Verhaal vergeten
Darkspore is geen evolutie-sim zoals naamgenoot Spore, maar een RPG à la Dungeon Siege. Gewoonlijk zou ik zo’n game vergelijken met genre-klassieker als Diablo, Titan Quest of zelfs  het recente Torchlight, maar bij Darkspore kan ik dat beter niet doen. Het verhaal is namelijk flinterdun en de gameplay kan niet tippen aan andere games in het genre.

Het verhaal van Darkspore kun je eigenlijk direct weer vergeten. Voor het begin van de campaign wordt uitgelegd dat jij een overlevende Crogenitor bent. De Crogenitor hebben levende wapens ontwikkeld door met dna te experimenteren. Na de ontdekking van het extra krachtige e-dna ging het mis. Ieder wezen dat met het e-dna in contact komt, wordt onderdeel van de Darkspore. Jij moet deze slechteriken uiteraard uitroeien.

Sporebusters!
Darkspore uitroeien doe je op verschillende planeten. Voorafgaand aan ieder level krijg je een korte uitleg te zien over de planeet en welke Darkspore je er kan verwachten. Je stelt een team samen van ‘Heroes’. Je kunt drie Heroes kiezen en iedere Hero heeft een eigen type (bio, plasma, etc.). Ieder type heeft andere ‘spells’ om te gebruiken en een ander uiterlijk. Afhankelijk van het soort tegenstanders dat je gaat treffen, moet je dus goed nadenken welke Heroes je selecteert voor je team.

Waar we Spore terugzien, is in de mogelijkheid om je Heroes te bewerken. Niet alleen qua uiterlijk, maar de editor is ook de plek waar je Heroes kunt voorzien van nieuwe uitrusting. Tijdens het spelen kun je namelijk flink wat items verzamelen. Zowel verslagen tegenstanders als obelisken die je in het level tegenkomt, leveren nieuwe wapens en uitrusting op. Naast items verzamel  je door het verslaan van Darkspore ook dna. Dna fungeert als munteenheid om upgrades te kopen. Het spel bevat verder een vrij uitgebreid inventory- en levelingsysteem. Hoe verder je komt, hoe meer Heroes je speelbaar kunt maken (maximaal 100).

Voor muisknopfetisjisten
De gameplay van Darkspore is eigenlijk minder interessant dan het verzamelen van items en Heroes. Als je met je team van drie op een planeet aankomt, volg je een vrij lineair pad waarbij je alle Darkspore die je tegenkomt moet verslaan. De omgevingen zijn mooi gemaakt. De ruimte-omgevingen zien er mysterieus uit en de muziek past er goed bij. De tegenstanders zijn ook best afwisselend. De manier waarop je ze moet verslaan is echter altijd hetzelfde: net zo lang op de linkermuisknop klikken totdat ze dood zijn. Dat kan je afwisselen met enkele spells, maar daar ben je vrij snel op uitgekeken. Alleen iemand met een muisknopfetish zal de speelmethode van Darkspore écht leuk vinden.

De gimmick van Darkspore is het snel kunnen wisselen tussen de drie Heroes in je team. Je speelt met één Hero tegelijkertijd, maar kunt met een druk op de knop wisselen naar een andere Hero. Dat is soms hard nodig om een tegenstander van een bepaald type te kunnen verslaan en vereist af en toe wat tactisch inzicht. Maar zodra je de juiste held hebt gekozen doe je gewoon weer hetzelfde: klikken, klikken, klikken. Wel opletten dat je goed klikt: de gevechten worden soms erg onoverzichtelijk door het grote aantal tegenstanders en eventueel zelf opgeroepen helpers.

Saai alleen
Darkspore in je eentje spelen is saai. Het spel promoot nadrukkelijk de co-op- en PVP-mogelijkheden: zelfs in de singleplayer zit je in een lobby waar je eenvoudig met andere spelers kunt chatten. Je kunt samen met anderen de campaign doorspelen, wat iedere speler extra experience points oplevert. Ook zit er een PVP-modus in het spel, waarin twee teams het uit mogen vechten. De gameplay is helaas ook in pvp eigenlijk precies hetzelfde: klikken, klikken, klikken!

NEGS Oordeel
Darkspore is echt een co-op game. Als je in je eentje speelt, worden de latere levels wel erg moeilijk. Maar ook in de co-op modus blijft de gameplay beperkt. Het is voornamelijk klikken tot je erbij neervalt. Je kan aardigheid halen uit het verzamelen van alle heroes en of items, maar echt leuk wordt het helaas nooit.

Website: darkspore.com

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Gast-Negger Abram Wagenaar

Gevangenis behangetje
Brink speelt zich af op een drijvend eiland genaamd “The Ark”. Hier zijn het de ordetroepen en de rebellen die het tegen elkaar opnemen. De rebellen willen vrijkomen en de ordetroepen bewaken de orde. Meer verhaal is niet nodig blijkt en functioneert enkel als behangetje.

Er is een single player campaign, maar dat betekent dat je de levels oefent die je in de multiplayer-modus speelt. Hou je niet van online gaming, dan is dit een mager spel. Solo speel je met een team bots tegen bots de multiplayer maps. En dat is wel handig om te doen als oefening. Weet je niet wat je moet doen, dan is het niet leuk voor jezelf, maar ook zeker niet voor je teamgenoten.

Teambased
Missies bestaan altijd uit meerdere delen, wat zich afspeelt op verschillende plekken binnen een grote map. De verschillende maps vragen ook om verschillende tactieken en missies moeten binnen een bepaalde tijd voltooid worden.

Brink is niet eenvoudig om te winnen. In de meeste shooters kun je eenvoudig solo instappen en kijken hoeveel tegenstanders je afknalt. Bij Brink niet. De gameplay van Brink is volledig gericht op teamspel. Je krijgt zelfs meer XP voor het helpen van elkaar en het beschermen van strategisch belangrijke punten, dan voor het afknallen van tegenstanders.

Rollenspel
Brink gaat leuk om met de diverse klassen in het spel. Er zijn vier rollen om uit te kiezen: hospik, ingenieur, soldaat en infiltrant. In de levels zijn diverse belangrijke punten in te nemen. En bij die punten kan je ook wisselen van klasse. Je hoeft dus niet opnieuw te beginnen als je iets anders wil spelen. Dat is handig als je een paar collega’s neergeschoten ziet worden. Snel omschakelen naar de hospik (medic) en ze overeind helpen. Wordt het lastig een bepaald punt te verdedigen? Wordt dan een ingenieur en bouw een turret.

De verschillende missies vragen ook om verschillende rollen op bepaalde momenten. Anders kan je de missie niet succesvol volbrengen. En vanuit je klasse kan je je medespelers ook extraatjes geven. Een soldaat kan anderen munitie geven, een hospik kan een health boost geven, etc. Ook dit bevordert het teamwerk, want zonder deze “buffs” is het erg lastig om in leven te blijven. Handig is dat de “buffs” bij elkaar optellen en allemaal tegelijk actief kunnen zijn.

Unlocks
Door ervaring (XP) op te doen, kan je nieuwe wapens ontwikkelen of allerlei aspecten van bestaande wapens verbeteren. Sommige wapens passen enkel bij bepaalde gewichtsklassen, dus soms moet je daar je karakter ook in ontwikkelen. Slanke mannetjes rennen sneller, kunnen op plekken komen die anderen niet kunnen bereiken, maar liggen ook eerder om. Zware mannen moge zware wapens dragen en zijn wat trager.

Er is ontzettend veel te ontwikkelen, dus ook bijzonder veel variatie in wat je tegenkomt in het spel. Dit maakt de kracht van de tegenstander ook behoorlijk onvoorspelbaar. Hoe je jezelf neerzet bepaalt ook zeker je mogelijkheden.

S.M.A.R.T. dom toegepast
In Brink kun je jezelf op parcoursachtige wijze door het level banen. Deze methode heet S.M.A.R.T. en doet erg denken aan Mirrors Edge. De mogelijkheden die je hebt en de plekken die je kan bereiken zijn afhankelijk van welke lichaamstype je karakter heeft. Slanke personen kunnen het beste klimmen en springen. De grote logge spelers komen niet ver met klauteren.

Je kan dankzij S.M.A.R.T. erg coole muursprongen maken en slidings onder obstakels door. Helaas is dit bijna nergens in het spel echt nuttig te gebruiken. De levels zijn niet echt gebouwd op de free running capaciteiten van de karakters en dat is erg jammer.

Gezellig met lag
Helaas weet Brink met alle goede bedoelingen het technisch nog niet klaar te spelen. Het duurt regelmatig te lang om medestanders te vinden en een potje te starten. De games worden geplaagd door vertragingen en de bots zijn soms te dom om weg te rennen. Ook valt het geluid soms weg en er verschijnen soms vreemde tekens in plaats van normale letters in beeld. Allemaal stomme bugs dus. Ook zijn de maps niet altijd even handig opgebouwd waardoor de balans niet altijd even sterk is. Gek, aangezien dit juist het sterkste punt van het spel had moeten zijn.

Brink is een spel met een pittige leercurve. Het duurde meerdere uren voor ik er goed in kwam en voldoende wapens tot m’n beschikking had om het echt leuk te krijgen. Dit zal veel spelers er dan ook van weerhouden om door te zetten. Op deze manier blijven wel de hardcore fanaten over en als je eenmaal verder bent, is het ook wel heel leuk samenspelen. Tref je een leuk team, dan ben je zo een avond verder. Als de lag meewerkt, is het een heel soepel spel dat er gezellig uit ziet. Grafisch ziet het er vooral cartoonesk uit. De gezellige karikaturen van mensen waarmee je rondloopt doen vooral denken aan ‘Team Fortress meets Unreal Tournament’.

NEGS Oordeel
Brink is een erg leuke multiplayer shooter met een pittige leercurve in een leuke setting. Het spelconcept is erg goed en het is dan ook heel jammer dat er nog iets teveel bugs zitten om onbezonnen te kunnen genieten. Hou je van Teambased Multiplayer shooters, dan is Brink wel een unieke aanrader. Een paar updates verder en een actieve community zouden deze game heel groot kunnen maken. Kopen dus, want bij deze is Brink Approved!

Website: www.brinkthegame.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Welke race?
Ooit kwam MegaRace op de PC uit. Een nieuw concept game waardoor we het brave Testdrive aan de kant legden. We bouwden raketwerpers op onze bolides en schoten elkaar tijdens het racen ongenadig tot gort. Sindsdien verschijnen er van tijd tot tijd andere racegames die ongeveer dezelfde formule hanteren. Maar altijd zijn de wapens een extraatje waardoor je de race net wel of niet wint; in Crasher is er geen race.

Wrakken genoeg
Er zijn diverse auto’s om uit te kiezen, en als je voldoende punten haalt, kan je weer andere auto’s vrijspelen. Dit varieert van aanvallende auto’s die scoren door te beuken, of juist tanks die kunnen incasseren. Op zich allemaal vrij voorspelbaar. De auto’s zien er vrij fantasievol uit, een beetje zoals je gevechtsauto’s tekent als je een jaar of tien bent. En wellicht is dat ook wel de doelgroep. Dat zou een hoop verklaren, hoewel die zich ook na een uur al zullen irriteren.

De beuk er in
Er is geen single player in CraSher. Het complete spel is in de arena elkaar opzoeken en beuken maar. Nu moet ik zeggen dat het lastig was om voldoende potjes te spelen voor een review, omdat er nauwelijks mensen online zijn. Hierdoor werkte ook de matchmaker niet waar je in groepen geplaatst wordt met auto’s die 20 levels hoger zitten dan jij.

Je begint met je auto in een PVP arena. De arena is een uitgestrekt landschap met verschillende hoogtes en gebieden waar auto’s rondrijden met geen enkel ander doel dan elkaar te slopen. Er zijn verschillende spelvormen zoals je die ook kent uit het FPS genre. Zo is er het pakken en vasthouden van strategische punten, team deathmatch, king of the hill, etc. Uiteindelijk allemaal enkel een excuus om elkaar aan gort te schieten. Met rijvaardigheid heeft dit niets van doen en de game lijkt meer op een variant van Robowars.

Visueel gehandicapt
Grafisch hebben de makers gekozen voor een cartooneske look, maar dan zonder de “Bwaaam!” en “BOING!” die erbij horen en het spel verteerbaar zouden maken. Op de één of andere manier werkt het allemaal gewoon voor geen meter. Ik voel het in ieder geval niet. Vooral in de chaos waar meerdere auto’s op hetzelfde stukje staan en bommen naar elkaar gooien is het een zooitje en eigenlijk best saai. Het is niet spannend en je krijgt geen kik als je iemand afschiet.

NEGS Oordeel
Wellicht dat Crasher voor je neefje van 10 nog wel leuk is om te spelen (voor 5 euro), maar dan moet je wel de mazzel hebben dat er toevallig genoeg mensen online zijn. Ieder ander moet dit spel eigenlijk gewoon vermijden. Shit!

Website: www.crasher.com

Prijs: € 14,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Earthrise speelt zich af in een wereld waarin de mensheid ternauwernood is ontsnapt aan uitroeiing van de Derde Wereldoorlog. Gelukkig is men ondanks deze ellende erin geslaagd een nieuwe maatschappij op te bouwen waarin de mensheid zelfs onsterfelijk is geworden.

Cylons
Het bewustzijn van de mens is opgeslagen in een databank en deze kan op elk moment geüpload worden naar een gekloond lichaam, net als bij de Cylons in Battlestar Galactica. Met al deze nieuwe technologieën is het wachten op problemen en deze manifesteren zich ook als de regering van Sal Vitas de controle neemt over wie wel en wie niet mag worden geupload naar een nieuw lichaam. Hierdoor ontstaat er een revolutie met een nieuwe tegenregering genaamd Noir.

Alternatief begin
Bij de meeste MMO’s is het de bedoeling dat er een klasse wordt gekozen. Vaak zijn dit traditionele klassen als de ‘Warrior’ of de ‘Mage’. Het lastige hieraan is dat al bij aanvang van het spel gekozen moet worden voor een klasse zonder dat de gamer enig benul heeft van wat de voor- en/of nadelen zijn van een bepaalde klasse. Earthrise heeft dit probleem proberen te omzeilen door een volledig klasseloos systeem te bouwen. Toen ik dus een nieuw karakter maakte, had ik alleen de mogelijkheid om het uiterlijk te bepalen. Wat voor soort karakter ik word, wordt bepaald door wat voor wapens ik oppak.

De makers hebben gekozen voor een tutorial in plaats van al doende leren met hulp van het systeem. Hierdoor kon ik op mijn gemak even rondrennen en kennis maken met de gameplay. De tutorial is niet veel speciaals, het leert je zelfs te springen, maar hij is wel volledig. Na het afsluiten van de tutorial word je ‘gebeamed’ naar Exodus Island, het begingebied. Nu kun je een wapen pakken wat de loop van je carrière bepaalt. De behendigheid met dit wapen bepaalt uiteindelijk hoe sterk je bent in de game.

Doodzonde
In de game is er een oorlog gaande tussen de Continoma, de redders van de wereld die tegelijk voor god spelen, en Noir, het rebellenleger. Interessant is dat geen van de twee factions slecht zijn en dat ze allebei hun kanttekeningen hebben. Wat dan wel doodzonde is dat het verhaal gewoon volledig stopt als je Exodus Island, het gebied waar je start, verlaat. Dit roept wel enige vraagtekens op. Waar is het RPG element dan? Want wat is een RPG zonder verhaal? Hoe verder ik in het spel kom, hoe minder ik terug zie van het verhaal. Misschien zijn er plannen om in de toekomst nog wat toe te voegen, maar voor nu is dit in elk geval een groot gemis.

Een roteind lopen
Als ik zo rondren op Exodus Island, valt het mij al snel op dat de quests erg schaars zijn. Jammer, en ik vind dat ook wel storend. Ik wil niet continue dezelfde quest uitvoeren en elke keer weer een roteind lopen om op locatie even wat robotjes of beestjes af te schieten om vervolgens weer hetzelfde eind terug te lopen. Op de website van Earthrise wordt geschreven over een questsysteem wat bij het PvP (Player vs. Player) gehalte past, maar dat klinkt voor mij meer als een smoes.

Het geheel wordt ook niet makkelijker gemaakt door de 10 frames per seconde waarnaar de game regelmatig terugvalt. Ik speel deze game met een gruwelijk krachtige games-PC en een snelle internetverbinding, maar toch blijf ik heel veel ‘lag’ houden. Ik kan niet eens zeggen of het gebied, waarin ik vertoef, druk bevolkt is. De servers kunnen het spel namelijk sowieso niet aan. Gelukkig zijn er wel een paar campaign-quests die zorgen voor meer spanning in de game. Toch zijn deze niet goed alleen te doen en is een ‘Guild’ van essentieel belang om verder te komen in de game.

PvP Feest
Earthrise is dus één groot PvP feest. Dat betekent dat iedere speler die op het eiland rondloopt, beschoten kan worden door mij. Dat lijkt mij wel een puik plan, maar ik vroeg mij wel af hoe dat in de praktijk zou werken. Kan ik dan ook altijd beschoten worden? Juist! Middenin een quest is het al meerdere keren voorgekomen dat ik zonder pardon werd afgeknald. Nu is dat niet het ergste aangezien ik onsterfelijk ben, maar alles behalve de quest-items kunnen van je lijk afgeplukt worden! Er is geen enkel stuk uitrusting aan je karakter gebonden.

Het is dus de bedoeling om, voordat je op avontuur gaat, belangrijke spullen op te slaan en dat kost weer geld. Maar om geld te verdienen moet ik weer quests uitvoeren en heb ik de kans om afgemaakt te worden en alsnog al mijn spullen te verliezen. Er is dus maar één optie en dat is met meerdere mensen op stap gaan. Natuurlijk is Earthrise een MMO en mag de game eisen dat er bepaalde activiteiten samen ondernomen worden, maar op deze manier voel ik mij wel heel erg verplicht om elke dag op stap te gaan met Guild-genoten. Soms wil ik gewoon lekker alleen rondstruinen, maar dat is in Earthrise niet aan te raden. Jammer dat er geen gebieden zijn waar een PvP restrictie geldt.

Hate it or Love it
Het ‘craften’, oftewel zelf maken van uitrusting, in Earthrise is extreem uitgebreid en de makers hebben hier ook heftig op ingezet. Het is niet alleen de bedoeling om materiaal te vergaren, maar het moet ook worden geraffineerd. Daarna kunnen er echt items van gemaakt worden. Elk item in de game heeft ook nog een kwaliteit variërend van slecht tot uitmuntend. Hierdoor kunnen bijvoorbeeld de schilden en wapens hetzelfde eruit zien, maar minder goed gefabriceerd zijn. Dit proces is zo enorm tijdrovend dat de één het geweldig vindt, en de ander het haat.

Ik heb Earthrise samen met een vriend gespeeld en hij was dagen lang bezig met craften. Ook raakte hij regelmatig zijn spullen kwijt en zelfs zijn zelfgemaakte wapen – wat dagen craften heeft gekost -  doordat we weer werden neergeschoten door veel sterkere spelers. Dit leidt tot enorme frustraties, dus ik waag mij niet aan craften in deze game. Ik verdien mijn geld wel anders!

Yet to be implemented
Het meest vervelende en teleurstellende van Earthrise vind ik dat er zoveel niet af is. Er is een heel groot gebied in het zuiden van het land wat niet betreden kan worden.  Dit gebied zal in de toekomst open gaan en ‘player controlled’ worden. Dat is een leuk concept en een lokkertje voor het publiek, maar op het moment is het er nog niet.

Er moeten zeker meer quests geïmplementeerd gaan worden en de servers kunnen ook wel wat extra capaciteit gebruiken. Zelfs de graphics zijn eigenlijk niet af. Op een afstand ziet een boom er geweldig mooi uit, maar kom je dichterbij, dan zie je allemaal pixels en zwarte gaten omdat de engine het niet bij lijkt te benen.

NEGS Oordeel
De website staat vol met key-features die de gemiddelde MMO-gamer laaiend enthousiast zal maken. Echter komt Earthrise zijn grote beloften absoluut niet na. De game heeft veel potentie en ik ben zeer benieuwd wat de toekomst gaat brengen. Om deze reden geef ik Earthrise geen Shit-stempel, maar in zijn huidige vorm raad ik het niemand aan om deze game te kopen. Voor € 50 euro en € 14,99 per maand zijn er genoeg betere alternatieven.

Website: iceberg-interactive.com

Prijs: € 49,99 + € 14,99 per maand

Verkrijgbaar voor: PC exclusief (klik hier voor de systeemeisen)

]]> http://www.negs.nl/2011/03/10/earthrise-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/03/01/world-of-tanks-beta-review/ http://www.negs.nl/2011/03/01/world-of-tanks-beta-review/#comments Tue, 01 Mar 2011 21:29:12 +0000 Job Veldkamp http://www.negs.nl/?p=12142 Lees verder > ]]> Ik sta achter een bosje met mijn zware tank te wachten op een gewillig slachtoffer. Daar komt een schattig klein tankje met een proppenschieter als kanon aanrijden. Ik kom tevoorschijn, hij ziet mij, ik lach luid mijn gemene lach en maak me klaar om te vuren. Opeens breekt de hel los en komen de artillerie schoten op mijn dak vallen. Mijn tank is verworden tot een verwoeste rokende hoop verwrongen metaal… game over. In World of Tanks kun je met 16 tegen 16 op elkaar knallen met tanks. Een interessant concept waarbij NEGS in de beta zit.

Van alles wat
Als nieuwe speler begin je in de garage. Hierin kun je je tanks van upgrades voorzien, nieuwe tanks ontwikkelen en kopen en je uitgeleefde tank repareren en aanvullen met verschillende soorten ammunitie. Je begint met een paar hele lichte tanks, instapmodelletjes zeg maar, die je doorontwikkelt naar zwaar geschut. Zo zijn er de snelle gewone tanks die zich uiteindelijk ontwikkelen tot zware bijna onverwoestbare monsters. Of je kiest voor het tanktype ‘Destroyers’, een type dat zelf kwetsbaar is, maar wel veel slagkracht heeft. Je kan de Destroyer zien als de sniper onder de tanks. Je kan ook gaan voor de lijn ‘Artillerie’. Deze groep verstopt zich en schiet van grote afstand op tanks. Ze kunnen zowel schieten op tanks die in hun zichtveld komen, als op tanks die door teamgenoten gezien worden. World of Tanks is dus een knalspel met RPG elementen waarbij je verschillende onderdelen van de tanks kan upgraden met de XP – genaamd credits – die je verdient in het spel. In het spel zijn geen tutorials, maar op de website zijn wel een aantal instructiefilmpjes te vinden. Ik raad je aan deze te bekijken, want dan maak je een prettige start.

WO II
De tanks in World of Tanks stammen allemaal uit de Tweede Wereldoorlog en dit biedt de mogelijkheid om met tientallen verschillende tanks te spelen. Er zijn zo’n 150 Amerikaanse, Duitse en Russische tanks die zowel in uiterlijk als in technische specificaties behoorlijk verschillen. Overigens stopt hier ook elke vergelijking met WO II, want in een team zit je met allerlei verschillende tanks en landen door elkaar heen. In principe vecht je dus tegen een team dat er ongeveer hetzelfde uitziet als jouw eigen team en hierdoor is het spel behoorlijk gebalanceerd. Tegelijkertijd vind ik dat juist wel wat saai, omdat je als team dus niet een specifiek voordeel of nadeel hebt, waarop je kan inspelen.

Boemdelaboem!
Als je tank startklaar is, ga je de strijd in. Je wordt gematched  in een 16 tegen 16 veldslag gebaseerd op tanktype. In de praktijk ben je binnen een minuut aan de slag en loopt het spel erg soepel. Als team pak je of de kerstboom – de basis – van de ander, of je roeit de tegenpartij uit. Kleine snelle tanks racen vaak vooruit om tegenstanders te spotten zodat de artillerie zijn werk kan doen. Zware tanks rollen nietsontziend naar voren, terwijl de tank Destroyers zich op tactische plekken aan de frontlinie verstoppen. Je speelt met 15 anderen, dus enig teamwork is wel handig, maar meestal komt daar in de openbare ruimtes weinig van terecht. Artillerie verstopt zich op een hoog punt, een paar  tanks verdedigen de eigen vlag en de rest racet vooruit om te gaan knallen of een hinderlaag op te zetten. En hier loont geduld. Je kan niet zomaar rond racen en om je heen knallen en verwachten dat je punten scoort. Overal staan tanks om hoekjes elkaar op te wachten en je moet vaak voorzichtig te werk gaan om niet meteen door de artillerie uit het veld geschoten te worden. Helaas is geduld bij mij geen sterke eigenschap.

Da Capo al Fine
Eén potje duurt maximaal een kwartier en je kan maar één keer sterven. Voor iemand als ik die dus snel de actie induikt en dus regelmatig snel dood gaat, duurt dat wachten erg lang. Gelukkig hebben de makers daar iets heel slims op gevonden. Je kan zonder verlies van punten de strijd namelijk verlaten en met een andere tank uit je garage een ander strijdperk ingaan. En tegen de tijd dat het eerste potje is afgelopen, krijg je je kapotgeschoten tank weer terug in je garage compleet met resultaten en verdiende credits. Zo voorkomt men dat een toch al rustig spel ondraaglijk saai wordt en krijg je het gevoel veel in de actie te zitten. Briljant gedaan! Natuurlijk blijft World of Tanks een relaxed spel met spannende piekmomenten, maar het heeft niet de hectiek of snelheid van een reguliere shooter. Het kapot schieten of het spotten van tegenstanders geeft allemaal punten die je weer kan gebruiken om voor je tank nieuwe onderdelen te ontwikkelen en aan te schaffen. Dit gaat overigens niet snel, er zijn een hoop punten nodig. Maar het heeft wel iets verslavends om door te gaan tot je die ene übertank te pakken hebt.

Nieuw en niet krachtig
Heb je eindelijk een nieuwe tank ontwikkeld en heb je deze ook eindelijk gekocht, dan zal je tot je frustratie merken dat je de eerste potjes met deze tank nog steeds weinig in de melk te brokkelen hebt. Je wordt namelijk ook bij betere tegenstanders ingedeeld en je kogels ketsen af op hun dikke pantserplaten en het lijkt wel, alsof je in slow motion voortbeweegt. Je moet je tank dan ook nodig upgraden om een beetje normaal mee te kunnen doen. Echter moet je dan wel heel veel potjes spelen en de vooruitgang gaat traag als je weinig resultaat kan behalen. In dat geval ben je dus meer kanonnenvoer ter meerdere glorie van anderen. Wat je dus vaak zal doen, is met eerdere andere uitontwikkelde tanks die ervaringspunten verdienen en die weer inzetten op je nieuwe tank. Liever had ik gezien dat men in de balans daarmee rekening gehouden had en dat ze het leuker hadden gemaakt om met je nieuwe tank te rijden. Nu heb je soms uitontwikkelde zware tanks die bijna alleenheerser zijn op het slagveld.

Onzichtbare muren
In mijn tank storm ik vooruit, ik rij een houten hekje omver en voel mij oppermachtig als ik door de bloemperkjes rij, ook al laat ik niet echt sporen na. Ik storm door het weiland en de graanvelden en ‘Klap!’, tegen een onzichtbare muur aan. Dit is mijn grootste irritatie van het spel. Er zijn wel enkele hekjes, bomen en huisjes die je omver mag rijden, maar realistisch is het allerminst. Bomen waar je zachtjes tegen aan tikt om je achter te verschuilen, vallen spontaan om alsof je er met volle vaart overheen rijdt. Erger nog zijn de kleine heuveltjes of voorwerpen die niet kapot mogen en dus er voor zorgen dat je tank spontaan stil valt, als je hier tegenaan rijdt. Voor mij verdwijnt het oppermachtige gevoel als sneeuw voor de zon en het voelt alsof ik in een te grote logge auto rijd die alleen op de gebaande wegen mag rijden.

Techtalk
Op zich ziet de game er grafisch best goed uit, al zou het allemaal wel wat meer aankleding mogen hebben; diertjes die wegrennen, rokende puinhopen van tegenstanders of een brandje hier en daar had niet misstaan. Maar het is aan de andere kant door de soberheid ook een erg soepel spel wat nogal belangrijk is wanneer elke milliseconde het verschil maakt tussen winnaar zijn of een smeulend wrak. Mijn ping zat chronisch rond of onder de 40 ms. Ook al zit ik middenin een druk gevecht, geen moment loopt het spel hinderlijke vertraging op. De levels zijn zeer afwisselend met voor- en nadelen voor de verschillende tanks: grote lege woestijnvlaktes met kleine dorpjes, verlaten steden, of dichte bossen en riviertjes. Ze maken tactisch allemaal een groot verschil.

Probeer het zelf!
Op dit moment loopt de open beta en de game is dus nog door iedereen gratis te proberen. Men heeft natuurlijk grote plannen voor de doorontwikkeling van het spel, wanneer deze live gaat. Het grootste verschil zal zijn dat je echt geld kan uitgeven aan het spel, waardoor je sneller ontwikkelt en als betalende speler sneller meer ervaringspunten verdient. Er zullen meer maps komen, er is sprake van een lijn franse tanks die toegevoegd wordt en zelfs nog andere landen. De makers willen ook nog infanterie gaan toevoegen, de psysics-engine upgraden en nog veel meer. Maar dan moet de game wel een heel groot succes zijn en ik vrees dat de niche voor dit spel eigenlijk te klein is. Wat overigens een ander groot voordeel is voor betalende spelers, is dat je ook met vrienden samen de strijd in kan. En dan kom je in een nieuw gebied waarin je zelfs tot een maximum van 30 tegen 30 tanks kan knokken.

NEGS Oordeel
Het is heerlijk om een keer een shootout te hebben in een tank. Het is heel relaxed en eindelijk eens wat anders. Het gevoel van 30 ton staal dat door het land dendert mag van mij nog wat versterkt worden, maar de besturing is eenvoudig, het spel loopt soepel en de levels zijn divers genoeg voor een leuke ervaring. Het is een slim spel en trekt vooral wat rustigere volwassen spelers aan. Iets wat ik erg prettig vind. Ook als je er geen cent aan uitgeeft, biedt World of Tanks veel leuks. Binnenkort komt de game uit en ik verwacht dan ook niet niet dat er nog veel verandert aan de uiteindelijke release. Ik geef dan dus ook ongegeneerd alvast mijn oordeel: Approved!

Website: game.worldoftanks.eu

Prijs: € 0

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2011/03/01/world-of-tanks-beta-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/02/18/faxion-preview/ http://www.negs.nl/2011/02/18/faxion-preview/#comments Fri, 18 Feb 2011 21:48:48 +0000 Job Veldkamp http://www.negs.nl/?p=11975 Lees verder > ]]> Ooit als een engeltje of duiveltje door een MMO wereld willen lopen? De MMO Faxion richt zich volledig op dit principe en NEGS heeft de eer gehad, om vanaf dag één dat de beta toegankelijk was, mee te mogen vechten met de hordes van de hemel en de hel. De game begint dan ook met de slogan: “You have died, welcome to your new existence!”.

In den beginne
Faxion is een nieuwe MMO waarvan de eerste beta zojuist geopend is. Dit betekent dus meer bugs dan dat je in een gemiddelde endeldarm gaat vinden. Het is dan ook heel makkelijk dit spel tot op de grond toe af te fikken, maar dit is een preview en door alle afleidende foutjes heen, ga ik een beeld te schetsen van wat we kunnen verwachten van de game. Wat maakt Faxion anders, en zitten we hierop te wachten? Voordat we beginnen, is het wellicht goed om te noemen dat volkomen onbekend is wat er allemaal nog geïmplementeerd gaat worden in de game. Hoeveel karakters, hoeveel abilities, dat soort zaken. De makers leggen zich nog nergens op vast.  Het team dat hieraan werkt is niet al te groot, dus ik verwacht niet dat Faxion binnen een half jaar gelanceerd wordt.

Engel of Demon
Faxion kent twee facties: de Hemel en de Hel. Je kan dus een Engel spelen of een Demon. De setting is het Rooms katholieke limbo waar niet een een simpel vagevuur heerst, maar waar steden en buitengebieden liggen. Wie Jeroen Bosch taferelen verwacht, moet ik helaas teleurstellen. Er zijn geen naakte vrouwen die door demonen in stukken gescheurd worden. Je zult het moeten doen met een brave cartooneske sfeer. Stoere krijgers en huppelende meisjes rennen rond op zoek naar quests en slechteriken. Ja, huppelend, ik heb nooit eerder een MMO gespeeld waarbij ik op ‘Nine Inch Nails’ rondhuppel met zwiepende armen om m’n evenwicht te bewaren (ja is speel een engelendametje). De game kent dus de nodige zelfspot.

De buren van de overkant
Mijn lieftallige engelenvrouwtje begint in een stad die erg veel doet denken aan de Engelenburcht en andere Roomse gebouwen. Denk aan grote, zware, hoge, grijze stenen gebouwen, hoge poorten, gargouilles op de muren, kortom, een gezellige boel. Hier begint meteen de concurrentie strijd met ‘de andere kant’. Vanaf je beginspot kan je namelijk meteen doorlopen naar de beginplek van de hel aan de overkant van het water. Veel quests en questgebieden komen dan ook overeen. Gelukkig is hier geen PVP (Player vs. Player) toegestaan en vliegen er zogenaamde regulators rond om de fragiele wapenstilstand te bewaken. Zodra je een paar levels gestegen bent, kun je veilig de stad uit en hier zijn voldoende gebieden waar nog bepaald moet worden wie de baas is. Realm vs. Realm dus en in deze gebieden moet je ook je quests uitvoeren. Doodgaan kan je niet echt, dat ben je namelijk al, dus als je verslagen wordt, ‘respawn’ je ergens in de buurt.

Healer, Warrior, Mage
Aan de hemelse kant heb je de keuze uit Guardians, Crusaders en Diviners. De hel heeft equivalente tegenpolen. In andere spellen worden deze klassen ook wel Healers, Warriors en Mages genoemd. Het levellen en het ontwikkelen van je skills is in Faxion iets anders geregeld. Nieuwe skills kosten namelijk zowel skillpoints als goud. Met het opdoen van XP en stijgen in level, krijg je skill points. Goud verdien je gewoon door voldoende te meppen. Aangezien er best een hoop skills zijn en maar weinig skill points, moet je echt een keuze maken voor wat voor ontwikkeling je gaat. De skills kun je kiezen in een soort skilltree, maar deze is net wat anders van vorm.

Klik en fik
Het vechten is in Faxion op dit moment niet veel meer dan het aanklikken van een opponent en dan kiezen of mijn engeltje hem in de fik wil zetten of het leven uit hem wil zuigen. Dit gaat allemaal nu nog zo houterig dat ik daar eigenlijk nog weinig over kan zeggen, maar het ziet er niet naar uit dat er een innovatief knok/systeem geïmplementeerd gaat worden. Verder lijkt het er op dat het spel een free-for-all game gaat worden. Er zijn namelijk sommige zaken die je enkel kan doen voor truecoins. En iets in deze naam laat mij vermoeden dat truecoins geld gaan kosten.

Voorlopig oordeel
Het concept van Faxion vind ik erg leuk. De sfeer is goed en je merkt dat het spel met liefde wordt gemaakt. Maar helaas heb ik speltechnisch nog niets gevonden waarmee het zich onderscheid van andere MMO’s en als de ontwikkelaars daar niks aan veranderen, wordt dit vrees ik de zoveelste MMO-flop. We blijven het spel op de voet volgen en mocht het over een jaar totaal anders zijn, dan kom ik met alle liefde op mijn woorden terug.

Klik hier voor meer informatie over Faxion.

Onderaan de ladder
In 1987 kwam het eerste deel van deze serie uit, gewoon Test Drive geheten, en daarin stapte je in een snelle sportauto om daarin op tijd aan te komen op je bestemming zonder door de politie aangehouden te worden. 24 jaar later beginnen we in de tiende versie van deze franchise, Test Drive Unlimited 2, als een dromende parkeerhulp die wordt uitgedaagd om echt te racen in plaats van te dromen van een splinternieuwe Ferrari. Natuurlijk moet je onderaan de ladder beginnen, wonend in een caravan, en met een “bescheiden” auto moet je eerst je racevergunning halen. Er zijn vier vlakken waarop je jezelf in het spel kan ontwikkelen: competitie, ontdekken, verzamelen en sociaal.

Kopen, kopen, kopen!
Door het halen van de racevergunningen word je bekend gemaakt met de drie typen raceauto’s: A voor asfalt races in moderne snelheidmonsters, B voor offroad races in SUV’s en Jeeps en C voor de klassieke sportauto’s. Voor het kiezen van een auto hoef je bij dit spel geen gediplomeerd garagemedewerker te zijn. Je kunt de auto’s vergelijken op een paar eenvoudige eigenschappen en degene kiezen die je het meest aanspreekt, mits je er genoeg geld voor hebt. Je krijgt genoeg geld om je carrière van de grond te krijgen, maar geld uitgeven gaat net zo makkelijk. Als je de tweede racevergunning met bijbehorende auto hebt, moet je al gaan sparen voor een nieuw huis – want je garage is niet groot genoeg voor drie auto’s – en dat is niet makkelijk als je het ook kan uitgeven aan kleren, meubels, je auto laten opspuiten of zelfs plastische chirurgie. Ik moet wel zeggen dat het kledingaanbod uitermate politiek correct is.

Het nieuwe rijden
Test Drive Unlimited 2 gaat verder waar zijn voorganger is opgehouden en biedt je naast het verkennen van het eiland Oahu (Hawaii) ook de mogelijkheid om boetes op te lopen in Ibiza (Spanje). Tijdens het verkennen van het eiland ontdek je steeds meer winkels, autoleveranciers en nieuwe uitdagers. Gelukkig wordt niet van je verwacht alle wegen uit je hoofd te leren, want – zoals tegenwoordig heel normaal is – heb je een navigatiesysteem dat je altijd de juiste kant op leidt. Vrienden die bellen met opdrachten zijn zelfs zo aardig om GPS coördinaten door te geven. De vrijheid kan best ontspannend zijn, maar soms is het ook wel vervelend om weer tien minuten te moeten rijden om een nieuwe lokatie op te zoeken.

Geld moet racen
Hoewel de game heel veel ruimte biedt om te ontdekken en te verzamelen, zul je uiteindelijk toch je geld moeten verdienen met races. Er zijn een aantal type races waarvan de punt-naar-punt races of meerdere rondjes op een kort circuit rijden het grootste deel uitmaken, soms met verkeer en soms zonder verkeer op de weg. Toch zijn er ook races als Time Attack en Speed Trap, waarin je een bepaalde gemiddelde snelheid tijdens een rit moet halen, die de game voorzien van de nodige variatie. In het begin is het even sparen om genoeg geld bij elkaar te sprokkelen voor de volgende auto, maar naarmate je vordert, zal het steeds makkelijker worden om je garages te vullen met de laatste modellen.

Kort door de bocht
Het besturen van de auto’s zelf is redelijk kort door de bocht. Sturen gaat vrij eenvoudig en heeft geen hoge leercurve. Realistisch is het dus ook niet echt en dat zal een serieuze  racefanaat tegen kunnen staan. Het is in Test Drive Unlimited 2 nu wel mogelijk je auto te beschadigen, maar het heeft geen invloed op het rijgedrag van de auto. Daarnaast zal de schade vaak ook op magische wijze weer verdwijnen. Doe mij zo’n auto! Hoewel het rijgedrag van de auto’s niet realistisch is en het schadebeleid ongeloofwaardig, bieden de races en parcours zelf ruim voldoende uitdaging om het spel wel interessant te houden, zeker als je overal als eerste wil eindigen.

Met z’n allen
Ook het online gedeelte kan een belangrijk onderdeel zijn als je dat wil. Verspreid over het eiland zijn multiplayer uitdagingen te vinden waar je tegen anderen kan racen. Wil je niet meteen racen, dan zijn er ook ontmoetingsplekken voor sociale aangelegenheden. In dit deel is het ook veel makkelijker om een ‘guild’ te starten en leden te werven, mits iemand de moeite heeft genomen om een hoofdkwartier aan te schaffen. Er zijn zelfs een aantal co-op races aanwezig, hoewel deze mij niet zo bijzonder lijken. Het multiplayer aspect is volledig op online gericht. Het is niet mogelijk om samen op één console te spelen en je moet van profiel wisselen als iemand anders ook een eigen traject wil spelen. Dit vind ik erg jammer.

NEGS Oordeel
Aan het eind van de rit krijgt Test Drive Unlimited 2 van mij een Approved stempel. Het rijgemak geeft het spel een laagdrempelig karakter en z’n veelzijdigheid zal je vele uren kunnen vermaken. Ook al word je voornamelijk van A naar B gestuurd, zul je vaak toch nog even doorgaan om die ene auto te kunnen kopen of even om te rijden omdat je vermoedt dat er nog iets te ontdekken valt.

Website: www.testdriveunlimited2.com

Prijs: € 59,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

]]> http://www.negs.nl/2011/02/14/test-drive-unlimited-2-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/02/13/preview-rift/ http://www.negs.nl/2011/02/13/preview-rift/#comments Sun, 13 Feb 2011 10:32:02 +0000 Job Veldkamp http://www.negs.nl/?p=11789 Lees verder > ]]> Er zijn de afgelopen maanden zes beta events geweest waar NEGS de mogelijkheid heeft gekregen om Rift te testen, een nieuwe MMO van Ubisoft. Er zijn grote stappen gemaakt in de ontwikkeling van de game en de ontwikkelaars zijn ervan overtuigd dat de game nagenoeg bug-vrij op de markt gaat komen (wat natuurlijk niet gebeurd). 15 februari begint een open beta van een week, een kans voor iedereen om het spel te beleven voordat je er geld voor moet betalen, wat kan je verwachten?

Setting
Het decor voor deze MMORPG is niet de standaard fantasie wereld. Maar een futuristische fantasiewereld waar toevallig dezelfde wapens worden gebruikt aangevuld met wat technische snufjes. Er zijn twee facties, de Guardians en de Defiants. Ze mogen elkaar niet op historisch politiek-religieuze gronden en waar de Guardians het geloof bewaken en daar krachten uit halen zijn de Defiants atheïstisch en hebben zij zich technologisch sterk ontwikkeld. We beginnen in een verwoeste wereld waar de onderlinge oorlog van Guardians en Defiants ervoor heeft gezorgd dat  beide facties zo verzwakt zijn, dat de ‘death god Regulos’ kans zag invasies uit te voeren op onze planeet en hij is nu aan de winnende hand.

Lekker rommelig
Ondanks de invasie van Regulos blijft de onderlinge rivaliteit tussen de beide facties wel overeind, waardoor PVP sterk aanwezig is in de game. Echter moeten de revalen soms wel de krachten bundelen om een invasie van Regulos te stoppen wat spannende momenten oplevert. Al snel na de introductie van het spel is het duidelijk dat je deze keer niet de standaard wolven, orcs of ander tuig hoeft om te leggen, maar geestverschijningen, demonen, wandelende skeletten en meer van dat soort gezelligheid. De sfeer is goed en grafisch ziet het er allemaal strak uit; lekker rommelig en vol zonder dat het overzicht verloren gaat.

Terminator
Al snel kom je erachter dat de planeet hopeloos verloren is en word je als hoop voor de natie teruggestuurd in de tijd om daar de ellende van nu te voorkomen, volg je het nog? Natuurlijk is de andere factie op hetzelfde idee gekomen en zo begint het spel pas echt. Als ik nu nog meer probeer van het verhaal te vertellen, wordt het allemaal te ondoorzichtig, maar geloof me, het zit leuk in elkaar en de game heeft een sterk geschreven script. Je bevindt je in een wat groenere wereld dan waar je begon en probeert de opkomende invasie te stoppen. De poging tot een invasie gebeurt door het gebruik van een ‘Rift’ (vandaar de naam) en dat is wel heel gaaf.

Rifts, Riften, Riftsts
Invasies, oftwel Rifts verschijnen spontaan en onaangekondigd in het spel en kunnen praktisch overal gebeuren. In quest gebieden, RVR (Realm vs. Realm) gebieden, dorpen, het maakt niet uit. Opeens begint boven je de lucht te kolken en komt er een soort tyfoon met tentakels naar beneden die monsters begint te droppen. Je rent er op af, doet mee met de open groep die daar snel ontstaat en probeert samen in een aantal rondes de invasie te stoppen zodat de Rift weer weg gaat. Briljant! De Rifts zijn er ook nog in diverse soorten en maten, dus de tegenstanders wisselen voldoende. Soms komt er een grote invasie en krijgt iedereen in de regio een alarmsignaal en een quest om deze invasie te stoppen. Dan ren je met z’n tienen tegelijk naar het rampgebied om de boel op te lossen – best pittig en door de wisselende leiding best dynamisch – waarna iedereen weer vrolijk verder gaat met zijn quests. Naast de Rifts zijn er wel meer random events, zoals bandieten die een dorp plunderen, waar je net een quest wil inleveren, of handelaren die eenmalig langs komen rijden. Dit maakt het spel heel levendig.

Zielenpret
Wat ook erg leuk is aan Rift is het klassensysteem. Je begint met een basisvorm zoals warrior, cleric, rogue of mage. De meesten wel bekend, maar dan ga je specificeren. Je neemt maximaal drie zielen op die je een bepaalde skilltree geven. Bijvoorbeeld als mage kan ik mij puur offensief specialiseren in vuur, ijs en storm. Maar ik kan mijn zielen ook verdeeld inzetten op demonische krachten die tegenstanders verlammen, een huisdier nemen die de klappen opvangt en natuurkrachten inzetten waar mijn teamgenoten meer aan hebben. En in welke tree je dan je  skillpoints inzet, bepaalt dan de rest. Je moet dus keuzes maken en je kan niet alles. Hierdoor is een mage niet standaard een zwak figuur dat veel schade doet, maar kan het ook puur een teambooster of offensieve healer zijn. Het is zo minder helder wat je tegenstander of medestander in huis heeft en je kan meer iets opbouwen naar eigen smaak. En bevalt het niet of wil je het karakter anders ontwikkelen, dan kan je ook weer zielen omruilen. Verder heeft Rift alle elementen die een goede MMO behoort te hebben: guilds, uitgebreid crafting systeem, auctions, etc.

Voorlopig Oordeel
Het is heel vervelend natuurlijk, maar iedereen loopt Rift voortdurend te vergelijken met World of Warcraft. Op zich logisch, want dat is de marktleider in MMO’s. Op allerlei fora en in de chatgroepen wordt hier over gediscussieerd met de passie van voetbalfanaten. Je verdenkt er bijna Blizzard medewerkers van hieraan mee te doen en alleen maar negatieve meuk te spuiten, want vaak gaat het nergens over. Rift is een stabiel en goed spel en persoonlijk denk ik dat World of Warcraft hier een hoop klanten mee kan verliezen. Niet omdat Rift zozeer beter is, maar wel omdat veel mensen weer eens toe zijn aan iets nieuws. Om je eigen mening te vormen raad ik je in ieder geval aan om vanaf 15 februari deel te nemen aan de open beta. Al stop je er na die zes dagen mee, dan heb je in ieder geval gratis een hele gave ervaring opgedaan!

Op de website van Rift kun je jezelf opgeven voor de Open Beta. Klik hier.

MMORPG met drie Servers
Maestia is een MMORPG, oftewel een grote wereld waarin iedereen vrij rondloopt, opdrachten uitvoert en soms samen of met elkaar de strijd aangaat. Maestia is een zeer religieuze wereld vol goden en godinnen waar de twee speelbare partijen, de Guardians en de Temple Guards, weliswaar tegenstrijdige belangen hebben, maar elkaar niet naar het leven staan waardoor zij zo nu en dan samen kunnen werken. Een mooie gedachte, maar gelukkig kan je voor de sport wel andere spelers de hersens inslaan. Daarover later meer. De makers zijn van Duitse afkomst en op het moment zijn er maar drie servers beschikbaar, twee Duitse en één Europese, die eigenlijk een Nederlandstalig gevulde server is met hier en daar een verdwaalde andere Europeaan. De servers zijn op het moment laag in bezetting, dus je hebt nog niet echt last van elkaar. Zeker als je de eerste provincie door bent, wordt de schifting duidelijk dunner en de omgeving steeds leger.

Druk!
Het spel begint bij het maken van je karakter, dit gaat soepel en karakters zien er goed uit. Althans, de vrouwen dan. Mannen zijn wat androgyn, iets teveel ‘Nivea for men’ gehalte zeg maar en niet bepaald stoere krijgers. Je kan kiezen tussen een warrior, mage, ranger of cleric. Tot zover dus geen verassingen. Het spel ziet er grafisch goed uit voor een MMO. Je kan andere spelers en NPC’s niet heel ver weg zien en dat vertaalt zich naar een lage server-druk en daarmee een zeer soepel lopend spel. Het aangezicht is ronduit druk en is op geen enkel moment saai of überhaupt rustgevend. Tijdens de gevechten zijn er allerlei effectjes die schreeuwen om voorrang. En ook als je gewoon rondreist zijn er allerlei teksten die door het scherm heen donderen en je het gevoel geven dat er van alles gebeurt. Persoonlijk vind ik dit wel een leuk sfeertje, maar je moet er wel tegen kunnen.

Sla na 100 meter rechtsaf
In het reizen hebben de maker van Maestia een grote slag geslagen in vergelijking met andere MMO’s. Je hoeft niet een kwartier te reizen om in een achterhoekje van een woestijn zes gieren te slachten voor veren, om daarna weer helemaal terug te lopen om alles in te leveren. Het spel is relatief kleinschalig, waardoor soms rondom een heuvel drie verschillende monsters rondrennen en jij de juiste er tussenuit moet pikken. En geheid dat die anderen daarna aan de beurt zijn. En omdat de goden overal aanwezig zijn, hoef je enkel een gebedje uit te voeren om de quest in te leveren. Daarnaast krijg je vanaf level 10 – na twee uurtjes spelen –  al een ‘mount’ waardoor je overal lekker snel bent. En dan hoef je niet eens jezelf rond te sturen. Je kan gewoon op de landkaart aanklikken waar je heen wilt en je mount rent daar zelf lekker heen zonder gestoord te worden door monsters. Ideaal! Verder is er ook nog een navigatiefunctie, serieus.

Rijkelijk beloond
Je persoonlijke ontwikkeling lijkt aan het begin wat chaotisch, maar het went snel. Met elk level dat je stijgt, kan je skillpoints toewijzen aan je eigenschappen; hier zit weinig spanning in en ze zijn logisch voor het karakter dat je hebt gekozen. Daarnaast kun je op even levels nieuwe skills kopen die je gevechtsmogelijkheden verbreden en bestaande verder ontwikkelen. Maar daar stopt het niet. Er zijn ook nog Maestones, stenen met speciale eigenschappen die je zowel passief als actief kan inzetten. En bovendien is er vanaf level 25 een uitgebreid skilltree systeem dat doorloopt tot level 100, waardoor je een specialiteit ontwikkeld. En als bonus is er een ‘enlightment’ niveau dat je kan bereiken als je genoeg monsters achter elkaar dood, waardoor je ook nog een soort geestverschijning in kan roepen om je te helpen. Genoeg beloningen voor het levellen dus.

Samen bidden
Economisch is Maestia ook breed opgezet. Je verdient goud waarmee je je wapens kan repareren of nieuwe kan kopen op de auction (veiling). Bijzonder om te noemen, zijn de divinity points. Deze kun je verdienen als je ‘anders-gelovigen’ bestrijdt of als je voldoende bid bij de altaren. Dit laatste is makkelijk te realiseren. Je loopt naar een altaar toe, je laat je karakter bidden, je verlaat je computer, je komt negen uur later terug van je werk en je hebt punten verdiend! En inderdaad betekent dit dat je vaak groepen mensen ziet bidden waardoor de server een stuk voller lijkt dan dat er daadwerkelijk actieve spelers zijn. Toch geeft het wel een gezellig gevoel van samenhorigheid.

Niet voor PVP
Het PVP gedeelte beperkt zich enkel tot een arena waarvoor je je vanaf elke locatie op kunt geven als er een ronde wordt geopend voor jouw level. Meer voor de lol en de sport dan dat het een oorlog is. Dit is een hele basale vorm van PVP op basis van inschrijven en soms  betekent dit ook dat de ene groep veel groter is dan de andere. Voor PVP hoef je Maestia dus niet te spelen. Er is ook geen RVR, oftewel Realm vs. Realm, maar als ik de berichten op de site mag geloven, dan is deze wel in de maak.  Er is maar één wereld die gedeeld wordt en zelfs de quests zijn nagenoeg hetzelfde voor beide facties. Wel zo goedkoop natuurlijk, de game is niet voor niks gratis.

Voorspelbaar
Het quest-systeem is inhoudelijk redelijk standaard. Dood tien dit, verzamel tien dat, dat soort dingen. Daarnaast kun je als groep dungeons in op normal of expert difficulty. En dat is het eigenlijk wel. Ik raakte dan ook na een 40tal levels volkomen verveeld. Er verandert niks, het is nooit echt spannend, het is elke keer meer quests van hetzelfde, of vaker dezelfde quest. Nu is dit op zich een gevaar van elke MMO, maar hier zijn ze er zeker niet in geslaagd dit euvel te doorbreken. Er is geen strategie in het vechten, je kan niet echt ontwijken of echt voordeel halen uit samenwerking, behalve dan het overduidelijke: de warrior is de tank, de ranger staat er achter met de mage en daarachter staat weer de cleric die iedereen geneest. Het is allemaal wel ongelofelijk voorspelbaar.

Kiloknallerrrrrrrr!
Waar bij andere free-for-all MMO’s je vanaf het begin af aan dood wordt gegooid met wat je allemaal kan kopen, heb ik hier daadwerkelijk even moeten zoeken. En wat ik vond, was ook niet echt nuttig. Er zit niets tussen wat ik echt miste, maar anderen vertellen mij dat dit pas komt als je tegen de level 100 aanloopt. Het enige wat echt handig is, zijn meer plekken voor inventory bags. Verder zijn er ook wat scrolls voor meer xp, wapens en andere spullen die je eigenlijk niet nodig hebt om verder te komen. En het nare is dan ook nog dat de zaken die je koopt, maar beperkt houdbaar zijn, bijvoorbeeld 30 dagen. Not cool! Een andere irritatie is dat je soms zeldzame (paarse) items kan vinden of winnen en deze zijn dan ook meteen aan je verbonden. Zelfs als je de items niet kan gebruiken. Je kan ze niet verhandelen. Dit is gewoon dom. Ik hoop dat ze deze tekortkoming er in toekomstige updates uit-tweaken.

NEGS Oordeel
Voor wat je gratis allemaal krijgt, is Maestia helemaal top. Tenzij je heel ervaren bent in het genre en juist meer wilt dan het gewone. Als je het gevoel wil hebben dat het verhaal ergens heen gaat en dat je onderdeel bent van iets groots. Maar als je nieuw bent in het genre of gewoon gratis 100 uur spelplezier wil hebben, dan moet je Maestia gewoon downloaden en genieten. Voor de ervaren MMO’er die zichzelf heel serieus neemt: nee, dit is geen concurrentie voor WoW maar wel een leuke schnabbel voor tussendoor. Geniet ervan dat het gratis is, maar spendeer er dan verder ook geen cent aan! Als je er 50 euro voor zou moeten betalen zou ik het laten liggen, maar nu krijgt het een Dikke Approved stempel.

Website: maestia.bigpoint.com

Prijs: gratis

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2011/02/11/maestia-review/feed/ 1 http://www.negs.nl/2011/02/09/little-big-planet-2-review/ http://www.negs.nl/2011/02/09/little-big-planet-2-review/#comments Wed, 09 Feb 2011 20:53:38 +0000 Mike van Schijndel http://www.negs.nl/?p=11676 Lees verder > ]]> In 2007 bracht het Britse Media Molecule Little Big Planet uit – een kleurrijke en hilarische platformer met een onmiskenbaar sfeertje waarin je met maximaal vier spelers betoverend veelzijdige landschappen verkent op zoek naar verstopte voorwerpen, manische races en glinsterende ‘prize bubbles’. Alhoewel Little Big Planet door zijn onnauwkeurige besturing wellicht niet de boeken in zal gaan als de meest strakke platformgame aller tijden maakte met name de bij het spel geleverde toolkit diepe indruk op huis- tuin- en keukendevelopers die massaal aan de knutselen sloegen. Inmiddels zijn we vier jaar verder en ligt Little Big Planet 2 in de schappen. Fan van het eerste uur Mike liet twee weken lang zijn afwas staan en boekte een retourtje Craftworld om verslag te brengen.

Het beste in mijn PS3
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Little Big Planet 2 is zonder enige twijfel het beste wat ooit mijn Playstation 3 is binnengeschoven. Oke, misschien net niet zo goed als mijn innig gekoesterde verzameling The Wire DVD’s maar het komt verdomd dicht in de buurt. Het vrolijke knutselsfeertje wat zo kenmerkend aan Little Big Planet 1 was, is op alle fronten sterk verbeterd. Het verhaal is dynamischer en flitsender verpakt, de graphics scherper en speelser dan ooit tevoren en de toolkit is zo duizelingwekkend goed, dat ik er bijna zeker van ben dat het nog heel lang zal duren voordat deze game me gaat vervelen. Het Craftworld universum is een plek waar alles goed is onder de zon en miljoenen dromers samenkomen om hun grootste fantasieën en dagdromen met elkaar te delen. Althans, zo laat het zomerse introductiefilmpje (wederom kenmerkend ingesproken door Britse grapjas Stephen Fry) ons denken. En eerlijk gezegd kan ik me geen treffendere metafoor voorstellen: Craftworld is the place to be!

Join the Alliance!
Uiteraard is er ook dit keer een story mode. In de dertig bijgeleverde levels reizen we samen met Sackthing (Media Molecule heeft inmiddels door dat Little Big Planet niet alleen onder de jongetjes erg populair is) door een geteisterd Craftworld. Dit keer is het niet de Collector die uit is op ultieme vernietiging, maar wordt de wereld bedreigd door Negativitron – een interdimensionale stofzuiger met een onstilbare honger voor kleurrijke stickers, bizarre objecten en vrolijke texturen. Samen met een illuster groepje excentriekelingen genaamd The Alliance is het aan jou en je vier beste vrienden om de strijd aan te binden met Negativitron en zijn handlangers om zo Craftworld te redden.

Eén en al variatie
De reis door Craftworld voert je langs zes werelden die elk hun geheel eigen sfeer en thema hebben. Zo trek je in Victoria’s Laboratory door tuinen gevuld met kleurrijke cakejes, snoepfontijnen en schattige prieelen, en zwerf je in Da Vinci’s Hideout door stoffige bibliotheken en statige kathedralen. De veelzijdigheid van de zes werelden wordt niet alleen gekenmerkt door het visuele spektakel, maar bovenal door de veelzijdigheid van de gameplay. In The Factory of a Better Tomorrow gids je een legertje sackbots als lemmings door een op hol geslagen communistische fabriek terwijl je in Avalonia in een verbeten top down shooter de strijd aanbindt met vijandelijke ruimteschepen. Ooit als eencellig organisme van binnenuit de infectie in een psychotische professor bevochten door witte bloedcellen naar zijn ontstekingen af te vuren? In Eve’s Asylum is het de normaalste zaak van de wereld. Geen level is hetzelfde.

10 urige showcase
Alles bij elkaar raast de story mode in krap tien uur aan je voorbij maar die tien uren zijn dan ook wel gevuld met de meest veelzijdige verzameling levels die je ooit hebt gespeeld. Wat dat betreft fungeren deze levels dus eigenlijk ook vooral als showcase om de grote diversiteit van de toolkit te demonstreren, want alles wat de Media Molecule levels bevatten is – met enig geduld, inzicht en een sprankje talent – na te bouwen. Sterker nog, als Little Big Planet 2 iets is, is het wel een warme uitnodiging om zelf aan de slag te gaan om jouw eigen spel te maken. Het is wat Little Big Planet zo uniek maakt: werkelijk alles is mogelijk en je fantasie is de enige limiet!

Van alle markten thuis
Nadat mijn interesse tijdens de storymode gewekt was, ben ik gaan rondneuzen in de community levels en daar ben ik ontelbaar veel verschillende soorten games tegengekomen. Niets is onmogelijk om in elkaar te knutselen: point and click adventures, tower defense games, side scrolling shooters, retro arcade top down shooters, pinball games, first person shooters, puzzle games, roleplaying games, racing games. Ik vond spot-on remakes van klassiekers als Donkey Kong, de 8-bit Legend of Zelda, Pac Man, Peggle, Arkanoid en zelfs de Mona Lisa was te aanschouwen in Little Big Planet texturen, liefdevol nagebootst door een kunstzinnige creatieveling. Little Big Planet 2 blijkt tevens door zijn flexibele camera- en regiemogelijkheden ook een geliefd platform voor speelse filmmakers. Er was zoveel te zien en te doen, dat ik tijd tekort kwam, maar na een paar uur de community levels gespeeld te hebben kon ik niets anders dan diep onder de indruk zijn. Toegegeven: er zit ook een hoop rommel bij, maar Media Molecule selecteert ook elke week een aantal levels die zij een ‘seal of approval’ geven.

Makkelijker dan ooit
Met dit grote aanbod aan community levels hoef je je al geen moment te vervelen, maar de echte diehard gaat natuurlijk zelf aan de slag om levels te maken. En het is hier dat Little Big Planet 2 geheel tot zijn recht komt. Waar de toolkit in de eerste Little Big Planet nog redelijk primitief en ingewikkeld was, en een fikse investering aan tijd en een gedegen kennis van zaken vereiste, heeft Media Molecule er dit keer alles aan gedaan om het gereedschap dit keer zo makkelijk en toegankelijk mogelijk te maken. Daarin zijn ze geslaagd: met een paar klikken bouw je al ingewikkelde constructies. De ‘logic’ is mede door inspraak van Little Big Planet fans flink verbeterd en het is makkelijker dan ooit tevoren om cutscenes, mechanische objecten en prachtig ogende levels te maken.

Levelshoppen op internet
Ook het gebruik van de community levels is makkelijker dan ooit tevoren: er zijn nieuwe in-game search engines met een tal van filter- en zoek-opties die het erg eenvoudig maken om precies te vinden wat je zoekt. Daarnaast is er gelijktijdig met Little Big Planet 2 een nieuwe website gelanceerd: www.lbpme.com waar je in alle rust door het aanbod levels heen kunt neuzen op de spaarzame momenten die je niet achter de Playstation 3 gekluisterd zit. Zie je daar iets wat je aanspreekt? Met een simpele druk op de knop sluist de website het level door naar je console, die het level direct voor jou netjes in de wachtrij zet om gespeeld te worden wanneer je weer online bent op het Playstation Network. Geweldig!

Kniesoren?
Valt er dan niets aan te merken op Little Big Planet 2? Een kniesoor zou op kunnen merken dat de game eigenlijk niet zo’n fantastische platformgame is en misschien heeft hij gelijk: de jumps zijn nog steeds erg ‘floaty’ en ook het gebruik van de drie lagen zorgt regelmatig voor onsuccesvolle sprongen en verwarring. De storymode is kort en zou spelers die niet geïnteresseerd zijn in de community levels of het zelf knutselen, kunnen laten verlangen naar meer. Gezien de kwaliteit van de community levels doen die spelers zichzelf beslist tekort, als ze zich niet verdiepen in het geweldige aanbod dat met de dag groeit.

NEGS Oordeel
Media Molecule had als doelstelling om met de nieuwe incarnatie van Sackthings avonturen een ‘platform for games’ te maken in plaats van een ‘platform game’. Daarin zijn ze onmiskenbaar geslaagd: Little Big Planet 2 is een uitnodiging om deel te nemen aan een fantastische wereld vol eindeloze mogelijkheden. De game vormt, met al zijn vrijheid en ontwikkelopties, een nieuwe expressievorm die precies aansluit op wat jou als speler trekt in een spelletje. Actief of als participant: er is voor elk wat wils. Voor elke zichzelf respecterende Playstation-bezitter en gamefanaat is Little Big Planet 2 zonder enige twijfel verplichte kost. En zoiets wordt bij Negs vreugdevol bejubeld, gevierd en beloond met een driedubbeldikke Gold-stempel!

Website: www.littlebigplanet.com

Prijs: € 64,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 exclusief

]]> http://www.negs.nl/2011/02/09/little-big-planet-2-review/feed/ 0