Geef de humorsaus even aan
Sinds de point-and-click avonturengames helemaal terug zijn, mag je weer een bepaalde kwaliteit verwachten. High res graphics, interessante personages, een meeslepend verhaal en uiteraard leuke puzzels. The Next Big Thing heeft dit allemaal in huis, overgoten met een zeer rijke humorsaus. In het begin ligt die wat zwaar op de maag, maar gaandeweg wordt de smaak subtieler en zul je regelmatig flink grinniken.

Hoofdpersonages in het spel zijn Liz Allaire, een ietwat verontrustende en eigenaardige (zeg maar gerust zeer eigenaardige) journaliste, die samen met collega Dan Murray erop uitgestuurd wordt om een horrorfilmgala te verslaan. Dan is echter sportjournalist en ziet de klus helemaal niet zitten. Helaas heeft hij mot met de hoofdredacteur, dus zit hij met Liz opgescheept en zij met hem. Dan volgt een samenzwering waarbij de twee elkaar uiteraard hard nodig hebben om te overleven.

Hollywood met een twist
Dit alles speelt zich af in het Hollywood van 1940, maar met een twist. In de klassieke horrorfilms die op dat moment gemaakt worden zijn de monsters geen acteurs, maar echte monsters. Deze monsteracteurs leiden normale levens zoals jij en ik, maar hebben zo hun eigenaardigheden en maatschappelijke ongemakken te verduren.

De humor in The Next Big Thing draait hier volledig om en maakt gebruik van allerlei monsterclichés die je toch regelmatig verrassen. Zo krijg je bijvoorbeeld te maken met een vriendelijke professor, die echter een vlieg is (uiteraard van de film The Fly). De professor heeft dus last van een zoemend spraakgebrek en is regelmatig aan het plafond te vinden. Ook is er een Frankenstein-achtig monster, die de meest vreselijke pijnen kan doorstaan en die ervaring gebruikt om er weemoedige verzen van te maken. In het begin van het spel moet je – zoals gezegd – even aan deze situatie wennen, maar daarna valt alles in elkaar en worden de grappen alleen maar leuker.

Sexy
De tekenfilmachtige sfeer van The Next Big Thing werkt prima. De monsters zien er vrolijk uit en de jaren 40-stijl geeft alles een heerlijke Art deco-uitstraling. Er wordt af en toe gebruik gemaakt van bijzondere perspectieven en veel van de graphics – vooral de vrouwelijke vormen – zijn bijzonder sexy. De stemacteurs doen behoorlijk hun best, maar mochten naar mijn smaak nog wat meer overdrijven.

De muziek is niet heel opzienbarend, maar niet onprettig om naar te luisteren, zelfs niet als je even vast zit tijdens het puzzelen. Pendulo Studios laat zien dat ze elk aspect van het point-and-click adventure genre in de vingers hebben, want naast dat het spel er zeer goed uitziet en lekker speelt, wordt er ook gebruik gemaakt van alle mogelijkheden dat het genre te bieden heeft.

Meesters van het genre
Elk onderdeel van het genre wordt benut om je te laten puzzelen of te laten grinniken. Liz bijvoorbeeld, is bang voor krokodillen. Als ze in een ruimte een foto van een krokodil tegenkomt, schrikt ze dan ook hevig. Wil je daarna die kamer opnieuw betreden, dan omschrijft het spel die richting als ‘de kamer zonder krokodil’. Ook kun je objecten meerdere keren aanklikken en krijgen ze elke keer een extra aanduiding, als je spelpersonage er iets over te melden heeft.

Een andere keer worden de zinnen waar je uit kunt kiezen tijdens een conversatie onderdeel van de puzzel zelf. Ook leuk: voor je gaat spelen kun je kiezen uit drie moeilijkheidsgraden. Op de hoogste moeilijkheidsgraad worden hotspots en hints volledig uitgeschakeld en moet je alles op eigen houtje vinden en uitdokteren. Voor de fanatieke avonturier een must. De puzzels zelf tot slot zijn grappig, onderhoudend en regelmatig uitdagend, waarbij je af en toe bizarre combinaties moet maken van de spullen die je bij je draagt. Maar ook dat is het genre eigen. Toen ik het spel uitgespeeld had, stond er ongeveer 8 uur op de teller.

NEGS oordeel
Bijt je even door het vervreemdende begin van het spel heen, dan heeft The Next Big Thing alles in huis wat een point-and-click avontuur leuk maakt: prima graphics, leuke puzzels, grappige personages en een onderhoudend verhaal vol humor. Dit alles gecombineerd met een prima speelduur. Rest mij niets anders meer dan er een verdiende Approved-stempel op te slaan.

Website: www.thenextbig-game.com

Prijs: € 29,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Direct door
The Black Mirror III begint onmiddellijk vanaf het punt waar het vorige deel geëindigd is. Hoofdrolspeler Darren Michaels vlucht van het brandende Black Mirror kasteel en wordt al snel als hoofdverdachte opgepakt door de politie. Er zijn diverse doden gevallen en hij wordt voor alle ‘ongelukken’ verantwoordelijk gehouden.

Na een flinke tijd in de gevangenis gezeten te hebben, is er iemand die Darren’s borg betaalt en zo is hij weer op vrije voeten. Wel moet hij zijn psychiater blijven bezoeken, want Darren heeft nog steeds last van ‘waanideeën’. Als je niets van The Black Mirror II weet, word je eigenlijk flink in het diepe gegooid. Er zijn allerlei verwijzingen naar karakters en gebeurtenissen uit het vorige deel en er word je niks uitgelegd, laat staan dat er een terugblik of samenvatting gegeven wordt.

Psycho Darren
Een interessante wending in het verhaal is dat, nu Darren achter zijn roots gekomen is, hij meer en meer last krijgt van psychotische visioenen waarin hij mensen op de meest vreselijk wijze vermoordt. Hij reageert ook iets te enthousiast op zaken als scherpe messen. Gelukkig krijgt hij pillen tegen zijn ‘psychose’ maar je kan er natuurlijk donder op zeggen dat dit niet helpt.

Verder zijn er ook mensen die op de een of andere manier baat hebben bij het feit dat Darren vrij rondloopt en hij wordt in de gaten gehouden. Geen lekkere situatie voor onze nobele held dus.

Gemak dient den mens
The Black Mirror III is een zeer gebruiksvriendelijke game. Met een druk op de spatiebalk krijg je alle ‘hotspots’ te zien in je omgeving. Hotspots zijn plaatsen waar Darren iets kan of moet doen. Als je een hotspot bekeken hebt, en er valt verder niets mee te doen, dan zal hij verdwijnen zodat je er ook niet meer op kan klikken. Dat houdt de boel lekker overzichtelijk.

Ook kent de game een hintsysteem in de vorm van een dagboek dat Darren bijhoudt. Als je niet precies weet wat je moet doen, dan kun je in het boek een hint vinden. Naast de gebruikelijke (logische) point and click puzzels zijn er mini-game puzzels. Denk hierbij aan draden goed verbinden om een kopieerapparaat te fiksen of de juiste namen plaatsen bij naamloze graven. Ook hier word je geholpen, want na een aantal mislukte pogingen verschijnt er een ‘panic-switch’ in het scherm. Als je hierop klikt, wordt de puzzel automatisch opgelost en kun je gewoon verder. Lekker!

Raar loopje
Grafisch is de game niet bijzonder. De achtergronden zijn op zich mooi (en statisch) maar de karakters in het spel doen gedateerd aan en bewegen houterig. Vooral de held zou zo in de ‘Ministry of Silly Walks’ kunnen. Hij loopt rond alsof hij niet helemaal goed is. Maar aan de andere kant klopt dat natuurlijk ook wel. Hij slikt antipsychotica en hij loopt bij een psychiater.

De geluidseffecten en ingesproken stemmen zijn verder oké. Geen superhoogstaande kwaliteit, maar zeker wel geloofwaardig genoeg. Vooral de stem van Darren doet zijn best om gefrustreerd over te komen, hoewel het karakter soms wel als een kneus overkomt.

Geen Feedback
Een minpunt aan The Black Mirror III is dat er weinig tot geen feedback wordt gegeven als je een actie of combinatie – gevonden items kunnen uiteraard gecombineerd worden – uitvoert die niet mogelijk is. Als je iets fout doet, reset de cursor zich simpelweg naar de standaardwaarden. Dit gebeurt ook als je mis klikt en op die manier kunnen misverstanden ontstaan. Want als je net mis klikt, kun je denken dat de actie niet werkt, terwijl dit dus wel het geval is. Onnodig vastlopen alarm!

Net als deel 2
Op een gegeven moment kon ik niet meer verder spelen, omdat ik te nieuwsgierig was naar wat er in het vorige deel gebeurd was. Ik heb dan ook deel 2 – uit 2009 – op de kop getikt en ben die gaan spelen. En wat schertst mijn verbazing? De gameplay en graphics van deel 2 zijn exact gelijk aan die van deel 3! Ok, het logo ziet er iets strakker uit, maar veel scheelt het niet. Zelfs de onhebbelijkheden die ik hierboven noem, zaten al in het vorige deel. De makers hebben dus echt op geen enkele manier geïnnoveerd of de gameplay verbeterd en dat is best wel een domper.

NEGS Oordeel
The Black Mirror III is eigenlijk alleen interessant voor hen die ook The Black Mirror II gespeeld hebben en benieuwd zijn naar hoe het verhaal verder gaat. Heb je deel II niet gespeeld, dan raad ik je aan eerst daarmee aan de slag te gaan. Op zich zijn deze games de moeite waard voor hen die van Point and Click Adventures houden.

Desondanks geef ik The Black Mirror III toch slechts een Average-stempel. Dit omdat ik het belachelijk vind dat de makers echt helemaal niets verbeterd hebben aan de gameplay ten opzichte van deel II. Als de gameplay nu perfect was geweest in het vorige deel, dan had je mij niet horen klagen, maar dat is dus niet het geval. Dit soort luiheid van ontwikkelaars ga ik niet belonen.

Website: www.blackmirror-game.com

Prijs: € 29,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Yin en Yang
Alter Ego begint veelbelovend. De Ierse kruimeldief Timothy Moore is opgepakt als verstekeling onderweg naar de haven van Plymouth en wordt daar geboeid in niets anders dan zijn onderbroek afgevoerd. Met een duik in de zee weet Timothy echter te ontsnappen richting het riool, waar de eerste puzzels zich afspelen. Een spannend begin.

Gaandeweg dit eerste hoofdstuk leer je dat Timothy in Plymouth op zoek is naar zijn vriend Brian, om samen hun geluk in Amerika te zoeken. Al snel word je echter betrokken bij een moordmysterie, waarna we kennismaken met het tweede speelbare personage: detective Briscol. Deze man met stijve boord is het tegenovergestelde van de schelm Timothy. Briscol is snel aangebrand, leeft volgens de letter van de wet, is snobistisch en zeker van zijn eigen gelijk. Twee tegenpolen dus waarmee het verhaal op onderhoudende wijze verteld wordt. Tenminste, in de eerste hoofdstukken.

Mijn eerste detective doos
Als het verhaal een beetje op gang gekomen is, heb je te maken met een Jack the Ripper-achtige legende; een zojuist overleden zoon van adellijke afkomst – Sir William Lewis – in de volksmond beter bekend als ‘het witte beest’. Er spelen zich zonderlinge zaken af rond zijn begrafenis en zowel met Timothy als Briscol kom je steeds verder op het spoor van de waarheid. Briscol gebruikt daarbij een aantekeningenboekje, waarin hij bepaalde situaties schetst. Hoe meer je over een situatie te weet komt, hoe nauwkeuriger de schets. Een leuke manier van bijhouden hoe het verhaal loopt en wat je ontdekt hebt.

Je mag lekker spelen met vergrootglas, pincet, stofkwastje en zelfs gipsen afdrukken maken van voetsporen. Net als in een spannend, zei het ietwat oubollig, detectiveboek. Dit zoeken naar aanwijzingen had wat mij betreft nog wel wat uitgebreider gemogen. Uiteindelijk kruizen de paden van beide hoofdpersonen zich en dan begint het spel steekjes te laten vallen.

Toeschouwer bij de finale
Het lijkt erop dat de ontwikkelaars geen tijd meer hadden om een aantal hoofdstukken af te ronden. Opeens neemt Briscol in het laatste hoofdstuk allerlei beslissingen die je vervolgens als Timothy uit moet voeren. Daarbij is het vooral rondlopen naar locaties, waar tussen de scènes door via een monoloog wordt verteld wat er gebeurt. Daarna mag je nog een spannend stukje puzzelen, waarna je met het bewijs komt waar Briscol op zat te wachten. Die legt tenslotte mondeling uit hoe de zaak in elkaar steekt, geïllustreerd met pagina’s in het schetsboekje, waar je helemaal nooit zelf wat mee hebt kunnen doen.

De heren gaan weer hun eigen weg, er volgt een filmpje met een zeer onverwachte cliffhanger en ineens kijk je weer tegen het titelscherm aan. Na enkele minuten vol ongeloof dook ik vloekend en tierend het internet op om te kijken of er misschien verschillende eindes in het spel mogelijk waren. Toen bleek dat dit niet zo was, wilde ik onmiddellijk weten of er een tweede deel in de maak was. Dit speleinde accepteer ik niet!

Onopgeloste kwesties
Gezien de tijd die het spel neemt om in de eerste hoofdstukken het verhaal op te bouwen, is het des te frustrerender dat het einde zo afgeraffeld wordt. Er had van mij nog zeker een extra hoofdstuk met Briscol bij gemogen, om meer feeling met het slotstuk te krijgen en het gevoel te hebben dat je met het schetsboekje zelf de conclusies hebt getrokken, in plaats van die voorgekauwd te hebben gekregen. Er zijn zelfs puzzels die onopgelost blijven en onderdelen die volledig vergeten worden in het slotstuk. Uiteindelijk zijn het deze vragen die je bezig houden, in plaats van het nagenieten van de avonturen die je beleeft hebt.

Selling the drama
Zoals je merkt is het vooral het plot wat het sterke punt is in Alter Ego. De graphics ondersteunen het verhaal prima met sferische locaties, al zijn de karakteranimaties – zoals in de meeste point and click adventures – niet heel hoogstaand. Vooral de lipsynch van de personages is erbarmelijk, al is het Ierse accent van Timothy leuk en zijn de rest van de inwoners van Plymouth geloofwaardig Engels. Ook humor is aanwezig in de vorm van de snobistische Briscol, die regelmatig het deksel op zijn neus krijgt en afgestraft wordt voor zijn zelfingenomen karakter.

De muziek is soms onbedoeld grappig, met heftig spannende melodieën om het thrillergehalte nog wat op te schroeven. Ben je aan het begin uit het riool ontsnapt, dan kom je uit in een kelder, waar de hevig opzwepende muziek je doet vermoeden in een abattoir belandt te zijn, waar zeker verminkte lijken en gruwelijke monsters te vinden moeten zijn. Je blijkt echter in een dampende wasserette te zijn, waar een slim en aardig meisje je verder helpt. Een kwestie van totaal misplaatste muziekdramatiek dus. En het begin van een romance, die overigens ook geen bevredigende finale krijgt op het eind van het spel.

NEGS oordeel
Als ik alle voors en tegens tegenover elkaar zet, dan haalt Alter Ego met zijn hakken over de sloot een Approved-stempel. Het onderzoeken is tof, de humor is leuk, de hoofdpersonen zijn goede tegenpolen van elkaar, de setting is geweldig, de puzzels zijn uitdagend en je wil gewoon weten hoe het verhaal afloopt. Daarom is het minpunt ook zo zwaar en verschrikkelijk zuur. Het laatste hoofdstuk mist interactie en het einde is abrupt en onbevredigend. Ik eis van de makers dan ook een deel 2!

Website: iceberg-interactive.com

Prijs: € 19,99

Verkrijgbaar voor: PC exclusief (klik hier voor systeemeisen)

]]> http://www.negs.nl/2011/05/13/alter-ego-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/04/19/grey-matter-review/ http://www.negs.nl/2011/04/19/grey-matter-review/#comments Tue, 19 Apr 2011 17:46:45 +0000 Danny Wels http://www.negs.nl/?p=13130 Lees verder > ]]> In de jaren 80 en 90 waren adventures immens populair. Vele Sierra toppers, waaronder ook Gabriel Knight van Jane Jensen, kwamen uit. Eind jaren 90 zou Jane bezig zijn met een nieuw adventure, maar het genre verdween en het werd stil rond deze titel. Nu jaren later is hij er toch: Gray Matter.

Paranormaal adventure
Jane Jensen blijft met Gray Matter op bekend terrein. Net zoals in de Gabriel Knight speelt het paranormale een grote rol. Ik wil niet teveel van het verhaal weggeven, want je moet het spel zelf spelen, beleven en ervaren. Maar ik zal een poging doen.

Hoofdpersoon Samantha is op een avond onderweg naar London om zich aan te melden bij de goochelaars school. Haar motor begeeft het, maar gelukkig ziet ze in de verte een huis en besluit daar om hulp te vragen. Voor ze het weet, verblijft ze in het huis als een student die Dr. Styles, de bewoner van het pand, moet helpen met zijn experiment. Styles is zijn vrouw verloren bij een ernstig auto ongeluk en geobsedeerd door zijn verdriet probeert hij een manier te vinden om in contact te komen met haar. Dit gegeven klinkt heel simpel maar niks is minder waar. Het spel zit vol twists en turns die je geboeid op het puntje van je stoel houden.

Vinden, praten lezen en oplossen
Het spel speelt als een typische point and click adventure. Jane Jensen heeft ontzettend veel onderzoek gedaan naar de onderwerpen en de locaties in het spel. Hierdoor komt alles net iets geloofwaardiger over dan andere paranormale adventures. In het spel hou je je bezig met het vinden van voorwerpen, praten met personages, lezen van artikelen en het oplossen van puzzels. Dat is in dit spel alles behalve saai, want alles heeft betrekking op het verhaal en geeft je geen moment het gevoel dat je zinloos bezig bent.

De puzzels bestaan uit het kiezen van de juiste goocheltruc om iemand iets afhandig te maken tot het oplossen van anagrammen. Je word nooit aan je lot overgelaten en er zijn altijd hints voorhanden in dialogen (die automatisch genoteerd worden), een artikel of een informatiebord dat in een locatie hangt. De puzzels variëren van makkelijk tot moeilijk maar halen niet de vaart uit het spel en zijn ontzettend leuk om op te lossen.

Spelen en leren
Historisch en wetenschappelijk gezien valt er ook veel te beleven in het spel. Er is veel aandacht besteed aan de historie van Oxford, de locatie waar het spel zich afspeelt, en zo zal je regelmatig historische feitjes tegenkomen tijdens het spelen. Ook het onderzoek waar Styles zich mee bezighoudt is gebaseerd op onderzoek waar wetenschappers zich vandaag de dag nog mee bezig houden. Dit gecombineerd met het geweldige verhaal maken het spel tot een compleet leerzaam en leuk geheel.

Oldschool met technieken van nu
De handgetekende achtergronden zijn ontzettend mooi en dragen geweldig bij aan de sfeer van de game. Dit gekoppeld aan het feit dat de personages mooi driedimensionaal weergegeven zijn, geven je het gevoel dat je echt een oldschool adventure speelt met de technologie van nu. Er is veel aandacht besteed aan details en nergens heb je het gevoel dat je iets niet kan vinden. Alle voorwerpen zijn namelijk goed herkenbaar waardoor het ‘pixel-hunten’, waar de adventure games van vroeger zo berucht om waren, helemaal verwijderd is.

De tussenfilmpjes zijn ook allemaal met de hand getekend. Deze dragen ontzettend goed bij aan de sfeer en spanning van het spel. Naast de graphics is er ook ontzettend veel aandacht besteed aan de muziek en geluidseffecten. Alles klinkt zoals het hoort en de muziek is gewoonweg grandioos. Alle muzikale stukken in het spel bestaan voornamelijk uit pianoarrangementen die stuk voor stuk geweldig klinken en, ik kan het niet vaak genoeg zeggen, bijdragen aan de sfeer.

NEGS Oordeel
Tijdens het spelen van Gray Matter waande ik me weer helemaal in de gloriedagen van de adventures van vroeger. Het geweldige verhaal, de uitdagende maar niet onmogelijke puzzels en de muziek zorgen ervoor dat je helemaal opgezogen wordt in de wereld die Jane Jensen heeft geschapen.

Jane Jensen bewijst met Grey Matter weer dat ze één van de betere game-designers is in het genre en heeft de lat weer net iets hoger gelegd. Gray Matter is echt zo’n spel dat ik, net als de Gabriel Knight en Quest series, zeker van tijd tot tijd opnieuw zal spelen. Dit spel heeft het adventure-genre wat mij betreft weer op de kaart gezet en er rest mij niks anders dan deze geweldige prestatie te belonen met een gouden stempel!

Website: www.graymatter-game.com

Prijs: € 29,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Eerst naar binnen
Zodra de game begint, krijg je een introfilmpje te zien waarin je wordt verteld hoe de excentrieke Baron Wittard zijn eigen Utopia heeft laten bouwen. De bedoeling van het spel is dat jij als foto-journalist naar ‘The Utopia’ gaat om er foto’s te maken voor een artikel. Zowel binnen als buiten het gebouw. Je wordt wel gewaarschuwd dat het niet altijd gemakkelijk zal zijn om ergens te komen en dat merk je al direct aan het begin van het spel. Het gebouw binnenkomen is al een hele opgave en je komt niet binnen zonder eerst wat puzzels opgelost te hebben. Logisch nadenken en hints vinden en gebruiken om puzzels op te lossen is een absolute vereiste. Eenmaal binnengekomen, vind je een sprekend amulet met de geest van Baron Wittard erin. Deze helpt je van tijd tot tijd bij het oplossen van de diverse puzzels of met het wijzen van de weg.

The Utopia
The Utopia is een grote stad die alle gemakken onder één dak heeft. Je kan er van alles vinden zoals een bar en restaurant, een kinderopvang, een binnentuin en nog veel meer. Binnen is het oud en vervallen en er zijn vele gebreken. Utopia is na de bouw nooit open geweest en daardoor is het een spookstad geworden. Je moet goed opletten of je gebroken ramen ziet waar je doorheen kan kruipen, of deuren en ventilatie roosters. Overal kan namelijk een uitweg zijn of een aanwijzing bevatten die je voor de puzzels in de game nodig hebt. Er is geprobeerd een horrorachtig tintje aan het geheel te geven, maar dit is niet altijd even goed gelukt.

Handige kaart en camera
De interface is typerend voor dit type adventure game. Je kan de game op elk moment opslaan en er zijn verschillende opties. Handig is de overzichtskaart van Utopia. Door op lokaties op de kaart te klikken reis je automatisch naar deze plek toe. Een soort ‘fast travel’ als het ware. Best wel handig! Natuurlijk moet je de plek wel eerst te voet ontdekt hebben, voordat je naar deze lokatie toe kan ‘springen’ via de kaart. Ook heb je een camera tot je beschikking waarmee je bewijsstukken kan fotograferen voor het artikel waar je als foto-journalist aan werkt.

Rondkijken
In de game moet je veel rondlopen en goed rondkijken. De besturing verloopt via toetsenbord of muis en dit gaat soepel. De reactiesnelheid van deze apparaten is ook in te stellen naar wat je zelf prettig vindt. Je beweegt van lokatie naar lokatie waarbij er geen echte mooie overgangen zijn. Je ‘springt’ dus als het ware van het ene scherm naar het andere. Grafisch gezien stelt de game dan ook niet veel voor. Wel kun je op de lokaties het beeld 360 graden draaien. Lastig is dat je soms iets niet kan aanklikken, omdat je er nog niet dichtbij genoeg staat. Dit wordt ook niet aangegeven waardoor je soms zaken meerdere keren moet proberen aan te klikken vanuit andere oogpunten. Als je dichtbij genoeg bent, verandert de cursor – in dit geval een handje – in een vergrootglas zodat zaken nader bekeken kunnen worden. Zo ontdek je nieuwe hints in de vorm van tekeningen en teksten en soms kom je een puzzel tegen.

Niks verzamelen
Afwijkend van het point and click adventure genre, kun je zo goed als  niets verzamelen in de game. Je hebt dus geen grote inventarislijst met allerlei handige objecten tot je beschikking. Je kan alleen in totaal tien runenstenen oppakken die je later in het spel nodig hebt.  Sfeervol is de game wel wat met name te danken is aan het geluid dat erg mooi verzorgd is. Regelmatig wordt de spanning opgebouwd door bijvoorbeeld een hartklopping of een spannend muziekje dat afgespeeld wordt. De speakers gingen bij mij dan ook een aardig stukje harder tijdens het spelen van Baron Wittard. De lange laadtijden, wanneer je naar een andere scene gaat, halen je helaas weer een beetje uit die sfeer.

Puzzeltjes maken
De puzzels in de game, waar het bij Baron Wittard voornamelijk om draait, zijn niet makkelijk. Puzzels die in de game zitten verwerkt zijn bijvoorbeeld een soort Tetris-achtig spel waarbij je een groot vierkant met blokjes met verschillende vormen moet vullen, rekensommetjes die je moet maken  en zaken in de goede volgorde draaien, indrukken of neerleggen. Er word je bij een mini-game of puzzel helemaal niets verteld. Je moet dus helemaal zelf uitzoeken wat de bedoeling is. Meestal vind je later in de game hints voor de puzzel, maar met logisch nadenken en gewoon dingen uitproberen, kan je ook een heel eind komen. Toch maakt dit de game soms wel erg moeilijk. Het voordeel is wel dat het spel absoluut niet saai is en je er niet snel op uitgekeken zal zijn.

Negs oordeel
Baron Wittard: Nemesis of Ragnarok is een leuke game  voor mensen die van een uitdaging houden, en natuurlijk van puzzelen en adventure-games. Je moet ook niet snel op willen geven. De hoofdzaak in deze game zijn de puzzels en de weg vinden door Utopia. De uitdaging is steeds weer een stukje verder te komen. Het geeft dan ook een goed gevoel als je weer een puzzel hebt opgelost. De sfeer in de game is dankzij het geluid erg goed, maar het zou beter geweest zijn als er meer aandacht was besteed aan de overgangen tussen de verschillende lokaties. Toch kan ik concluderen dat Baron Wittard: Nemesis of Ragnarok zeker een aanrader is.

Website: iceberg-interactive.com

Prijs: € 19,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2011/02/16/baron-wittard-nemesis-of-ragnarok-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/01/19/preview-baron-wittard-nemesis-of-ragnarok/ http://www.negs.nl/2011/01/19/preview-baron-wittard-nemesis-of-ragnarok/#comments Wed, 19 Jan 2011 22:39:45 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=11087 Lees verder > ]]> Over een klein maandje, 30 dagen om precies te zijn, komt Iceberg’s nieuwe adventure-game Baron Wittard – Nemesis of Ragnarok uit. NEGS heeft al een vroege preview-versie in handen gekregen en heeft de eerste stappen in het duistere complex van de excentrieke Baron Wittard gezet. Wordt Baron Wittard de zoveelste horror point and click adventure? Of is het toch meer dan dat?

Welkom in The Utopia
In Baron Wittard – Nemesis of Ragnarok speel je een fotojournalist die voor een exclusief verhaal onderzoek doet naar een gebouw van de excentrieke Baron Wittard. Deze architect heeft een complete stad ontworpen binnen een gebouw.  Dit gebouw genaamd ‘The Utopia’ bevat 1000 appartementen, een winkelcentrum, honderden kantoren en vele ontspanningsgelegenheden. Twee jaar geleden had het gebouw feestelijk geopend moeten worden, maar dat is nooit gebeurd. Door mysterieuze incidenten is The Utopia nu stil en leegstaand. Mensen worden vermist en de Baron zelf is overleden. Verder is het gebouw omringd door elektromagnetische storingen. De lokale bevolking beweert dat er iets kwaads heerst in het nu verlaten gebouw. Gewapend met een zaklamp en een camera ga je op onderzoek uit.

Meer puzzelen dan Point and Click
Baron Wittard – Nemesis of Ragnarok is geen standaard point and click adventure waarbij je items moet verzamelen, objecten moet combineren en (logische) praktische puzzels moet oplossen. De nadruk in deze game ligt op het oplossen van puzzels. Deze puzzels zijn overal door het gebouw verspreid omdat de Baron nogal gek was op puzzelen. Hiermee heeft de Baron het zijn werknemers niet gemakkelijk gemaakt want zelfs voor het activeren van de stoppenkast moet er een soort Sudoku puzzel oplost worden. Geen wonder ook, dat je in de game zo nu en dan verslagen tegenkomt van ongemotiveerde werknemers. De hints tot oplossingen van deze puzzels zijn verstopt in het hele gebouw. Door dus The Utopia te verkennen moet je uiteindelijk de vele puzzels in de game zien op te lossen waardoor je dieper in het gebouw doordringt. Hierdoor heeft de game veel weg van de klassiekers The 7th Guest en The Eleventh Hour.

Rondkijken in dia’s
Qua voortbeweging heeft Baron Wittard veel weg van Myst. Je reist stapsgewijs van gebied naar gebied waarbij je iedere keer een andere omgeving voorgeschoteld krijgt alsof het een dia is. Echter kun je in deze dia wel 360 graden rondkijken en kun je zo weer nieuwe gangen, aanwijzingen en puzzels ontdekken. Grafisch is de game redelijk, hoewel het jammer is dat er maar een maximale resolutie ondersteund wordt van 1024 x 768. Op grote schermen zal de game hierdoor minder tot zijn recht komen. Ook zijn de omgevingen zeer statisch. Daarentegen zijn ze wel gedetailleerd, en dat is maar goed ook want er zijn vele details waar je op moet letten om de juiste hints te vinden.

Sfeervol, maar niet eng
Baron Wittard – Nemesis of Ragnarok wordt gepresenteerd als een horror-adventure maar hoewel de game een leuke sfeer weet te zetten, is de game, van wat ik tot nu toe heb gezien, alles behalve eng. Dat heeft waarschijnlijk ook te maken met het ‘pratende amulet’ wat ik bij me draag die bij de eerste kennismaking al begint te roepen dat ik ‘The Chosen One’ ben. Zodra een amulet tegen mij begint te praten en prevelt dat ik de uitverkorene ben, ben ik eerder geneigd psychologische hulp te zoeken dan dat ik verder op onderzoek ga in een verlaten gebouw, maar dat terzijde. Wat sfeer betreft zijn het vooral de gedetailleerde omgevingen, de geluidseffecten die voor de ambiance zorgen en het af en toe uitvallen van het licht die er voor zorgen dat je het gevoel hebt door een oud verlaten gebouw rond te dwalen.

Eerste indruk
Baron Wittard – Nemesis of Ragnarok zal vooral een puzzel-adventure zijn voor liefhebbers. En dan met name puzzel-liefhebbers. Overal kunnen hints verstopt zijn die hinten naar een antwoord van een puzzel, en dat zal hier en daar wellicht ongeloofwaardige situaties opleveren. Ik denk niet dat de game voor iedereen is weggelegd, wat vooral te wijten is aan de trage voortgang van de game en het feit dat je eerst moet leren begrijpen wat de bedoeling is voordat je verder komt.

Baron Wittard – Nemesis of Ragnarok verschijnt 18 februari exclusief voor de PC en zal € 19,99 kosten. Voor meer informatie klik je hier.

Gedropt
Als speler wordt je gedropt op het zeer onheilspellend klinkende “Island of the Dead” zonder dat er wordt uitgelegd hoe je daar precies terecht bent gekomen. De game gaat precies verder waar het vorige deel geëindigd is en zonder voorkennis van de vorige delen ben je volledig op jezelf aangewezen. Het is in ieder geval geen gezellig eiland, want het barst er van de dieven, de lokale bevolking is zeer onvriendelijk en het wemelt er van de spoken. Wat het eiland toch enigszins interessant maakt, is het gerucht dat er ergens een schat zou moeten liggen behorende tot de lang overleden keizer Zojir. Ondanks dat deze schat bewaakt wordt door zogenaamde “vampiric guardians” is het de bedoeling dat jij de schat gaat vinden. Jawel, ouderwets schatzoeken dus!

Punt en klik
Ik houd wel van een point en click adventure op zijn tijd. Het zijn spellen die de speler een totaal andere speel ervaring bieden dan de meeste games. Het zijn spellen waarbij je rustig een kop thee kan drinken, de hond kan aaien en naar de wc kan gaan zonder op pauze te hoeven drukken. Met andere woorden, het is een welkome afwisseling van de supersnelle, high adrenaline actie games. De kracht van een point en click adventure ligt vaak in een goed uitgewerkt verhaal, uitdagende maar begrijpelijke puzzels en een sfeer die je helemaal in de game zuigt. Helaas slaagt Tomb of Zojir er niet in om aan één van deze eigenschappen te voldoen.

Techniek uit de jaren 90
Tomb of Zojir speel je vanuit een eerste persoonsperspectief en je exploreert de wereld door naar voren, links, of op rechts te klikken. Vervolgens krijg je een screenshot van de nieuwe locatie. Ik vind deze speelwijze al een klein beetje een afknapper maar het wordt  erger als de game er uitziet alsof deze tien tot vijftien jaar geleden is gemaakt. Serieus, grafisch ziet de game er ongeveer hetzelfde, zo niet slechter, uit als Riven: The Sequel To Myst uit 1997. Behalve dan dat de visual designers van Myst geïnspireerd en origineel waren. De muziek en geluidseffecten zijn ook van matige kwaliteit. Je luistert voornamelijk naar het huilen van de wind, de regen, wat donder en bliksem en zo nu en dan het gehijg van een verdwaald spook.

Puzzels
De gameplay bestaat voornamelijk uit items zoeken en deze op het juiste moment gebruiken. Dit is weinig verrassends want zo steken de meeste point en click adventures in elkaar. Het is alleen wel belangrijk dat de  puzzels ergens op slaan. Over het algemeen zijn de puzzels in Tomb of Zojir redelijk oké, maar op andere momenten lijken ze wat ver gezocht. Zoals bijvoorbeeld het moment dat ik een handdoek op een verwarmingselement moet leggen zodat er een deur open gaat. Op zulke momenten wordt de gameplay gereduceerd tot het afgaan van al je items en deze uitproberen op alle objecten op het scherm. Dat is echt bijzonder saai.

Sfeer
De game pretendeert een horror adventure te zijn. De makers van Tomb of Zojir hebben hun best gedaan om het spel zo eng mogelijk te maken door het grootte boek van horror clichés open te slaan en elke cliché ergens in het spel te proppen. Ik ben zelden een game tegen gekomen met zo weinig originaliteit en dan faalt de game er nog in om eng te zijn. De makers hebben ook nog een poging gedaan om een aantal schrik momenten in het spel stoppen, maar van deze momenten  moest ik eerder lachen dan schrikken.

NEGS Oordeel
Het ontwikkelteam van WRF Studios is bijzonder klein – Tomb of Zojir is dan ook een ‘Indie’ game – dus het is onzinnig om een technisch hoogstandje te verwachten. Maar dat Tomb of Zojir technisch achterhaald is, is niet het grootste probleem. De game komt op geen enkel vlak sterk uit de hoek: het verhaal is flauw, de puzzels matig en de game faalt er in om eng te zijn. Ondanks al mijn negatieve geratel, geloof ik best dat er enkele mensen zijn die deze game met plezier zullen spelen. Dat zullen vooral liefhebbers van de serie zijn. Als je bekend bent met de serie, dan weet je waarschijnlijk ook wat je kan verwachten. Maar heb je nog nooit van de Last Half of Darkness reeks gehoord, dan raad ik je aan deze game te vermijden. 20 euro vragen voor deze paupergame is echt teveel.

Website: iceberg-interactive.com

Prijs: € 19,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2011/01/14/tomb-of-zojir-last-half-of-darkness-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/09/01/lost-horizon-review/ http://www.negs.nl/2010/09/01/lost-horizon-review/#comments Wed, 01 Sep 2010 13:18:24 +0000 Jeroen Geelhoed http://www.negs.nl/?p=8381 Lees verder > ]]> 1936, in een Tibetaanse tempel verdwijnt een Engelse commandant, nagezeten door de Nazi’s, op mysterieuze wijze. Slechts enkelen, waaronder een cartograaf en een professor, weten meer van de legendes en geheimen van de tempel. Een jonge vrouw wordt bij het avontuur betrokken. Een ruige, onverschrokken avonturier moet de tempel vinden, de nazi’s verslaan en de held spelen. Zijn naam is: Fenton Paddock?

Indiana Jones hommage
Indiana Jones and the Last Crusade en Indiana Jones and the Fate of Atlantis zijn twee klassieke point-and-click adventures van LucasArts en zijn nog steeds geliefd bij velen. Nu roept een avonturenverhaal met eeuwenoude tempels, nazi’s en verborgen schatten altijd wel onherroepelijk de vergelijking op met de avonturier met de zweep en de hoed, maar Lost Horizon is wel heel duidelijk een Indiana Jones avontuur. Alleen dan wel zonder Indiana zelf. In de techdemo die je na het uitspelen van het spel nog kunt bekijken, lijkt het erop dat de ontwikkelaars eerst een andere weg wilden bewandelen, maar het avontuur dat hoofdpersoon Fenton Paddock beleeft, kent nu de typische Indiana Jones ingrediënten: een vergeten tempel, een speurtocht naar relikwieën, afwisselende exotische locaties, een pittige dame in nood, een ‘knokpartij’ met een beer van een nazi, echte slechteriken en een actiescene die George Lucas eer aan doet. Klinkt toch best goed? Tja, ergens is dat het ook wel.

Langzaam uit de startblokken
Lost Horizon begint wat slap als je Fenton Paddock leert kennen: een Britse ex-soldaat die uit de gratie is geraakt en in het koloniale Hong Kong zijn centen bij elkaar schraapt als smokkelaar. Zijn oude kameraad is de Engelse commandant die in Tibet verdwenen is en Paddock wordt gevraagd undercover naar hem op zoek te gaan. De puzzels in het eerste gedeelte van het spel zijn nogal saai en bestaan vooral uit het ophalen van inventaris en deze op andere locaties in te zetten. Verhaaltechnisch wordt je niet echt goed van locatie naar locatie geleid, waardoor je maar een beetje rond moet lopen om bijvoorbeeld een bal in een boom te vinden, die je nodig hebt om elders weer verder te kunnen. Vanaf hoofdstuk twee komt de vaart er echter in en moet je uitdagender puzzels oplossen op mooie locaties. Het volledige spel kent zeven hoofdstukken en kent een speelduur van ongeveer 8 uur, wat natuurlijk afhangt van de snelheid waarmee je de puzzels oplost. Tussen het ‘normale’ avonturieren door, krijg je af en toe ook schuif- en zoekpuzzels voorgeschoteld, die je op een hogere of lagere moeilijkheidsgraad op kunt lossen. Echt vastzitten zit er in Lost Horizon niet bij; als het nodig is, kun je per locatie alle ‘hotspots’ in beeld krijgen door op de spatiebalk te drukken. Het combineren van de uiteenlopende spullen is dan nog wel aan jou.

Mag ik van jou …
Kim, de dame in het verhaal die Fenton bijstaat, is af en toe ook als speelbaar personage beschikbaar. Helaas is er voor haar voornamelijk een rol als doorgeefluik gereserveerd: spullen oppakken en die aan Fenton doorgeven, naar hem wisselen en zo weer de held spelen. In het laatste hoofdstuk kun je nog een derde figuur besturen, waar deze manier van spelen wel volledig tot zijn recht komt en mag ook Kim nog even de show stelen. De humor in het spel is prima en Lost Horizon weet vaak een lach los te maken. Ook hier vind je hommages aan de LucasArts adventures van weleer: zo kun je Fenton laten proberen aan Chinese triadeschurken te ontsnappen door te kiezen voor de gevleugelde uitspraak: “Look behind you, a three-headed dragon!”

Sambal bij?
De uitstraling van het spel is in orde, al zijn de afbeeldingen van de gezichten van de sprekende personages bij de ondertiteling, zeer afwijkend van die van de eigenlijke animaties. Dit stoort, want zo lijkt het alsof er twee verschillende interpretaties zijn van de personages. Vooral de ogen weten weinig gezichtsuitdrukking uit te dragen. De stemmen zijn lekker clichématig: een Duitser spreekt als een tekenfilmnazi, een Chinees zegt nog net niet: “sambal bij?”.

NEGS Oordeel
Lost Horizon weet de sfeer van een Indiana Jones-verhaal goed te vangen en weet als point-and-click avontuur warme herinneringen aan de eerder genoemde LucasArts adventures op te roepen. Echter blijft je merken dat het een afgeleide is van die klassiekers; alsof je naar een The Librarian-film kijkt in plaats van naar een echt Indy-avontuur. Nou ja, misschien een Allan Quatermain-film dan, al geeft deze recensie mijn leeftijd hiermee nog duidelijker aan. Maar eigenlijk mogen we niet piepen: zoveel leuke point-and-click adventures komen er nu ook weer niet met regelmaat uit en dus is Lost Horizon – zeker wat de speelduur betreft – in dit genre zeker Approved!

Website: lost-horizon.deepsilver.co.uk

Prijs: € 19,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2010/09/01/lost-horizon-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/08/01/darkness-within-2-the-dark-lineage-review/ http://www.negs.nl/2010/08/01/darkness-within-2-the-dark-lineage-review/#comments Sun, 01 Aug 2010 08:35:04 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=8285 Lees verder > ]]> Toen Iceberg Interactive nog Lighthouse Interactive heette brachten ze een game uit genaamd ‘Darkness Within – In Pursuit of Loath Nolder’.  Een point and click adventure geïnspireerd door de horrorverhalen van H.P. Lovecraft. Nu drie jaar later heeft de Turkse ontwikkelaar Zoetrope het vervolg gemaakt die het verhaal zal afsluiten. En hoewel Lighthouse er niet meer is, ziet Iceberg zeker nog wel brood in deze titel en zodoende mogen we weer op point and click avontuur in donkere steegjes, parkjes en kelders.

First Person Clicker
Een gemiddelde adventuregame van Iceberg Interactive is vaak een diashow waar je a la Myst doorheen loopt op zoek naar klikbare objecten die je op de één of andere manier kan gebruiker of met elkaar kan combineren. Maar bij Darkness Within 2 word je niet langer meer geloodst door dia’s. In plaats daarvan bevind je jezelf in een volledige 3D wereld waarin je je kan manoeuvreren zoals in een First Person Shooter. Je kan zelfs springen en kruipen. Dit maakt de wereld een stuk interactiever want hierdoor kun je dus echt naar items zoeken die bijvoorbeeld onder een tafel liggen of die achter een kastje verscholen zijn. Daarnaast is het griezeliger om door een duister bos te lopen dan dat je door drie dia’s van een bos ‘loopt’.

Voorkennis is een pré
Darkness Within 2 – The Dark Lineage is een direct vervolg op zijn voorganger en enige kennis van het verhaal van het vorige is wel een pré. Deze kennis is echter niet noodzakelijk om het spel te kunnen spelen. Je speelt net als in Darkness Within – In Pursuit of Loath Nolder de detective Howard Loreid. Howard had er in deel één aardig van langs gekregen en zodoende begint hij bij deel twee in een gesloten inrichting waar hij opgenomen is. In een naar introfilmpje kijk je door zijn ogen en zie je dat hij in zijn hallucinaties overal monsters ziet. Uiteindelijk krijgt hij een injectie en valt hij in een diepe slaap. Wanneer hij wakker wordt, bevindt hij zich in een oud huis in de ‘middle of nowhere’. Hij blijkt gered te zijn door Loath Nolder en in een brief vraagt hij Howard om samen met hem de nachtmerrie te beëindigen. Om dit te doen moet hij naar het depressieve stadje Arkhamend – een leuke verbastering van Arkham voor de kenners – reizen en daar op onderzoek uitgaan.

Hoofdzaken
Darkness Within 2 – The Dark Lineage kent een innovatief moeilijkheidsgraad systeem waarin je zelf elk moment kan bepalen hoe moeilijk of ‘hardcore’ de game is. Zo heb je de ‘Standard’ setting waarin er altijd wel hints beschikbaar zijn die je vertellen wat je ongeveer moet doen. Deze setting is bedoeld voor de casual adventuregame die houdt van een beetje puzzelen, maar niet meer ook. De ‘Detective’ setting geeft pas een hint als je na een bepaalde periode nog geen vooruitgang hebt geboekt. Je kunt er zelf voor kiezen of je de hint leest of niet. De ‘Senior Detective’ modus is de hardcore stand, en deze modus geeft helemaal geen hints en laat je alles zelf oplossen. Hints kun je vinden in het inventory-scherm waar je naast al je gevonden items ook toegang hebt tot Howards hoofd. In zijn hoofd kun je items combineren zoals dat gebruikelijk is bij adventuregames, maar je kunt ook gevonden clous met elkaar combineren om zo verder te komen in het verhaal. Deze clous vind je in de vele boeken, brieven en verslagen die je in de game vindt. Met een potlood kun je in een stuk tekst allerlei zinnen onderlijnen om vervolgens Howard er over na te laten denken. Als je een clou onderlijnt hebt, dan komt deze in de grote cloulijst van Howards hoofd. Leuk hieraan is dat je dus ook echt alle teksten goed gaat lezen waardoor je meer betrokken bent in het verhaal.

Sfeervol maar lelijk
Darkness Within 2 – The Dark Lineage is een bijzonder sfeervolle game met grauwe graphics en griezelige omgevingsgeluiden. Het is alleen wel jammer dat de geluiden meer suggereren dan dat er werkelijk gebeurd. Zo hoor je regelmatig voetstappen bij je in de buurt komen, maar er komt nooit iemand naar je toe. En al snel heb je door dat dit geluid zich in een loop herhaald wat het geheel toch weer minder eng maakt. Met name de 3D engine zorgt ervoor dat je meer betrokken raakt in de wereld en op deze manier een point and click adventure spelen is wel heel stoer. Echter zijn de graphics niet om over naar huis te schrijven. Deze zijn, helemaal in deze tijd, eigenlijk gewoon lelijk. Vooral de personages die je tegenkomt zijn bijzonder statisch en niet om aan te zien.

NEGS Oordeel
Darkness Within 2 – The Dark Lineage is een point and click adventure met een twist. Hij onderscheidt zich door de First Person 3D wereld waarin je heel veel vrijheid hebt. Voor point and click adventure liefhebbers is dit alleen al reden genoeg om de game te bemachtigen. Mensen die niet houden van point and click adventures kunnen deze titel gewoon laten liggen. De 3D engine zal voor hen niks spannends of extra’s bieden en de graphics zal hen ook niet overhalen. Het stempel wat NEGS geeft is dan ook gericht op de adventure gamer en voor hen is de game zeker wel ‘Approved’. Echter zie ik de volgende keer liever echt enge dingen en minder kunstmatig griezelige geluidseffecten.

Website: www.darknesswithin2.com

Prijs: € 29,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2010/08/01/darkness-within-2-the-dark-lineage-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/05/27/the-whispered-world-review/ http://www.negs.nl/2010/05/27/the-whispered-world-review/#comments Thu, 27 May 2010 19:22:33 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=7622 Lees verder > ]]> Het point and click adventure genre is allang niet dood meer en gelukkig een genre op zich geworden. Echter stijgen een hoop point and click adventures niet boven het ‘in house development’ niveau, en hoewel hier aardig wat sfeervolle en leuke games tussen zitten, zijn ze toch voor de hardcore liefhebber die matige graphics voor lief neemt. Heel anders is het gesteld met The Whispered World, wat ik nog het beste kan omschrijven als een schitterend tekenfilm adventure.

Niet in Nederland
The Whispered World is van oorsprong een Duitse game, maar de game is ook vertaald naar het Engels. Des te vreemder is het dan ook dat uitgever Deep Silver mij liet weten dat zij deze game niet in Nederland uitgeven. De reden hiervoor wilden ze niet geven, maar wat de reden ook is, het blijft een domme keuze. Welke adventure liefhebber zit er immers niet te wachten op een point and click adventure van tekenfilmkwaliteit? Hoe dan ook. De game is wel gewoon verkrijgbaar bij bol.com en via de online gamedienst Steam kun je de game ook zonder problemen kopen. Met andere woorden: een review kan niet uitblijven.

Sadwick de Emo
In The Whispered World speel je de depressieve tienerclown Sadwick. Sadwick is chronisch depressief, heeft weinig eigenwaarde en houdt zich liever bezig melodramatisch theater dan dat hij als clown de mensen aan het lachen moet maken. Je zou Sadwick dan ook eigenlijk een Emo kunnen noemen. Daarnaast wordt hij geteisterd door nachtmerries. Helaas voor Sadwick is hij in het verkeerde gezin geboren en reist hij samen met zijn zeurderige grote broer en seniele opa mee in het familiecircus.

Epische queeste
Maar gelukkig voor Sadwick krijgt zijn leven iets meer zin wanneer hij Bobby tegenkomt. Bobby is een boodschapper van de koning die op een belangrijke opdracht op pad is. Hij vertelt Sadwick dat de koning van Corona ernstig ziek is en dat de wereld ten onder zal gaan. Het is aan hem om de ‘Whispering Stone’ naar het Orakel Shana te brengen. Zij weet wellicht raad om het tij te keren. Zodra hij hoort over het Orakel wil Sadwick meehelpen in de hoop zo meer te weten te komen over zijn nachtmerries. En een epische queeste is begonnen…

Hardcore point and click
The Whispered World is schitterend vormgegeven, en ondanks dat de resolutie vast staat op 1280×1024 blijft de tekenfilmpracht intact. Ook als je op een groot scherm speelt. Er is alleen één nadeel van deze grafische pracht, en dat is dat alles naadloos in elkaar overgaat. Dit betekent dat het zo goed als onmogelijk is om interactieve objecten uit de achtergrond op te merken. Pixeljagen zou dus noodzakelijk zijn, ware het niet dat je gelukkig de spatiebalk tot je beschikking hebt. Door deze in te drukken wordt alles opgelicht waar interactie mee mogelijk is. Wat dat betreft is The Whispered World wel echt een hardcore point and click adventure.

Vergezochte puzzels
Een adventure valt en staat natuurlijk met de puzzels maar puzzels zorgen bij adventure game ontwikkelaars altijd voor een dilemma. Het liefste heb je natuurlijk dat de puzzels logisch in elkaar zitten, en dat je door goed je hersens te gebruiken deze op eigen kracht kan oplossen. Maar aan de andere kant dreig je een game te gemakkelijk te maken als alle puzzels met logica op te lossen zijn. Vaak zie je dan ook dat sommige puzzels nogal ver gezocht zijn om zo de moeilijkheidsgraad op te krikken. Bij The Whispered World heeft men dit tot een kunst verheven, wat betekent dat je je in moet stellen op het zoeken naar hints op onlogische plaatsen. Zo is er een klokpuzzel die je moet oplossen aan de hand van een to-do lijstje die je van je broer hebt gekregen. Dit terwijl dit lijstje totaal niets te maken heeft met de klok en de locatie waar hij staat.

Grappig of gezeur?
De ingesproken stemmen zijn leuk gedaan en persoonlijk ben ik wel gecharmeerd van Sadwick’s zeurderige stem en zijn negatieve melancholische houding. Echter kan ik mij voorstellen dat niet iedereen dit waardeert en op termijn kan Sadwick’s gezeur je echt je neus uitkomen. Gelukkig kun je de stemmen ook uitschakelen, dus als je Sadwick’s gemekker zat bent, zet je hem gewoon uit.

NEGS Oordeel
The Whispered World is een waanzinnig mooie adventure game die voor liefhebbers van het genre zeker een aanrader is. Je moet je alleen wel instellen op onlogische puzzels en waarschijnlijk ga je het spel niet uitspelen zonder de hulp van een walkthrough. Weet dus waar je aan begint als adventure liefhebber.

Website: www.the-whispered-world.com

Prijs: € 19,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2010/05/27/the-whispered-world-review/feed/ 0