Mis!
Ik was niet echt een fan van DiRT 2. Het spel ging naar mijn smaak veel te veel richting de arcade-kant. En hetgeen mij meest stoorde was dat je de ‘spelletjes’ móest doen om de game uit te spelen. Dat doet gewoon pijn als hardcore rally-fan zijnde. Vandaar dat ik aan DiRT 3 enigszins gereserveerd begin.

Toen Codemasters met het hele gymkhana–verhaal op de proppen kwam, moest ik echt even slikken. “Nee toch? Niet nog meer Arcade!” riep ik gefrustreerd naar mijn beeldscherm waarop ik het nieuwsbericht zag. Ik zag mijn race-dagen, zwetend in de Playseat, als sneeuw voor de zon verdwijnen. Maar wat had ik het mis! Want wat blijkt: DiRT 3 bevat veel minder arcade en veel meer racen!

Verbluffend mooi
Ik heb DiRT 3 op mijn game-PC getest uitgerust met een Playseat GT en een Logitech G25 race-stuurtje. Precies zoals Codemasters het bedoeld heeft dus. En wat een combinatie is dat zeg! Het is echt een match made in heaven!

Waarom? Allereerst ondersteunt de PC – mits de videokaart het aankan – DirectX 11. Dat maakt het mogelijk veel meer detail te tonen. Codemasters heeft de engine van DiRT 3 – de EGO-engine – nog verder fijn geslepen. Het resultaat is een bijna filmrealistische weergave. De bossen, ondergrond, sun flares, stof, sneeuw, regen en bijvoorbeeld waterplassen ogen alsof ze uit een foto zijn gehaald. Het spel is echt waanzinnig mooi. En ik maar denken dat het bijna niet beter kan dan het al erg grafisch indrukwekkende DiRT 2 (want grafisch mooi was die game wel!).

Super feedback
Ook aan de force feedback is gesleuteld. Het is nu mogelijk om de kracht van de feedback en de zwaarte van het sturen in te geven. Ik houd van zwaar sturen, dus het is een verademing dat een spel het toelaat dit in te stellen. Nu was de feedback in DiRT 1 en 2 al prima, maar deel 3 gaat echt nog een stapje verder. Je voelt de auto zeer realistisch van ondergrond veranderen in het stuur.

Het is dus te merken dat Codemasters met coureurs heeft samengewerkt. Het voordeel hiervan is dat je zeer precies de auto kunt corrigeren. Immers als je de wielen voelt glijden of grip voelt pakken, kan je daar op inspringen met gas doseren, tegensturen of een tikje op de rem om de auto recht te trekken.

Lastig!
DiRT 3 is wel moeilijk. Er zijn helaas maar drie moeilijkheidsgraden: gemakkelijk, gemiddeld en moeilijk. Ook kan je natuurlijk de nodige hulpmiddelen voor onder het rijden aan- en uitzetten, zoals ABS, traction control, hulplijn, stuurhulp, etc. Wellicht handig als je met een controller speelt.

Ik als ervaren racefanaat ben maar meteen op ‘moeilijk’ begonnen (alle hulmiddelen uit en competitie voluit) en ik moest heel hard werken om te winnen of zelfs tweede te worden. Als je de baan niet goed kent, kan je het vergeten om te winnen. Na een keer of zes en zonder fouten in de bochten, kom je in de top 3 mits je flink doortrapt. Gelukkig hangt het bij DiRT 3 vaak niet af van één race, maar om punten die je verzamelt tijdens een serie van een aantal races. Dat maakt het mogelijk aan het einde van de rit toch eerste te worden.

Gymkhana
Ik heb het nog niet gehad over Gymkhana. Ik weet niet zo goed wat ik daarvan moet vinden. Ik ben namelijk geen liefhebber van drifts. En ook in DiRT 3 vind ik driften niet echt ‘je van het’. Gymkhana draait voornamelijk om driften en dat maakt het wat lastig om te verteren voor mij. Nu moet ik wel zeggen dat het een bepaalde fun-factor heeft. Het draait niet alleen maar om rokende banden, maar voornamelijk om beheersing en het aan elkaar breien van manoeuvres. Leuk, maar niet te lang.

Het goede in DiRT 3 is dat Gymkhana niet verplicht is. Je kan de finale van een segment halen op punten. Zolang je goed rijdt, is het niet echt nodig om alles af te ronden. Kortom: je kán Gymkhana theoretisch skippen, al zou ik het niet snel doen. Al is het maar vanwege de statistieken.

Let it snow!
Jazeker! Er is weer sneeuw in DiRT! Het heeft even geduurd, maar Codemasters heeft weer glibberige levels verwerkt in DiRT. Nu voornamelijk in Scandinavië waaronder Finland, het mekka van de rallysport. Ook is er de bobslee-baan in Noorwegen waar je tegen een bobslee mag racen. De tracks zien er geweldig uit en zijn ontzettend leuk om te rijden! Het is even wennen na al dat gravel, zand en asfalt, maar eenmaal onder de knie is het geweldig om van bocht naar bocht te glijden terwijl de bomen op centimeters van de voorwielen voorbij zoeven. Adrenaline ten top!

Het gevoel dat Codemasters heeft gecreëerd bij de sneeuw-levels is echt bijzonder. Je moet zeer precies met het gas spelen om bochten te halen. Te hard erin en je bent gewoon weg (logisch), maar als je teveel gas inhoudt in een bocht, werk je ook tegen. Het is echt de balans van gas, remmen en sturen. Heerlijk tactisch.

Veel auto’s
Bij een racespel draait het natuurlijk niet alleen om tracks, maar ook om de auto’s. Er is genoeg keuze in DiRT 3. Natuurlijk heb je nu de S2000-klasse met moderne rally-auto’s als de Ford Fiesta, Peugeot 207 of de Citroën DS3. Maar ook de ‘oudere’ types als de Mitsubishi Lancer, Subaru Impreza of de Ford Focus zitten in de game verwerkt.

Leuk is dat ook de klassiekers weer terug zijn. Denk aan de Ford S2000, de Audi Quattro en de Pikes Peak. Genoeg keuze dus! En wie van het grove werk houd: buggy’s en trucks zijn ook te vinden in DiRT 3.

Youtube
Als je een race hebt uitgereden, of een brute crash maakt, krijg je de mogelijkheid om je replay op Youtube te zetten. Allereerst leuk, maar natuurlijk ook een briljante reclamestunt voor het spel. Jammer genoeg werkt dit wat omslachtig en raak je uit het spel als je zo lang bezig bent met uploaden van een filmpje.

NEGS Oordeel
DiRT 3 is een verbluffend goed rallyspel. Allereerst is het grafisch om je vingers bij af te likken. Dat is natuurlijk een groot pluspunt, maar wellicht nog belangrijker is het feit dat het geweldig rijdt.

Met DiRT 3 draait Dirt eindelijk weer om één ding: rally rijden. Er zijn talloze prachtige tracks, diverse zeer realistische weerinvloeden, veel auto’s en bikkelharde competitie. Het rallyspel is weer helemaal terug bij Codemasters. Dikke, vette, welverdiende Gold-stempel!

Website: www.codemasters.com

Prijs: € 39,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Electronic Arts heeft aangegeven dat Shift 2 de ultieme racegame moet zijn: een hardcore sim-racer. Laat ik het maar meteen verklappen: dat is het niet. Er zijn gewoonweg betere sim-racers op de markt: sims die betere physics bevatten en een beter gevoel in het stuur bieden. De titels uit de stal van Simbin zoals Race On bijvoorbeeld of Gran Turismo 5 van Sony. Moet je dan Shift 2 negeren? Zeker niet, want het is wel een erg leuk spel. Maar wel om andere redenen.

Ultiem snelheidsgevoel
Eén van de dingen die EA heel goed heeft begrepen, is hoe je een gevoel van snelheid kan creëren in een spel. Shift deed dat al erg goed, maar bij Shift 2 is dat nóg iets beter geregeld. Bij hoge snelheid ontstaat een hele subtiele blur. Bij crashen wordt alles zwart-wit en hoor je een harde ‘oef!’ uit de cockpit. Ga je echt te hard van de baan, dan zie je je auto in stukjes over de baan gaan. Prachtig om te zien en het draagt bij aan een heerlijk race-gevoel.

Overigens bestaat er een mogelijkheid dat je vaker door anderen dan door jezelf van de baan wordt geknald. De AI is okee, maar zeker niet al te slim. Met name bij de start wil het nog weleens fout gaan. Als de race eenmaal begonnen is, gaat het vaak wel. Je moet dan wel heel lomp inhalen in een bocht, wil de AI je van de weg rammen. Dat is overigens een verbeterpunt ten opzichte van de eerste Shift. Daar ging het vaker mis in bochten.

Overstuur
Elk fatsoenlijk racespel moet je natuurlijk met een stuurtje te spelen. Dat doe ik dus ook. De reden: je voelt wat een auto doet en je kan gedoseerd sturen, remmen en gas geven. Bij een goede race-sim is dat samenspel heerlijk. De engine houdt tijdens het rijden rekening met hoe hard je gaat, wat de ondergrond is, wat het gewicht van de auto is en hoe je instuurt, remt en gas geeft. Vervolgens berekent de engine dan hoe de auto reageert. Physics zijn dus cruciaal bij een racespel.

Bij Shift 2 zijn de physics iets verbeterd en alle auto’s voelen anders. Een zware auto glijdt meer door en een lichte auto stuurt strakker. Maar wat opvalt is dat ze allemaal wel wat last hebben van overstuur en wegglijden. Nu heb ik niet in het echt in alle auto’s gereden die in het spel zitten – was het leven maar zo mooi – maar wel in een aantal. En ik kan mij niet herinneren dat ze zo glibberig waren. In de eerste Shift was dit ook al het geval. In Shift 2 is dit wel aangepakt en het rijdt beter dan zijn voorganger, maar het is nog niet perfect.

Tikkie licht
Nog een puntje van aandacht is de force feedback als je met een racestuur speelt. Ik heb Shift 2 met twee stuurtjes gespeeld: eerst met een Logitech Driving Force Pro en later met een G25 – onder meer aangeschaft voor dit spel – en bij beide spellen was de besturing aan de lichte kant. Ik ken bijvoorbeeld de Caterham en die stuurt in het echt een stuk zwaarder dan in Shift 2. Ook is de deadzone – een gebied rond de neutrale stand van het stuur waar niets gebeurt – wat groot in vergelijking met andere race-sims, en dat is niet prettig.

Wel prettig zijn de talloze mogelijkheden om de gevoeligheid in te stellen. Zowel van het stuurwiel zelf, als van de rem, koppeling en het gaspedaal is de gevoeligheid in te stellen. Standaard staat het spel veel te ongevoelig ingesteld voor stuurtjes en valt er eigenlijk niet lekker mee te rijden. In de drivers van Logitech (ik heb inderdaad de PC versie gespeeld) heb ik een profiel aangemaakt en de force feedback op 150% gezet voor Shift 2, maar ondanks dat wil de auto nog weleens schommelen op rechte stukken.

Intake
Wie net start met racen, zal Shift 2 haten. De game is namelijk ronduit pittig. Nu is er wel weer een soort intake-race, zoals bij de eerste Shift, maar het niveau van tegenstand en het realisme is toch een stuk hoger. Ik heb een hele tijd zonder enige hulp gereden: geen abs, traction control, stability of  control, maar uiteindelijk heb ik toch de traction control aangezet. Een auto van 800 kilo en 600 pk besturen zonder traction control is bijna niet te doen. Zeker als je ook nog moet remmen, koppelen, schakelen en precies de juiste hoeveelheid gas moet geven als er iemand naast je zit in een scherpe bocht.

Adrenaline
Maar als je dan na een uurtje oefenen lekker aan het racen bent, is Shift 2 werkelijk geweldig! Je zet die Caterham scherp de bocht in, geeft een tikje op de rem, geeft een flinke dot gas en zet hem een beetje schuin. Nu doseren en subtiel tegensturen…. driftend de bocht uit, recht zetten en vol op het gas. Heerlijk! ‘King of the track’! En als je dan ook nog weet te winnen door bijvoorbeeld in de laatste bocht nét later in te remmen en op het perfecte moment op het gas te gaan… wow. Adrenaline!

Nieuwe view
Ik schat in dat 85 procent van de racers de bumper-view gebruikt. Een kleine 10 procent gebruikt de cockpit view en 5 procent gebruikt iets anders. Bij Shift 2 is er nog een camera bijgekomen: de helmet-view. Je kijkt vanuit het perspectief van de coureur. En wat betekent dat? Schudden bij optrekken en remmen en een blik de bocht in als je indraait. Immers: een coureur kijkt waarnaar de auto toe moet gaan en niet in de richting van de neus van de auto. Dat lijkt heel handig, maar dat is het niet. Wij hadden aanzienlijk minder gevoel met rijden dan met de bumper-view. Nee, leuk gevonden, maar niet heel zinvol. Gelukkig zijn de cockpit-view en bumper-view nog steeds uitstekend bij Shift…

Vlammen en janken
Als EA iets perfect heeft gedaan, dan is het wel het geluid. De jankende motoren, begrenzers die ingrijpen, klapperende, hissende turbo’s en schurend metaal langs de vangrail: alles zit erin om de oren van een ‘petrol head’ te verwennen. Ik heb de versterker onder het racen echt helemaal open gedraaid om te genieten van dit geluid. Overigens heb ik wel de muziek uitgezet. Zowel in de races als in het menu. Die is echt niet nodig. De auto’s doen het werk wel!

Tevens erg goed zijn de graphics. Auto’s zijn prachtig nagemaakt, de tracks zien er netjes uit en ook tijdens nachtraces is het genieten geblazen: vlammen uit de pijp, rook van de banden en keurig licht van de koplampen. Een dikke grafische kaart voor de PC-versie is wel gewenst overigens.

Nachtbraken
Nieuw in Shift 2 is nachtracen. Als je al moeite had met overdag de auto op de baan houden: veel plezier. ’s Nachts racen is lastig, maar niet ondoenlijk. Ik vind het persoonlijk niet heel veel toevoegen. Er wordt weliswaar in het echt ook ’s nachts geracet, maar is het leuk in een spelletje? Nee, naar mijn idee niet echt.

Nu ik het toch over minder leuke zaken heb: aan de driftparcours had ik al een hekel in de eerste Shift en in deel twee is dat niet anders. Toegegeven, in Shift 2 is het iets beter te doen, maar het blijft erg lastig. Laat dit onderdeel in een volgend deel maar gewoon weg: het is lang niet zo leuk als over een circuit raggen.

Online
Racen tegen de computer is hartstikke leuk. Maar online rondetijden verbeteren en met anderen online achter de PC kruipen om over een circuit te blazen is ook erg leuk. Tof is ook dat je kan zien hoe de rest van de wereld of je vrienden het doen op een bepaald circuit. Een functie genaamd ‘Autolog’ zorgt hier voor. Alle tijden worden opgeslagen en zichtbaar voor vrienden. Zo kan je ook als je niet met elkaar speelt, tegen elkaar opboksen. Weliswaar niet echt nieuw, maar wel een leuke toevoeging.

NEGS Oordeel
Shift 2 is een stuk meer hardcore dan Shift. Ook zijn de physics weer een tikkie verbeterd en is het spel grafisch en auditief aangepakt. Dikke pluim voor het geluid! Is het spel nu een échte sim? Ja en nee. Ja, het spel is lastig en de auto’s reageren vrij realistisch. Echter kunnen de physics beter. Simbin’s Race On en Gran Turismo doen het op dat vlak beter. Toch heeft EA wel het racegevoel perfect in het spel verwerkt. En daar zit de verslaving: je wilt het gewoon nog één keer proberen. En waar gaat het om bij gamen? Lol hebben, en dat biedt Shift 2 volop! Daarom een dikke GOLD stempel!

Website: www.needforspeed.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Verhaaltjes en race-games gaan meestal niet zo goed samen en de eerdere games in de Motorstorm reeks draaien dan ook puur en alleen om het racen. In Motorstorm Apocalypse verandert dit dus en heeft Evolution Studio’s niet één, maar zelfs 3 verhalen in de game verwerkt. Ieder met hun eigen moeilijkheidsgraad.

3 helden, 3 difficulties
Natuurlijk blijft Motorstorm Apocalypse een race-game in hart en nieren. Je kan dus ook het hele verhaal links laten liggen en gewoon direct snel een race instellen en aan de slag gaan. Echter is er natuurlijk van alles vrij te spelen, waaronder nieuwe voertuigen, en een deel hiervan speel je vrij in de verhalen, ook wel The Festival genoemd. In The Festival zijn er 3 hoofdpersonen: de Rookie, de Pro en de Veteran. Ieder karakter heeft zijn eigen verhaal en zijn eigen moeilijkheidsgraad waarbij Rookie natuurlijk de makkelijkste is.

Het verhaal wordt verteld aan de hand van zogenaamde Comic Animations, oftewel statische beelden waarin hier en daar wat verschuift. De tekeningen in deze filmpjes kun je beschouwen als een specifieke stijl, maar ik vind ze vooral erg lelijk. Gelukkig geldt dit alleen voor de tussenfilmpjes, want de echte graphics in Motorstorm Apocalypse zien er prima uit.

Dynamische tracks
Motorstorm staat bekend om zijn onmogelijke race-tracks en in Apocalypse zijn de ontwikkelaars helemaal los gegaan. De game speelt zich af in ‘The City’, een stad die door aardbevingen wordt geteisterd en die letterlijk op instorten staat. De Motorstorm coureurs zien dit als de ultieme uitdaging en houden daar dus een Race Festival. Zo wordt er geracet over de daken van wolkenkrabbers, in de binnenstad en zelfs de riolen worden niet gespaard. Verder zijn er nog een stel fanatieke inwoners van de stad die helemaal niet blij zijn met de race en zij zullen proberen de boel te saboteren.

Tof is dat tijdens de race, de tracks veranderen doordat gebouwen instorten of exploderen. Die veranderingen zijn niet groot, er zullen niet opeens bochten verdwijnen, maar een brug waarover je rijdt, kan spontaan onder je wielen instorten en hier en daar zul je grote afstanden in de lucht moeten overbruggen.

Turbo en Select
Bij het overbruggen van afstanden in de lucht en om sowieso eerder te zijn dan je tegenstanders, is slim gebruik maken van je turbo-boost essentieel. Hiermee schiet je met een noodgang naar voren en flitst de baan aan je voorbij. Wel kun je de turbo-mode maar beperkt gebruiken en hem onophoudelijk gebruiken zal resulteren in oververhitting en een explosie van je voertuig. Door de turbo niet te gebruiken, neemt de hitte af. Tof is dat je de turbo sneller kunt afkoelen door met je voertuig door water te rijden of door je gas en turbo los te laten terwijl je door de lucht vliegt.

Natuurlijk komt het regelmatig voor dat je met je race-monster ergens keihard tegenaan knalt of dat je volledig de verkeerde kant op staat na een ongelukkig genomen bocht of sprong. In het laatste geval kun je jezelf snel weer back on track zetten door de select-knop in te drukken. Als je dit snel genoeg doet en tactisch toepast, dan kun je dit geintje zelfs uithalen zonder echt tijd te verliezen. Bij een crash is dat anders. Daarbij krijg je eerst in slow motion de crash te zien voordat je op de X-knop kan drukken om verder te racen. Crashen is dus nooit gunstig.

Rammen en beuken
Motorstorm Apocalypse is dus, zoals je mag verwachten, snel en spectaculair. Daarbij helpt ook de steengoede opzwepende soundtrack die is samengesteld door een aantal bekende muzikanten waaronder Klaus Badelt, DJ Shadow, Noisia en Elite Force. Van deze muziek krijg je echt zin om te racen, rammen en beuken. En dit laatste kan dan gelukkig ook. Met je voertuig kun je een tegenstander een tik naar links of rechts verkopen waardoor deze gewrecked wordt, oftewel crasht. Dit is tof om te doen, maar je kan deze manoeuvre ook gebruiken om obstakels te ontwijken.

Wel moet je oppassen waarmee je ramt. Met een motor een Bigfoot-achtig vehikel van de kant aframmen is gewoon een slecht idee. Jammer is wel dat de crashes niet altijd consistent zijn. Zo crash je op het ene moment om de meest lullig uitstekende pixel en op het andere moment komt je voertuig gewoon stil te staan. Zelfs als je met een noodgang ergens tegenaan rijdt. Hier had Evolution Studios meer mogen finetunen.

Het palensyndroom
Voordat je los kan gaan in een race moet je wel enig geduld opbrengen. De laadtijden per race zijn namelijk behoorlijk lang. Dit had echt wel korter gemogen. Waarom de game dan ook niet geïnstalleerd wordt op de harde schijf is mij een raadsel. Verder heeft Motorstorm Apocalypse ook last van het ‘palensyndroom’. Lantaarnpalen worden er met het grootste gemak uitgereden. Echter hebben de ontwikkelaars hier een goede reden voor. Ze hebben de palen geprobeerd realistisch te maken zodat je er eigenlijk keihard tegenaan knalt, maar daar werd het racen niet leuker van.

Ik ben dus eigenlijk wel blij met het palensyndroom, want de game is al moeilijk genoeg. En dit terwijl deze versie iets makkelijker dan zijn voorgangers is. Maar voor casual racers zal de overgang van Rookie naar Pro in de Festival modus toch iets te groot zijn. Dit komt vooral door de lastige tracks en het feit dat je niet je voertuig kan kiezen in deze modus.

Danny aan het woord
Uiteraard kent Motorstorm Apocalypse een uitgebreide multiplayer-modus waarbij ook online geracet en gebeukt kan worden. Tof is dat je ook lokaal kan racen in split-screen modus met maximaal vier spelers. Negger Danny van Eijk heeft zich gestort op de online multiplayer en deelt zijn ervaringen met je.

Er is een reden waarom ik recensies schrijf voor een site voor volwassen gamers. Ik ben namelijk volwassen. Echter, tot vorige week was ik zo’n dertiger die zichzelf voor bleef houden dat hij nog altijd alles kon wat hij ook 10 tot 15 jaar geleden kon. Dankzij Motorstorm Apocalypse denk ik daar nu heel anders over. Mijn plekje in bejaardentehuis Grafzicht heb ik ondertussen dan ook gereserveerd en de cursus bridge komt binnenkort met de post binnen. Ik ben oud.

Waarom gaan al die anderen zoveel sneller dan dat ik ga? Hoe doen ze dat terwijl ze lachend allerlei verwensing over mijn boxen laten weerklinken? Hoe kan het zo zijn dat ik zwetend achter mijn scherm zit met vingerafdrukken diep in mijn gamepad geduwd, terwijl zo’n 12-jarig ettertje – die een afschuwelijk rapnummer van Soulja Boy over zijn headset blert – 10 seconden voorloopt? Er zijn modi genoeg. Zo is er een goksysteem dat je laat inzetten op je race. Je kan alleen niet wedden dat je verliest, terwijl ik daar juist zo goed in ben. De game bevat tig tracks, veel voertuigen en chaos in overvloed. Maar het is voor mij helaas allemaal tevergeefs. Ik kan het niet!

Het is rot om toe te moeten geven, maar ik kan het echt niet. Meerdere keren heb ik op het punt gestaan mijn joypad door de televisie te gooien en het op een zuipen te zetten. Maar ja, dronken rijden terwijl je naar een kapot LCD scherm staart is natuurlijk ook niet de oplossing. Ik heb bij deze dan ook besloten dat ik me wel in het stempel ‘Approved’ kan vinden, maar dan wel voor 35-minners! Voor mij geen Motorstorm Online meer. Ik ga mijn postzegelverzameling bijwerken!

NEGS Oordeel
Motorstorm Apocalypse is een zeer snelle arcade racer met explosieve graphics en adrenaline pompende actie. De game is ideaal om even snel een potje te racen. Wel is het een game die, met name in de story-mode, behoorlijk pittig is en sommige tracks zijn dan ook iets te moeilijk voor casual racers. Bij Motorstorm Apocalypse moet je er dan ook tegen kunnen dat je om de haverklap crasht, soms om de lulligste redenen. Toch zorgen het spektakel, de actie en de stampende soundtrack ervoor dat de game zich kwalificeert voor een Approved Stempel.

Website: www.motorstorm.com

Prijs: € 64,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 exclusief

]]> http://www.negs.nl/2011/03/16/motorstorm-apocalypse-review/feed/ 1 http://www.negs.nl/2011/02/14/test-drive-unlimited-2-review/ http://www.negs.nl/2011/02/14/test-drive-unlimited-2-review/#comments Mon, 14 Feb 2011 07:00:01 +0000 Marc van Teerns http://www.negs.nl/?p=11804 Lees verder > ]]> Tegenwoordig geven veel spellen je de vrijheid om een complete wereld helemaal op eigen houtje te ontdekken en zo je alter ego te ontwikkelen. Dit gebeurt nu ook in Test Drive Unlimited 2, waar je huizen koopt, naar de kapper gaat en leuke kleren koopt. En oh ja, je kan in de game ook nog racen.

Onderaan de ladder
In 1987 kwam het eerste deel van deze serie uit, gewoon Test Drive geheten, en daarin stapte je in een snelle sportauto om daarin op tijd aan te komen op je bestemming zonder door de politie aangehouden te worden. 24 jaar later beginnen we in de tiende versie van deze franchise, Test Drive Unlimited 2, als een dromende parkeerhulp die wordt uitgedaagd om echt te racen in plaats van te dromen van een splinternieuwe Ferrari. Natuurlijk moet je onderaan de ladder beginnen, wonend in een caravan, en met een “bescheiden” auto moet je eerst je racevergunning halen. Er zijn vier vlakken waarop je jezelf in het spel kan ontwikkelen: competitie, ontdekken, verzamelen en sociaal.

Kopen, kopen, kopen!
Door het halen van de racevergunningen word je bekend gemaakt met de drie typen raceauto’s: A voor asfalt races in moderne snelheidmonsters, B voor offroad races in SUV’s en Jeeps en C voor de klassieke sportauto’s. Voor het kiezen van een auto hoef je bij dit spel geen gediplomeerd garagemedewerker te zijn. Je kunt de auto’s vergelijken op een paar eenvoudige eigenschappen en degene kiezen die je het meest aanspreekt, mits je er genoeg geld voor hebt. Je krijgt genoeg geld om je carrière van de grond te krijgen, maar geld uitgeven gaat net zo makkelijk. Als je de tweede racevergunning met bijbehorende auto hebt, moet je al gaan sparen voor een nieuw huis – want je garage is niet groot genoeg voor drie auto’s – en dat is niet makkelijk als je het ook kan uitgeven aan kleren, meubels, je auto laten opspuiten of zelfs plastische chirurgie. Ik moet wel zeggen dat het kledingaanbod uitermate politiek correct is.

Het nieuwe rijden
Test Drive Unlimited 2 gaat verder waar zijn voorganger is opgehouden en biedt je naast het verkennen van het eiland Oahu (Hawaii) ook de mogelijkheid om boetes op te lopen in Ibiza (Spanje). Tijdens het verkennen van het eiland ontdek je steeds meer winkels, autoleveranciers en nieuwe uitdagers. Gelukkig wordt niet van je verwacht alle wegen uit je hoofd te leren, want – zoals tegenwoordig heel normaal is – heb je een navigatiesysteem dat je altijd de juiste kant op leidt. Vrienden die bellen met opdrachten zijn zelfs zo aardig om GPS coördinaten door te geven. De vrijheid kan best ontspannend zijn, maar soms is het ook wel vervelend om weer tien minuten te moeten rijden om een nieuwe lokatie op te zoeken.

Geld moet racen
Hoewel de game heel veel ruimte biedt om te ontdekken en te verzamelen, zul je uiteindelijk toch je geld moeten verdienen met races. Er zijn een aantal type races waarvan de punt-naar-punt races of meerdere rondjes op een kort circuit rijden het grootste deel uitmaken, soms met verkeer en soms zonder verkeer op de weg. Toch zijn er ook races als Time Attack en Speed Trap, waarin je een bepaalde gemiddelde snelheid tijdens een rit moet halen, die de game voorzien van de nodige variatie. In het begin is het even sparen om genoeg geld bij elkaar te sprokkelen voor de volgende auto, maar naarmate je vordert, zal het steeds makkelijker worden om je garages te vullen met de laatste modellen.

Kort door de bocht
Het besturen van de auto’s zelf is redelijk kort door de bocht. Sturen gaat vrij eenvoudig en heeft geen hoge leercurve. Realistisch is het dus ook niet echt en dat zal een serieuze  racefanaat tegen kunnen staan. Het is in Test Drive Unlimited 2 nu wel mogelijk je auto te beschadigen, maar het heeft geen invloed op het rijgedrag van de auto. Daarnaast zal de schade vaak ook op magische wijze weer verdwijnen. Doe mij zo’n auto! Hoewel het rijgedrag van de auto’s niet realistisch is en het schadebeleid ongeloofwaardig, bieden de races en parcours zelf ruim voldoende uitdaging om het spel wel interessant te houden, zeker als je overal als eerste wil eindigen.

Met z’n allen
Ook het online gedeelte kan een belangrijk onderdeel zijn als je dat wil. Verspreid over het eiland zijn multiplayer uitdagingen te vinden waar je tegen anderen kan racen. Wil je niet meteen racen, dan zijn er ook ontmoetingsplekken voor sociale aangelegenheden. In dit deel is het ook veel makkelijker om een ‘guild’ te starten en leden te werven, mits iemand de moeite heeft genomen om een hoofdkwartier aan te schaffen. Er zijn zelfs een aantal co-op races aanwezig, hoewel deze mij niet zo bijzonder lijken. Het multiplayer aspect is volledig op online gericht. Het is niet mogelijk om samen op één console te spelen en je moet van profiel wisselen als iemand anders ook een eigen traject wil spelen. Dit vind ik erg jammer.

NEGS Oordeel
Aan het eind van de rit krijgt Test Drive Unlimited 2 van mij een Approved stempel. Het rijgemak geeft het spel een laagdrempelig karakter en z’n veelzijdigheid zal je vele uren kunnen vermaken. Ook al word je voornamelijk van A naar B gestuurd, zul je vaak toch nog even doorgaan om die ene auto te kunnen kopen of even om te rijden omdat je vermoedt dat er nog iets te ontdekken valt.

Website: www.testdriveunlimited2.com

Prijs: € 59,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

]]> http://www.negs.nl/2011/02/14/test-drive-unlimited-2-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/01/28/naild-review/ http://www.negs.nl/2011/01/28/naild-review/#comments Fri, 28 Jan 2011 13:30:57 +0000 Danny van Eijk http://www.negs.nl/?p=11220 Lees verder > ]]> Vanuit mijn luie stoel keek ik rustig toe hoe het water door het capillair effect uit de substantie werd geduwd en het acryl verharde. De acryl polymeren kwamen in nader contact met elkaar en diezelfde polymeren versterkten het reeds actieve capillair effect en duwden de elementen in elkaar als een honingraat om zo een cohesieve laag te vormen. Samensmeltend tot een bijna ondoordringbare laag.
Het blijkt waar… Kijken hoe verf droogt is echt leuker dan Nail’d spelen.

Terug in de tijd
Tijdens mijn gehele speeltijd met Nail’d had ik het gevoel weer jaren terug te zijn gezet in de game tijdlijn. Niet op de goede manier zoals dat met bijvoorbeeld Donkey Kong Country Returns het geval is, maar op de manier alsof je weer achter het stuur van de originele Afterburner kruipt of ergens op een verlaten camping een oude Outrun arcade ziet staan. Die games zullen nu nooit meer zo voelen als ze in je geheugen doen. Ze zijn oud, verouderd en niet meer van deze tijd. Het lijkt alsof de makers van Nail’d hun ogen hebben gesloten voor wat er in de game-wereld allemaal is ontwikkeld gedurende de afgelopen 20 jaar en met de technologie van nu een game voor toen hebben gemaakt. Compleet met alle bugs en bizarre esthetische keuzes die daarbij horen.

Extreem onrealistisch
Game physics in Nail’d zijn extreem onrealistisch en hetgeen waar racers anno nu naar op zoek zijn; snelle ronde tijden, A-specs, drifting en sterke AI ontbreken allemaal in deze game. Het is gewoon een kwestie van als een imbeciel naar de finish rijden. Rennen, vliegen, springen, uitwijken en knallen zijn aan de orde van de dag. Oh, en natuurlijk niet ‘genailed’ worden door je tegenstanders, vandaar de naam. Dat klinkt toch best okay zou je denken, gewoon een beetje zinloos scheuren op je motor of quad en het feit dat het geen exacte wetenschap is, maakt het voor sommigen misschien wel juist interessanter. Gewoon een “niets aan de hand” arcade racer.
Echter, als het allemaal zo knalt waarom is het spel dan zo godvergeten saai?

Verbranden of verdrinken
De saaiheid komt mogelijk door het constante ontploffen van je voertuig wanneer je ook maar iets van de baan afgaat waardoor de tracks, die zo open lijken, je enorm beperken in race tactieken en je weer seconden kwijt bent om weer op de baan op snelheid te komen. Hetzelfde geldt voor het landen na een grote jump, soms registreert de game een dergelijke landing als niet valide en BAM!, daar ga je weer. Teug naar af. Het lijkt daarom vaker een gevecht tegen de baan in plaats van een gevecht tegen de andere racers en dan niet op de goede manier. Er zijn wel shortcuts en alternatieve rondes maar deze leren is meer ‘trial and error’ (en heel vaak ontploffen) dan wijsheid en ik heb dat dan ook gauw opgegeven. Gewoon je rondjes rijden en dat zo snel mogelijk doen met niet al te veel rare fratsen is het beste medicijn tegen die frustratie. Hiermee komt de game wel in een heel bizarre spagaat tussen een arcade fun racer en serieuze race game waarbij het op beide fronten totaal niet voldoet. Een keuze tussen dodelijk saai of enorm frustrerend; verbranden of verdrinken, zeg maar.

In de schaduw van een drol
Grafisch is Nail’d ook niet om over naar huis te schrijven. Veel glitches en een lage framerate zorgen voor veel narigheid. En dat terwijl de omgevingen er nog best behoorlijk uitzien, maar de racers zelf zijn echt nog te lelijk om in de schaduw van een drol een rotte appel te mogen eten. Het geluid is daarentegen weer prima en er zitten behoorlijk wat goede tracks in de game en ook het motorgeluid is behoorlijk heftig. Op zich heeft de ontwikkelstudio zichtbaar zijn best gedaan om er een flinke game van te maken met een behoorlijke sloot aan tracks en racemodi, maar ik kan me niet voorstellen dat er iemand is die de moeite gaat nemen om ze allemaal uit te spelen.

NEGS Oordeel
Na het lezen van deze review zal mijn eindoordeel over Nail’d niemand verrassen. Nail’d is shit. Niets meer, niets minder. En ergens is dat jammer, want het is tegelijkertijd wel duidelijk dat de ontwikkelaars meer en beter voor ogen hadden, maar dit is gewoonweg niet gelukt. Je ziet tijdens het spelen af en toe iets van die achterliggende gedachte doorschemeren, maar nergens komt het in de game tot bloei. Na uren heen en weer geslingerd te zijn tussen extreme frustratie en waanzinnige verveling kan ik wel duidelijk stellen: ‘Nail’d it? I think not!’

Website: www.naildgame.com

Prijs: € 39,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2011/01/28/naild-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/12/18/gran-turismo-5-review/ http://www.negs.nl/2010/12/18/gran-turismo-5-review/#comments Sat, 18 Dec 2010 17:03:17 +0000 Jaap Veenstra http://www.negs.nl/?p=10504 Lees verder > ]]> Sjongejonge, wat heb ik uitgekeken naar dit spel! Als groot liefhebber van racespellen, is Gran Turismo toch één van de grotere titels. Zes jaar heb ik moeten wachten, met als matige tussenstop de Prologue. Maar nu is het zover. Ik klim in mijn Playseat waarop ook Logitech’s Driving Force GT racestuur aangesloten zit. Ik ben er helemaal klaar voor om GT te races zoals het bedoeld is! Is het zes jaar wachten waard geweest?

1000 plus auto’s!
Meer dan 1000 auto’s – waarvan 200 ongeveer tot op detail uitgewerkt – 71 tracks en 26 locaties. Dat zijn indrukwekkende cijfers, hoewel het niet echt nieuw is. De vorige delen zijn ook ongelooflijk uitgebreid, al slaat Gran Turismo 5 wel alles. Maar voordat ik over racen ga praten, wil ik wat kwijt over de interface. Het is immers de eerste indruk die je krijgt van een spel. Ik weet in eerste instantie echt niet waar ik het moet zoeken, zoveel knopjes staan er op het scherm. Wil je de muziek uitzetten of het schakelen veranderen van automaat naar manueel? Succes met zoeken! De interface is een drama, net als de muziek overigens. Gelukkig went alles en na een paar uur racen, vind je de weg wel door alle menu’s en opties. Al weet ik nog steeds niet waar ik die verdraaide muziek kan uitzetten. Tips zijn welkom!

AI Crash and burn
De AI – de ‘intelligentie waarmee de computergestuurde auto’s rijden – is een geval apart. Ik dacht dat botsen in een race taboe was, maar bij Gran Turismo 5 is dat zeker niet het geval. Het lijkt wel alsof de tegenstanders het erom doen! Soms is het zo erg, dat ze keihard achterop knallen als ik even uit de berm moet manoeuvreren omdat ik een bocht iets te enthousiast neem. Je zou denken dat een coureur zijn eigen auto wil beschermen om een race uit te rijden, maar bij Gran Turismo 5 lijken de coureurs daar weinig om te geven.

Real driving simulator my ass
Apart is dat naarmate je stijgt in ‘ranking’, de AI slimmer lijkt te worden en de auto’s beter gaan uitwijken. Nu klinkt dat wel logisch, maar het is tot en met level 20 gewoonweg vervelend dat tegenstanders je regelmatig fishtailen waardoor je in een spin terechtkomt  en je in de laatste ronde alsnog verliest. Onkunde van mijn kant? Nee, eerder een soort dwangmatigheid van de AI om de ideale race-lijn vast te houden. En daaruit kun je toch concluderen dat Gran Turismo 5 wat betreft de tegenstanders niet bepaald een driving simulator is.

Dit is kwaliteit!
De auto’s rijden wel stuk voor stuk geweldig en dat heeft – ondanks de nare AI – tot heel wat gelukkige momenten geleid. Zo zat ik in een zekere Franse hot hatchback – de Hommell Berlinette – met achterwielaandrijving die nagenoeg niet recht te houden was in een bocht. Vreselijk, maar wel realistisch. Toen ik eindelijk de races had gewonnen, kon ik één van mijn favorieten aankopen: de Mazda RX-8. Wat een genot om daarmee over de circuits te blazen. Veel beter gebalanceerd dan de Hommell en veel beter voorspelbaar als hij een keer met zijn kont schudt. Kortom: met die auto wíl je gewoon de grens opzoeken. Ronde na ronde snellere tijden neerzetten. Eindelijk heb ik weer het gevoel met racen bezig te zijn, in plaats van te slalommen tussen debiele tegenstanders. Dit is GT zoals ik het ken. Dit is kwaliteit!

Oneindig veel game-modi
Bij Gran Turismo gaat het in eerste instantie om de carrière die je opbouwt. Door het lange traject te doorlopen, kun je geld verdienen waarmee je weer andere auto’s kan aanschaffen. Uiteraard geldt: hoe hoger je komt, hoe moeilijker de races, hoe meer geld je kunt verdienen. En uiteraard geldt: hoe hoger je komt, hoe beter en duurder de auto’s worden. Ik ben zelf begonnen met een stokoude Honda Accord die ik een beetje getuned heb met extra vermogen en betere banden. Daarmee heb ik aardig wat kunnen winnen binnen het FF-segment (Front engine, front wheel drive). Echter, probeer hiermee niet klasse-4 races te starten, want tegen bijvoorbeeld een Peugeot 206 GTI begin je niets met een Accord uit ’88. Wellicht als je de auto maximaal ‘tuned’, maar dan kun je beter een andere auto kopen. Wat opvalt, is dat het belangrijker wordt de auto juist te tunen, naarmate je stijgt in level. Rijhoogte, bandenkeuze en de juiste lijn op het circuit volgen is dan cruciaal. En dat zorgt natuurlijk alleen maar voor meer uitdaging en lol.

Eindeloos tweaken of teamleider spelen
Gran Turismo geeft veel mogelijkheden om de auto te tunen zodat je meer vermogen krijgt door chiptuning, turbo’s en compressors. Ook zijn er zaken als gewichtsverlaging, betere banden, inlaatspruitstukken, raceluchtfilters en verlichting en verstijving van het chassis. Alles is mogelijk. En alles is voelbaar als je gaat racen. Teveel vermogen en slechte remmen? Dodelijk. Vering te laag ingesteld? Jammer, maar dan ga je stuiteren. Het is knap hoe Polyphony dit heeft uitgewerkt. Geheel nieuw is de b-spec modus waarbij je een soort teamleider bent en je coureurs en andere teams in de gaten moet houden. Je rijdt zelf dan dus niet. Ik heb er nog niet heel veel lol aan beleefd, maar wellicht dat anderen dit een interessant onderdeel vinden. Een goede keuze van Polyphony is dat het niet verplicht is.

Grafisch wisselend
Polyphony staat bekend om ongelooflijk goede graphics. Dat is bij Gran Turismo 5 ook het geval, maar wie de zaken van dichtbij bekijkt, ziet dat het publiek bestaat uit houten Klazen. Ook zijn de ‘niet premium cars’  gewoonweg lelijk. De ‘premium cars’ daarentegen zijn echt waanzinnig goed uitgewerkt. Elk naadje, schroefje en boutje klopt gewoon.  Als ik naar de talloze circuits en omgevingen kijk, valt op dat je wel heel ver kunt kijken, wat het ruimtelijke gevoel goed doet. Toch zie ik hier en daar wel opvallende kartels. Ook zijn de schaduwen niet mooi uitgewerkt. Dat kan Polyphony beter. Ook bij de circuits valt kwaliteitsverschil op. Londen is prachtig uitgewerkt, net als Rome, maar de kartbaan is maar matig met zijn grauwe asfalt en verder niets. Een leuk aardigheidje is dat de game in 3D te spelen is. Wie een 3D TV met active shutter brillen heeft, kan genieten van een prima 3D-effect.

Bikkelhard online
Helemaal nieuw is de mogelijkheid online te racen. Tot zestien spelers kunnen meedoen aan een race. Iets wat het spel in één klap een stuk uitgebreider maakt dan de vorige delen. Dit gedeelte maakt veel goed. In tegenstelling tot de AI, kunnen mensen doorgaans wel op tijd remmen en uitwijken, al geldt dat natuurlijk niet voor alle deelnemers. Ik heb veel lol in de ‘Lounge’ gehad, zoals het online racen heet in de game. Het is mogelijk te filteren op circuit, slipherstel (aan of uit) en regio. Het is zelfs mogelijk met niet aangekochte auto’s te racen om zo een eerlijke competitie mogelijk te maken. Ik heb echter vaak meegemaakt dat een tegenstander ongeacht de situatie gewoon de allersnelste auto kiest. Kijk dus uit met wie je ‘sportief’ speelt, de competitie online is namelijk bikkelhard! Een leuke optie is dat het mogelijk is een eigen race aan te maken. Zo kun je bijvoorbeeld met vrienden afspreken op een zelf gekozen circruit met een zelfgekozen segment auto’s.

NEGS Oordeel
Mijn gevoel bij Gran Turismo 5 is een beetje dubbel. Aan de ene kant is het gevoel achter het stuur uitstekend en rijdt elke auto anders. Aan de andere kant oogt het spel niet zo goed als ik gewend ben van Polyphony. Met name de ‘niet premium’ modellen zijn slecht uitgewerkt: kwantiteit boven kwaliteit… jammer. Ook de AI is ronduit bagger. In ieder geval tot level 20. Rammen hoort niet thuis in een race en het was bijna een game-breaker voor mij. Toch weet de game te pakken door het uitermate complete pakket. Er is zoveel keuze uit auto’s die je allemaal tot in het kleinste detail kan tweaken. Tel daarbij de prachtige circuits op en je komt toch uit op een Approved-stempel. Voor Gold moet Polyphony echt de AI verbeteren.

Website: www.gran-turismo.com

Prijs: € 64,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 exclusief

]]> http://www.negs.nl/2010/12/18/gran-turismo-5-review/feed/ 4 http://www.negs.nl/2010/11/22/need-for-speed-hot-pursuit-review/ http://www.negs.nl/2010/11/22/need-for-speed-hot-pursuit-review/#comments Mon, 22 Nov 2010 18:40:20 +0000 Job Veldkamp http://www.negs.nl/?p=9827 Lees verder > ]]> VROEEEEEEM! ROAAAAAAAAAAR! Aan de kant met die slome bak van je! Spelen met een koptelefoon op betekent allerminst dat anderen je niet kunnen horen. En Need for speed: Hot Pursuit is zo’n spel waarbij je al je opgekropte verkeersagressie heerlijk kan uitleven. Als fan van het origineel zijn mijn verwachtingen hoog gespannen en sta ik in de startblokken om teleurgesteld te worden. Kan deze game hetzelfde gevoel oproepen van weleer? Die heerlijke uurtjes met je ei-gele Lambo Diablo scheurend door de Red Desert met in je achteruitkijkspiegel die rood-witte lampjes die zeggen dat je nog harder moet? Tijd om er achter te komen met deze 2010 remake.

Likje verf
Terwijl het ‘gratis’ Need for Speed: World in korte tijd meer dan een miljoen gebruikers kent, brengt EA ondertussen nog een extra deeltje uit in hun uitgebreide Need For Speed reeks, deel 11 wel te verstaan. En als je alle titels al hebt gehad, waarom dan niet gewoon opnieuw beginnen met titels van oude kaskrakers? Likje verf er overheen en klaar voor een nieuwe generatie klinkt gemakkelijk, maar weten ze er voldoende nieuws aan toe te voegen om het opnieuw interessant te maken? Ik kan je zeggen dat de kwaliteit echt een stuk vooruit is gegaan.

Arcade
Race-spellen laten zich makkelijk onderverdelen in twee groepen: simulatie en arcade. Fans van spellen als Dirt 2 of Gran Turismo hebben over het algemeen weinig op met race-spellen waarbij ‘subtiele duwtjes’ en shortcuts een groot deel van het plezier uitmaken en vaak winst opleveren. Als fan van het genre ‘beuk in de bocht’ en het ‘vergevingsgezinde rijden waarbij lantarenpalen niet gespaard worden’ zit ik er helemaal klaar voor om uitgebreid van dit spel te gaan genieten. In tegenstelling tot Need for Speed Shift is dit een race-game voor de arcade liefhebbers.

Racer or cop
Er kan gekozen worden om missies te rijden in politiewagens of in racewagens, wat een leuke afwisseling geeft. Als racer probeer je de race te winnen (duh) en als agent de race plat te leggen door iedereen uit te schakelen. Daarnaast zijn er verschillende soorten races, zoals tijdraces in luxe auto’s, uitschakelraces of ‘muscle car’ races. Er hoeft niet gesleuteld te worden aan auto’s,  je verdient namelijk in single- of multi-player punten met het winnen van races waardoor je levels stijgt en nieuwe auto’s krijgt van de welbekende merken. En zo eenvoudig als het klinkt, werkt het ook. Je hebt een landkaart waar aangegeven wordt waar je gewonnen hebt en waar nieuwe races beschikbaar zijn. Dit werkt zeer soepel. Overigens kun je niet naar eigen inzicht een kaart en tegenstanders uitkiezen voor een single player race. Het is racen in de campaign of in multiplayer. Gelukkig zijn er daar genoeg van.

Misschien iets té strak
Strak en soepel is de feel van het spel. Muzikaal en grafisch zit alles bijzonder strak in elkaar, soms bijna te strak. Zo hadden tunnels en gebouwen best wat deukjes, graffiti of beschadigingen mogen hebben zodat het allemaal wat rauwer was. De graphics zijn niet te vergelijken met het DirectX11 realisme van Dirt 2, maar ze zijn wel mooi, functioneel en ze vragen wat minder van je computer. De makers hebben tot mijn opluchting ook afgezien van een overvloed aan effectjes zoals snelheidsvervaging. Hierdoor kun je ook op topsnelheid met nitro nog steeds het overzicht hebben en de kleine gaatjes in wegblokkades vinden. Ik vind het wel erg jammer dat ik nog geen auto’s over de kop heb zien slaan of anderszins spectaculair aan hun einde heb zien komen.

Sterk in eenvoud
De besturing is soepel en eenvoudig en je muis met 12 knoppen kan je volledig rechts laten liggen. Als je geen stuurtje hebt, werk je je met de pijltjes van je keyboard en een paar toetsen voor nitro, EMP, spijkermatten en helikopters snel naar de top. De nitro zit standaard in alle auto’s en hoe verder je komt hoe meer en beter de mogelijkheden worden om anderen dwars te zitten. Begin je met een eenvoudige eenmanswegblokkade, later worden het zwaar bepantserde auto’s die snappen hoe je de boel moet blokkeren. Een spijkermat uit de achterkant van je auto is leuk, maar later komt er een helikopter je helpen om spijkermatten voor tegenstanders uit te gooien. EA houdt het slim genoeg op vier toetsen zodat het niet te ingewikkeld wordt en je je aandacht volledig bij het racen kan houden. Zeker in de multiplayer kan het heel snel gaan omdat er acht spelers zijn die hun trucjes uitvoeren. Toch wordt het nergens echt chaotisch en geeft het vooral veel spelplezier.

Vrienden gezocht
Voor de multiplayer speel je vanuit je EA-account waarvan wordt verondersteld dat je die ondertussen wel hebt. Je krijgt namelijk zelfs bonussen als je voldoende andere spellen op je naam hebt staan. De bedoeling is dat je vrienden verzamelt waarmee (of tegen) je graag speelt. Al lijkt het mij een flinke investering om dit met een aantal vrienden tegen elkaar te spelen, terwijl Need for Speed: World je gratis die optie biedt. Gelukkig hoef je nog niet je vriendenkring te spammen want EA is voor spelbezitters niet te beroerd ze te helpen met het zoeken naar nieuwe vrienden van eigen niveau. Deze kun je vervolgens bestoken met je foto’s waarbij je kan opscheppen over je race-prestaties. Ook zonder vrienden is inschuiven voor een snel spelletje een fluitje van een cent. Om te zorgen dat dit snel gebeurt worden keuzes beperkt gehouden. De kaart wordt voor je uitgezocht en het spel verdeelt de deelnemers naar agenten of racers die daarna op elkaar losgelaten worden. De servers zijn goed georganiseerd en alles loopt soepel en voelt degelijk aan.

NEGS Oordeel
Met Need for Speed: Hot Pursuit heb je een degelijk, glad en soepel spel in huis dat gewoon heel erg goed werkt. Wat een genot om na een uurtje filekruipen thuis te komen en even terug op de weg helemaal los te gaan. Origineel is het niet, maar wel lekker! Voor een Gold-stempel wil ik toch meer originaliteit, detail en mogelijkheden zien, maar tegelijkertijd is er binnen EA’s visie bijzonder weinig op de game aan te merken. Het is een heerlijke remake die het origineel zeker eer aan doet en die nog lang op mijn harde schijf zal blijven staan.

Website: www.needforspeed.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Xbox 360 en Wii

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2010/11/22/need-for-speed-hot-pursuit-review/feed/ 1 http://www.negs.nl/2010/10/11/f1-2010-review/ http://www.negs.nl/2010/10/11/f1-2010-review/#comments Mon, 11 Oct 2010 20:53:16 +0000 Jaap Veenstra http://www.negs.nl/?p=9114 Lees verder > ]]> Wat is het een tijd geleden dat ik een degelijke formule-1 racegame heb gezien. Vorig jaar lanceerde Codemasters weliswaar F1 2009, maar deze titel kwam alleen uit voor de WII en PSP. Niet echt platformen om een groot racepubliek mee aan te spreken. Nu is er eindelijk weer een échte racegame voor de PC, Xbox 360 en Playstation 3: F1 2010.

Vies Menu
F1 2010 is gebaseerd op de Dirt2-engine en dat is aan alles te zien. Zo is de interface-opzet helaas hetzelfde. De paddock is het menu, buiten staan journalisten die je de weg wijzen naar de Grand Prix-mode en wat fotografen representeren de time-trails. Je hebt een caravan waar je de carrière kunt starten, wat game-settings en je (vrouwelijke) manager vindt en er is natuurlijk een menu met alle instellingen voor graphics en bijvoorbeeld Windows Live. Ook is er een multiplayer-mogelijkheid, maar tijdens mijn test op de PC waren er helaas weinig tegenstanders. De interface ziet er weliswaar leuk uit, maar is absoluut niet gebruiksvriendelijk.

Dirt2 met F1-auto’s
Grafisch lijkt het spel dankzij de engine dus heel veel op Dirt2 en dat is natuurlijk een groot pluspunt. De DirectX-11 truukjes (op de PC dan, de Xbox 360 en PS3 ondersteunen geen DirectX 11) worden lekker veel gebruikt, waardoor de auto’s, baan en omgeving er fantastisch uitzien. Er is veel detail op het asfalt, het weer oogt levensecht en de circuits zijn nagenoeg niet van echt te onderscheiden. Geen opgeplakte texturen, maar bijna fotorealistische bandensporen, beschadigingen op billboards of vangrails. Geweldig!

Even een broodje smeren
Helaas zorgt al die grafische pracht en praal wel voor lange laadtijden. Dit was ook al een beetje bij Dirt2 het geval maar F1 2010 slaat alles! Ik heb een zeer rappe game-PC met twee supersnelle harde schijven (voor de techneuten onder ons: Raptors in Raid-0), maar de laadtijden zijn nog steeds lang. Ik heb dan ook medelijden met bezitters van een oudere computer. Die kunnen wel een broodje gaan smeren tussen de races! Hopelijk lost een toekomstige patch dit op.

Onderlinge strijd
F1 2010 kent – net als Dirt2 – het ‘ik ben de coureur’-element. Bij F1 2010 is het echter iets meer uitgewerkt. Of dat nu een voordeel is, valt nog te bezien. Zo moet je (saaie) interviews geven en beslissingen maken binnen het team. Helaas zijn de interviews super voorspelbaar en kan iedereen met een beetje IQ wel begrijpen welk antwoord politiek correct is en welk antwoord zorgt voor een trap onder de tafel. Een beter uitgewerkt karakterelement is de politiek binnen het team en de F1-wereld als geheel. Het is namelijk ook de bedoeling dat je als coureur je plek gaat opeisen. Je begint uiteraard onderaan de ladder in de career-modus. Langzaam maar zeker werk je jezelf omhoog en worden betere en beroemdere luxe teams beschikbaar. Door middel van een kwalificatie kun je daar aangenomen worden. Uiteraard in eerste instantie als tweede coureur. Gelukkig word je in één seizoen op je rijkwaliteiten beoordeeld en is het ook de bedoeling dat je de uitdaging aangaat met je eigen teamgenoot! Dit is een leuk en uitdagend element in F1 2010.

Casual en hardcore approved
Een racespel valt of staat met de ‘physix’ van de voertuigen die zorgen voor hoe realistisch deze zich gedragen. Gelukkig heeft Codemasters niet liggen slapen bij de ontwikkeling van F1 2010. Uiteraard is het mogelijk diverse hulpmiddelen aan of uit te zetten. Ik noem een ABS, Traction Control, Brake Assist en natuurlijk de mogelijkheid om manueel of automatisch te schakelen. Ook aardig is de mogelijkheid de ideale rij-lijn op de baan te zetten. Wie een bepaald circuit niet kent, heeft daar zonder twijfel veel aan. Met deze instellingen kan de beginner prima starten en de hardcore-racer met ruim voldoende uitdaging over de baan vegen. Een racestuur is een must als alle hulpmiddelen uitstaan. Het gaat dan namelijk om de balans tussen remmen, gas en insturen. Met een toetsenbord of game-controller gaat dat simpelweg niet precies genoeg.

Don’t drink and drive!
Wie alle hulpmiddelen uitzet kan beter bij het bier wegblijven! Ik heb al mijn concentratie nodig om zonder hulpmiddelen een race op Monaco tot een succesvol einde te brengen! De auto vliegt echt alle kanten op als je te vroeg het gaspedaal indrukt. Dat is natuurlijk logisch met zoveel vermogen. Maar ook te vroeg of juist te laat remmen is dodelijk voor de eindstand of het behouden van een spoiler. Zeker als de tegenstand op ‘hard’ staat, is blokkeren en het kiezen van de juiste rem-momenten erg belangrijk. Jammer genoeg is het gat tussen ‘hard’ en ‘medium’ vrij groot. Ik had daar graag nog een moeilijkheidsgraad tussenin gehad.

Kusjes geven
De diverse F1-racemonsters zijn goed uitgewerkt. Het realisme is voldoende voor een intense F1-beleving. Maar helaas heeft Codemasters niet alles even goed uitgewerkt. Zo wil het nog weleens gebeuren dat een tegenstander koste wat het kost zijn racelijn wil rijden. Ook als jij binnendoor wil glippen en allang baan hebt gekozen. Jammer, want zonder spoiler rij je niet zo lekker. En het repareren kost behoorlijk wat tijd in de pits! De AI is goed, maar dit soort momenten zijn erg frustrerend. De truuk is natuurlijk veilige inhaalmomenten te kiezen. Ik hoop echter dat dit onrealistische gedrag in de volgende F1-game of in een patch opgelost is.

NEGS Oordeel
Codemasters heeft met F1 2010 een zeer degelijke Formule 1-game gemaakt. F1 2010 oogt op de PC fantastisch dankzij DirectX-11. De rij-eigenschappen van de diverse bolides zijn zeer goed uitgewerkt. Wie alle hulpmiddelen uitzet moet van goede huizen komen, wil hij of zij zonder tollen of glijden een ronde uitrijden. De beginner kan dankzij de hulpjes heerlijk rondcrossen al zal er nog steeds fatsoenlijk gestuurd moeten worden. De AI en de interface kan wel wat beter. Daarom krijgt F1 2010 nu net geen Gold maar wel Approved met een spreekwoordelijk gouden randje.

Website: formula1-game.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2010/10/11/f1-2010-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/07/02/modnation-racers-review/ http://www.negs.nl/2010/07/02/modnation-racers-review/#comments Fri, 02 Jul 2010 11:35:13 +0000 Danny van Eijk http://www.negs.nl/?p=7977 Lees verder > ]]> Denk je aan kart-games, dan denk je aan Mariokart. Vreemd is dat niet. Het is één van de beste arcade racegames die iedere generatie opduikt. Maar eens in de zoveel tijd komt er een titel langs die de verhoudingen op scherp zet. Een titel die laat zien dat het ook anders kan. Modnation Racers is een game die zijn inspiraties niet onder stoelen of banken steekt. En het recept laat zich dan ook makkelijk uitschrijven: men neme één deel Mariokart en één deel Little Big Planet, goed roeren en ziedaa: ModNation Racers.

Succesvol recept
Vanaf het moment dat ModNation Racers is opgestart straalt niets dan kwaliteit je tegemoet. De cut-scènes zijn grappig en mooi gemaakt, de tracks strak en goed ontworpen, de menuschermen overzichtelijk en goed vormgegeven, de hubwereld – de Modspot – is perfect uitgevoerd en de hoeveelheid aanpassingen die je kan maken aan je personage en kart zijn enorm. Het deed mij in veel gevallen sterk denken aan het knutselen met designer toys waar een aantal van mijn vrienden mee bezig zijn en de graffitistijl waarin dit alles gebeurd zorgt voor een sterk eigen gezicht. De game, hoewel duidelijk gebaseerd op de twee eerder genoemde games, heeft echt een eigen smoelwerk en een compleet originele stijl.

Internet is een must
ModNation Racers bestaat, net als Little Big Planet, bij de gratie van het internet. Als je je PS3 niet online hebt, dan wil je deze game niet hebben. Geloof me. Natuurlijk, de single player is leuk en biedt behoorlijk wat vermaak. Echter, 70% van de game speelt zich af buiten die single player. De leaderboards, de online races, de sociale contacten in de Modspot en het zien van andermans creaties, het is allemaal van toegevoegde waarde. Sterker nog, het is wat de game maakt van leuke racer tot geweldige ervaring!

Vertrouwd maar niet origineel
Het racen zelf is goed gedaan. De besturing werkt instinctief en een ieder die Mariokart en/of Burnout heeft gespeeld, kan gelijk uit de voeten met ModNation Racers. De besturing van de kart over de track is typisch Mariokart; de controle, de powerups, de wapens en de turbovlakken. Verder is er ook nog de ‘Turbobar’ die direct uit Burnout lijkt te zijn getild en in ModNation Racers is geplakt. Doe iets bijzonders en de bar vult zich, gebruik de Turbo en hij vloeit leeg. Eenvoudig, intuïtief en goed geïmplementeerd, maar niet heel origineel.

Voel je een designer
Het originele in ModNation Racers zit hem in de ‘Trackcreator’. Het is geweldig eenvoudig een kartbaan aan te leggen en een superervaring er vervolgens met meerdere mensen online op te racen. Het creëren is werkelijk een fluitje van een cent en ik heb zelf een baantje of zeven gemaakt en dat terwijl ik in Little Big Planet nooit verder ben gekomen dan een half level en online waren die levels geen succes. De banen die ik echter voor ModNation Racers online heb gegooid waren een groter succes. Het creëren ging snel, gemakkelijk, en – nog veel belangrijker- het was heel leuk om te doen. Dichter bij het vak van een gamedesigner zal ik nooit komen maar nu begrijp ik wel een beetje hoe het moet voelen om een game te maken.

Verloren dynamiek
Natuurlijk heeft zo’n uitgebreide game een hoop informatie te verwerken en dat is waar de nadelen behoorlijk zwaar meegaan wegen. Allereerst is er de installatie, ModNation Racers neemt een flinke ruimte in beslag en doet er lang over om te installeren. Normaal gesproken zorgt een dergelijke installatie ervoor dat verdere laadtijden verkleind worden maar in dit geval is daar geen sprake van. Laadtijden van bijna een minuut zouden anno 2010 niet langer meer mogen voorkomen en ik ben dan ook zeer teleurgesteld in dit aspect van ModNation Racers. Het pick-up-and-play element zou juist bij dit soort games groot moeten zijn maar nog even snel een raceje doen voor je weggaat is er bij deze game niet bij. Ik dacht dat we het tijdperk van laadschermen een beetje achter ons begonnen te laten maar bij ModNation Racers is daar totaal geen sprake van. Het is het enige minpunt dat ik heb over deze game, maar het is wel een hele grote. Hopelijk kan er met een patch later nog wat aan gedaan worden maar nu neemt het een hoop dynamiek weg uit de game.

NEGS Oordeel
Het minpunt van de lange laadtijden daar gelaten, is de tweede game uit de “Play, Create, Share” serie van Sony toch wel een juweeltje. De singleplayer is geweldig, het racen tegen vrienden is plezier hebben op zijn “mariokarts”, de online races zijn erg spannend en gevarieerd en de constante stroom aan ‘player generated content’ biedt steeds nieuwe ervaringen. Voorlopig is mijn tijd met ModNation Racers nog niet over. Ik heb alweer een geweldig idee voor een baan en als alles goed gaat gooi ik hem vanavond nog online!

Website: www.modnation.com

Prijs: € 44,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, PSP

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2010/07/02/modnation-racers-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/06/28/blur-review/ http://www.negs.nl/2010/06/28/blur-review/#comments Mon, 28 Jun 2010 20:12:25 +0000 Jaap Veenstra http://www.negs.nl/?p=7922 Lees verder > ]]> Zo ongeveer op het moment dat Split Second in de schappen lag, is ook Blur verschenen. Beide spellen draaien om het idee dat je de concurrentie het leven zuur maakt, door hun auto’s op te blazen. Bij Split Second doe je dat met je omgeving, bij Blur schiet je lompweg wat mijnen, energiekogels of een EMP in de richting van de tegenstanders. Klinkt goed! Maar is Blur écht zo verpletterend cool?

Geen verzameldrift
Blur draait in de kern om hard rijden en Power-ups. Een simpel concept wat iedereen wel moet begrijpen. Je vindt de Power-ups overal op de diverse – overigens echt bestaande – tracks. De Power-ups zijn ingedeeld in diverse categorieën: verdediging, aanval en reparatie. Bij aanval kun je denken aan: mijnen, EMP, en energiekogels. Bij verdediging aan: schilden of Speed-ups. Reparatie spreekt voor zich. Het mooie is dat je een verdedigings Power-up ook als aanval in kunt zetten. Met een Speed-up een tegenstander rammen geeft namelijk ook veel schade. Het is natuurlijk niet de bedoeling zoveel mogelijk Power-ups te verzamelen. Het gaat erom je tegenstanders uit te schakelen. Nu heeft elke auto een levensmeter wat aangeeft wat de status is. Gelukkig is één schot niet genoeg om de levensmeter in het rood te krijgen, maar met een mijn kun je behoorlijk wat schade aanrichten. Uiteraard zitten de tegenstanders ook niet stil en krijg je zelf ook behoorlijk wat te verduren.

Slim kiezen
Bizarre Creations, de ontwikkelaar van Blur, heeft ruim voldoende, begerenswaardige auto’s in Blur gestopt. Het opvallende is dat ze allemaal anders racen. Dat had ik eigenlijk niet verwacht bij een arcade-racer. Maar verwacht echter geen realistisch rijgedrag zoals bij Race-07 of Grid. De bedoeling van de verschillende physix in Blur is dat elke auto een voordeel heeft op een bepaald circuit. De Hummer doet het bijvoorbeeld goed buiten het asfalt en de Clio rijdt op zijn beurt weer perfect op asfalt maar glijdt weg op zand. In het begin is de autokeuze gering, maar naarmate je meer fans achter je weet te scharen door races te winnen of bepaalde doelen te behalen, krijg je meer auto’s tot je beschikking. En hoe meer auto’s je hebt, hoe beter je een keuze kan maken voor het circuit.

Hard tegen hard
Bij Blur gaat het er behoorlijk hard aan toe op het asfalt. Vaak is het zo dat als je lekker in de race zit, de weerstand een stuk pittiger wordt. Ik heb regelmatig eerste gelegen met een auto die nog bijna 100% was, maar door een stom foutje of een ‘afwezig’ moment, werd ik toch vierde, vijfde of zelfs laatste. Daar moet je dus wel tegen kunnen. Bij Blur is het is de bedoeling in totaal negen eindbazen te verslaan. Deze komen vrij als je een serie aan races hebt afgerond. Met deze races zijn fans en zogenaamde ‘lights’ te winnen. Fans krijg je door stunts uit te halen, bruut de tegenstand af te slachten of fanrides te doen in de race. Deze rides worden duidelijk aangegeven met poortjes waar je doorheen moet rijden. Uiteraard is dit niet de snelste route, dus wees voorzichtig met teveel doelen halen. Lights krijg je door in de top drie te eindigen. Je hebt zowel lights als fans nodig om een baas vrij te spelen. De één-op-één races tegen de bazen zijn erg lastig, zelfs als de moeilijkheidsgraad op normaal staat. Het lijkt wel of de baas standaard een snellere auto heeft, ook al is het model gelijk aan die van jou. Echter is de race op ‘easy’ weer veel te gemakkelijk. Dit is een serieus kritiekpunt, want de balans in moeilijkheidsgraad is van groot belang voor de gameplay. Het kan eigenlijk niet zo zijn dat een spel te gemakkelijk óf te moeilijk is. Idealiter moet je vechten voor je plek, maar moet je wel het gevoel hebben dat je kan winnen. Bij Blur mis ik dat gevoel.

Wat? Geen stuurtje?!
Wat voor mij ook een grote – niet positieve – verrassing is, is het feit dat ik geen race-stuurtje kan gebruiken in Blur. De Logitech Driving Force Pro is tot nu toe mijn beste vriend geweest in talloze racespellen. Altijd heeft hij goed gewerkt maar Blur ondersteunt simpelweg geen enkel stuurtje. Dat kan gewoon niet bij een race-spel! Hoe Arcade het ook is, je moet met een stuur in de hand kunnen spelen. Ik vind het dus een bizar onverstandige keuze van Bizarre Creations dat zij dit niet geïmplementeerd hebben. Mede door het feit dat ik met een toetsenbord moeten spelen, kan ik in eerste instantie niet echt meekomen in de Single player campagne en dat is behoorlijk frustrerend. En ik zal vast niet de enige race-fan zijn die dit doormaakt. Daar komt ook nog bij dat de knoppen op het toetsenbord onhandig zijn ingedeeld. Je kan wel tussen twee lay-outs kiezen, maar beide zijn omslachtig. Daar komt ook nog bij dat je zelf geen toetsen kan instellen voor een custom lay-out! Dat is voor mij wel een beetje de druppel, want door de onhandige toetsenconfiguratie zet ik regelmatig de verkeerde power-up in. Zonde! Een gamepad is dus zeer aan te raden in Blur. Daar zijn de knoppen wel intuïtief ingedeeld.

Slechts een schrammetje
Bij een gewelddadige race-game als Blur verwacht ik dat de brokstukken mij om de oren vliegen. Dat is helaas dus niet het geval. Ik ben stomverbaasd als ik met ongeveer 200 kilometer per uur de vangrail invlieg om vervolgens niets meer te zien dan een schrammetje en een barst in de ruit. Dat kan toch niet? Blijkbaar was het voor Bizarre Creations te lastig een goed schademodel – zoals in Race Driver Grid – te ontwikkelen. Gelukkig ziet Blur er, afgezien van het belabberde schademodel, verder goed uit. De auto’s ogen netjes en ook aan de baan is veel aandacht besteed. De grafische stijl ligt tussen Need for Speed Shift en Race Driver Grid, en dat is natuurlijk een compliment!

NEGS Oordeel
Ik heb een heel dubbel gevoel bij Blur. Aan de ene kant vind ik het concept van agressief racen fantastisch, maar de uitwerking schiet tekort. Hoewel de Power-ups prima verdeeld zijn over de tracks, het tactische element klopt en de balans tussen de Power-ups ook prima is, vind ik het niveauverschil tussen de ‘easy’ en ‘normal’ moeilijkheidsgraad te groot. En dat verpest een boel. Ook de ontbrekende ondersteuning van een race-stuur en de beperkte toetsenbord instellingen helpen niet. Voor een ‘Approved’ stempel  rammelt er teveel aan Blur en daarom moet deze game het bij mij slechts doen met een ‘Average’ score.

Website: www.blurgame.com

Prijs: € 29,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.