Puzzelen in 3D

Het concept van Puzzle Dimension is simpel: verzamel alle zonnebloemen door met een bal door het level te rollen. De bal kan alleen naar naburige tegels rollen of over een tegel dan wel afgrond heen springen ter grootte van één tegel. De uitdaging tijdens het oplossen van de puzzels komt van de tegels met speciale eigenschappen. Zo heb je tegels die verdwijnen als je er een keer overheen rolt, ijstegels waar je in een rechte lijn overheen glijdt, tegels die in vlammen uitbarsten als je er een keer overheen rolt, trampolines die je 3 tegels verder doen springen en ga zo maar door.

In het begin spelen de puzzels zich af op een plat vlak, maar latere puzzels bestaan uit een driedimensionaal figuur waar je overheen, onderdoor en langs rolt. Dit vergt aardig wat ruimtelijk inzicht van de speler, maar de behulpzame camera die afzonderlijk van de bal bestuurd wordt, helpt met inschatten waar je terecht gaat komen als je bijvoorbeeld van een tegel afrolt naar een lager niveau.

Puzzelen op eigen tempo

In Puzzle Dimension draait het niet om snelheid of reactievermogen, aangezien je elke puzzel op je eigen tempo kan voltooien zonder tijdlimiet. Als je eenmaal alle puzzels hebt opgelost, is het mogelijk om je score te verbeteren. Hierbij komt echter wel snelheid om de hoek kijken.

Door grote delen van de levels snel achter elkaar te ‘ontpixelen’ bouw je combo’s op die de score vermenigvuldigen. Een zo hoog mogelijke score behalen, vraagt niet alleen  om snelheid maar je zal ook alternatieve oplossingen moeten vinden waarbij je over zoveel mogelijk tegels rolt om ze te ‘ontpixelen’.

Visueel pixelgenot

Visueel is het spel een genot voor het oog. Aanvankelijk is alles opgebouwd uit pixels maar zodra je in de buurt komt spatten de pixels uiteen en wordt het echte figuur zichtbaar. Op het feit na dat dit een mooi visueel effect geeft, maakt het ook meteen duidelijk waar je wel en niet geweest bent. Het spel is ook in 3D te spelen.

Tegelijk met de visuele verandering past ook de muziek zich aan het ‘ontpixelen’ van het level aan. In het begin klinken de deuntjes op de achtergrond als 8-bit muziek maar worden langzaam maar zeker meer eigentijdser naarmate je over de tegels rolt. De muziek is in zowel 8-bits en eigentijdse vorm leuk om te horen en hoewel geen enkel deuntje echt uitblinkt, zal je je er ook niet aan storen tijdens het spelen.

NEGS Oordeel

Puzzle Dimension is een zeer geslaagd puzzelspel dat de speler stap voor stap moeilijkere puzzels voorschotelt. Met de 100 levels waar het spel uit bestaat, krijg je veel speel plezier voor je geld en de retro stijl is bijzonder geslaagd.

Doctor Entertainment zijn er met hun debuut-game in geslaagd een ontzettend goede game af te leveren die je als puzzelliefhebber niet mag missen. Voor puzzelaars dus een must-have en voor degenen die wel een puzzelspel willen proberen, is dit een goede game om in het genre te stappen. Wat mij betreft een absolute aanrader en daarom krijgt Puzzle Dimension een dikke Approved stempel.

Website: www.puzzledimension.com

Prijs: € 9,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, PC en Mac

Aperture Industries, de speelomgeving in Portal 2, is niet meer dan een assessment bureau. Ze hebben een aantal testkamers om te doorlopen en aan de hand daarvan bepalen ze je kwaliteiten. Alleen betekent het falen van deze tests het einde van je leven. Om de tests op de lossen heb je een hulpmiddel: Een portal gun. Hiermee kun je portalen creëren die met elkaar in verbinding staan. Soms is iets zo lastig om uit te leggen, dat ik het je beter even kan laten zien.

Fun met GLaDOS
Portal 2 is zeker een volwaardige opvolger van het eerste deel uit 2007. Hierin werd je door de testcomputer GLaDOS door een hele serie testkamers gejaagd. Portal 2 kent een veel breder en meeslepender verhaal. Dit keer is het niet alleen GlaDOS die je op het avontuur begeleid met zwoel sarcasme en humoristische doodswensen. Er zijn meer personages, meer stemmen en meer verhaal. Onder andere Stephen Merchant – bekend van The Office – zorgt voor een buitengewoon aangename sfeer. Het is een tijd geleden dat ik hardop heb zitten lachen achter de computer. Heerlijk!

Met de broek op de knieën
Je wordt wakker en komt tot de ontdekking dat er aardig wat tijd is verlopen sinds deel 1. Het lab is in verval geraakt en de boel is half ingestort. Soms ga je dan ook een testkamer binnen die dan nog snel even in elkaar gezet wordt, alsof je de computer met z’n broek op de knieën betrapt. Daarnaast kent het verhaal aardig wat verassende plotwendingen waardoor eentonigheid vermeden wordt.

Het spel leidt je door strakke testkamers, maar ook immense ruimtes als vuilnisbelten en machinerie. Ook krijg je een kijkje in het verleden van de testfabriek, van nul tot nu. Door deze veranderende omgevingen blijft het spel afwisselend genoeg om leuk te zijn. Al is het niet een spel dat je uren achter elkaar speelt. Daarvoor moet je te hard nadenken.

Do not Pass!
Alles in Portal 2 is een test. Doordat de boel in duigen ligt, is het soms moeilijker om bij de volgende testkamer te komen dan door de testkamer zelf. Regelmatig liep ik gefrustreerd rond, mij af te vragen waar ik in vredesnaam heen moest. Sommige ruimtes zijn zo groot dat je moet inzoomen en speuren naar clues om er achter te komen wat de bedoeling is. Dit gaf bij mij een soort ‘Waar is Waldo?’ effect in plaats van dat ik aan het puzzelen was. Af en toe frustreerde dat mij. Hints krijg je niet. Al is het vaak wel een clue dat je die kant op moet waar bordjes staan als ‘danger’ of ‘do not pass’.

Beperkt houdbaar
De puzzels oplossen vergt een combinatie van inzicht en behendigheid. Maar als je een puzzel eenmaal opgelost hebt, zal je dat level niet nog een keer spelen. De herspeelbaarheid van dit spel is dan ook beperkt. Echter is de eerste DLC al aangekondigd voor deze game. Nieuwe levels  kunnen we deze zomer dus verwachten.

Plezier voor 2
De single player campaign is erg leuk, maar Portal 2 kent ook een co-op modus waarbij je via Steam met vrienden kan spelen. Je speelt dan ieder een robot die de testkamers moeten bedwingen. Je hebt in deze situatie dus vier portals tot de beschikking en dat zijn heel veel nieuwe mogelijkheden. Valve heeft zich er niet makkelijk vanaf gebracht en heeft aparte levels ontworpen die het maximale halen uit de samenwerking.

Samen Portal 2 spelen betekent dat je veel moet afstemmen. Niet alleen waar de portals moeten komen, maar ook timing en rolverdeling. Ik vond het erg leuk om met mijn vriendin aan de slag te gaan hiermee, maar we ontdekten al snel dat het ook een pittige relatietest is. Je kan je ook laten koppelen aan een onbekende via internet. Dit is op zich een leuk idee, maar discussies lopen dan toch minder soepel. De lol zit meer in de samenwerking met vrienden.

Blijvend bij de Source
Grafisch draait Portal 2 op de bekende Valve engine, Source genaamd, ook bekend van Portal 1 en Halflife 2. Hier is weinig aan veranderd, maar je merkt wel dat ze het uiterste er uit weten te persen. Het is een erg goede physics engine, die enorme ruimtes soepel presenteert. Geen grafisch realisme dus, maar het ziet er strak uit en het is goed te draaien op oudere computers.

Het is dan ook gek dat elk level behoorlijke laadtijden kent. Zelfs als je doodgaat, wordt de kamer weer opnieuw geladen. Dat is toch niet meer nodig? Het geluid in Portal 2 is overigens heerlijk; beukende machines en vrolijke muziekjes. De muziek en effecten zijn strak en helder en dragen zeker bij aan de sfeer.

NEGS Oordeel
Portal 2 is uniek in zijn soort. Het is geen gemakkelijk spel en je moet echt anders leren denken om verder te komen. Hierdoor zal de game niet iedereen aanspreken, hoewel ik denk dat volwassen gamers hier zich wel tot aangetrokken voelen.

Portal 2 speelt over het algemeen heel ontspannen. Het is geen spel dat je uren achter elkaar blijft spelen, maar toch zal je verslaafd genoeg raken om het in een aantal weken uit te spelen. De herspeelbaarheid is klein, wat nu eenmaal het lot is van elke puzzelgame. Maar de enorme humor, de verhaallijn en de sfeer maken de game zeker tot een aanrader.

Website: www.thinkwithportals.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: Mac, PC, PS3 (met gratis PC versie) en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2011/05/02/portal-2-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/04/20/adams-venture-episode-2-solomons-secret-review/ http://www.negs.nl/2011/04/20/adams-venture-episode-2-solomons-secret-review/#comments Wed, 20 Apr 2011 13:00:52 +0000 Jeroen Geelhoed http://www.negs.nl/?p=13139 Lees verder > ]]> Eind 2009 besprak ik het eerste deel in de avonturenserie Adam’s Venture, waarin je met de gelijknamige titelheld op avontuur gaat in een verhaal met Bijbelse invloeden. Helaas viel dat uitstapje nogal tegen. Anderhalf jaar later ziet het er niet beter uit voor deze door Indiana Jones-geïnspireerde avonturier.

Kort en niet krachtig
Deel een van Adam’s Venture, The Search for the Lost Garden heb ik met een Shit-stempel moeten belonen. Hoofdredenen hiervoor waren de korte speelduur van slechts twee uur – waar Iceberg Interactive wel € 19,99 voor vroeg – , puzzels welke zich afspeelden in één en dezelfde ruimtes en de matige graphics van de personages. Ik was enkel een beetje te spreken over de locaties waarin Adam zich bevond, die met de Unreal 3 Engine toch redelijk sferisch tot leven waren gebracht.

Door de Bijbelse aspecten van het verhaal vond het eerste deel toch zijn (Christelijke) publiek en toen ik het tweede deel in handen kreeg hoopte ik dan ook dat het ontwikkelteam de tijd en middelen had benut om meer te maken van het tweede deel.

Het mocht ietsje meer zijn
Helaas. Het lijkt erop dat dit tweede deel – Solomon’s Secret – op exact dezelfde wijze als zijn voorganger is gebouwd en dat men de bijna anderhalf jaar ontwikkeltijd nodig heeft gehad om vooral meer van hetzelfde te produceren. Dit keer kreeg ik na drie uur speeltijd een cliffhanger voor de kiezen en rolden de credits over mijn scherm. Anderhalf jaar ontwikkeltijd en dan een uurtje extra speeltijd. Ik kan er niet warm van worden.

Toegegeven, de speelwereld in dit tweede deel van Adam’s Venture bestaat wel uit allemaal nieuwe locaties en er wordt niet, zoals in veel episodische avonturen van bijvoorbeeld Telltale Games, gebruik gemaakt van gerecyclede locaties uit eerdere delen. Ondanks dat is de prijs/kwaliteitverhouding toch nog steeds scheef. The Search for the Lost Garden ligt overigens nu voor € 9,99 in de budgetbakken en dat is al iets beter te verantwoorden, hoewel het nog steeds veel geld is voor 2 uur gamen.

Aapje op een stokje
Ditmaal komt Adam, samen met zijn medeavonturier Evelyn Appleby op het spoor van een verloren schat in de ruïnes van het paleis van de Bijbelse koning Solomon. De locaties die je aandoet in Jeruzalem en de ruïnes van het paleis van Solomon zien er aardig uit. Echter de uitdrukkingen op de gezichten van de personages zijn veel te plastisch en de voice-acting is niet om over naar huis te schrijven.

In dit deel moet je meer klimmen en springen, waarbij de houterige springbewegingen van Adam soms onbedoeld hilarisch zijn. Geef hem een draaiorgel en een apenstaart en je hebt een circusattractie. Echt storende elementen als het kruipen met een fakkel in het eerste deel – waarbij Adam de toorts welhaast in zijn gezicht scheen te steken – zitten er ditmaal bijna niet in. Een enkele maal liep Adam dwars door een aantal rotsen heen en viel Evelyn in een afgrond, waarna ze opeens weer doodleuk achter me stond. Toch nog enkele schoonheidsfoutjes dus.

Puzzelen voor beginners
Dan waar het om draait in een adventure: de puzzels. Er zijn ditmaal meer verschillende puzzels op te lossen, maar enkele puzzels worden enige malen herhaald, met een verhoogde moeilijkheidsgraad. Het wordt nergens echt lastig, maar de meeste puzzels zijn leuk om op te lossen. Wel is de uitdaging nog steeds niet heel erg groot en hoef je nooit ver te zoeken voor missende onderdelen van machinerie, voor je met de daadwerkelijke puzzel aan de slag kunt.

Adam geeft je soms zelfs teveel aanwijzingen, doordat hij weigert van de locatie te vertrekken totdat een onderdeel van een puzzel gevonden is. Het zou de speelduur van de game ten goede komen, als de ontwikkelaars dit weggelaten hadden. Het is helemaal niet erg om af en toe een locatie opnieuw te moeten bezoeken, om net dat geheim te vinden dat je de eerste keer over het hoofd zag. Zeker gezien de zorg die in de locaties zit, zouden ingewikkeldere puzzels met combinaties van verschillende elementen uit die locaties helemaal niet misstaan.

NEGS Oordeel
Uiteindelijk blijkt dat het tweede deel van Adam’s Venture na anderhalf jaar ontwikkeltijd dezelfde mankementen kent als het eerste deel. Ik weet niet hoeveel episodes ontwikkelaar Vertigo Games in gedachten heeft, maar als dit tempo voortgezet wordt, duurt het nog wel even voordat er een verzamelbox met alle episodes beschikbaar is. Ik denk echter wel dat die verzamelbox de enige manier is om de avonturen van Adam enigszins aan te kunnen raden, want met een speelduur van drie uur en dezelfde minpunten als het vorige deel is Adam’s Venture Episode 2: Solomon’s Secret nog steeds Shit.

Website: www.adams-venture.com

Prijs: € 19,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2011/04/20/adams-venture-episode-2-solomons-secret-review/feed/ 1 http://www.negs.nl/2011/04/15/swarm-review/ http://www.negs.nl/2011/04/15/swarm-review/#comments Thu, 14 Apr 2011 23:31:45 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=13075 Lees verder > ]]> Tegenwoordig komen zoveel games uit, dat we het nauwelijks bij kunnen houden. En dan heb je naast de reguliere games ook nog de downloadable games die je koopt via Xbox Live of PSN. Swarm is zo’n game die je voor relatief weinig geld uren gameplay kan geven.

Als alle Xbox Live Arcade en PSN titels nu bagger waren geweest, dan hadden we deze titels bij NEGS nog wel kunnen negeren, maar tussen deze titels zitten zoveel creatieve vernieuwende games dat je als gamer bijna verplicht bent om ze van de nodige aandacht te voorzien. Dit geldt ook voor Swarm hoewel de game wel een scherp randje heeft.

Voor moeder!
In Swarm bestuur je – zoals de naam al suggereert – een zwerm. Deze zwerm bestaat uit lompe grappige blauwe beestjes genaamd Swarmites. Deze Swarmites komen uit een grote blauwe slurf die de Swarmites alleen maar kunnen omschrijven als ‘moeder’. Moeder moet groeien, en daarvoor heeft zij haar kinderen nodig. Met de Swarmites moet je genoeg energiebollen verzamelen zodat moeder groeit en jij door kan naar het volgende level.

Dit laatste is gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de 10 verschillende levels in de game zitten vol met gevaren die je Swarmites op originele – maar ook gruwelijke – wijze om het leven brengen. Je begint een level met 50 Swarmites maar dit aantal zal snel slinken. Gelukkig zijn er over de levels diverse respawnpunten van moeder verspreid waarmee je je voorraad Swarmites weer aan kan vullen. Zolang één Swarmite van de zwerm nog leeft, kun je het level dus voltooien.

Punten scoren
De kunst van Swarm is ironisch genoeg niet het einde van het level halen. Dit is vaak al pittig genoeg, maar alleen het einde halen is niet voldoende om het volgende level vrij te spelen. Elk level heeft een bepaalde hoeveelheid punten nodig, of beter gezegd: moeder heeft dat nodig. Pas als je die hoeveelheid punten gescoord hebt, komt het volgende level vrij.

Dit punten scoren is vrij lastig en je zal tactisch te werk moeten gaan wil je voldoende punten scoren. Alleen bolletjes verzamelen is namelijk niet genoeg. Je zal de ‘multiplier’ goed aan moeten zwengelen wil je de vereiste hoeveelheid punten behalen. Als je heel veel bollen achter elkaar scoort, zal de score vermenigvuldigd worden. Dit gebeurt ook als er Swarmites sterven. Je zal dus zo nu en dan Swarmites moeten opofferen om de ‘multiplier’ hoger te maken. Een timer loopt snel af en als je niet op tijd een nieuw bolletje pakt of een Swarmite opoffert, zal de score geïncasseerd worden en moet je opnieuw beginnen met vermenigvuldigen.

Easy to learn…
Je bestuurt de zwem direct op een platform-game-achtige wijze. Op het eerste gezicht lijkt dit redelijk simpel, maar de Swarmites zijn tot veel in staat en er zijn flink wat moves in de game verwerkt. Zo kunnen de Swarmites dicht bij elkaar blijven of verspreiden, kunnen ze springen, sprinten, beuken en zelfs op elkaars schouders klimmen om zo een Swarmite-toren te vormen. De besturing is snel te leren, mits je de tutorialpagina’s leest, maar lastig te beheersen.

Het zal je niet verbazen dat door al deze mogelijkheden en het aansturen van een zwerm, de besturing af en toe behoorlijk chaotisch is. Er gebeurt erg veel op het scherm en als de zwerm gesplitst is, is het moeilijk in te schatten welk deel van de zwerm je nu bestuurt. Daarnaast hebben de Swarmites af en toe moeite met je commando’s goed in te schatten. Zo willen ze soms wel eens gaan springen als je eigenlijk een toren wil bouwen en gaan de grote sprongen, die regelmatig samen met een sprint uitgevoerd moeten worden, nog wel eens mis. Met alle gevolgen van dien natuurlijk.

Sterven is een kunst
In sterven zijn de Swarmites erg goed en er zijn dan ook vele manier om een Swarmite gruwelijk aan zijn einde te laten komen. Zo kan hij gespietst worden, platgewalst worden, verbranden, geëlektrocuteerd worden, door midden gezaagd worden en ga zo maar door. Het is best grappig om die schattige blauwe beestjes te zien sterven. Helemaal omdat ze zo stupide zijn dat ze er eigenlijk ook een beetje om vragen.

Zelfs in het hoofdmenu kun je de Swarmites laten sterven. In het beginscherm staat zo’n blauwe lobbes te wachten naast het opties-venster. Onder hem staat vermeld dat je een bepaalde knop niet moet indrukken. Natuurlijk doe je dit wel, en dit zal het blauwe mannetje fataal worden. Na zijn dood, komt er een nieuwe Swarmite en kun je nog een keer op die verboden knop drukken (of gewoon het spel spelen natuurlijk). Het is grappig en stiekum ook een beetje lekker om die beestjes af te maken. Helemaal als je door ‘hun stupiditeit’ een level niet kan halen.

Checkpoint dilemma
Terug naar het spel. De levels zijn voorzien van checkpoints, dus als je zwerm uitsterft, hoef je niet helemaal overnieuw te beginnen. Echter brengen deze checkpoints wel een dilemma met zich mee. Een checkpoint onthoudt namelijk wel je score maar niet je multiplier. Als je dus een checkpoint bereikt terwijl je een multiplier van bijvoorbeeld 15 hebt staan, dan ben je deze – plus al de bijbehorende punten –  mooi kwijt als je zwerm uitsterft voordat weer het volgende checkpoint bereikt is.

In sommige gevallen is het dus slim om de timer van de multiplier te laten verlopen en de punten in te cashen vlak voordat je het checkpoint activeert. Is misschien niet helemaal netjes en je zou het als cheaten kunnen zien, maar af en toe dwingt de game je zulke keuzes te maken. Helemaal omdat teruglopen en die punten alsnog halen niet altijd mogelijk is. Het was vriendelijker geweest als je multiplier onthouden of gecasht werd als je een checkpoint bereikt.

Frustrerend moeilijk
Zoals je wellicht uit de bovenstaande tekst kan opmaken is Swarm een pittige game. Levels zul je meerdere keren opnieuw moeten spelen om zo efficiënt mogelijk je multiplier omhoog te krikken zodat je voldoende punten scoort. Sommige levels zijn echt heel chaotisch en anders zijn juist weer heel donker terwijl de grond bezaait is met gaten. Weet dat de game je niet zal sparen.

Er is op zich niks mis met een pittige moeilijkheidsgraad, maar een game moet oppassen dat de ‘uitdaging’ niet omslaat in ergernis. Swarm balanceert op dit randje en valt zo nu en dan in het ergernis vakje. Vooral de Boss-battles, waarvan er 2 zijn, kunnen behoorlijk irritant worden als je datzelfde gevecht maar over en weer moet doen. Dit heeft er ook voor gezorgd dat ik de game meerdere malen heb weggelegd. Vooral om te voorkomen dat mijn controller door de TV zou vliegen.

NEGS Oordeel
Swarm is origineel, vernieuwend, grappig, uitdagend en niet duur. Dit klinkt als alle ingrediënten voor een Gold-stempel, maar toch geef ik deze felbegeerde titel niet. Swarm is zeker een aanrader, maar de game kan ergerlijk pittig zijn en de besturing van de Swarmites gaat niet altijd even goed. Daarnaast is de game onverbiddelijk als je niet genoeg punten hebt gehaald en wordt er af en toe een vette multiplier door je neus geboord. Zonde als je het mij vraagt, maar dat neemt niet weg dat de game alsnog een hele dikke Approved scoort.

Website: www.swarmites.com

Prijs: 1200 MS Points (€ 14,40)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

Welkom in The Utopia
In Baron Wittard – Nemesis of Ragnarok speel je een fotojournalist die voor een exclusief verhaal onderzoek doet naar een gebouw van de excentrieke Baron Wittard. Deze architect heeft een complete stad ontworpen binnen een gebouw.  Dit gebouw genaamd ‘The Utopia’ bevat 1000 appartementen, een winkelcentrum, honderden kantoren en vele ontspanningsgelegenheden. Twee jaar geleden had het gebouw feestelijk geopend moeten worden, maar dat is nooit gebeurd. Door mysterieuze incidenten is The Utopia nu stil en leegstaand. Mensen worden vermist en de Baron zelf is overleden. Verder is het gebouw omringd door elektromagnetische storingen. De lokale bevolking beweert dat er iets kwaads heerst in het nu verlaten gebouw. Gewapend met een zaklamp en een camera ga je op onderzoek uit.

Meer puzzelen dan Point and Click
Baron Wittard – Nemesis of Ragnarok is geen standaard point and click adventure waarbij je items moet verzamelen, objecten moet combineren en (logische) praktische puzzels moet oplossen. De nadruk in deze game ligt op het oplossen van puzzels. Deze puzzels zijn overal door het gebouw verspreid omdat de Baron nogal gek was op puzzelen. Hiermee heeft de Baron het zijn werknemers niet gemakkelijk gemaakt want zelfs voor het activeren van de stoppenkast moet er een soort Sudoku puzzel oplost worden. Geen wonder ook, dat je in de game zo nu en dan verslagen tegenkomt van ongemotiveerde werknemers. De hints tot oplossingen van deze puzzels zijn verstopt in het hele gebouw. Door dus The Utopia te verkennen moet je uiteindelijk de vele puzzels in de game zien op te lossen waardoor je dieper in het gebouw doordringt. Hierdoor heeft de game veel weg van de klassiekers The 7th Guest en The Eleventh Hour.

Rondkijken in dia’s
Qua voortbeweging heeft Baron Wittard veel weg van Myst. Je reist stapsgewijs van gebied naar gebied waarbij je iedere keer een andere omgeving voorgeschoteld krijgt alsof het een dia is. Echter kun je in deze dia wel 360 graden rondkijken en kun je zo weer nieuwe gangen, aanwijzingen en puzzels ontdekken. Grafisch is de game redelijk, hoewel het jammer is dat er maar een maximale resolutie ondersteund wordt van 1024 x 768. Op grote schermen zal de game hierdoor minder tot zijn recht komen. Ook zijn de omgevingen zeer statisch. Daarentegen zijn ze wel gedetailleerd, en dat is maar goed ook want er zijn vele details waar je op moet letten om de juiste hints te vinden.

Sfeervol, maar niet eng
Baron Wittard – Nemesis of Ragnarok wordt gepresenteerd als een horror-adventure maar hoewel de game een leuke sfeer weet te zetten, is de game, van wat ik tot nu toe heb gezien, alles behalve eng. Dat heeft waarschijnlijk ook te maken met het ‘pratende amulet’ wat ik bij me draag die bij de eerste kennismaking al begint te roepen dat ik ‘The Chosen One’ ben. Zodra een amulet tegen mij begint te praten en prevelt dat ik de uitverkorene ben, ben ik eerder geneigd psychologische hulp te zoeken dan dat ik verder op onderzoek ga in een verlaten gebouw, maar dat terzijde. Wat sfeer betreft zijn het vooral de gedetailleerde omgevingen, de geluidseffecten die voor de ambiance zorgen en het af en toe uitvallen van het licht die er voor zorgen dat je het gevoel hebt door een oud verlaten gebouw rond te dwalen.

Eerste indruk
Baron Wittard – Nemesis of Ragnarok zal vooral een puzzel-adventure zijn voor liefhebbers. En dan met name puzzel-liefhebbers. Overal kunnen hints verstopt zijn die hinten naar een antwoord van een puzzel, en dat zal hier en daar wellicht ongeloofwaardige situaties opleveren. Ik denk niet dat de game voor iedereen is weggelegd, wat vooral te wijten is aan de trage voortgang van de game en het feit dat je eerst moet leren begrijpen wat de bedoeling is voordat je verder komt.

Baron Wittard – Nemesis of Ragnarok verschijnt 18 februari exclusief voor de PC en zal € 19,99 kosten. Voor meer informatie klik je hier.

Nee
Het antwoord is heel simpel: Nee. Saw II is voor 80 procent een kopie van de eerste game met hier en daar een paar nieuwe toevoegingen en een ‘vernieuwd’ combat systeem. Deze keer speel je de zoon van rechercheur Tapp, de journalist Michael Tapp die achter de reden moet komen van de zelfmoord van zijn vader. Als je de eerste Saw game hebt uitgespeeld, dan weet je dit eigenlijk al, dus eigenlijk is dit vrij zinloos. Daarom hebben de makers er nog een drugskartel elementje doorheen verweven zodat het verhaal nog wat lijkt.

Puzzelhorror
De game is net als zijn voorganger een Survival Horror game waarbij de concentratie ligt op de puzzels. Bij Saw II ligt de nadruk echter nog veel meer op puzzels, dus eigenlijk kun je deze game een Puzzelhorror noemen. Nu is daar op zich niks mis mee en sommige puzzelelementen zijn ook vernieuwd. Zo zijn er vernieuwde ‘circuit-puzzels’ en moet je goed om je heen kijken om er achter te komen wat voor codes je moet invoeren om sloten te openen of bommen te stoppen. Sommige van deze puzzels zitten aan een tijdslimiet vast, en dat levert spannende momenten op. Andere puzzels zijn ‘gevechten’ waarbij je je belager in de val moet lokken om te winnen. Ook zijn er ‘eindbaas’ puzzels net als in het eerste deel.Verder ben ik gecharmeerd van de ‘picklocking’ mini-game. Je moet met een spijker precies door de gaten van een slot zien te komen, terwijl het slot reusachtig in je scherm op je afkomt. Met de puzzelelementen en de sfeer van Saw II – Flesh & Blood zit het dus wel goed.

Het kan nóg slechter!
In het bovenstaande heb ik alle positieve aspecten van de game belicht. Wat er overblijft is bagger: extreme bagger waar werkelijk de honden geen brood van lusten. De graphics waren in de eerste game al niet om over naar huis te schrijven en dat is in Saw II niet anders. Nog steeds wordt de game-wereld bevolkt door houten klazen en hebben de makers nog geen eens de moeite genomen een ‘oppak animatie’ te creëren wanneer onze ‘held’ een wapen als een kruk of een slaghout oppakt. Dan is er de vernieuwde combat. Ik dacht dat de gevechten niet slechter konden dan in de eerste Saw game. Ik had het mis. De ontwikkelaars hebben het zowaar gepresteerd de combat nóg slechter te maken! De makers kwamen er blijkbaar achter dat ze realtime gevechten niet kunnen programmeren, dus hebben ze maar voor een Quick Time Event systeem gekozen, waarbij je willekeurige aangegeven knoppen op tijd moet indrukken om te winnen. Dit speelt totaal niet lekker en samen met de houterige animaties is dit echt te suf voor woorden.

Pang! Je bent dood!
Heel vervelend zijn de ‘Instant Death’ vallen in de game. Ik snap dat gevaarlijke vallen in een game als Saw II horen, maar de uitvoer van deze vallen is erg slecht. Ook hier krijg je weer te maken met een plotseling Quick Time Event waarin je heel snel de aangegeven knop moet indrukken of het is Game Over. Dit komt dus neer op het volgende: je verkent voorzichtig de gangenstelsels van je gevangenis, uiteraard weer met blote voeten zodat je in glas kan stappen (gaap), en dan verschijnt er plotseling een melding: Druk A! “Hè? Wat?” Boem! Je bent dood. Dit gebeurt niet alleen in gangen maar ook bij deuren waar hakbijlen of shotguns achter verstopt zitten. Nu heb ik op zich geen bezwaar tegen dit type vallen – ze houden je immers scherp – , ware het niet dat de checkpoints een behoorlijk eind uit elkaar staan waardoor je weer hele stukken overnieuw moet spelen. Weer diezelfde puzzel waarvan je het antwoord al weet, weer die saaie combat met Quick Time Events en weer het geleuter van Jigsaw aanhoren als hij je een levensles probeert te leren (gelukkig kan dit in sommige gevallen geskipt worden). En dat allemaal omdat je op een ongelukkig moment een knopje niet op tijd indrukte. Nee, zo maak je een spel echt leuk om te spelen!

NEGS Oordeel
Saw II: Flesh & Blood is de grootste bagger die er is, en mag zich scharen bij de slechtste games van 2011. Ik raad Konami echt aan een controleteam in te zetten voordat ze games uitbrengen, want dit soort rotzooi bezoedelt alleen maar je goede naam. Ik rol nog liever naakt door glas dan dat ik nog één minuut spendeer aan deze game. Zelfs Saw fans die zich met de puzzels van de eerste game vermaakten, doen er verstandig aan het bestaan van Saw II – Flesh & Blood gewoon te negeren. Jigsaw wil een spelletje spelen? Dan doet hij dat maar lekker alleen. Game Over!

Website: www.konami.com

Prijs: €49,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

]]> http://www.negs.nl/2010/12/12/saw-2-flesh-and-blood-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/12/05/the-undergarden-review/ http://www.negs.nl/2010/12/05/the-undergarden-review/#comments Sun, 05 Dec 2010 19:00:51 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=10167 Lees verder > ]]> Op de één of andere manier zijn puzzel-games hét genre waarin de meeste originaliteit te vinden is. Dit bewijst nu Atari weer met het uitbrengen van de Xbox Live-/PSN-/Steam-game The Undergarden: een heerlijke mix van ongedwongen gameplay met uitdagende puzzels om de grijze massa scherp en het spel interessant te houden. Puzzelen is nog nooit zo relaxt geweest.

Gek op bloemen!
The Undergarden draait om een ondergronds grottenstelsel waarin je een vriendelijk lachende alien bestuurt. De taak van deze alien is om de hele onderwereld op te fleuren door overal bloemen in allerlei soorten, maten en kleuren te planten. Dit doet hij door pollen te verzamelen die hij krijgt door bovenop groene paddenstoelen te springen. Deze pollen gebruik je vervolgens om overal planten en bloemen tevoorschijn te toveren; een kleurrijk schouwspel.

Geen prestatiedruk
Eén van de meest ontspannen elementen van de game is het totale gebrek aan prestatiedruk. Je kan niet dood, en je kan de game niet verliezen. Je kunt de game volledig spelen in je eigen tempo. Dat er geen druk is, betekent overigens niet dat er geen doel is. Er zijn veertien levels te voltooien die vol zitten met allerlei soorten puzzels. Alles wat je moet doen om het level te voltooien, is gewoon het einde van het level halen, maar je gaat vanzelf wel allerlei soorten objecten, die in de levels verstopt zitten, verzamelen. Zo wil je waarschijnlijk 100% van alle bloemen laten bloeien en/of wil je alle (blauwe) muzikanten en geheime kristallen vinden.

Praktische puzzels
De puzzels in The Undergarden zijn allemaal van praktische aard die met de omgeving te maken hebben. Zo is er verschillende flora in de game aanwezig met ieder zijn eigen bloemen. Deze bloemen hebben verschillende eigenschappen waarmee je de puzzels kan oplossen. Zo zijn er zware bloembladeren die je op platformen kunt leggen zodat ze zakken, stijgende bloemballen om platformen omhoog te duwen en exploderende bloembollen om stenen op te blazen om maar een paar voorbeelden te noemen. In het begin zijn de levels redelijk makkelijk, maar later in de game zal de grijze massa harder moeten werken om een level te voltooien.

Sprookjesachtig met een vleugje LSD
De graphics van The Undergarden zijn bijzonder kleurrijk, sfeervol en mooi. Het is een sprookjesachtige omgeving met een vleugje LSD. Aan de dromerige sfeer draagt ook de muziek bij, die ontspannen en zweverig klinkt. De muziek  kan overigens beïnvloedt worden door de muzikanten die je in het spel vindt. Deze kleine mannetjes spelen ongestoord hun deuntjes waardoor bloemen gaan dansen en groeien. Het grappige is dat elk level meerdere muzikanten heeft, en dat zij gezamenlijk een leuk muziekje bij elkaar jammen.

Eigenwijze alien
Hoewel de game heerlijk ontspannen is en totaal geen druk op je uitoefent, is de besturing van de alien af en toe minder ontspannend. Gelukkig kun je in de game niet dood, dus dat haalt een hoop druk van de ketel, maar de alien vertikt het af en toe om de kant op te gaan waar jij hem naartoe stuurt. Op dat moment lijkt hij ergens te blijven hangen. Dit is vaak op te lossen door een kleine ‘spring-boost’ te initiëren, dus deze kleine onhebbelijkheid zal zelden roet in het eten gooien.

NEGS Oordeel
The Undergarden is een heerlijk relaxte puzzel-game wiens kleurrijke graphics en ontspannen muziek je even de zorgen van alledag laat vergeten. De game is helaas niet groot, maar door de te verzamelen extra’s is het niet vervelend om sommige levels nog eens overnieuw te spelen. Als je toe bent aan iets anders waarbij gamen ook echt ontspanning betekent, dan is The Undergarden een absolute aanrader.

Website: www.atari.com/undergarden

Prijs: € 9,60 (800 MS Points – Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

Een verhaal met 165 hersenkrakers
Een experiment met een tijdmachine, waarbij onze held Layton aanwezig is, loopt uit op een ramp: de machine ontploft, waarbij de Britse premier en een aantal wetenschappers spoorloos verdwijnen. Tel daarbij op de geheimzinnige brief die Layton en zijn assistent Luke krijgen – een brief uit de toekomst, van Luke zelf – en het kan niet anders of er staat weer een spannend avontuur op stapel. Toch? Ja en nee. Het verhaal is absoluut aardig uitgewerkt, waarbij het contrast tussen het hedendaagse Londen en het Londen in de toekomst – een grauwe, verwaarloosde stad waar Layton zelf leider van de onderwereld is geworden – mooi is neergezet. Helaas is het tempo, met name in de gesproken dialogen, nogal traag. Ook wordt er een zijlijn aangeboord, over de Grote Liefde van Layton, die wat mij betreft overbodig is. Gelukkig maken de puzzels het wel weer goed: het zijn er zo’n 165, dus krakende hersens gegarandeerd.

Help Superhint!
Ik vind de puzzels nogal veel van hetzelfde: blokken schuiven, cijfer- of andere codes kraken, je weg vinden door doolhoven: dat heb ik allemaal als eens eerder gezien in The Curious Village en de Doos van Pandora. Tuurlijk, het zijn wel andere puzzels dan in de twee eerdere delen, maar ze bieden niet meer dezelfde uitdaging als hun voorhangers, zelfs niet de enkele totaal nieuwe puzzelvorm die je her en der tegenkomt. Dat heeft ook te maken met de nieuwe Superhint. In deel één en twee krijg je, tegen inlevering van een hintmuntje (muntjes die je onderweg moet vinden door op het scherm te tikken), per puzzel maximaal drie hints. Nu kun je, na deze drie hints, ook nog een Superhint kopen. Deze kost twee muntjes, maar dan heb je ook wel wat – als je niet van puzzelen houdt tenminste. De oplossing wordt je namelijk praktisch op een presenteerblaadje aangeboden. Bij mij zorgt het ervoor dat ik puzzels die ik heel erg moeilijk vind – en die me voorheen soms wel een uur kostten om op te lossen – nu ‘afkoop’ met zo’n Superhint. Waarom zijn deze Superhints niet veel duurder gemaakt dan drie muntjes, zodat je ze alleen inzet bij puzzels waar je echt helemaal vast zit?

Puzzelstrijd
Naast de Superhint zijn er nog meer noviteiten in De Verloren Toekomst te vinden. Zo is de memofunctie uitgebreid en kun je nu aantekeningen maken in twee lijndiktes en acht kleuren. Dit komt zeker van pas, vooral bij puzzels waar je een wirwar aan bijvoorbeeld kabels of touwen moet ontwarren. Ook sluiten de puzzels beter aan op de omgeving. Zo moet je in een café een raadsel oplossen waarbij het ophalen van lege glazen een rol speelt, en staat er in de klokkenwinkel een tijdraadsel voor je klaar. Daarnaast komt er ook diverse keren een puzzelstrijd in de game voor, waarbij Layton of Luke het opneemt tegen een opponent en er een puzzel moet worden opgelost waarvoor je geen hints krijgt. Wat mij betreft mogen dit soort puzzels in deel vier, dat onvermijdelijk gaat volgen,  vaker voorkomen – al is het maar als tegenwicht voor de Super Hint.

Matige Mini-games
Net als in de twee eerdere delen vind je na verloop van tijd in Laytons koffertje – in de vorige delen de inventaris; koffertje is toch wel leuker – een drietal mini-games.  Dit keer gaat het om een stickeralbum, een auto waarmee je parkoersen moet afleggen en een papegaai die pakjes moet bezorgen. Tijdens het spel verdien je, na het goed oplossen van bepaalde puzzels, bijvoorbeeld stickers of parkoersen. Van deze drie vind ik het stickeralbum veel en veel te kinderachtig. Er wordt een verhaaltje verteld en op de plaats van de puntje-puntje-puntje moet je stickers plakken. Na drie stickers had ik het wel gezien en heb ik deze minigame links laten liggen. Leuker vind ik het autootje. Je moet een parkoers uitzetten met behulp van pijltjes, waarbij je bijvoorbeeld vlaggetjes of zakken geld moet oppikken. Dat lijkt makkelijk, maar in de praktijk valt dit tegen. Hetzelfde geldt voor de papegaai, die pakjes moet bezorgen en die jij moet helpen met het spannen van touwtjes. Overigens vallen deze drie mini-games allemaal in het niet bij de hamster en de theedoos uit de Doos van Pandora. Die boden meer variatie en waren uitdagender.

NEGS Oordeel
Helaas kan Professor Layton en De Verloren Toekomst me niet zoveel bekoren als de eerdere twee delen in deze serie. De puzzels zijn meer van hetzelfde, waarbij de Superhints gemakzucht teveel stimuleert. Ook de mini-games vind ik minder leuk dan in het vorige deel. De papegaai is grappig, daar niet van, maar hij haalt het niet bij de hamster uit de Doos van Pandora. Professor Layton en De Verloren Toekomst blijft een prachtig vormgegeven spel met veel gameplay, maar wat mij betreft zit langzamerhand de sleet in deze game-serie.

Website: www.nintendo.nl

Prijs: € 39,99

Verkrijgbaar voor: Nintendo DS(i) exclusief

Gespeeld op: Nintendo DS Lite

Gast-Negger: Annemarie Korevaar

]]> http://www.negs.nl/2010/12/03/professor-layton-en-de-verloren-toekomst-review/feed/ 1 http://www.negs.nl/2010/11/28/super-scribblenauts-review/ http://www.negs.nl/2010/11/28/super-scribblenauts-review/#comments Sun, 28 Nov 2010 09:33:43 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=10003 Lees verder > ]]> Vorig jaar rond deze tijd kwam de game Scribblenauts uit. Een revolutionaire game met een geheel nieuw concept waarin je levels haalde door woorden te schrijven. Hoewel iedereen lovend was over dit nieuwe idee, was de besturing een hel en zo is deze game nooit in de ‘gouden’ prijzen gevallen. Maar nu is er Super Scribblenauts. De game die Scribbelnauts eigenlijk had moeten zijn.

Zelfde als…
De game is qua principe, graphics en muziek zo goed als gelijk aan de eerste Scribblenauts game. Er zijn diverse levels waarin het de bedoeling is om de zogenaamde ‘Starite’ te pakken te krijgen. In puzzellevels, waar de game voor 80 procent uit bestaat, doe je dat door opdrachten te vervullen door woorden te schrijven, en in de actielevels – waarvan er nu aanzienlijk minder zijn dan in het eerste deel – moet je bij de Starite zien te komen. Het level kun je manipuleren door allerlei objecten in het leven te roepen. Dit doe je simpelweg door ze op te schrijven. Alles wat je schrijft, mits de game het woord herkent, verschijnt in het level en kun je plaatsen waar jij wilt.

Verbeterde besturing en camera
De ontwikkelaars hebben geluisterd naar de feedback en zijn terecht geschrokken van hoe de mensen de vreselijke besturing van Scribblenauts ervaarden. Deze besturing hebben ze aangepast. De controle over Maxwell, de held van de game, is nu veel beter. Je kan hem besturen met de knoppen of met je stylus. Beide manier werken prima. Maxwell luistert eindelijk naar je commando’s en voert ze goed uit. Ook de camera is verbeterd. Deze reset zich niet meer na een aantal seconden maar blijft staan op de plaats waar jij hem gezet hebt, net zolang totdat jij besluit dat het genoeg is. Het is goed om te zien dat de ontwikkelaars daadwerkelijk iets met de kritiek van de gamepers en consument heeft gedaan.

Bijvoegelijke naamwoorden
Gelukkig hebben de makers niet alleen de besturing verbeterd. Er zijn ook nieuwe elementen toegevoegd zoals de bijvoeglijke naamwoorden. Vanaf nu is het mogelijk om bijvoorbeeld rode sleutels te maken. Of vliegende bezemstelen. Of, als we toch bezig zijn, een ‘spookachtige vliegende reuze ninja’. De bijvoeglijke naamwoorden voegen een extra dimensie toe aan Super Scribblenauts en er zijn ook bijvoeglijke levels waar je de puzzels alleen kan oplossen met bijvoeglijke objecten.

Niet zoals het hoort
Helaas gedragen de objecten in de game zich nog net zo realistisch als in zijn voorganger: totaal niet. Zwaartekracht maakt geen verschil en je merkt tijdens het spelen dat de game wellicht de woorden wel herkent, maar de werkelijke betekenis van deze woorden niet ‘begrijpt’. Dit resulteert soms in situaties waarin een object zich totaal niet gedraagt zoals je zou verwachten en hierdoor je oplossing om zeep helpt.

Een voorbeeld
De hierboven beschreven kritiek vraagt natuurlijk om een voorbeeld. Zo mocht ik in een bepaald level een draak niet wakker maken en moest ik langs allerlei hindernissen, waaronder de draak zelf, vliegen. Ik dacht slim te zijn door ‘silent wings’ te maken. Beide woorden werden herkent, maar het maakte niet uit. De draak werd toch wakker toen ik langs hem vloog. En nee, ik raakte de draak niet aan. Ook hielp het niet om vallende objecten te laten landen op een dempende rubberen vloer of objecten aan het plafond, die erg makkelijk loslaten, extra vast te maken aan het plafond met een touw. Als je een object raakte of volgens de game te dicht in de buurt van de draak komt, heb je verloren. Punt. Jammer, want zo word je creativiteit toch weer belemmerd.

In het Nederlands
Net als de eerste Scribblenauts game, is Super Scribblenauts ook in het Nederlands te spelen. De vertaling is beter dan in de eerste game, maar het is nog steeds niet om over naar huis te schrijven, waardoor het aan te raden blijft de game in het Engels te spelen. Zo levert het woord ‘muis’ alleen maar een computermuis op en levert het woord ‘paprika’ een busje kruiden op. Het lijkt er op dat de toevoeging van de bijvoeglijke naamwoorden de algemene woordenschat van de game toch iets verkleind heeft, want ook in het Engels krijg je soms verrassende resultaten als je een woord opschrijft. Zo is een ‘acid pool’ geen plasje zuur, maar een compleet zwembad, om maar een voorbeeld te noemen.

NEGS Oordeel
Hoewel ik mijzelf had voorgenomen om een opvolger van Scribblenauts met een Gold-stempel te belonen als de besturing en de camera gefikst was, voelt het op de één of andere manier niet terecht om de game hiermee alsnog te bestempelen. De game lijkt daarvoor teveel op zijn voorganger, ondanks de bijvoeglijke naamwoorden. Ook zijn de levels minder creatief dan in de vorige game en heb ik het idee dat de woordenschat ook iets minder is. Als je heel Scribblenauts nog niet kent, en je houdt van puzzelen, dan moet je Super Scribblenauts absoluut hebben en de eerste Scribblenauts totaal links laten liggen. Heb je de eerste Scribblenauts al gespeeld, dan voelt Super Scribblenauts toch als mosterd na de maaltijd.

Website: games.kidswb.com

Prijs: € 29,99

Verkrijgbaar voor: Nintendo DS(i)

Gespeeld op: Nintendo DS Lite

]]> http://www.negs.nl/2010/11/28/super-scribblenauts-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/11/05/the-ball-review/ http://www.negs.nl/2010/11/05/the-ball-review/#comments Fri, 05 Nov 2010 17:49:57 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=9554 Lees verder > ]]> Het lijkt wel alsof games die in de eerste person gespeeld worden alleen geschikt zijn voor het welbekende First Person Shooter genre of voor de RPG’s van Beteshda (voor het gemak laat ik de oude D&D RPG’s uit de jaren 90 even buiten beschouwing). Andere games die het eerste persoons perspectief gebruiken zijn de First Person Platform game Mirror’s Edge en de puzzel-game Portal. Iceberg Interactive laat met The Ball zien dat je ook anders kan puzzelen met het eerste persoons perspectief.

De ballen!
In The Ball speel je een archeoloog die tijdens een opgraving bij een vulkaan in een diep gat valt. Terwijl je maten hulp halen, besluit je het ondergrondse grottenstelsel waarin je terecht bent gekomen te gaan verkennen en als snel stuit je op een grote bal die van een ver ontwikkelde mysterieuze beschaving blijkt te zijn. Deze bal wordt bestuurd door een vreemd soort kanon wat je vlakbij de bal vindt.

Een man en zijn bal
De bal kun je met het kanon naar je toetrekken via magneetstralen (rechter muisknop) of van je afstoten door er met het kanon een harde tik tegen te geven (linker muisknop). Hiermee moet je allerlei puzzels oplossen en je weg zien te vinden in het grottenstelsel wat steeds dieper de grond ingaat. Het moge duidelijk zijn dat je de bal dus overal mee naartoe neemt. Leuk is dat de puzzels vooral praktisch zijn en via logica en ontdekking op te lossen zijn. Je hoeft dus geen geforceerde denkspelletjes of raadseltjes te doen die je urenlang op één plek vasthouden. Daarnaast is het mogelijk om hulp te krijgen als je op de ‘H’-toets drukt.

Alleskunner
De bal kan ook bepaalde objecten grijpen en meesleuren door middel van een magisch touw dat de bal uitwerpt. Dit kan alleen op door de game aangeven objecten. Verder kan de bal ook gebruikt worden om zwakke constructies zoals gebarsten deuren en pilaren kapot te maken en uiteraard gebruik je de bal als een wapen om je vijanden – of aapjes als je daar zin in hebt – genadeloos te verpletteren, maar daarover later meer.

Iconenjacht
Om verder te komen zullen velen knoppen ingedrukt moeten worden door jezelf en of de bal. Wat jij moet indrukken wordt blauw weergegeven en wat de bal moet doen is geel oplichtend van kleur. Naast de bal zijn sommige objecten in het spel ook te beïnvloeden met je kanon. Deze plekken worden duidelijk aangegeven met een blauw oplichtend icoon. Dit kunnen hendels zijn maar ook vierkante blokken die op de juiste plaats gezet moeten worden.

Niet alleen
Hoewel The Ball voornamelijk een puzzel-game is, ben je niet alleen in de grotten en zal je zo nu en dan belaagd worden door de vergeten inwoners van de grotten waarbij je moet denken aan mummies en monsters. Aan je kanon heb je weinig aangezien je hiermee alleen de bal en sommige objecten in het spel kan beïnvloeden. Je zal je vijanden dan ook met de bal moeten uitschakelen. Dit is best een uitdaging en kan vooral met meerdere vijanden hectische situaties opleveren. Hoewel uitdagend, is de besturing vloeiend dus deze zal je niet snel in de weg zitten. Wel moet je oppassen dat je niet achter hoekjes van uitstekende balken blijft hangen. De beste tactiek is veel te ontwijken, de bal naar je toetrekken en weer van je af te schieten.

Mag het ietsje meer zijn?
Het principe van The Ball is leuk en origineel en het is verfrissend om het eerste persoonsperspectief ook eens anders gebruikt te zien worden. Het is alleen jammer dat de makers weinig aandacht hebben besteed aan de presentatie en het verhaal. Verwacht dus geen diepgaand plot of filmpjes die het verhaal uit de doeken doen. Je zult het moeten doen met de begeleidende stukjes tekst die als omschrijving staan bij de levels. Over de hele campaign zijn ook geheime objecten te vinden die extra tekstjes opleveren en net iets meer vertellen over het verhaal, maar veel is het niet. Ook zijn er in totaal maar acht levels en hiermee is de game ietwat aan de korte kant. Naast de campaign heb je nog vier ‘challenges’ waarbij je vooral tegen specifieke vijanden moet vechten.

NEGS Oordeel
The Ball is verfrissend en vooral voor puzzelaars die verder durven te kijken dan ‘point and click’ een zeer interessante titel. Ook liefhebbers van de game Portal zullen gecharmeerd zijn van The Ball. Van mij had de game alleen wel meer mogen zijn. Meer levels, meer verhaal, dat soort dingen. The Ball moet het nu alleen hebben van zijn vernieuwende gameplay en dat is jammer. Er had meer in kunnen zitten. Toch is de game zeker wel goed genoeg om een Approved Stempel te verdienen.

Website: iceberg-interactive.com

Prijs: € 19,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2010/11/05/the-ball-review/feed/ 0