betreft althans – is het feit dat er geen Zwerkbal te spelen is in deze Harry Potter game. Nu is het hele idee van Zwerkbal mij na zes films en diverse rampzalige games van EA nooit duidelijk geworden dus zat ik ook niet te wachten op de zoveelste zinloze interpretatie van een nog zinlozer spelletje. Wel komt Zwerkbal in de game voor, maar dan in de vorm van gebeurtenissen en filmpjes. Een keurige oplossing die ik alleen maar kan toejuichen. Als laatste positieve punt wil ik aanmerken dat de graphics in Lego Harry Potter erg mooi zijn, en behoren tot de beste van de Lego-games. Het is alleen jammer dat ze erg donker zijn, waardoor je dus wel enige instellingen van je TV moet aanpassen wil je meer op het scherm zien.

NEGS Oordeel
Ondanks de grafische pracht en de originele insteek ben ik een beetje teleurgesteld in Lego Harry Potter. Het is op zich de beste Harry Potter game van allemaal, maar dat zegt helaas meer over al die andere Harry Potter games. Lego Harry Potter is namelijk ook de minst geslaagde Lego-game van allemaal, mede dankzij het ontbreken van actie en de onduidelijkheid bij vlagen. Lego Harry Potter is iets te zoet en wat mij betreft teveel gericht op het ontdekken en uitvinden wat nu eigenlijk de bedoeling is. Lego Harry Potter is dan ook eigenlijk alleen maar interessant voor kinderen, die hard Harry Potter fans en verzamel-liefhebbers.

Website: games.kidswb.com

Prijs: € 49,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, PSP, Wii, Xbox 360, Nintendo DS (wijkt af)

Gespeeld op: Playstation 3

Prison Break – The Conspiracy

Gerard Sombroek — Fri, 26 Mar 2010 00:11:40 +0000

Al eerder heb je op NEGS de Preview kunnen lezen van Prison Break – The Conspiracy, de officiële game die gebaseerd is op de populaire televisieserie waarin Michael Scofield zijn broer uit de gevangenis probeert te krijgen. In de preview was ik nog niet echt onder de indruk van de game maar echt een oordeel vellen was natuurlijk nog niet mogelijk. Maar nu de game beschikbaar is, heb ik mijn grootste boeventronie opgezet en ben ik de Fox River State Penitentiary ingegaan… Klaar om uit te breken!

Uitbreken?
Hoewel, uitbreken is wellicht niet de juiste term. Je speelt namelijk undercover agent Tom Paxton, een stoere stereotype spierbundel die niet in de serie voorkomt. De makers van de game hebben besloten om een nieuwe verhaallijn door de bestaande verhaallijn van seizoen 1 te weven waarin Tom in opdracht van ‘The Company’ moet uitzoeken wat Michael Scofield van plan is. Positief is dat de schrijvers van de originele serie hebben meegewerkt aan dit verhaal. Voor licentie-games is het namelijk belangrijk dat de officiële verhaallijn gewaarborgd blijft, maar precies het verhaaltje naspelen zoals op televisie is niet echt spannend. Een parallelle verhaallijn die raakvlakken heeft met het plot van de originele serie is dan ook een goede oplossing. Deze methode zie je onder andere ook terug in de games Lost, The Godfather en Lord of the Rings – The Third Age.

Beeldgelijkenisrechten
Ontwikkelaar Zootfly heeft zijn best gedaan om de sfeer van de serie na te bootsen. Zo lijkt de gevangenis als twee druppels water op de Fox River State Penitentiary uit de serie en heeft Zootfly de beeldgelijkenisrechten gekregen om de karakters er zo geloofwaardig mogelijk uit te laten zien. De graphics zijn dan ook redelijk tot goed. Daarbij helpt het ook dat de stemmen van de echte acteurs gebruikt zijn hoewel deze af en toe ronduit beroerd klinken. Desondanks gaat de typische Prison Break sfeer niet verloren. Die punten kan uitgever Deep Silver dus in zijn zak steken.

Losse statische elementen
Maar dan komen we bij het belangrijkste onderdeel van een game: de gameplay. En het is hier dat Prison Break – The Conspiracy volledig nat gaat. De gameplay is namelijk opgebouwd uit een aantal losse statische elementen die stuk voor stuk weinig om het lijf hebben. De hoofdelementen van de game bestaan uit knokken, sluipen en uiteraard quicktime events. Het knokken is simpel geïmplementeerd: je kunt slaan, hard slaan en blokken. Als je op het juiste moment blokt, kun je een tegenaanval doen en als je genoeg klappen hebt uitgedeeld kun je een finishing move uitvoeren. Dan is er het sluipen: dit omvat het grootste gedeelte van het spel wat ook weer vrij simpel is opgezet. Je moet van punt A naar B komen zonder dat iemand je ziet. Gespot worden, betekent overnieuw beginnen en met een beetje pech een klein eindje terug. Dit element is nog het meest interessant om te spelen, mede dankzij het feit dat er ook hier en daar geklommen moet worden en je de omgeving in je voordeel moet gebruiken om veilig te blijven.

Quicktime drama
Het laatste element zijn de quicktime events waarmee het spel te pas en te onpas is volgestouwd. Deze quicktime events – binnen de tijd op de juiste knop drukken – zijn ronduit slecht geïmplementeerd. Je krijgt maar heel weinig tijd wat betekent dat een quicktime event de eerste keer altijd gegarandeerd misgaat. Daarnaast zijn er ook hele langdradige quicktime events die de game onnodig frustrerend maken. Ik persoonlijk haat quicktime events en Prison Break maakt dit imago er niet beter op. Naast de hoofdelementen zijn er ook nog her en der over de game kleine minigames verspreid zoals trainen om beter te worden in gevechten, lockpicking en knokken voor geld. Daarnaast kun je ook tatoeages nemen om zo meer respect te krijgen van je medegevangenen.

Casual gameplay, Hardcore prijs
Men maakt er geen geheim van dat Prison Break – The Conspiracy gericht is op de casual gamer. Dit soort uitlatingen worden vaak gebruikt om te verklaren waarom de game eigenlijk niet zo goed is en dat is helaas ook bij Prison Break het geval. De game is verschrikkelijk lineair en je wordt continue aan het handje meegenomen door de verhaallijn waarin zo goed als geen vrijheid bestaat. Het is allemaal verschrikkelijk statisch waardoor de game, ondanks de sfeer, niet echt tot leven komt. De game heeft gewoon heel weinig om handen en echte gamers zullen dan ook heel snel uitgekeken zijn op Prison Break – The Conspiracy. Wat ik echter niet begrijp is dat men, ondanks dat het een casual game is, wel een hardcore prijs durft te vragen hiervoor. Bijna 50 euro is niet niks voor een spel dat op gameplay-gebied zo weinig te bieden heeft.

NEGS Oordeel
Prison Break – The Conspiracy is alleen, en alléén, interessant als je helemaal idolaat van de serie én geen kritische gamer bent. Zodra je enige kwaliteit op gameplay-gebied verwacht, kun je Prison Break – The Conspiracy beter links laten liggen. Want hoewel de sfeer van de serie in de game gevangen is, lopen alle andere belangrijke elementen die een game goed maken gewoon vrij rond. Een prijskaartje van 50 euro is wat mij betreft dan ook echt niet te verantwoorden. En het excuus dat de game gericht is op een casual gamepubliek maakt dat er niet beter op. Ook casual gamers hebben recht op kwaliteit!

Website: prisonbreak.deepsilver.com

Prijs: € 29,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, Xbox 360 en PC

Gespeeld op: Playstation 3