Er was eens een familiedrama
In de goede oude tijd was Red Faction een openbaring. Had je een gebouw vol slechteriken waar je niet doorheen kwam, loop dan gewoon om het gebouw heen. Blaas een gat in de muur en val ze in de rug aan. Of je loopt naar de watertoren ernaast en hakt daar een poot om. De watertoren stort met luid geraas naar beneden en het complete gebouw wordt verwoest. Briljant toch? Deze vrijheid is een belangrijk onderscheidend vermogen ten opzichte van de vele andere shooters die we kennen en de reden dat ik altijd een zwak heb gehouden voor deze serie. Nu zijn we alweer bij het vierde deel beland.

De Red Faction serie gaat over de familie Mason die op Mars aan het werk is als mijnwerker. Elk deel is het een nieuwe generatie die de strijd aangaat tegen het kwaad, veelal de gierige mijnbazen. In deel 4 gaat de zoveelste kleinzoon Mason aan de slag met een nieuwe tegenstander. Een groep slechte extremisten luizen je er in en Mars wordt overspoeld door de oorspronkelijke bewoners: Monsters! En deze zijn erg bewegelijk, rennen rond over de plafonds, om palen heen, springen grote stukken om je aan te vallen en ze zijn er in vele soorten en maten. Prima kanonnenvoer!

Aantrekkingskracht
De ongeveer 10 uur durende single player is deze keer een lineair verhaal. Dat betekent dus de gebaande weg volgen. Er zijn ook heerlijke nieuwe wapens ontwikkeld om mee te werken, een grote stap vooruit wat mij betreft. Mijn favoriet is de magneet. Je schiet een magneet op bijvoorbeeld een gebouw en de andere helft van de magneet aan de andere kant van de ruimte. De magneten zoeken elkaar vervolgens op. Alles wat aan de magneet zit vliegt door het veld, kapot beukend wat in de weg zit met hopelijk een handvol tegenstanders ertussen.

Zeker de eerste helft van het spel gebruik je nauwelijks andere wapens dan de hierboven genoemde magneten. Wat is de lol van een shotgun als je een compleet dak op iemand kan laten storten? Ook nieuw is dat je dingen kan repareren. Erg fijn als je per ongeluk een brug kapot hebt geschoten waar je nog overheen moet lopen. De physics zijn behoorlijk arcade, dus heel erg is het niet als je zelf een muur op je hoofd krijgt die tegenstanders zou vermorzelen. Hier hadden ze van mij iets meer realisme in mogen bouwen. Dat had het spel een stuk spannender gemaakt.

Passie voor slopen verplicht
Om van Red Faction Armageddon te genieten, moet je slopen wel heel leuk vinden. Het spel zelf is niet al te moeilijk en je hebt de ruimte om zo creatief mogelijk je tegenstanders te vermorzelen. Levels waar je weinig kan slopen zijn dan ook snel saai. Daarnaast kan je overal waardevolle tonnetjes vinden waarmee je belangrijke upgrades kan ontwikkelen. Het is dus best belangrijk om goed rond te kijken en praktisch alles te slopen wat je tegenkomt.

Mocht je nooit een Red Faction game hebben gespeeld, dan is het wellicht handig om eerst het vorige deel te spelen, Red Faction: Guerilla. Deze is lekker goedkoop en dan ontdek je snel of je het concept wat vindt. Grafisch loopt de vorige game natuurlijk wel achter. Directx 9 is zó 2009.

Regenboog ruftende pony
Het verhaal verloopt goed en afwisselend met voldoende cutscenes en missies met diverse wagens. Het is een oppervlakkig behangetje zonder diepgang, maar ze weten er de sleur er meestal mee te doorbreken. Ook mag je regelmatig in marswagens rijden of een mechwarrior pakje aantrekken, een welkome afwisseling. Mocht je de single player uitgespeeld hebben, dan kan je een ‘New game+’ starten met meer wapens om vrij te spelen en nieuwe mogelijkheden. Dit komt de herspeelbaarheid zeker ten goede en vind ik een erg mooie aanvulling. Persoonlijk heb ik het niet zo op alle bonuswapens, maar als je altijd al een regenboog ruftende my little pony als moordwapen had willen hebben, dan is dit je kans.

Hoewel het verhaal afwisselend genoeg is, is het spel niet echt spannend. Voortdurend wordt er geroepen dat je haast moet maken om de boel te redden. Maar je kan gerust de andere kant op lopen en de wereld op je gemak verkennen. Dit geeft op zich wel een heel relaxed gevoel, maar je mist wel de rush die je van andere spellen kent. Grafisch is de game overigens best aardig, maar ondanks de Directx 10 en 11 ondersteuning is het toch niet echt adembenemend geworden. Wel is het spel nagenoeg bugvrij en heb ik de game niet kunnen laten vastlopen. Mijn complimenten!

Bonus-games
Red Faction Armageddon kent ook nog bonusspellen die zeker de moeite waard zijn. Solo kan je destructiespellen doen. Hierin moet je binnen een vastgestelde tijd zoveel mogelijk gebouwen slopen om punten te scoren. Heerlijk! Een andere spelmodus is ‘infestation’. Dit is een soort survival modus die je solo zowel als met (onbekende) vrienden kan spelen. Hierbij zit je in een klein gebouw en krijg je golven monsters over je heen. Ook kan je missies uitvoeren zoals het beschermen van een gebouw tegen golven monsters en zeker in latere levels wordt dit moeilijk genoeg om te moeten samenwerken. Dit soort bonusspellen zijn, zover ik weet, uniek in het shooter genre en ze zijn goed gelukt.

NEGS Oordeel
Ik geniet er van het betere sloopwerk, dus voor mij is Red Faction: Armageddon een must. Het spel speelt relaxed, het verhaal is afwisselend genoeg om het leuk te houden, maar het is wel veel van hetzelfde. De herspeelbaarheid is groot en het ziet er allemaal goed uit. Echt spannend is het helaas niet en de psyhics zijn niet heel realistisch. Daarom scoort de game net geen goud. Maar het is wel een lekkere snack en een fijne afwisseling binnen het genre. Approved!

Website: www.redfaction.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Welkom in de jaren 40!
L.A. Noire speelt zich af na de tweede wereldoorlog. Agent en oorlogsveteraan Cole Phelps komt als groentje bij de politie werken in de hoop de straten van Los Angeles weer veiliger te maken. Je volgt zijn carrière aan de hand van allerlei misdaden die opgelost dienen te worden. Phelps begint als straatagent, maar zal zich uiteindelijk omhoogwerken tot rechercheur.

Rockstar houdt ervan alles zo authentiek mogelijk uit te werken en ook bij L.A. Noire is dit het geval. De auto’s, mode, muziek en de bezienswaardigheden van L.A. zijn allemaal verwerkt in deze game. De puristen onder ons moeten wel weten dat L.A. niet exact is nagebouwd. Dit bleek namelijk te onhandig te zijn voor spectaculaire achtervolgingsscènes. Wel weer authentiek zijn de moorden waarop deze game gebaseerd zijn. Een luguber detail, maar de Black Dahlia moord speelt een grote rol in deze game. Alle zaken in deze game zijn overigens fictief.

Open wereld met sturing
Natuurlijk is L.A. Noire weer een open wereld game, ook wel free roaming game genoemd, maar in L.A. Noire word je wel iets meer gestuurd dan in andere open wereld games. Op zich ben je vrij om te gaan en staan waar je wilt, maar als je een zaak wil oplossen, dan zul je toch plichtmatig je clues en locaties moeten afwerken, en in de volgorde daarvan zit weinig variatie.

L.A. Noire is sowieso anders dan zijn open wereld collega’s, want hoewel de game alle elementen bevat van free roaming: autorijden, rondrennen, auto’s vorderen, knokken en schieten; staat het adventure element centraal in L.A. Noire. De game is opgedeeld in flink wat (moord)zaken en elke zaak is een episode waarin het mysterie opgelost moet worden.

Truth or Dare
Bij moordzaken moeten natuurlijk talloze mensen ondervraagd worden en daar zit het meest vernieuwende en de grootste uitdaging van L.A. Noire. Iedereen heeft namelijk wel wat te verbergen en zal dus zelden de hele waarheid vertellen. In de dialogen ondervraag je mensen met behulp van de clous die je vindt en de standaardvragen die een goed agent natuurlijk altijd stelt zoals ‘wanneer heb je het slachtoffer voor het laatst gezien?’.

Wanneer de ondervraagden antwoorden, is het aan jou om te bepalen of zij de waarheid vertellen of dat ze iets achterhouden. Je hebt 3 keuzes: Truth, Doubt en Lie. Bij Truth ga je er van uit dat de waarheid gesproken wordt en zal Phelps op een nette manier doorvragen. Bij ‘Doubt’ slaat Phelps een andere toon aan die dwingender en intimiderend overkomt. Bij ‘Lie’ ga je er vanuit dat er keihard gelogen wordt en dat de ondervraagde direct iets met de moord te maken heeft. Als je hier voor kiest, zul je wel bewijs moeten aanleveren om je beschuldiging hard te maken.

Gezichten lezen
Of mensen liegen of niet, is vaak van een gezicht af te lezen. Tenminste, als je veel mensenkennis hebt. Phelps wordt geacht dit te hebben, dus het is aan jou om de gezichten van de ondervraagden af te lezen en aan de hand daarvan samen met verzameld bewijs en clous te concluderen of iemand de waarheid spreekt of niet. Speciaal hiervoor zijn alle gezichten van de acteurs die de personages spelen, gefilmd met 32 camera’s. Dit zorgt voor zeer natuurlijke gezichtsbewegingen waarbij zelfs de kleinste zenuwtrekjes getoond worden. Geniaal gedaan!

Bepalen of iemand de waarheid spreekt is overigens wel bijzonder lastig. Zelfs met je clous en bewijzen in de hand. Als iemand je strak aankijkt en een beetje opgewonden reageert, ben je geneigd deze persoon te geloven, maar de game kent een aantal glasharde leugenaars! Daarbij maakt de game gebruik van een autosave feature en kun je niet een paar stappen terug inladen. Je kan alleen maar doorgaan waar je gebleven bent. Dit betekent dat de keuze die je maakt bindend is. Dat voert de spanning op en maakt de game uitdagender.

Hints en directe feedback
L.A. Noire heeft een subtiel hintsysteem, wat je inspecteurswerk vergemakkelijkt. Zo hoor je subtiele achtergrondmuziek (natuurlijk in jaren 40 stijl) wanneer er nog clues op de plaats delict aanwezig zijn en gaat je gamepad trillen als je in de buurt van een clue bent die nader bestudeerd kan worden. Deze hints kun je overigens uitzetten wat de game nog uitdagender en misschien wel geloofwaardiger maakt, maar in de praktijk komt het dan neer op dat je overal wezenloos op de knop blijft drukken in de hoop een clou te vinden.

Wat je helaas niet uit kan zetten, is de directe feedback die gegeven wordt als je een keuze maakt in een dialoog. Per direct weet je of je keuze goed of fout is. Dat hoor je aan de muziek die gespeeld wordt en omdat Phelps een vinkje of een kruisje achter de vraag zet. Dit vind ik een beetje jammer. Als je een keuze maakt als inspecteur, dan ga je er vanuit dat dit de juiste keuze is. Als je er voor kiest iemand te geloven, dan weet je niet direct daarna of dat slim was. Het foute antwoord haalt je uit die waan plus dat het je demotiveert. Helemaal omdat je weet dat je de boel niet terug kan draaien. Deze feedback had wat mij betreft op het eind van de case pas gegeven moeten worden.

Intuïtie en ervaring
Phelps doet gaande weg ervaring op wanneer hij mensen ondervraagt en kleine zaken oplost die zich tijdens de grote zaken voordoen. Denk hierbij aan een overval of een uit de hand gelopen burenruzie. Deze zaken worden gemeld over de politieradio en je kan ze, als je wilt, negeren. Echter kan het geen kwaad ze op te lossen, want ze leveren mooi extra XP op. En met deze XP stijgt Phelps weer in rank.

Stijgen in rank maakt Phelps overigens niet beter in schieten, rijden of vechten. Elke rank is gekoppeld aan een beloning en de belangrijkste beloning is een intuïtiepunt. Hiermee kun je verschillende dingen doen. Zo kun je alle clous op een locatie laten tonen of kun je intuïtie gebruiken in dialogen. Hierbij heb je 2 opties: een fout antwoord weg laten strepen of ‘het aan de community vragen’. Dit laatste is handiger dan je denkt. Als je hiervoor kiest zie je namelijk hoeveel procent voor welk antwoord gekozen heeft. Daarnaast krijg je de hint hoeveel mensen het antwoord goed hadden na het gebruik van intuïtie. Als dit getal hoog is, dan weet je dat je het beter aan de community kan vragen. Op deze manier voegt online gamen zeker iets toe aan de speelervaring.

Gevaar op de weg
Zoals gezegd kun je ook autorijden in L.A. Noire en dit gaat net zoals al die andere open wereld games: beroerd. Phelps is, als ik hem bestuur, een gevaar op de weg. Zelfs als ik netjes probeer te rijden, bots ik alsnog wel tegen iets of iemand aan. Laat staan als je een crimineel moet achtervolgen. De game kent diverse achtervolgingsscènes en die vallen om den drommel niet mee om tot een goed einde te brengen. Dit komt ook een beetje omdat de wereld eigenlijk niet zo heel erg goed reageert op de botsingen met je auto. Zo kunnen kleine uitsteeksels, waar L.A. vol mee zit, je auto abrupt tot een halt brengen en kunnen lantaarnpalen gemakkelijk omver gereden worden, maar een lullig hekje niet.

Gelukkig zijn de auto’s waar je in rijdt zeer sterk gebouwd en kunnen ze flink wat klappen hebben. Echter kun je ook je partner laten rijden, waardoor je snel skipt naar de volgende locatie om daar weer het betere rechercheurswerk op te pakken. Echter bij de achtervolgingsscènes zul je toch zelf achter het stuur moeten kruipen. Daarnaast loop je wel alle extra kleine zaken mis, als je continue je partner laat rijden.

Actiescènes
Behalve autorijden moet er zo nu en dan ook iemand te voet achtervolgd worden, moet er geknokt worden en zijn er vuurgevechten. Deze spelen prima. Met name de knokpartijen en vuurgevechten zijn goed uitgevoerd waarbij ook dekking gezocht kan worden. De achtervolgingen te voet kunnen zeer spectaculair zijn. Phelps springt over kleine obstakels, duwt waarnodig mensen omver en kan verdachten – wanneer de game dat toelaat – tackelen of tot staan brengen met een waarschuwingsschot.

De achtervolgingen te voet hebben alleen wel een klein beetje last van hetzelfde euvel als het autorijden. De wereld lijkt niet altijd berekend te zijn op de escapades van Phelps en soms weigert hij over een hekje te springen of klimt hij onbedoeld op een ladder waar hij net vanaf gegleden is. Heel storend is dit overigens niet, maar het is wel jammer. Mocht je echt niet door een actiescène heenkomen, dan krijg je zelfs de mogelijkheid deze over te slaan. Zeer attent, maar gelukkig heb ik zelf deze optie nog niet nodig gehad.

Oog voor detail
Phelps moet natuulijk oog voor detail hebben, maar het is fantastisch om te zien hoeveel oog voor detail de makers van deze game hebben gehad. Grafisch is de game sowieso top, maar het zijn vooral de kleine dingen die dit geheel heel bijzonder maken. Zo loopt Phelps niet dwars door een lijk heen, maar stap hij er voorzichtig en netjes overheen. En als Phelps een bril nader bekijkt (waarbij je Phelps handen zelf moet draaien) dan zie je de wereld vervormen door het glas van de bril. En als Phelps door een plas bloed loopt, krijgt hij (terecht) op zijn donder van de lijkschouwer.

DLC deals
Uiteraard is L.A. Noire voorzien van de nodige DLC. Deze is op zich niet noodzakelijk, want de game is al uitgebreid genoeg van zichzelf, maar het is wel leuk dat er momenteel alweer 2 extra cases te verkrijgen zijn waar Phelps zijn tanden in kan zetten. Deze cases kosten 4 euro per stuk. Daarnaast zijn er nog extra wapens en pakken te verdienen die weer kleine voordelen geven. Dat laastst is niet heel boeiend als je het mij vraagt.

Wel boeiend is de Rockstar-pass voor L.A. Noire. Deze kost € 8,99 (in de PSN store) en geeft je recht op alle DLC die bij de lancering is uitgebracht plus nog 2 extra cases die binnenkort uitkomen. Reken je even mee? Dat is 4 cases en wat extra meuk voor 9 euro. Veel goedkoper dan elke case los kopen dus.

NEGS Oordeel
Het is een lange review geworden, maar over L.A. Noire valt dan ook heel veel te vertellen. Deze game is echt een topper en een aanrader voor iedereen die houdt van mysteries uitzoeken. Ook free roaming liefhebbers zullen, ondanks de duidelijke sturing, aan hun trekken komen in deze game.

De sfeer is top, de graphics zijn top en de gameplay is op wat kleine oneffenheden na grandioos. Daarnaast is het ook mogelijk om voltooide cases weer opnieuw te spelen voor een betere score (waarbij je ook 5 extra intuïtiepunten krijgt) en dat is ook echt leuk om te doen. De game is door zijn episode opbouw in eigen tempo te spelen en biedt een goede replay-waarde. L.A. Noire is pure kunst en een dikke Gold-stempel waard!

Website: www.rockstargames.com/lanoire

Prijs: € 59,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: PS3 en Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3

Detective spelen
L.A. Noire speelt zich af eind jaren 40, 1947 om precies te zijn. De plaats moge duidelijk zijn: Los Angeles. In deze periode was de Tweede Wereld Oorlog net een paar jaar voorbij en vele soldaten moesten thuis weer het normale leven oppakken. Dat valt voor sommigen totaal niet mee, met alle gevolgen van dien. Criminaliteit stijgt en het aantal gruwelijke moorden neemt hand over hand toe. De held van het verhaal, detective Cole Phelps, is ook een veteraan, maar hij staat aan de goede kant van de wet.

Phelps begint als een gewone straatagent compleet met pak en pet, maar groeit al snel uit tot een echte detective waarbij hij diverse gruwelijke moorden moet oplossen. Het zijn grimmige tijden en moord en doodslag is aan de orde van de dag. De game bevat meerdere zaken waardoor de game in episoden te spelen is.

Geïnspireerd door de werkelijkheid
De zaken die in L.A. Noire voorkomen zijn geïnspireerd door echt bestaande moordzaken eind jaren 40. Take 2 heeft mij een boekwerk laten zien met allerlei krantenmateriaal en foto’s uit die tijd. Privacy kende men toen nog niet en de meest gruwelijke taferelen werden in vol ornaat ongecensureerd in de krant gezet.

Deze foto’s hebben gediend als inspiratiebron voor Rockstar om de game zo authentiek mogelijk te maken. Foto’s die daarin opvallen zijn foto’s uit de Black Dahlia zaak. Deze gruwelijke echt gebeurde moord, waarbij een vrouw in twee stukken gevonden werd, heeft een belangrijke rol gespeeld bij het bedenken van het verhaal van L.A. Noire.

Open wereld adventure
Het open wereld genre is Rockstar op het lijf geschreven en het is dan ook niet raar dat L.A. Noire in datzelfde genre valt. Echter speelt deze game wel veel meer als een adventure waarbij goed rondgekeken moet worden en zaken onderzocht moeten worden. Je zou het dus een Open Wereld Adventure kunnen noemen.

Uiteraard kun je ook rondrijden in heel Los Angeles, die weliswaar niet helemaal precies is nagebouwd, maar wel de bekende ‘landmarks’ van de stad bevat. Auto’s zijn deze keer niet te stelen, je bent immers agent, maar je kan ze wel confisceren. Ook leuk! Tof is trouwens ook dat je niet zelf de auto hoeft te rijden. Je werkt vaak samen met een partner en je kan hem dus ook laten rijden. Een ander leuk detail is dat je geen navigatiesysteem hebt zoals in Grand Theft Auto. In plaats daarvan kan je partner je met een druk op de knop vertellen waar je heen moet.

Liegen, twijfelen of waarheid
Als detective zul je heel veel mensen moeten ondervragen om achter de waarheid te komen. Deze dialogen bestuur je niet zelf. In plaats daarvan wordt op bepaalde momenten aan je gevraagd of je de ondervraagde gelooft, of je twijfelt, of dat je denkt dat hij of zij liegt. Deze keuzes hebben invloed op de toon die Phelps aanslaat. Zo is hij vriendelijk als je voor ‘Truth’ kiest, maar wordt hij een stuk opdringeriger wanneer je ‘Doubt’ kiest. ‘Lie’ is duidelijk, maar als je iemand daarvan beschuldigd, zul je met bewijs op de proppen moeten komen. De verkeerde keuze kan leiden tot het mislopen van hints. Gelukkig leiden vele wegen naar Rome en ben je niet van één correct pad afhankelijk.

Door goed detectivewerk te leveren, zoals de juiste dialoogkeuzes maken of bepaalde objecten goed bestuderen en bewijs te verzamelen, doet Phelps xp op. Met deze xp kan hij zich niet ontwikkelen zoals je dat in een RPG goed, maar hiermee krijgt hij wel intuïtiepunten. Dit zijn als het ware jokers die ingezet kunnen worden wanneer je moet kiezen of je iemand gelooft of niet. Het gebruik van zo’n punt streept een foute mogelijkheid van de drie bovengenoemde keuzes weg.

Gezichten lezen
Omdat je moet bepalen of iemand de waarheid spreekt of niet, is het belangrijk dat je het gezicht kan aflezen van de ondervraagde. Hieruit kun je ongeveer opmaken of iemand te vertrouwen is. Omdat gezichten vrij complex zijn, heeft Rockstar een nieuwe techniek toegepast genaamd MotionScan. Hierbij wordt elk aspect van het gezicht gefilmd. Hiervoor zijn 32 camera’s gebruikt die rondom een persoon zitten. Deze camera’s registreren de meest subtiele zenuwtrekken en andere bewegingen waaruit je emoties kan opmaken.

De acteurs, die voor de game zijn gebruikt, hebben hier een flinke kluif aan gehad aangezien ze scènes twee keer moesten spelen. De eerste keer gewoon als persoon met allerlei sensoren op het lichaam, en de tweede keer met de 32 camera’s  op de snufferd gericht waarbij elke uitgesproken zin puur met het gezicht uitgesproken moet worden zonder dat daarbij de handen gebruikt worden. Dat is best pittig! Het resultaat mag er zijn. Bekijk maar eens onderstaand filmpje.

Voorlopig Oordeel
L.A. Noire belooft een hele gave, maar ook spannende titel te worden waarbij vele mysterieuze moordzaken opgelost moeten worden. De sfeer is heel goed, de graphics zijn veelbelovend en de emoties op de gezichten zijn adembenemend. Is het al 20 mei?

Er zijn verschillende constanten in het leven: de clichés de dood en belastingen, de held die het meisje krijgt in films en seks in de Nederlandse literatuur. Op gamegebied komt daar nog bij een jongetje van lage komaf die prinses Zelda redt, Mario die sterren verzamelt en Kazuma Kiryu die kont schopt in Kamurocho, het red-light district van Tokio. Maar daar komt in Yakuza 4 toch meer bij kijken.

Gemengde gevoelens
De Japanse game industrie heeft enkele legendarische spellenseries opgeleverd, die jaar in jaar uit precies dezelfde gameplay en productiewaarden voeren. In meer of mindere mate kun je spelelementen uit Mario- en Zelda-games herleiden tot de eerste delen uit die series en zeker in Pokémon begin je elk nieuw deeltje met een mengeling van nostalgie en déjà vu. En dan hebben we het nog niet eens over de standaard elementen die een spel tot een JRPG (Japanse RPG) maken.

Aan de ene kant zorgen die standaard elementen ervoor dat je precies weet wat je van een game kunt verwachten aan spelplezier en uitdaging. Aan de andere kant bekruipt je een gevoel van verveling en ‘ik-heb-dit-allemaal-al-eerder-gezien’. Wat Yakuza 4 betreft begon ik het spel dan ook met gemengde gevoelens: de stad Kamurocho ziet er precies zo uit als in Yakuza 3 en je kunt er alles beleven wat je er in dat vorige deel ook kon vinden. Maar in Yakuza 4 begin je niet als de welbekende held Kazuma Kiryu. En dat maakt dat al het oude, toch opeens als nieuw aanvoelt.

Kwik, Kwek en Kwak
Yakuza 4 kent enkele elementen wat dit deel leuker maakt dan het vorige. De voornaamste verandering zijn de vier hoofdrolspelers die je afwisselend door het – wederom enorme – verhaal loodst. Het eerste deel begint met Shun Akiyama, een doorleefde ex-bankier en ex-dakloze, die zijn fortuin heeft weten te maken en nu geld uitleent aan iedereen die het nodig heeft. Zonder rente en met slechts één voorwaarde: voer een opdracht uit om te laten zien dat je zijn hulp waardig bent. Shun is een charmante, mysterieuze einzelgänger en weet je meteen aan hem te binden als personage. Al snel komt er een femme fatale in beeld, wat het spel een film noir element geeft. Haar verhaal leidt je in enkele hoofdstukken naar het tweede deel en het tweede personage.

Een flashback brengt ons 25 jaar terug in de tijd en we zien hoe Taiga Saejima, het tweede speelbare personage, als seriemoordenaar in de gevangenis belandt. Terug in de huidige tijd bevind je je als Taiga in een geheime gevangenis voor Yakuza en je moet ontsnappen. Yakuza 4 krijgt dan ineens The Shawshank Redemption-elementen. Als ook Taiga een gedeelte van de waarheid in Kamurocho boven tafel heeft gekregen, maken we in het derde deel kennis met het derde nieuwe personage: Masayoshi Tanimura, een jonge, semi-corrupte politiedetective, die ook zo zijn eigen redenen heeft om bij het misdaadmysterie betrokken te raken. En uiteraard is er dan Kazuma Kiryu, die zich op een gegeven moment met de zaak moet gaan bemoeien.

Tragische helden
In de talloze filmische cutscènes van het spel valt op hoe het acteerwerk van de verschillende personages bijdraagt aan hun karakters. Stuk voor stuk weten ze zich voor je te winnen door hun mengelmoes van charme, tragiek en nobele inborst. Yakuza 4 weet als maffia-thriller volledig te overtuigen, waarbij je niet kunt wachten om te zien hoe het verhaal zich verder zal ontvouwen. Echter moet je wel – net als in het vorige deel – flink wat submissies volgen en uitvoeren, om je personages te ontwikkelen en sterker te maken. Yakuza 4 blijft namelijk in de basis een beat-‘em up, met flink wat pittige eindbazen die je zonder de juiste upgrades en technieken niet de baas kunt.

Je zult dus flink wat speeluren maken in elk hoofdstuk, waarbij je je weer dagenlang in Kamurocho kunt verliezen, zonder de hoofdverhaallijn vooruit te stuwen. Was de stad in Yakuza 3 al groot, in dit deel hebben de ontwikkelaars nog enkele lagen aan de stad toegevoegd. Zo kun je niet alleen de daken gebruiken om naar verschillende locaties in de stad te gaan, ook onder de stad bevind zich een reusachtige parkeergarage en een geheim rioolgebied, waar je kunt rondzwerven. Niet elk gebied is voor elk personage toegankelijk, wat ook voor de nodige afwisseling in de hoofdstukken zorgt.

Hoe sla ik je vandaag op je bek?
In Yakuza 4 draait het naar goed gebruik om knokken en elk personage heeft zijn eigen vechtstijl. Dit voegt niet alleen iets toe aan de afwisseling in het spel, maar ook aan het karakter van het betreffende personage. Zo is Shun een slimme straatvechter met snelle bewegingen en is Taiga een gespierde krachtpatser, die met bruut geweld zich van zijn tegenstanders ontdoet. Ook Masayoshi is rap in de benen, maar gebruikt allerlei vechttechnieken als worpen en ontwijkende manoeuvres om zijn vijanden tegen de grond te werken en op het verkeerde been te zetten. Als je dan uiteindelijk bij de vertrouwde vechtstijl van Kazuma uitkomt, heb je al veel verschillende technieken in de vingers.

In principe gebruik je steeds dezelfde knoppencombinaties om technieken in gang te zetten, maar elk personage speelt echt anders. Misschien is het een nadeel dat als je net lekker in de technieken van een  bepaald personage zit, je switcht naar een ander en alles weer opnieuw moet leren, maar dat went snel. Eigenlijk is het vooral Taiga die de meeste uitdaging biedt, aangezien je met hem niet zo snel kunt bewegen. Met hem zul je dus goed moeten verdedigen, klappen incasseren en vervolgens vernietigend terugslaan. Bij elk personage ontwikkel je al snel je favoriete technieken, wat het spel elk hoofdstuk fris houdt.

Bal- en borst gevoel
Naast de drie nieuwe hoofdpersonen zijn er ook andere vernieuwingen in Yakuza 4. Naast de al eerder genoemde nieuwe gebieden in Kamurocho zijn er verschillende nieuwe minigames. Zo kun je in dit deel massagesalons bezoeken en gebruik maken van saunafaciliteiten, waar je naast het nemen van een warm bad ook kunt tafeltennissen. Bij deze twee elementen komt ineens de Japanse soft-erotica fascinatie om de hoek kijken. In de massagesalons moet je je emoties onder controle houden om tot een happy end te komen en in de sauna kun je tegen een knappe dame in ochtendjas tafeltennissen. Hierbij kun je zowel de bal als haar boezem scherp in het oog houden en stuiteren beide alsof het een lieve lust is.

Dan zijn er nog de gastvrouwen in de clubs, die je kunt versieren en in het geval van Shun zelfs opleiden! Zoek een knappe vrouw op straat, vraag haar om gastvrouw te worden en vervolgens mag je haar aankleden, opmaken en de technieken van het flirten bijbrengen. In de hoofdstukken met Taiga doe je iets soortgelijks, maar dan in een dojo. Daar train je jonge vechters om deel te nemen aan toernooien. Als je Masayoshi speelt, ga je de straat op om bij te klussen als buurtwacht en maak je de straten veilig. Dit is allemaal natuurlijk optioneel, maar samen met het poolen, darten, golfen, pokeren, mahjongen, bowlen, softballen, vissen, kooivechten en meer kun je wederom in de wereld van Yakuza blijven spelen tot je erbij neervalt.

NEGS oordeel
Op het eerste gezicht is Yakuza 4 hetzelfde als Yakuza 3. Alle elementen uit dat deel zitten in het nieuwe deel, zij het iets getweaket en flink aangevuld. De belangrijkste verandering zit hem echter in de drie nieuwe personages en hun verschillende karakters en vechttechnieken. Deze afwisseling, gecombineerd met het spannende verhaal,  maken dit vierde deel onderhoudender dan zijn voorganger en levert het spel een Approved-stempel op.

Yakuza 4 is op bepaalde gebieden nog steeds een rechtlijnige old school beat-em up, maar weet meeslepend en uitdagend te blijven. Wel met een vleugje typisch Japanse humor en eigenaardigheden waar je tegen moet kunnen, maar voor het grootste deel spannend, hard en gaaf.

Website: www.sega.com/yakuza

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 exclusief

]]> http://www.negs.nl/2011/04/03/yakuza-4-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/03/23/starpoint-gemini-review/ http://www.negs.nl/2011/03/23/starpoint-gemini-review/#comments Wed, 23 Mar 2011 18:04:34 +0000 Danny Wels http://www.negs.nl/?p=12621 Lees verder > ]]> Na bijna twintig jaar vast gezeten te hebben in de ‘Stasis Rift anomalie’ kom je weer terug in de werkelijkheid. Helaas alleen maar om te ontdekken dat je thuiswereld Gemini compleet veranderd is. Tijd om een nieuw leven als ruimte-avonturier te beginnen.

De wormhole, die diende als in- en uitgang voor het Gemini-stelsel, is gesloten. De isolatie en het ontstaan van ontelbare anomalieën heeft als gevolg dat de technologie onvoorzienbare ontwikkelingen is ondergaan. Politieke intriges, hebzucht en de hunkering naar macht hebben het lot voor Gemini geschapen en het is (bijna) tijd voor verandering.

Voor het eerst
Starpoint Gemini is het eerste spel van de onafhankelijke ontwikkelaar Little Green Men.  Zij zijn gevestigd in voormalig Joegoslavië. Het spel is 15 december uitgegeven in het oosten van de wereld en in april dit jaar wordt het uitgebracht in Europa door de Iceberg Interactive.

Staroint Gemini leent veel gameplay elementen uit de Freelancer en Starfleet Academy spellen wat het een tactische space-sim maakt met een flinke portie RPG elementen toegevoegd in de mix. Bij het starten van een nieuw spel krijg je drie opties: de tutorial waarin je de basis van de bediening wordt bijgebracht, de verhaalmodus die over verschillende hoofdstukken is verdeeld en als laatste de sandbox modus waarin je gewoon kan doen wat je zelf wil. Na het spelen van de tutorial, die goed is opgezet en alles duidelijk uitlegt, begin ik aan de verhaal modus.

Open ruimte
Na een korte introductie komt je twintig jaar oude schip meteen onder vuur te liggen door ruimtepiraten en worden je tactische vermogens meteen op de proef gesteld. Met je verouderde bewapening en schilden moet je jezelf zien te redden tegen schepen die veel beter uitgerust zijn. Als het je lukt om te overleven, word je geëscorteerd naar een ruimtestation waar het spel pas echt begint.

Dan ben je vrij om te doen en laten wat je wilt. Je kan doorgaan met de hoofdverhaallijn, sub-missies aannemen op ruimtestations – die variëren van het scannen van anomalieën tot het uitschakelen van ruimtepiraten – , je schip vervangen, nieuwe bemanningsleden rekruteren of betere uitrusting kopen voor je schip. Dit alles kost natuurlijk flink wat geld, credits genaamd, en dit verdien je door missies te voltooien of grondstoffen van meteoren te mijnen die je kan verkopen.

Planmatig upgraden
Met het uitvoeren van missies doe je ervaring op en na genoeg ervaringspunten te hebben behaald,  stijgt je kapitein een niveau. Vervolgens kun je punten besteden om bestaande vaardigheden te verbeteren of nieuwe te leren. Tevens leer je om de vijf niveaustijgingen een nieuwe vaardigheid. De bemanningsleden beschikken ook over bepaalde vaardigheden en bonussen die je schip ten goede komen. Het is dus erg belangrijk om van te voren te bedenken hoe je het spel wil spelen. Vervolgens moet je daar je vaardigheden, de bemanningsleden, je wapens, schilden en andere subsystemen daarop afstemmen.

Wel moet ik zeggen dat het upgraden van je schip een helse klus is. Dit komt doordat alles in het spel  stervensduur is, waardoor je dus heel veel submissies – die weinig variatie kennen – moet voltooien om uiteindelijk door te kunnen gaan met het hoofdverhaal. Dit haalt flink de vaart uit het spel.

Ruimtegevechten
De ruimtegevechten zijn mijns inziens de kracht van het spel. Naast de speciale vaardigheden zoals ‘extra energie naar wapens of schilden’, automatisch vuren op een vijand, ‘meer energie naar de motoren’ en dat soort zaken, heeft elk klasse schip ook zijn eigen specifieke attributen die niet te veranderen zijn. Denk hierbij aan snelheid, schilden en het aantal wapensloten waar het schip over beschikt.

Naast vuren op het vijandelijk schip zelf, kun je ook nog specifieke subsystemen onder vuur nemen. Dit heeft invloed op het functioneren van het vijandelijke schip. Ook bestaat er de optie om het vijandelijk schip te enteren door een gedeelte van je bemanning over te stralen. Als ze winnen, kun je het schip door middel van een trekstraal mee nemen naar een ruimtestation en het daar verkopen. Daarnaast is het ook belangrijk om de toestand van je eigen bewapening en andere systemen in de gaten te houden en ze tijdig te repareren. Op een cruciaal moment zonder wapens, motoren of schilden komen te zitten is natuurlijk niet aan te raden als je het wil navertellen aan je (klein)kinderen.

NEGS Oordeel
Je kan duidelijk zien dat de makers veel goede ideeën hadden voor Starpoint Gemini, maar de game blinkt helaas nergens echt in uit. Behalve dan de tactische ruimtegevechten, daar ben ik wel van gecharmeerd. Maar doorgaans moet je teveel tijd besteden aan eentonige submissies en het inwinnen van grondstoffen om zo betere uitrusting voor je schip te kopen. Het verhaal wordt hierdoor erg traag.

Starpoint Gemini had wat mij betreft dus beter en gevarieerder gekund, maar voor een eerste spel van een onafhankelijke developer met een laag budget is het zeker geen slecht product. Starpoint Gemini krijgt van mij dan ook het NEGS Average stempel.

Website: iceberg-interactive.com

Prijs: € 29,99

Verkrijgbaar voor: PC exclusief (klik hier voor de systeemeisen)

]]> http://www.negs.nl/2011/03/23/starpoint-gemini-review/feed/ 2 http://www.negs.nl/2010/11/30/assassins-creed-brotherhood-review/ http://www.negs.nl/2010/11/30/assassins-creed-brotherhood-review/#comments Mon, 29 Nov 2010 23:10:03 +0000 Jeroen Geelhoed http://www.negs.nl/?p=10021 Lees verder > ]]> Een jaar na Assassin’s Creed II heeft Ubisoft alweer een opvolger in de winkelschappen liggen: Assassin’s Creed: Brotherhood. Opnieuw beleven we de renaissance door de ogen van Ezio Auditore en vervolgen we zijn avontuur. Hierdoor rees bij mij het vermoeden dat dit nieuwe deel eigenlijk deeltje tweeënhalf in de reeks zou zijn. Maar tjonge, wat zat ik ernaast!

Bindend ondergoed
Assassin’s Creed: Brotherhood begint meteen na het einde van Assassin’s Creed 2, als Ezio wraak genomen heeft op de familie Borgia voor de moord op zijn vader en broers. Ezio ontving daarbij een mysterieuze boodschap over de mensheid en de rol van de Sluipmoordenaars en Tempeliers in de geschiedenis. Eigenlijk wil hij niets liever dan thuis zijn sluipmoordenaarskostuum aan de wilgen hangen, maar uiteraard worden deze plannen ruw verstoord en mag je, na een amoureuze nacht, nog in je nachtkleding je villastad verdedigen tegen bondgenoten van Borgia. Deze missie geeft meteen aan dat de actie een tandje hoger is gezet. Daarbij komt één van de sterkste punten in de Assassin’s Creed-serie naar voren: zelfs in onderbroek is Ezio de meestermoordenaar en voel je je met hem verwant. Zijn lotgevallen in de rest van het spel versterken deze band.

Flinke voorgeschiedenis
Na de eerste hernieuwde kennismaking met Ezio is het tijd om opnieuw kennis te maken met de ‘echte’ hoofdrolspeler: Desmond Miles. In de eerste Assassin’s Creed ontsnapt Desmond aan Abstergo Industries, waar hij gedwongen werd via de zogeheten Animus de lotgevallen van zijn voorvader Altaïr te herbeleven. In het tweede deel zagen we hoe Desmond ondergronds opnieuw de Animus ingaat en zo Ezio volgt vanaf zijn geboorte tot het slotgevecht in Rome. Hoe meer tijd Desmond in de Animus doorbrengt, hoe meer hij zelf de vaardigheden van de sluipmoordenaars leert. In Assassin’s Creed: Brotherhood mag je dan ook meer met Desmond zelf op pad. Voor spelers die de serie vanaf het begin volgen, zit Brotherhood vol met verhaalbeloningen. Maar ik kan me voorstellen dat nieuwe spelers overdonderd worden door deze hele voorgeschiedenis.

Terug bij af
Na de introductie met Desmond begint Assassin’s Creed: Brotherhood pas echt. Ezio komt volledig berooid aan in Rome en besluit daar de macht van de familie Borgia te breken en het sluipmoordenaarsgilde nieuw leven in te blazen. Door zijn verwondingen en vlucht uit zijn stadsvilla is Ezio wat ontwikkeling en uitrusting betreft weer terug bij af. Net als in de vorige delen moet je dus alle vaardigheden van een meestersluipmoordenaar opnieuw leren. Ergens is dit vervelend. Je weet namelijk waar Ezio allemaal toe in staat is en door het gemis van die technieken en wapens voel je je haast geamputeerd. Daarbij komt nog eens dat Rome volledig in het slop is geraakt door de uitbuitingen van de familie Borgia. Als Ezio moet je de renaissance terugbrengen door geld buit te maken en dit in de stad te investeren. Banken, doktersposten, kunsthandelaars en smederijen, je kunt ze allemaal opknappen en inzetten bij je strijd. Naast het renoveren van deze winkeltjes moet je ook het dievengilde, huurlingen en de dames van lichte zeden bijstaan. Op hun beurt helpen zij jou weer bij je missies.

Virtueel geschiedenisboek
Hoe meer je in Rome investeert, hoe meer de stad opbloeit. Als klapstuk kun je daarbij historisch belangrijke gebouwen als het Colosseum, het Pantheon, de verschillende aquaducten en nog veel meer opkopen en opknappen. Rome is tot in de puntjes nagemaakt, waarbij je regelmatig met open mond staart naar je scherm. Ben je ooit in Rome geweest en vroeg je je daar af hoe de stad er in vervlogen tijden uit heeft gezien? In Assassin’s Creed: Brotherhood heb je het antwoord. Eigenlijk verdient het spel een plekje in elk klaslokaal als virtueel geschiedenisboek. Rome is zelfs zo groot, dat je regelmatig te paard door de stad moet trekken. Gelukkig kun je overal in de stad stallen renoveren, zodat er altijd een paard in de buurt voorhanden is. Ook kun je een willekeurige ruiter van zijn paard trekken en er met zijn paard vandoor gaan.

Sinterklaas?
Op grafisch gebied is Assassin’s Creed: Brotherhood overweldigend. Niet alleen de gebouwen, maar ook de inwoners van de stad overtuigen. Rome leeft echt, al is het te paard soms wel lastig om door de nauwe straatjes tussen de bevolking door te manoeuvreren. Ook de AI heeft daar last van, want zo af en toe weet een NPC te paard even niet hoe hij een bepaalde bocht in een nauw steegje moet nemen. Op een gegeven moment stond er zelfs een ruiter te paard op het dak, en dat was niet Sinterklaas! Maar deze schoonheidsfoutjes vallen nauwelijks op in de immense stad. Als je vervolgens ook nog gebruik mag maken van ondergrondse tunnels waarmee je snel naar verschillende stadslocaties kunt reizen, voel je dat je grip op de stad krijgt.

Missies binnen missies
Het is duidelijk dat Ubisoft, door dezelfde engine te gebruiken als in Assassin’s Creed II, naast het bouwen van Rome ook voldoende tijd heeft gehad om de verhaallijn zo uitdagend mogelijk te maken. De missies zitten geweldig in elkaar en zijn zo getweaked, dat je uitgedaagd wordt als een echte sluipmoordenaar te werk te gaan. Wil je in elke missie 100 procent synchronisatie behalen, dan zul je je aan de subdoelen van de missies moeten houden. Zo moet je op een gegeven moment iemand uit de gevangenis halen, maar krijg je de volledige punten enkel als je dit ongezien weet te doen. Dring je een schuilplaats van een sekte in, zorg dan dat je er binnen acht minuten weer uit bent. Of versla een groep vijanden en raak maximaal vijf gezondheidspunten kwijt. Door deze uitdagingen aan te nemen, haal je meer uit het spel en gebruik je al Ezio’s vaardigheden. Daarbij zijn er zoveel wapens en gadgets voorhanden, dat je alsnog je eigen speelstijl kunt aanhouden.

Broederschap
Toch zijn het economische spelaspect en de getweakte missies niet de grootste vernieuwing. De leukste nieuwe mogelijkheid zit in de naam van het spel: Brotherhood. Als Ezio de macht van zijn tegenstanders eenmaal kent, besluit hij niet alleen Rome sterker te maken, maar ook zijn inwoners. Red burgers van onrecht en ze zullen zich bij je voegen. Zo bouw je een eigen sluipmoordenaarsgilde, dat je naar believen in kunt zetten tijdens missies. Achtervolg je een doelwit en heb je hem in het vizier, dan kun je met een simpel handgebaar je gezanten oproepen, die vervolgens met je meevechten of vanuit een schuilplaats tegenstanders neerschieten. Is je missie afgerond, dan verdwijnen ze weer als schimmen in de nacht en kun je ze na een afkoelperiode opnieuw oproepen. Je kunt je sluipmoordenaars echter ook Europa insturen om missies uit te voeren. Hiermee verdien je geld en doen je sluipmoordenaars ervaring op. Zo worden ze beter. Het gevoel van macht dat dit geeft, is echt geweldig.

Man met een verleden
In Assassin’s Creed: Brotherhood is Ezio dus niet langer een einzelgänger meer, waarbij op de achtergrond het mysterie rond de Tempeliers en Sluipmoordenaars ook weer iets meer uitgediept wordt. Ik heb daarbij echt met Ezio te doen, die zijn leven opnieuw in het teken van moord en geweld ziet staan. In sommige missies kun je Ezio’s herinneringen ophalen en zijn verloren liefde en gebroken hart leren kennen. Hierdoor wordt Ezio als personage nog rijker. En tot hier heb ik het dan alleen nog maar over de meest opvallende aspecten van de singleplayer game gehad. Maar er is ook nog een multiplayer modus!

Katten, muizen en kippen
In de online spelmogelijkheid jaag je op andere spelers als sluipmoordenaar. Eigenlijk moet ik zeggen als tempeliers, want je speelt in een reusachtige Animus van Abstergo Industries, waar de tempeliers virtueel trainen om de sluipmoordenaars met hun eigen wapens te bestrijden. Als deelnemer aan de training kun je een virtueel personage kiezen: bijvoorbeeld een dievegge, harlekijn, koopman of soldaat. Je tegenstanders doen dit ook, waarbij de twist is dat er maar enkele ‘skins’ zijn. Ook NPC’s zien eruit als de karakters die je zelf kunt kiezen, waardoor je nooit weet wie een tegenstander is en wie een ‘onschuldige burger’. Het spel is simpel: je krijgt een doelwit aangewezen, maar wordt er zelf ook één. Wil je punten verdienen, dan moet je zo onopvallend mogelijk je tegenstander vermoorden, zonder daarbij een burger te doden of ontdekt te worden. Dit leidt soms tot zeer spannende potjes ‘kat en muis’. Maar helaas zie je al te vaak iedereen als een kip zonder kop over de daken rennen, waarbij er meer tikkertje gespeeld wordt, dan verstoppertje. Maar op de momenten dat het multiplayergedeelte gespeeld wordt zoals het bedoeld is, werkt het ook echt en is het erg leuk en vernieuwend.

NEGS Oordeel
Elk potje Assassin’s Creed: Brotherhood zorgt voor een nieuw dillemma. Wat ga ik doen? Hoofdmissies, submissies, economie opbouwen, bondgenoten ontwikkelen, spulletjes verzamelen, gewoon wat in de stad rondhangen of een potje multiplayer? Het spel geeft je zo veel waar voor je geld! Het vermoeden dat het hier om Assassin’s Creed 2.5 zou gaan, is volledig weerlegd. Brotherhood is zo gepolijst, dat het het beste deel in de serie is en krijgt dan ook geheel verdiend een glimmend opgepoetste Gold-stempel!

Website: www.assassinscreed.com

Prijs: € 59,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360 (binnenkort ook PC)

Gespeeld op: Xbox 360

Open wereld?
Voor mij persoonlijk is The Godfather – The Don’s Edition een beetje de maatstaf als ik Maffia-games beoordeel en op het eerste gezicht is Mafia II dan ook zeker met The Godfather te vergelijken. Zo is er een immense stad, Empire Bay genaamd, waarin je vrij rond kan rijden of wandelen. Er zijn diverse wapen-dealers te vinden, kledingzaken, garages om je auto’s aan te passen en verschillende restaurants en eettentjes. Echter zijn er wel degelijk verschillen en is Mafia II wellicht niet helemaal wat je zou verwachten. Mafia II is namelijk puur een verhaal gedreven game waarin het verhaal verteld wordt van twee vrienden en wannabe gangsters genaamd Vito en Joe. De twee vrienden beginnen als kruimeldieven maar hun drang om een ‘made man’ te worden en te beschikken over geld, flitsende wagens, mooie pakken en vrouwen bij de vleet dwingt ze langzaam maar zeker omhoog te klimmen op de carrièreladder van de Maffia. Je speelt zelf Vito Sceletta en het is dan ook vooral zijn maffia-bestaan wat je voor de kiezen krijgt.

Open wereld, weinig vrijheid
Dat ontwikkelaar 2K Czech zich voornamelijk op het verhaal heeft gericht, is op zich niet erg, want hoewel het verhaal zo clichématig is als het maar zijn kan, ben je wel begaan met de twee vrienden die met elke klus voor de maffia dieper in de ellende komen. Maar het is wel bijzonder teleurstellend dat de makers geen sidequests in de game hebben gestopt. Je hebt dus een waanzinnig grote stad compleet met winkels en inwoners tot je beschikking, maar het enige wat je kan doen is reizen van A naar B en daar negen van de tien keer een vuurgevecht overleven. In Mafia II ontaardt zo goed als elke missie in een bloedbad en je weet van te voren al dat een ‘simpele klus’ schieten betekent. Discreet te werk gaan is dan ook eigenlijk geen optie, zelfs als daar nadrukkelijk om gevraagd wordt. Doordat er niks anders te doen is in de stad dan de volgende missie en deze missies eigenlijk maar op één manier uitgevoerd kunnen worden, stelt de vrijheid in Mafia II dus weinig voor.

Meer blauw op straat?
In een beetje geloofwaardige open wereld game heb je een actief politieapparaat aanwezig die enigszins moet voorkomen dat jij als een idioot onschuldige mensen overhoop rijdt en kapot schiet. Mafia II heeft uiteraard ook politieagenten rondrijden en wandelen, maar als de politie in de echte wereld zo agressief zou zijn als dat zij in Mafia II zijn, dan hadden we weinig last meer van criminaliteit. De agressiviteit van de politie zit tegen het belachelijke aan. Zij schuwen er niet voor om als volleerde kamikazepiloten je auto te rammen. Zo werd ik één keer per direct met een noodgang geramd toen ik mijn vers gepikte auto instapte. Ook heeft de politie onmiddellijk je signalement door wanneer zij je tien meter verderop uit je auto zien stappen. Die agenten moeten wel aan de dope zijn, want zo efficiënt kun je zonder hulpmiddelen niet zijn. Dat zou overigens ook gelijk de agressiviteit verklaren. Aan de andere kant worden de agenten gelukkig slecht betaald en is het verstandig direct na een overtreding te stoppen en oom agent voor honderd dollar om te kopen. Mocht je er een sport van maken om juist te ontsnappen aan de politie, dan kun je je gestolen auto voorzien van een ander nummerbord en kleurtje en/of andere kleren aantrekken om zo verdere herkenning door oom agent (ook van verre afstanden) te vermijden.

Tieten uit de jaren vijftig
Mafia II is bijzonder authentiek en sfeervol. De voice-acting is de beste die ik tot nu toe in een game heb gehoord en het Amerika van de jaren vijftig is zo goed mogelijk nagemaakt. Zo zijn alle auto’s in Mafia II officieel, galmen rock ‘n roll hits uit de jaren vijftig uit je autoradio, zijn de nieuwsberichten relevant voor die tijd, zijn de wapens ‘echt’ en kun je zelfs officiële Playboy centerfolds verzamelen uit die tijd! Opvallend is overigens dat deze vrouwen er veel natuurlijker uitzien dan wat je tegenwoordig aan fotomodellen te zien krijgt. Naast het verzamelen van Playboy centerfolds kun je ook ‘Wanted’-posters verzamelen. Voor de verzamelaars onder ons is dit wellicht een leuke bezigheid en een reden om de stad af te struinen. Persoonlijk kan ik mijzelf daar niet toe brengen als er voor de rest niks te beleven is in de stad.

Beroerde checkpoints
Mafia II werkt met checkpoints, ook gelukkig tijdens de missies zelf. Je hoeft dus niet zoals bij GTA IV een missie compleet overnieuw te doen als het misgaat. Echter zijn de checkpoints wel ongelukkig geplaatst en word je, als je doodgaat – en dat gebeurt met enige regelmaat -, net iets te ver teruggezet waardoor het met name bij moeilijkere delen van het spel eigenlijk net niet leuk meer is. Onmogelijk is de game overigens niet, maar de sterfelijkheid van Vito is realistisch hoog. Je kan met een beetje pech in één keer kapot geschoten worden. Gelukkig kun je dekking zoeken voor de vele kogelregens en het dekkingsysteem werkt op zich prima. Ook het schietmechanisme functioneert goed. Wel heb ik mijn twijfels bij de dekking die je krijgt, want je lijkt nergens helemaal veilig te zijn. Zelfs als je volledig achter een muur verstopt zit, is er altijd wel een maffiosi die je stiekem tot weet te raken, en dat is zo nu en dan best irritant.

Niet compleet
Zoals ik al eerder aangaf in deze review ben ik niet echt te spreken over het feit dat er geen sidequests in Mafia II te vinden zijn. En dat terwijl in de legenda van de ‘City Map’ wel een icoontje staat genaamd ‘Jobs’. Deze blijkt gebruikt te worden in de DLC die je extra bij de game kunt kopen in de Playstation Store. In deze DLC – genaamd Jimmy‘s Betrayal – schijn je wel allerlei missies in alle vrijheid te kunnen spelen, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik deze DLC niet bekeken heb. Overigens hebben Xbox 360 gamers pech, want Jimmy’s Betrayal is momenteel alleen verkrijgbaar voor de Playstation 3. Ook is er een tweede DLC pakket uitgekomen genaamd Jimmy’s Vendetta die wel voor de andere platformen beschikbaar is. Nu is DLC op zich een leuke extra voor games maar wanneer DLC extra functionaliteit biedt die eigenlijk al in de game zelf had moeten zitten, dan schiet DLC als je het mij vraagt zijn doel voorbij. En dat is het geval bij Mafia II. Ik vind het ook bezwaarlijk dat je voor deze DLC extra geld moet betalen terwijl je al nota bene zestig euro hebt betaald voor de game zelf. Ook is het einde van Mafia II licht teleurstellend. Hoewel het verhaal in Maffia-stijl wordt afgesloten, voelt het gewoon alsof de game niet compleet is.

NEGS Oordeel
Mafia II is een game die barst van de sfeer en het volwassen verhaal wordt op een (positief) dramatische wijze verteld. Echter mist de game vrijheid en sidequests. Na 10 uur heb je het verhaal wel uitgespeeld en zul je gedwongen zijn om DLC aan te schaffen als je echt een ‘free roaming’ ervaring wilt. Weet dan ook waar je aan begint met Mafia II. Verwacht je een open wereld met vele opdrachten, territoriums veroveren en mogelijkheden je karakter te ontwikkelen zoals dat bij The Godfather mogelijk is, dan zul je bedrogen uitkomen. Wat Mafia II wel doet, doet hij fantastisch en met verve en daarom scoort hij een Approved. Maar het had een Gold kunnen zijn als men de game compleet had gemaakt.

Website: www.mafia2game.com

Prijs: € 59,99

Gespeeld op: Playstation 3

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Wild Wild West
Letterlijk alles wat het westen wild maakt(e) is aanwezig in Red Dead Redemption. Vanaf het allereerste introfilmpje tot de allerlaatste stand-off ademt alles de sfeer van de betere westerns en kun je je te buiten gaan aan alles wat met het genre te maken heeft zonder clichématige spitsvondigheden of een hoge moraal. Rockstar plaats jou in het midden van de actie wanneer je in de huid van John Marston kruipt. Een man met een missie. Een missie om de outlaw Bill Williamson gevangen te nemen of te doden. Een missie die hem, wanneer succesvol, de mogelijkheid biedt een normaal bestaan te leiden met vrouw en kinderen “back east”.  Het is niet zomaar een verhaaltje dat je voorgeschoteld krijgt maar een achtergrond die naarmate de game vordert steeds meer body krijgt. Stukje bij beetje leer je John kennen door de kleine stukjes informatie die hij over zichzelf prijsgeeft en de honger om alle details te kennen zijn een belangrijke drijfveer om de storymode niet op te geven en je niet al te veel te laten afleiden door zijmissies, challenges en verkennen van het land.

Zoveel te doen
Dat “niet al te veel” dient wel met een korrel zout genomen te worden want die zijmissies en mogelijkheden rondom de normale singleplayer maken de game nog interessanter dan hij sowieso al is. Net als bij de GTA games (GTA IV vormt de blauwdruk voor Red Dead Redemption) is de open wereld een waar paradijs voor mensen die de moeite willen nemen om haar echt te verkennen. Er zijn scherpschutter ranks, survival trials, jacht trofeeën en schatkaarten die verzameld kunnen worden. Er worden mensen belaagd door bandieten, cougars – de dieren, niet oude vrouwen op zoek naar jonge mannen – en beren. De boerderij moet bewaakt worden en wilde paarden getemd. Stoere mannen dagen je uit tot duels en er zijn bioscoopeigenaren die hun imperium graag uitgebreid zien maar die verdomde acteur denkt nu ineens dat hij een echte cowboy is. En dat is nog maar het topje van de ijsberg. Er is echt abnormaal veel te doen en het is allemaal de moeite waard.

Grand Theft Horse?
En dan is er nog de main story die gespeeld dient te worden en ook dat vormt geen straf. Volgens de vertrouwde GTA modus kun je zelf kiezen wie je volgende opdrachtgever wordt en deze cast aan mede avonturiers is een bonte verzameling van freaks, outcasts en sheriffs. Er is zelf een oude beroemdheid in Mexico die je na vele uren gamen nog eens beter leert schieten dan je in het begin al deed. Deze personages zijn de drijvende kracht in het verhaal van de game waarin de speler toch wel het best omschreven kan worden als de strong silent type. De opdrachten zijn goed gebalanceerd maar kwamen mij als volleerd GTA speler ook wel bekend voor. Ze waren er allemaal weer; de aanvallen op de hide outs, de races (ditmaal met koetsen en paarden i.p.v. auto’s en motoren), de reddingsmissie en de kidnap missie. Maar of dit nu een gebrek is, durf ik niet te zeggen. De sfeer is zodanig goed en het speelplezier zo hoog dat ik het niet als zodanig zou omschrijven. Mogelijk is het enige minpuntje dat de moeilijkheidsgraad erg laag is. Van begin tot eind heeft John welgeteld 6 keer het leven gelaten en daarvan slechts 2 maal tijdens een missie. De andere keren waren het wilde dieren die hem de das omdeden. De game is eigenlijk iets te makkelijk. Ik heb echter wel het idee dat Rockstar dat bewust zo heeft gemaakt om het verhaal en het verkennen op de eerste en tweede plaats te zetten.

Net echt
Dat verkennen is sowieso mijn favoriete tijdsbesteding geweest tijdens de 50 uur die ik in de single player heb doorgebracht. Het rondrijden op een snel paard door een langzaam veranderende omgeving, waar achter iedere heuvel of om iedere bocht iets te beleven of te zien was, is een geweldige ervaring. Alles voelt organisch en natuurlijk aan: de zonsondergang, de zwevende gieren, de tumbleweeds, alles draagt bij aan een authentieke ervaring. Subtiele verschillen tussen bepaalde streken maken dat het heel werkelijk aanvoelt en toen ik voor de eerste keer een gebied binnenreed dat is gebaseerd op Arches National Park in de Verenigde Staten heb ik werkelijk mijn paard geparkeerd en een tijdlang niets anders gedaan dan rondgekeken naar de omgeving. De omgeving is in feite net zo belangrijk als de cast en overschaduwt ze zelfs geregeld, iets dat alleen echt goede games voor elkaar krijgen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de fame, honor en dead eye systemen, maar er moet ook voor jullie nog iets te ontdekken blijven natuurlijk!

De gamewereld als lobby
Buiten de grandioze singleplayer ervaring bevat de game ook nog een sterke multiplayer ervaring. Er is ditmaal gekozen om de complete gamewereld tot gamelobby te maken van waaruit gekozen kan worden voor meerdere gamemodes. Hieronder zijn een aantal erg vertrouwde modi te vinden. Zo maken ‘Deathmatch’ en ‘Capture the Flag’ hun opwachting en ook een co-op mode schijnt binnenkort zijn opwachting te gaan maken die als DLC aangeboden wordt. Natuurlijk hangt het succes van de multiplayer sterk af van de hoeveelheid gebruikers maar ik kan me nu al voorstellen dat ik de komende maanden nog wel aardig wat tijd in free roam zal doorbrengen.

NEGS Oordeel
Tot nu toe ben ik heel tevreden met gamejaar 2010. Er hebben in het eerste half jaar al aardig wat toppers in mijn consoles gedraaid en ik ben hier al eerder laaiend enthousiast geweest over een aantal van die games. Echter zo enthousiast als ik over deze game ben was ik nog niet eerder dit jaar. Het was voor mij ondanks de hoge verwachtingen een complete verassing hoe sterk Red Dead Redemption blijkt te zijn. Dit is meer dan Grand Theft Horse. Dit is Once Upon A Time in My Playstation! Een super aanrader!

Website: www.rockstargames.com

Prijs: € 44,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2010/06/12/red-dead-redemption-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/06/06/gta-episodes-from-liberty-city-review/ http://www.negs.nl/2010/06/06/gta-episodes-from-liberty-city-review/#comments Sun, 06 Jun 2010 21:31:26 +0000 Jaap Veenstra http://www.negs.nl/?p=7712 Lees verder > ]]> Het heeft even geduurd voordat de pc-liefhebber kon genieten van de uitbreidingspakketten voor Grand Theft Auto IV, maar hier zijn ze dan! Episodes from Liberty City biedt twee nieuwe verhalen. Eén over de homofiele nachtclubeigenaar Tony die je moet beschermen tegen de mafia en één over Johnny, een veteraanlid van de motorbende Lost. Twee volledige verhalen die weer zorgen voor uren knallen, racen en humor.

Twee op zichzelf staande verhalen
GTA IV draaide om de Oost Europese Nico Bellic die in de onderwereld van Liberty City duikt. Daar speel je bij Episodes niet mee, maar je komt hem wel een paar keer tegen in cut-scenes waar hij toevallig langsloopt als je een drugsdeal doet of wat schietwerk verricht. Episodes, die overigens los te spelen is, er is geen GTA IV vereist, vertelt de andere kant van het verhaal, waarbij The Lost and Damned bijna parallel loopt aan het originele verhaal en The Balad of Gay Tony verder gaat waar The Lost and Damned is gestopt. Ik begin met The Balad of Gay Tony. In The Balad of Gay Tony speel je met Luis, de bewaker van de Nachtclubs van Tony: Maisionette 9 en Hercules (de Gay club). Tot zover niets bijzonders. Echter, Tony is met de verkeerde personen in zee gegaan en moet nu de mafia – en wat bendeleden van de Lost – van zich af weten te houden, omdat hij ze enkele miljoenen moet terugbetalen. En daar beginnen de problemen.

Vrienden
GTA zou geen GTA zijn als je niet je vrienden in kan schakelen voor hulp. Allereerst heb je twee goede vrienden uit je jeugd: Henrique en Armando. Je gaat een paar keer op pad met deze uiterst klunzige en naïeve kerels. Heel veel heb je na deze missies niet aan je vrienden, aangezien ze alleen maar wapens en auto’s kunnen leveren. En die vind je eigenlijk al genoeg in Liberty City. Ik heb daarom ook maar weinig aandacht besteed aan uitjes met de ‘buddy’s’. Er is namelijk genoeg te doen naast in de kroeg hangen en burgers eten. Echter, er zijn wel degelijk handige karakters te vinden in The Balad of Gay Tony, zoals de uiterst grappige Yusuf, een vastgoedondernemer uit Arabië. Voor hem moet je voornamelijk voertuigen stelen, zoals een militaire helikopter, een APC en zelfs een metro. En behalve de metro heb je al die voertuigen een keer nodig in verdere missies. Het is geen straf om de missies met Yusuf te spelen want hij is zo vreselijk over the top met zijn gouden kettingen, ‘bitches’ en ‘Arab Money’-nummers dat het gewoonweg hilarisch is.

Vliegen, rijden, glijden, varen
Uiteraard kun je ook in The Balad of Gay Tony in allerlei auto’s rijden, helikoptervluchten maken en speedboten besturen. Tevens zijn de parachutes weer terug. En niet alleen in missies. Je kunt nu ook vrij springen van hoge gebouwen! En dat kan voor behoorlijk mooie beelden zorgen. Zeker als je pc krachtig genoeg is om alle details aan te zetten. De besturing van voertuigen is weer iets verbeterd. Auto’s rijden allemaal anders wat er voor zorgt dat je maar beter een goede, snelle auto kan kiezen als er een vluchtelement in een missie zit. En dat zit er eigenlijk bijna altijd wel in. Het kan aan mij liggen, maar het lijkt wel alsof er wat meer snelle auto’s door de stad rijden. Een goede verbetering wat ervoor zorgt dat je meer plezier krijgt in het rijden. Wie niet van rijden houdt: er rijden genoeg taxi’s die je in één keer naar je bestemming brengen, met slap gelul van de chauffeur uiteraard!

Guns ‘n bitches
Als je dacht dat er in GTA IV veel geschoten moest worden, heb je het mis. In The Balad of Gay Tony wordt veel geschoten: bij nagenoeg alle missies moet je rivalen omleggen. En daar maakt Louis nog weleens grapjes over in de zin van “ik ben geen moordenaar, maar ze moeten niet in de weg van mijn kogels lopen.” Behalve lood in rivalen en maffiabazen pompen, kan Louis goed dansen. Soms heb je deze kwaliteit nodig in een missie, maar je kan ook zelf op de dansvloer van de Maisionette 9 gaan staan om een schaarsgeklede dame te verleiden. Door op het juiste moment op de goede toets te drukken, kun je haar voor je winnen. Het vergt wat oefening, maar het is het waard: er is namelijk geen ‘hot coffee mod’ nodig om alles te zien te krijgen. Louis neemt haar onbeschaamd mee naar het toilet om haar te nemen; The Balad of Gay Tony is behoorlijk 18+ dus.

Lastig!
GTA IV was goed te doen, maar The Balad of Gay Tony is een stuk lastiger. Met name de laatste twee missies zijn erg pittig. Niet gek, aangezien dit de laatste uitbreiding is van GTA IV en de makers er vanuit gaan dat de speler een doorgewinterde GTA IV-speler is. Echter ik vind de missies net iets té lastig. Voordat je aan de laatste twee missies begint, is het aan te raden jezelf te voorzien van behoorlijk grof geschut om zoveel mogelijk Russische mafia-gangsters in één keer uit te kunnen schakelen. Ik heb naast het standaard arsenaal ook maar een RPG (rocket-propelled grenade) gekocht met acht rakketten. Daarmee kom je een eind.

Ronkende motoren
Tot nu toe heb ik het alleen nog gehad over The Ballad of Gay Tony. Maar in het Episodes-pakket zit echter ook The Lost and Damned; de uitbreiding die gaat over de motorbende The Lost. Deze episode speelt vóór The Ballad of Gay Tony en is wezenlijk anders op gebied van sfeer, humor en dus ook gevoel. Persoonlijk vind ik The Balad of Gay Tony leuker omdat er meer humor in voorkomt. Al moet ik zeggen dat het verhaal van The Lost and Damned ook erg goed in elkaar steekt en dat Rockstar de motorbende-sfeer goed heeft weten te vertalen naar deze episode. In The Lost and Damned speel je Johnny, een lid van motorbende The Lost. Het verhaal begint als Billy, de baas van de motorbende, is vrijgelaten onder voorbehoud. Maar dfat weerhoudt Billy er niet van zijn bestaan van drank, drugs en geweld net zo hard door te zetten. Kortom: er is werk aan de winkel voor Johnny, want wat de baas zegt, dat gebeurt!

Naadloos met Nico
Echter, al snel  blijkt dat Johnny niet van plan is om aan de zijde van Billy te blijven vechten. Hij kiest, na een paar missies waarbij je de rivaliserende motorbende moet opruimen en de chopper van Billy moet terugpikken, voor een ander pad. Een pad vol corrupte politici, slonzige dames en oude bekenden. Een verhaal dat grappige genoeg naadloos parallel loopt met het verhaal van Nico Bellic, waardoor je die ook een paar keer tegen komt. En wie het verhaal van Nico nog goed kent, zal de details zeker opmerken! Bij The lost and Damned zijn de karakters goed uitgewerkt. De baas, Billy, is een typische, koppige, licht agressieve oude rot. Daarnaast zitten er wel wat komische karakters in, zoals een overduidelijk homofiele advocaat en wat vrienden van Johnny. Echter, zo uitgesproken als bij The Balad of Gay Tony zijn ze niet. Zoals gebruikelijk is de muziek weer bijzonder goed geregeld. In beide episodes zit fantastische muziek die perfect bij de sfeer van het het spel past. Uiteraard kun je weer je eigen radiostation kiezen en gelukkig zitten er nieuwe nummers in de episodes.

NEGS Oordeel
Wie van GTA houdt, kan dit uitbreidingspakket niet laten liggen. De verhalen zijn helemaal compleet met nieuwe karakters een goed plot, fantastische muziek en de nodige sfeer en humor. The Balad of Gay Tony springt eruit, maar je moet The Lost and Damned zeker niet als minderwaardig afschuiven. Wie van rockmuziek, drugs en geweld houdt, zal smullen van deze episode. Beide verhalen zijn tot in de kleinste details uitgewerkt en daarom is Episodes from Liberty City zonder twijfel een dikke, vette Gold Award waard.

Website: www.rockstargames.com

Prijs: € 29,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, Xbox 360 en PC

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2010/06/06/gta-episodes-from-liberty-city-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/05/21/monster-hunter-tri-review/ http://www.negs.nl/2010/05/21/monster-hunter-tri-review/#comments Fri, 21 May 2010 11:29:42 +0000 Danny van Eijk http://www.negs.nl/?p=7580 Lees verder > ]]> Met mijn grote hamer op mijn rug staar ik over een veld met enorme dinosauriërs. Planteneters, en geen enkele uitdaging voor mijn hunter aangezien ik sinds ik begon met het spel – vele tientallen uren geleden – al zeker tientallen van hun soortgenoten heb omgebracht. Voor hun vlees, in opdracht van het gilde, om geld te verdienen maar bovenal omdat het mijn instinct is. Monster Hunter Tri is een game voor mannen. De ultieme testosteron simulatie. Een mogelijk andere titel had kunnen zijn Advanced Hunter Gatherer Pro. Al onze oerdriften in één game ondergebracht. Als er één ding ontbrak in de line up voor de Wii sinds zijn release dan was het wel een game voor de echte man.

De Man
De echte man vecht, vloekt, zuipt, zit achter de vrouwen aan en beschouwt rood vlees als basisvoedsel. De ‘echte’ man speelt op een PS3 of Xbox 360 en niet op een Wii. Natuurlijk geniet ‘de Man’ net zo hard van een avondje Mariokart of een avontuur met Samus in Metroid maar geef hem de keus tussen Super Mario Galaxy en een derde rangs FPS en je kan er wel vanuit gaan dat kwaliteit dan toch van ondergeschikt belang blijkt. Instinct is voor ‘de Man’ doorgaans een veel grotere bepalende factor dan voor de reguliere gamer. Nu zie ik geen volksstammen met mannen naar de winkel rennen om een Wii met Monster Hunter Tri te kopen, maar ik zal in de komende alinea’s proberen uitleggen waarom ze dat wel zouden moeten doen.

Hunter …
De gameplay van Monster Hunter Tri laat zich eigenlijk heel eenvoudig samenvatten tot: Hunter loopt door wereld, Hunter maakt beesten dood, Hunter verzamelt zaken om te verkopen, Hunter koopt duurdere wapens en pantser, Hunter maakt grotere beesten dood. Voor het esthetische is er nog een verhaaltje aan vastgeknoopt en, hoe kan het ook anders, de nodige Japanse bizarheden zijn niet van de lucht. Maar toch, meer dan die korte samenvatting die ik hierboven geef is het spel niet. Het ageert direct aan onze oergevoelens om de provider te zijn voor onze familie. Hoe groter de prooi is die wij buit maken, hoe meer voedsel en randproducten hij oplevert. En hoe gevaarlijker die prooi is, hoe dichter we bij de top van de voedselketen komen.

Lange strijd
Uren voorbereiding, soms tot op het saaie af, zijn nodig om sommige van de grotere wezens te verslaan en een dergelijke jacht kan dan vervolgens ook nog eens een hele tijd duren. Iedere prooi heeft zijn eigen gedrag; sommigen vluchten, sommigen vechten, anderen doen beide en naarmate de game vordert wordt dit gedrag gecompliceerder en de uitdagingen groter. Niet alleen de Hunter groeit dus in zijn rol maar ook zijn omgeving zet steeds een tandje bij. In feite hebben we te maken met een game die het de spelers niet makkelijk maakt en hen in alle vrijheid aan steeds grotere uitdagingen onderwerpt. Gevechten van bijna een uur zijn dan ook niet ongebruikelijk in latere stadia van de game. En geloof me dat een dergelijk gevecht verliezen – na er een heleboel tijd in geïnvesteerd te hebben – enorme frustraties, woede aanvallen en scheldkanonnades te weeg brengt. Heel mannelijk allemaal.

Niet voor vrouwen
Natuurlijk is een dergelijke tijdsinvestering voor veel spelers een enorm minpunt. Niet iedereen heeft zin om uren voorbereiding te doen om zich vervolgens in één of meerdere gevechten van een gelijksoortige duur te storten. En, eerlijk is eerlijk, er zijn leukere dingen te bedenken dan het urenlang verzamelen van ijzererts, kristallen en overige grondstoffen om wapens te upgraden, een aantal ‘mindere’ monsters te verslaan om vervolgens eindelijk de slag te mogen vechten waar je het liefst gelijk in zou duiken. Maar toch was het voor mij geen onaangename ervaring. Misschien heeft het iets te maken met de Japanse roots van de game? Een land waar games wel vaker op een lager tempo voortkabbelen dan wij in het westen gewend zijn. Neem een Harvest Moon bijvoorbeeld, waar het verbouwen van gewassen en het aaien van koeien de grootste opgaven zijn en uren van je kostbare tijd opslokken. Of misschien is het toch die instinctieve drang waar ik het eerder over had? Ik kan me in ieder geval niet voorstellen dat deze game aan de vrouwelijke gamers besteed is. Ik ben ze online niet tegen gekomen in ieder geval.

Seksistische grappen en Toilethumor
Sowieso waren het online geen bonte verzameling aan mede-hunters waar ik die vele uren mee doorgebracht heb. Nee, het waren veelal dezelfde soort stemmen die via mijn Wii Speak de kamer in schalden. Stemmen van mannen. Mannen van in de 20 met hier en daar een verdwaalde jongere. Mannen die elkaar aanmoedigen, elkaar uitdaagden, elkaar snel op hun fouten wezen en elkaar, waar nodig, hun vet gaven. Het enige dat ontbrak was het krat bier en de naakte vrouwen maar op zekere momenten was het net of ik op een vrijgezellen feest beland was. De seksistische grappen en toilet humor vlogen rond alsof het een lieve lust was en, ik ga er niet over liegen, ik vond het heerlijk. Samen met mijn digitale maten enorme onschuldige dieren een kopje kleiner maken gaf me een gevoel van voldoening dat ik zelden voel in een game en ik genoot met volle teugen. Wanneer je bedenkt dat de Wii een dergelijk solide online game aan kan dan is het gelijk weer een raadsel waarom er zo weinig gebeurd op Nintendo’s servers. Hier is geen sprake van een kleine online toevoeging aan een game, maar een sterk onderdeel van de gameplay wat minstens zo belangrijk is als de single player game.

NEGS Oordeel
Monster Hunter Tri is een sterke game die erg inspeelt op een aantal basisgevoelens van een grote groep die zichzelf gamer noemt. Ik kan het iedere gamer van hetzelfde geslacht dan ook van harte aanbevelen. Het bevat letterlijk honderden uren gameplay in de single player en ook de multiplayer lijkt onuitputtelijk. Natuurlijk is het een game die door bijna niemand ‘uitgespeeld’ zal worden maar gamers met een beetje uithoudingsvermogen zullen zich er toch vele weken, zo niet maanden, in verliezen. De graphics zijn mooi, de monsters indrukwekkend, de AI goed ontwikkeld, de besturing (met de classic controller) werkt perfect en de houdbaarheid is hoog. Een echte aanrader dus! En nu aan het bier! Burp!

Website: www.nintendo.nl

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: Wii exclusief

]]> http://www.negs.nl/2010/05/21/monster-hunter-tri-review/feed/ 0