NEGS maakt je lekker
Negger Job Veldkamp previewde onlangs Dungeon Siege III voor de PC. Was ik vanwege de coöperatieve mogelijkheden al geïnteresseerd in het spel sinds het aangekondigd was, het enthousiasme in de preview van Job deed mijn ongeduld alleen maar groeien. Groot was het geluk dan ook toen de Xbox 360-versie binnenkwam en ik via Xbox Live met hoofdNegger Gerard de wereld van Ehb kon betreden.

Deze review zal zich deels op onze coop-ervaringen richten en verder vooral de aspecten belichten die Job al in zijn preview noemde, maar dan vanaf de console gezien.

It’s a-simple
Dungeon Siege III speelt prima op de console. De acties onder de knoppen zijn overzichtelijk en zonder al teveel moeite speelt het spel lekker snel weg. De vier helden waarmee je kunt spelen hebben twee hoofdtechnieken tot hun beschikking, waar je met een druk op de knop tussen kunt switchen. Je hebt daarbij een standaard aanval en een sterkere aanval uitvoeren en iets verderop in het spel krijg je de mogelijkheid om een extra speciale aanval te gebruiken.

Wapens en uitrusting zijn in overvloed te vinden en te kopen en ook die zijn overzichtelijk in je inventaris terug te vinden en te gebruiken. Enkel tijdens het kopen en verkopen in winkeltjes is het even puzzelen welke uitrusting je zo kunt verkopen en welke je wilt behouden.

Triootjes maken
Het levelsysteem in Dungeon Siege III bestaat uit drie onderdelen: Ability, Proficiency en Talent. Als je levelt, mag je een Ability bijkopen als je ervaren genoeg bent. Je Abilities kun je vervolgens sterker maken met een Proficiency-punt en tot slot kun je je Talents uitbreiden en sterker maken. Deze drie onderdelen zijn nauw met elkaar verweven en omdat je niet alles kunt kopen, zul je keuzes moeten maken.

Uiteraard heeft elk van de vier helden zijn eigen mogelijkheden en kun je op veel verschillende wijzen zelf richting geven aan de opbouw van je personage. Ondanks dat je van tevoren de helden niet zelf kunt ‘bouwen’, maar moet kiezen uit de vier vaste keuzes, krijgen ze door het levelsysteem toch iets van jezelf en zul je snel zelf favoriete vaardigheden en technieken ontwikkelen.

Hetzelfde, maar dan anders
De vier vaste keuzes die je hebt om een held te kiezen zijn krijger, schutter, tovenaar en de mengelmoes Archon, een mysterieuze dame die zowel vaardig is met haar speer als het schieten van vuurballen en ander magisch geweld. Elke held heeft zijn of haar eigen achtergrondverhaal, maar wie je ook kiest, je zult het spelverhaal op min of meer dezelfde manier doorlopen.

Het ligt aan je keuze van hoofdpersonage wanneer je de andere helden ontmoet, maar de queesten en locaties zijn hetzelfde. Ondanks dat het hierbij om kleine afwijkingen gaat, maakt de afwisseling je toch nieuwsgierig naar hoe alles in elkaar steekt als je het spel opnieuw speelt. Dat moet je dan wel dat willen, want er valt ook genoeg af te dingen op Dungeon Siege III.

Meloenen of ballonnen?
Grafisch gezien is het spel geen hoogvlieger. De locaties zijn op zich in orde, maar de personages die je in bijvoorbeeld de dorpen vindt, zijn nogal statisch en inwisselbaar. Ga je een gesprek met iemand aan, dan merk je al snel dat iedereen erg op elkaar lijkt en het net is alsof elk figuurtje hetzelfde lichaam heeft, maar dan met andere kleren. Waarbij de ontwikkelaars daarbij enkel nog moesten kiezen tussen een dikke buik, bredere schouders of, in het geval van de dames, tussen cup C, D of E. Hierbij wordt overigens regelmatig voor de laatste varianten wordt gekozen.

Gezichtsuitdrukkingen zijn mat, animatie is miniem en eigenlijk vind ik dat je meer mag verwachten van een moderne game. Misschien ligt het aan de beperkingen van de console, want Job was over de PC-graphics wel redelijk te spreken in zijn preview. Ik merkte ook dat het beeld minder vloeiend liep tijdens het wandelen door een dichter bevolkt dorp. Verder is het spelverloop behoorlijk lineair en zijn de meeste hoofd- en subqueesten van het soort dertien-in-een-dozijn.

We’re surrounded!!!
Heel vernieuwend is Dungeon Siege III dus niet. Je weet waar je aan toe bent en dat is het dan ook wel. Ronduit vervelend is echter het trucje dat het spel regelmatig toepast. Naar goed hack-and-slash gebruik mag je lekker op een overdaad aan vijanden losgaan, maar om de zoveel tijd komt er een speciaal- of eindbaas-gevecht. Tijdens deze gevechten word je vanuit het niets opeens omsingeld door je tegenstanders en ben je in luttele seconden dood. De meeste schermutselingen overleef je door afstand te houden, een vijand te bestoken, weg te rollen en dit te herhalen zolang het nodig is. Ben je echter omsingeld, dan kun je geen kant meer op en rest je niets anders dan vanaf het laatste savepoint opnieuw te beginnen.

Langzaam naar de plek des onheils wandelen en hopen dat je, zodra de tegenstanders zich laten zien, snel weg kunt komen, is het enige devies. Lukt het vervolgens nog niet, dan kun je nog subqueesten opzoeken om te levelen in de hoop dat je dan sterk genoeg bent om de valstrik te overleven. Of je haalt er een kameraad bij.

Met een beetje hulp van je vrienden
Met vrienden erbij wordt Dungeon Siege III namelijk een stukje makkelijker en zeker veel leuker. Je kunt via splitscreen op de bank spelen, of – via Xbox Live – met drie anderen, waarbij elk één van de helden kiest. Hierbij is ervoor gekozen dat één speler de hoofdpersoon is en de anderen in zijn spel meespeelt. Je deelt het goud en krijgt allemaal evenveel ervaringspunten, maar er is voldoende variatie in wapentuig en uitrusting om ieder het gevoel te geven echt samen te spelen met een eigen personage. Hierbij kiest ieder zelf uiteraard de manier van levelen.

Leuk is dat je medespelers tijdens conversaties aan kunnen geven naar welke zinnen hun voorkeur uitgaat, maar dat de hoofdspeler uiteindelijk kiest. Zo komen de subtiele karakterverschillen tussen jou en je vrienden goed naar voren. HoofdNegger Gerard bijvoorbeeld wilde de bewoners van het eerste dorp telkens laten betalen voor de gunsten die wij hen verleenden. Mijn inborst zorgde er echter voor dat ik als hoofdspeler steeds koos voor de nobele weg en elke beloning afwees. Uiteindelijk bleken we dan wel geen geld te krijgen, maar wel een bonus in de vorm van meer magiepunten. Voor mij de bevestiging dat wie goed doet, goed ontmoet en voor Gerard een wijze levensles! Wie zegt dat je van gamen niet beter wordt?

Medic!
Willen jij of je medespelers even pauze, dan is dat geen probleem. Kies voor ‘Take a break’ en je personage zal braaf meelopen en meevechten met zijn of haar kameraden. Ook als je druk bezig bent met je inventaris of nog niet klaar bent met levelen, kunnen de anderen alvast doorspelen. Soms leidt dit tot verassingen als je weer mee wilt doen en je jezelf opeens in een gevecht bevindt, maar voor de voortgang van het spel werkt dit ideaal. De coöperatieve modus is dus goed uitgewerkt, al wil de camera nog wel eens teveel draaien, meer dan in de singleplayer.

Ook kun je niet meer inzoomen als je met meer personen speelt, maar dat is niet echt een gemis. Speel je in je eentje, dan wil het inzoomen namelijk wel eens leiden tot een onoverzichtelijk strijdperk. Waar het samenspel echt tot zijn recht komt, is in de eerder genoemde speciale- en eindbaasgevechten. Sneuvelt iemand, dan kan de ander hem proberen te genezen en hoef je niet steeds vanaf een savepoint opnieuw te beginnen. Maar ondanks je strijdmakkers blijft het ongemak van het trucje bestaan: worden jullie omsingelt, dan is er geen ontkomen meer aan. Samen tactieken uitdenken is dus een vereiste.

NEGS Oordeel
En dan het eindoordeel, welke een lastige is. Aan de ene kant zijn de vier helden in Dungeon Siege III aantrekkelijk om mee te spelen en is het levelsysteem leuk geïmplementeerd. Aan de andere kant is de rest van het spel zeer standaard en zijn de graphics – in ieder geval op de console – zeer matig.

Het coöperatief spelen met vrienden is wel weer heel erg leuk en ben je hier liefhebber van, dan is Dungeon Siege III zeker Approved. Ook in je eentje is het spel zeker onderhoudend, maar niet meer dan dat. Tel ik alles bij elkaar op, single-player en multi-player, dan krijgt het spel uiteindelijk een Average.

Website: www.dungeonsiege.com

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

Meer dan een port
Ocarina Of Time 3D is niet zomaar een port, zoals het geval was bij de versies voor de Gamecube en Virtual Console op de Wii. De graphics zijn van de grond af aan opnieuw opgebouwd en er natuurlijk 3D toegevoegd. Als je het spel opstart, vallen de graphics en het 3D effect direct op. Voor een handheld zijn dit echt de beste graphics die tot nu toe vertoond zijn en als je niet beter zou weten, zou je denken dat je een spel op de Wii aan het spelen bent.

De wereld, locaties en dungeons zien er allemaal schitterend uit en hebben hun eigen unieke vormgeving. Je zal dus nooit het gevoel hebben dat je al 10 keer naar hetzelfde zit te kijken. Van de 3D is ook goed gebruik gemaakt en Nintendo laat zien wat er mogelijk is met de 3DS op dit gebied. Je hebt echt het gevoel dat je in de verte kan kijken als je door de wereld en dungeons loopt. Elke dungeon kent zijn eigen thema met bijbehorende vijanden. Zo heb je een water-dungeon waar je bijvoorbeeld kwallen en dergelijke tegen zal komen.

Oud maar sfeervol
Muzikaal is er weinig veranderd vergeleken met het origineel. Het zijn nog steeds dezelfde midi muziekjes die door de speakers van je 3DS klinken met als enige verschil dat je tijdens de aftiteling je beloond wordt met muziek gespeeld door een orkest. Dit wil niet zeggen dat de muziek in het spel slecht klinkt. De muziekjes klinken nog steeds goed en zijn sfeervol waardoor je jezelf nog verder kan inleven in de wereld van Hyrule.

De muziek varieert van sprookjesachtig kalm tot dreigend, afgaande van de situatie waarin Link zich bevindt. Zo zal je overdag als je door Hyrule loopt een kalm muziekje horen, maar zodra de zon ondergaat en de monsters tevoorschijn komen, slaat de toon van de muziek om in een spannend deuntje wat je scherp houdt. Uiteraard heeft ook elke dungeon zijn eigen bijpassende muziek die allemaal werkelijk schitterend klinken.

Bazen en meesters
Op gameplay-gebied is er weinig veranderd. Zelda – Ocarina of Time speelt nog steeds hetzelfde als op de Nintendo 64 zonder nieuwe toevoegingen aan het verloop van het spel. Wel nieuw zijn de ‘Boss Rush’-modus en de ‘Master Quest’ die allebei beschikbaar komen als je het spel hebt uitgespeeld. In Boss Rush word je in een arena tegenover alle eindbazen – één voor één – gezet. Aan jou de taak ze zo snel mogelijk moet verslaan.

In de Master Quest speel je opnieuw door het hoofdspel, maar met een hogere moeilijkheidsgraad en een aantal nieuwe puzzels. Hierdoor krijg je niet het gevoel dat je weer hetzelfde aan het spelen bent, maar dan moeilijker. Ook kan je nu gebruik maken van de gyroscoop in de 3DS zodat je om je heen kan kijken in ‘First Person modus’. Ook kun je hiermee je boomerang richten, maar na een paar keer proberen deed ik dat liever via de analoge thumbstick.

Pennen
Op het onderste scherm heb je toegang tot de kaarten, uitrusting, voorwerpen en de ocarina zelf. De gebruikelijke spullen die je in een Zelda-game mag verwachten dus. Je kunt alles nu aanwijzen met je pen. Dat is erg fijn en werkt een stuk sneller dan vroeger, waarin je het spel moest pauzeren en door een stel menu’s moest bladeren voordat je had wat je nodig had.

Nintendo heeft laten zien dat ze in 1998 hun tijd ver vooruit waren en vandaag de dag kan Ocarina of Time zich nog steeds meten met de games van nu. Het enige kleine nadeel is de camera waar Nintendo niks aan heeft gedaan. Deze kan je soms in de weg zitten, maar het is gelukkig nergens spelbrekend en weegt absoluut niet op tegen alle positieve punten.

Vraag het een steen
De puzzels, waar het om draait in Zelda, variëren van gemakkelijk tot absurd moeilijk. Je wordt niet echt geholpen. Je zult dus over het algemeen zelf moeten beslissen waar je heen moet of hoe je een puzzel moet oplossen. Of dit een voordeel of een nadeel is, laat ik aan jou zelf over. Wel heeft dit soms tot gevolg dat je heel lang voor niks kan ronddolen in de gigantische open wereld en dat je genadeloos lang vast kan zitten bij een puzzel. Nintendo heeft hiervoor wel een oplossing bedacht: op bepaalde punten in de wereld kun je stenen vinden die je laten zien wat je moet doen om verder te komen. Als je het dus echt niet meer weet, kun je altijd een steen raadplegen.

De verschillende eindbazen en tussen-eindbazen in de dungeons hanteren hetzelfde beleid als de puzzels. De één is zo makkelijk dat je hem met je ogen dicht kan verslaan en de ander is weer zo ontiegelijk moeilijk dat je soms het gevoel krijgt dat het gewoonweg onmogelijk is om hem te verslaan.

NEGS Oordeel
De opgepoetste graphics, sfeervolle muziek, kleine tweaks hier en daar en de uitdagende puzzels zorgen ervoor dat The Legend of Zelda: Ocarina Of Time zich nog altijd tot één van de beste games ooit gemaakt mag rekenen. Had je nog een reden nodig om een 3DS te kopen, dan is deze game de ultieme reden. Het laat zien wat er mogelijk is op de 3DS en de gameplay voelt nog steeds geweldig aan en is vrijwel ongeëvenaard.

Heb je het spel nooit gespeeld dan is Ocarina of Time absoluut een must-buy. Heb je het spel al vaker gespeeld op de N64, Gamecube of Wii, dan is het ook nog steeds leuk om opnieuw te spelen. Al is het alleen maar om de wereld in 3D te ervaren. Nintendo heeft laten zien dat ze nog steeds de meesters zijn in de game-industrie en daarom beloon ik ze met een gouden stempel!

Website: www.nintendo.nl

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: Nintendo 3DS exclusief

Voordat ik aftrap met deze review, wil ik eerst kenbaar maken dat ik een groot fan ben van de eerste The Witcher game. De combinatie van een duister volwassen verhaal in een grauwe setting gecombineerd met oldschool roleplay elementen waarbij je tactisch te werk moest gaan, greep mij onmiddellijk bij de spreekwoordelijke strot. Ik was dan ook stiekem wel blij toen ik in het eindfilmpje van The Witcher zag dat er duidelijk gehint werd naar een vervolg. Nu 4 jaar later is dat vervolg er eindelijk.

Direct vervolg
The Witcher 2, of beter gezegd ‘The Witcher – Assasins of Kings’ zoals de game eigenlijk heet, gaat onmiddellijk verder waar deel 1 gestopt is. Geralt is na koning Foltest van Timeria gered te hebben van een aanslag, direct in dienst genomen door de nu bange maar ook arrogante koning. Geralt doet zijn uiterste best om de koning te beschermen, maar uiteindelijk mag het niet baten en slaat het noodlot toe.

Balen voor Geralt is dat hij de schuld in de schoenen geschoven krijgt. Typisch gevalletje van verkeerde plaats en verkeerde tijd. Wat volgt is een queeste waarin Geralt zijn naam wil zuiveren en de moordenaar van de koning wil vinden. Niet alleen om wraak te nemen, maar ook omdat deze meer schijnt te weten van Geralts verleden.

Even schrikken
Het bovenstaande speel je overigens zelf in kleine inleidende hoofdstukken die ook dienen als tutorials. Fans van deel 1 zullen in het begin waarschijnlijk erg schrikken, want de gameplay van The Witcher 2 is totaal veranderd. Waar je bij het eerste deel verschillende besturingsmogelijkheden en camerastanden had, heb je bij The Witcher 2 maar één camerastand en maar één vorm van besturen. De vorm waarvoor gekozen is een third-person actie-RPG.

Inderdaad, deze vorm van gameplay vind je voornamelijk bij console-RPG’s en The Witcher 2 is dan ook geoptimaliseerd om te spelen met een Xbox controller for Windows. De statische gevechten van het eerste deel hebben plaatsgemaakt voor hack ‘n slash taferelen waarbij de gevechten hectischer, actievoller, moeilijker en vooral onhandiger zijn geworden. Ik kan begin langzaam te wennen aan deze speelvorm, maar hoewel ik niet vies ben van console georiënteerde actie-RPG’s, mis ik de relaxte typische PC-gameplay van het eerste deel.

Onhandige combat
Laat ik beginnen met uit te leggen waarom ik de gevechten in The Witcher 2 onhandig vind. Het grootste probleem is de uitwerking. Geralt kan lichte en zware aanvallen uitvoeren, magie of items gebruiken en blokken. Ten eerste werkt de besturing niet altijd even responsief. Dat is helemaal het geval als je met muis en toetsenbord de game speelt, maar ook op de gamepad zal het regelmatig voorkomen dat je een knop voor de tweede keer moet indrukken. Op zich valt daar nog wel mee te leven, maar het grootste probleem van de gevechten is het targeting-systeem.

Het targeting-systeem van The Witcher 2 doet mij denken aan de eerste actie-RPG’s waarbij men ook niet goed had nagedacht over praktische zaken zoals bijvoorbeeld je doelwit vastzetten op één tegenstander, ook wel ‘locken’ genoemd. Deze mogelijkheid ontbreekt volledig. Je valt vijanden aan waar een target-icoon op staat en dit target icoon kun je verplaatsen door de camera of Geralt zelf te verplaatsen. Echter zul je in de strijd regelmatig klappen moeten ontwijken en de camera moeten bijstellen. Het resultaat is dat Geralt als een idioot van hot naar her springt om bijna op willekeur vijanden aan te vallen terwijl hij met zijn rug naar de grootste bedreiging staat.

Toch tactisch
De gevechten zijn dus niet echt om over naar huis te schrijven, omdat je door het matige targeting-systeem regelmatig genaaid wordt. Toch weet de game ondanks dit gebrek de tactiek wel vast te houden. Sterker nog, tactisch gebruik van potions en magie is nu van veel groter belang dan in het eerste deel en is regelmatig noodzakelijk om een gevecht alleen al te overleven. Hierbij heeft CD Projekt ook nog een andere keuze gemaakt…

In The Witcher 2 kun je alleen nog maar drankjes drinken als je aan het mediteren bent. Dit betekent dus dat je jezelf moet voorbereiden op mogelijke gevaren. Even een ‘Swallow’ tussen het vechten door drinken om je regeneratie op te krikken, zit er niet meer bij. Als je dus onverwacht en ‘drankloos’ in een gevecht betrokken raakt met sterke vijanden, heb je een groot probleem. Ook dit is wennen en hoewel ik de keuze begrijp om zo de boel ‘tactischer’ te maken, betreur ik deze. Situaties die nu veel voorkomen is dat je eerst doodgaat en vervolgens met voorkennis gaat handelen. Overigens is vaak ‘saven’ verstandig, want je vooruitgang wordt maar sporadisch automatisch opgeslagen.

Uitdagender
Hoe je het ook went of keert. The Witcher 2 is wel veel uitdagender dan zijn voorganger en om eerlijk te zijn heeft dat ook wel zijn charme. Je wordt meer gedwongen vooruit te denken en je bent veel alerter in gevaarlijke gebieden. Echt zoals een Witcher hoort te zijn dus. Mocht je overigens in een gevecht terecht komen die veel te moeilijk voor je is, dan heb je de mogelijkheid de moeilijkheidsgraad tijdens het spelen aan te passen. Een welkome functie, maar wel één die je liever niet gebruikt. Het verschil tussen easy en normal is namelijk best groot.

Behalve de reguliere gevechten zijn ook de Boss-fights veel moeilijker geworden. Je zult echt goed de vijand zijn bewegingen moeten bestuderen, wil je hem verslaan. Nieuw hierin zijn de Quick Time Events, het meest definitieve argument waarmee ik bewijs dat The Witcher 2 een console-game is geworden. Gelukkig zijn deze wel dusdanig goed uitgevoerd dat ze niet storend zijn. De knoppen die je moet indrukken verschijnen op logische plaatsen op het scherm op dezelfde manier als dat ze op de gamepad ingedeeld zijn.

Til je een breuk
Ik klink wellicht als een zeur, maar er is nog een keuze in The Witcher 2 die ik betreur. In de eerste Witcher-game kon je veel verschillende spullen verzamelen zoals componenten voor je drankjes en natuurlijk geld en uitrusting. Je kon op overzichtelijke wijze bepalen welke items je op wilde pakken en je inventaris had zelfs een sorteerfunctie. Daarnaast kon je allerlei ballast kwijt bij je persoonlijke kluis in de lokale herberg. Handig was ook dat deze automatisch met je meereisde. Realistisch wellicht niet, maar wel verdomde handig.

In The Witcher 2 vind je niks terug van al dat handige itembeheer zoals we dat kennen van het eerste deel. Je kan items alleen nog maar allemaal tegelijk oppakken. Lekker handig als je bijna overbeladen bent, en je wilt maar één item oppakken van de gevonden buit. Dan kun je vervolgens gaan zoeken naar welke rotzooi je weer wil dumpen. En hoewel de items in je inventaris gegroepeerd weergegeven kunnen worden, kent de game geen sorteerfunctie. Ook niet handig dus. Vervolgens moet je het ook nog doen zonder die handige herbergkluis waardoor je regelmatig spullen moet verkopen of dumpen.

Gruwelijk mooi
En nu is het klaar met alle minpunten opsommen van The Witcher 2. Ondanks al mijn kritiek vind ik deze game namelijk toch helemaal geweldig. De graphics zijn echt fantastisch en het verhaal blijft boeien. Niets is wat het lijkt en bij iedere keuze die je maakt, vraag je jezelf af of je wel de juiste partij steunt. De dialogen zijn prima ingesproken en de sfeer is op en top Witcher. Ondanks alle onhebbelijkheden waar ik over val, heb ik maar één keuze. Doorgaan, want dit is The Witcher!

Ook mooi is dat het verhaal van The Witcher 2 ook verschillende paden kent, en dan heb ik het niet alleen over een ander dialoogje en een ietwat ander filmpje. Je keuzes hebben verstrekkende gevolgen en bepalen of mensen leven of sterven. Aan het eind van het eerste hoofdstuk krijg je een keuze die de quests bepalen in het tweede hoofdstuk. The Witcher 2 kent wat dat betreft dus een behoorlijke replay-waarde. En dat terwijl de game al heel groot is! Na een week elke avond spelen was ik pas door het eerste hoofdstuk heen.

Patchen!
Binnen twee weken na de release van de game zijn er 2 patches uitgekomen voor The Witcher 2. Ik raad je met klem aan om deze patches te installeren (of alleen de tweede aangezien die allesomvattend is). Ten eerste bevatten deze patches diverse bugfixes die een hoop ergernis wegnemen. Daarnaast heb je na het patchen de mogelijkheid de camera te centreren met een druk op de rechter analoge stick op je gamepad. En last but not least, je krijgt alle DLC, die is uitgebracht toen de game net gelanceerd werd, gratis en voor niks.

Inmiddels is er ook een Xbox 360 versie aangekondigd van The Witcher 2. Dit is totaal niet raar gezien de gameplay. Eigenlijk moest de eerste Witcher game ook al voor de consoles verschijnen, maar deze omzetting werd een fiasco en dat project is uiteindelijk gestaakt. Met The Witcher 2 wilde CD Projekt duidelijk geen risico nemen en de omzetting naar de Xbox 360 zal nu ongetwijfeld een stuk soepeler gaan. Toch vraag ik mij af of de Xbox 360 in staat zal zijn de grafische pracht van de PC-versie te evenaren. Ik betwijfel het! Neem bijvoorbeeld de verschillen tussen Gothic 4 op de PC en de Xbox 360.

NEGS Oordeel
The Witcher – Assassins of Kings is, ondanks alle kritiek die ik heb, ongelooflijk stoer. Echter betreur ik een aantal keuzes wel en ik denk dat liefhebbers van de eerste game het met mij eens zullen zijn. Wat PC-gameplay betreft, kan The Witcher 2 in mijn ogen niet tippen aan zijn voorganger en om die reden kan ik deze game geen Gold stempel geven. Dat neemt niet weg dat de game nog steeds erg goed is. Ik ben nog maar op de helft en ik verwacht nog een hoop moois en morele dilemma’s. Van mij krijgt The Witcher – Assassins of Kings dan ook een hele dikke Approved stempel.

Website: www.thewitcher.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Beroepen en taken
Je begint het spel als een vorst, maar later kan je ook nog je koninkrijk uitbreiden met een magiër, smid, priester, dokter, handelaar en ridder. Elk beroep heeft zijn eigen verantwoordelijkheid binnen het koninkrijk. Zo is de vorst verantwoordelijk voor het besturen van het gebied, de magiër maakt magische drankjes en de smid maakt wapens tot gereedschap.

Naast de standaard werkzaamheden heeft elk beroep ook nog dagelijkse verantwoordelijkheden die kunnen variëren van een nieuwe wet doorvoeren tot het repareren van wapens. Om hun beroep uit te oefenen hebben de Sims natuurlijk middelen en grondstoffen nodig. Denk hierbij bijvoorbeeld aan planten die geplukt moeten worden of mijnen, die verspreid zijn over je koninkrijk, waar grondstoffen uit gewonnen moeten worden.

Cultuur en aspecten
Cultuur vormt de basis voor normen en waarden binnen de bevolking. Kennis staat voor het algemene opleidingsniveau van je bevolking wat invloed heeft op onderzoek, geneeskunde, algemene ontwikkeling en wiskunde. Hoe hoger deze vier eigenschappen, hoe beter je Sims presteren. Het is dus belangrijk om goed te overwegen wat je het beste kan gebruiken voor je een nieuw gebouw plaatst. Dit vereist enige strategie en planning.

Nieuw zijn de opdrachten die elk invloed hebben op de aspecten binnen je koninkrijk. Je bent vrij in de volgorde waarin je deze opdrachten volbrengt. Alvorens je een opdracht begint, krijg je een uitgebreide beschrijving wat te doen, wat voor effect het heeft en met welke beroepen je de opdracht kan uitvoeren. Opdrachten waarbij je uit een beroep moet kiezen, hebben verschillende uitkomsten en kunnen het verloop van het spel beïnvloeden. Zo kan het zijn dat je met de spion iemand vermoordt die je koninkrijk bedreigd. Maar je kan de opdracht ook oplossen via diplomatie met de vorst, waardoor er de mogelijkheid kan ontstaan tot een alliantie. Dit laatste heeft weer positieve invloeden heeft op de aspecten.

Werken vereist concentratie
Dagelijkse taken worden je elke ochtend om negen uur toegekend en dan heb je gemiddeld vijftien uur om ze te volbrengen. Opdrachten, zoals eerder genoemd, kies je voor je begint met spelen. Tijdens het spelen zijn deze opdrachten onderverdeeld in verschillende taken die je één voor één moet volbrengen om de opdracht te voltooien. Daarna is het weer tijd voor een nieuwe opdracht. Het volbrengen van je opdrachten en dagelijkse taken geeft een bonus op je concentratie. Het niet volbrengen van je taken of het te lang verwaarlozen van je opdracht geeft juist weer een zware penalty. Een hoge concentratie is nodig om taken en opdrachten succesvol te volbrengen.

De opdrachten die je krijgt zijn over het algemeen vrij makkelijk te volbrengen. Ze bestaan grotendeels uit ‘praat met deze persoon’, ‘maak dit’ of ‘versla die persoon in  een gevecht’. Soms zit er ook een lastige opdracht tussen. Zo is er een moment in het spel dat je een schelp moet zoeken op het strand. Niet echt moeilijk maar door het ‘pixeljagen’ wel tijdrovend.

Handicaps, koninkrijken en graphics
Dan is er ook nog je handicap. Deze moet je kiezen bij het creëren van je Sim. Ze zijn niet van zeer grote invloed op het succesvol voltooien van je opdracht, maar heb je bijvoorbeeld een Sim die laf als handicap heeft, dan kan het nog wel eens gebeuren dat hij of zij weigert een bepaald gebied te betreden als er een bandiet aanwezig is. Dit is natuurlijk frustrerend als je daar net moet zijn. Uiteindelijk zal je Sim er ook wel heen gaan, na een paar keer geweigerd te hebben.

Gelukkig ben je niet gelimiteerd tot 1 koninkrijk. Je hebt de mogelijkheid meerdere koninkrijken te maken. Dat is goed nieuws voor de mensen die graag experimenteren of voor hen die met meerdere personen op dezelfde PC spelen. Grafisch gezien is het spel geen hoogstandje maar de graphics zijn ook zeker niet slecht. Alles ziet er strak uit, ook als je maximaal inzoomt. Alles blijft mooi scherp. Alle acties die je doet in het spel, zoals bijvoorbeeld een bad nemen of een gevecht aangaan, zijn voorzien van mooie en leuke animaties. De game is dus zeker leuk om naar te kijken.

Sim RPG
Ervaren Simmers onder ons zullen veel uit de vorige spellen herkennen zoals het inrichten van je huis, het kopen van nieuwe meubels en accessoires, het maken van vrienden en het aangaan van relaties. Nieuw zijn de RPG elementen zoals het krijgen van ervaringspunten die je verdient door bijvoorbeeld het volbrengen van opdrachten en het winnen van gevechten. Als je Sim genoeg ervaringspunten heeft verdiend, stijgt deze een niveau en wordt dan beter in de taken die bij het beroep horen. Dit kunnen ook nieuwe moves zijn die toegepast kunnen worden tijdens de gevechten, wat je weer betere kansen geeft.

De Sims Middeleeuwen lijkt hiermee twee doelgroepen aan te willen aanspreken, wat ook weer tegen de game werkt. Zoek je een pure Sims-game en wil je je alleen maar bezig houden met het maken van vrienden en het inrichten van je huis, dan kunnen de RPG elementen – hoewel de oude gameplay nog steeds duidelijk aanwezig is – je spelplezier in de weg zitten. Ben je een fanatieke RPG-er, maar hou je niet van de Sims spellen, dan is juist het omgekeerde weer een probleem, aangezien de RPG-elementen op de achtergrond liggen. Heb je geen bezwaar tegen de Sims gameplay met lichte RPG-elementen, dan zit je echt goed met deze game.

NEGS Oordeel
Net zoals de vorige Sims-games, zal je De Sims Middeleeuwen nog lang spelen zonder dat het gaat vervelen. Maar de nieuwe gameplay-elementen en de verandering van tijdperk, geven je niet het gevoel alsof je een totaal ander spel speelt. De kleine toevoegingen zijn leuk en geven net dat beetje extra aan een formule die al ruim tien jaar vrijwel onveranderd is.

Ik heb me echt kostelijk vermaakt met het spelen van deze game. Het was echt weer zo’n spel waarbij ik iedere keer zei: “nog heel even”, en ondertussen was ik weer een paar uur verder. Het is heel lang geleden dat een spel dat effect op me had en daarom krijgt De Sims: Middeleeuwen van mij een dikke Approved stempel.

Website: www.ea.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: Mac en PC

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2011/04/08/de-sims-middeleeuwen-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/03/23/starpoint-gemini-review/ http://www.negs.nl/2011/03/23/starpoint-gemini-review/#comments Wed, 23 Mar 2011 18:04:34 +0000 Danny Wels http://www.negs.nl/?p=12621 Lees verder > ]]> Na bijna twintig jaar vast gezeten te hebben in de ‘Stasis Rift anomalie’ kom je weer terug in de werkelijkheid. Helaas alleen maar om te ontdekken dat je thuiswereld Gemini compleet veranderd is. Tijd om een nieuw leven als ruimte-avonturier te beginnen.

De wormhole, die diende als in- en uitgang voor het Gemini-stelsel, is gesloten. De isolatie en het ontstaan van ontelbare anomalieën heeft als gevolg dat de technologie onvoorzienbare ontwikkelingen is ondergaan. Politieke intriges, hebzucht en de hunkering naar macht hebben het lot voor Gemini geschapen en het is (bijna) tijd voor verandering.

Voor het eerst
Starpoint Gemini is het eerste spel van de onafhankelijke ontwikkelaar Little Green Men.  Zij zijn gevestigd in voormalig Joegoslavië. Het spel is 15 december uitgegeven in het oosten van de wereld en in april dit jaar wordt het uitgebracht in Europa door de Iceberg Interactive.

Staroint Gemini leent veel gameplay elementen uit de Freelancer en Starfleet Academy spellen wat het een tactische space-sim maakt met een flinke portie RPG elementen toegevoegd in de mix. Bij het starten van een nieuw spel krijg je drie opties: de tutorial waarin je de basis van de bediening wordt bijgebracht, de verhaalmodus die over verschillende hoofdstukken is verdeeld en als laatste de sandbox modus waarin je gewoon kan doen wat je zelf wil. Na het spelen van de tutorial, die goed is opgezet en alles duidelijk uitlegt, begin ik aan de verhaal modus.

Open ruimte
Na een korte introductie komt je twintig jaar oude schip meteen onder vuur te liggen door ruimtepiraten en worden je tactische vermogens meteen op de proef gesteld. Met je verouderde bewapening en schilden moet je jezelf zien te redden tegen schepen die veel beter uitgerust zijn. Als het je lukt om te overleven, word je geëscorteerd naar een ruimtestation waar het spel pas echt begint.

Dan ben je vrij om te doen en laten wat je wilt. Je kan doorgaan met de hoofdverhaallijn, sub-missies aannemen op ruimtestations – die variëren van het scannen van anomalieën tot het uitschakelen van ruimtepiraten – , je schip vervangen, nieuwe bemanningsleden rekruteren of betere uitrusting kopen voor je schip. Dit alles kost natuurlijk flink wat geld, credits genaamd, en dit verdien je door missies te voltooien of grondstoffen van meteoren te mijnen die je kan verkopen.

Planmatig upgraden
Met het uitvoeren van missies doe je ervaring op en na genoeg ervaringspunten te hebben behaald,  stijgt je kapitein een niveau. Vervolgens kun je punten besteden om bestaande vaardigheden te verbeteren of nieuwe te leren. Tevens leer je om de vijf niveaustijgingen een nieuwe vaardigheid. De bemanningsleden beschikken ook over bepaalde vaardigheden en bonussen die je schip ten goede komen. Het is dus erg belangrijk om van te voren te bedenken hoe je het spel wil spelen. Vervolgens moet je daar je vaardigheden, de bemanningsleden, je wapens, schilden en andere subsystemen daarop afstemmen.

Wel moet ik zeggen dat het upgraden van je schip een helse klus is. Dit komt doordat alles in het spel  stervensduur is, waardoor je dus heel veel submissies – die weinig variatie kennen – moet voltooien om uiteindelijk door te kunnen gaan met het hoofdverhaal. Dit haalt flink de vaart uit het spel.

Ruimtegevechten
De ruimtegevechten zijn mijns inziens de kracht van het spel. Naast de speciale vaardigheden zoals ‘extra energie naar wapens of schilden’, automatisch vuren op een vijand, ‘meer energie naar de motoren’ en dat soort zaken, heeft elk klasse schip ook zijn eigen specifieke attributen die niet te veranderen zijn. Denk hierbij aan snelheid, schilden en het aantal wapensloten waar het schip over beschikt.

Naast vuren op het vijandelijk schip zelf, kun je ook nog specifieke subsystemen onder vuur nemen. Dit heeft invloed op het functioneren van het vijandelijke schip. Ook bestaat er de optie om het vijandelijk schip te enteren door een gedeelte van je bemanning over te stralen. Als ze winnen, kun je het schip door middel van een trekstraal mee nemen naar een ruimtestation en het daar verkopen. Daarnaast is het ook belangrijk om de toestand van je eigen bewapening en andere systemen in de gaten te houden en ze tijdig te repareren. Op een cruciaal moment zonder wapens, motoren of schilden komen te zitten is natuurlijk niet aan te raden als je het wil navertellen aan je (klein)kinderen.

NEGS Oordeel
Je kan duidelijk zien dat de makers veel goede ideeën hadden voor Starpoint Gemini, maar de game blinkt helaas nergens echt in uit. Behalve dan de tactische ruimtegevechten, daar ben ik wel van gecharmeerd. Maar doorgaans moet je teveel tijd besteden aan eentonige submissies en het inwinnen van grondstoffen om zo betere uitrusting voor je schip te kopen. Het verhaal wordt hierdoor erg traag.

Starpoint Gemini had wat mij betreft dus beter en gevarieerder gekund, maar voor een eerste spel van een onafhankelijke developer met een laag budget is het zeker geen slecht product. Starpoint Gemini krijgt van mij dan ook het NEGS Average stempel.

Website: iceberg-interactive.com

Prijs: € 29,99

Verkrijgbaar voor: PC exclusief (klik hier voor de systeemeisen)

]]> http://www.negs.nl/2011/03/23/starpoint-gemini-review/feed/ 2 http://www.negs.nl/2011/03/17/dragon-age-2-review/ http://www.negs.nl/2011/03/17/dragon-age-2-review/#comments Thu, 17 Mar 2011 00:09:36 +0000 Job Veldkamp http://www.negs.nl/?p=12527 Lees verder > ]]> Lang heb ik uitgekeken naar Dragon Age 2, maar verwachtings-management is het grootste struikelblok waar Bioware’s nieuwste RPG voor op moet passen. Hoe beoordeel ik een spel dat zo ver boven de rest uitsteekt maar toch ook een beetje tegenvalt? Een interessant dilemma.

Eerst deel 1 spelen
Als Dragon Age 1 van je meest favoriete games ooit is en er komt dan een vervolg, dan weet je dat het spannend wordt. Gaat het weer zo tof worden? Ga je weer nachten kwijt raken, omdat je gewoon niet kan  stoppen? Of wordt het een slap aftreksel dat voortborduurt op verworven succes? Mocht je het originele Dragon Age nooit gespeeld hebben, stop dan met lezen, ren naar de winkel, haal de Legendary Edition en kom over een half jaar terug. Dat spel was zo goed, zo verassend, zo uitgebreid. Tja, kom daar maar eens overheen.

Een goede sequel heeft in de filmwereld maar twee opties. Of je herhaalt de vorige film, maar dan groter en spectaculairder (en ongeloofwaardiger). Of je verlaat het origineel en gebruikt het originele concept om een heel nieuwe film neer te zetten. Dragon Age 2 is meer van het tweede soort. Het is dan ook bijzonder voorspelbaar dat Dragon Age fans en masse commentaar leveren. Dat een deel van het commentaar terecht is zal ik straks ook onderschrijven, maar dat Dragon Age 2 gewoon een heel goed spel is, kan ik niet ontkennen.

Commercieel op dreef
We worden al ruim een jaar voorbereid op Dragon Age 2 en de game werd op allerlei manieren gepromoot. Zo kan je extra wapens krijgen als je jezelf inschrijft op de nieuwsbrief, als je andere spellen van hetzelfde merk hebt, als je op Facebook mee doet met Dragon Age: Legends, als je de demo uitspeelt, en ga zo maar door.

Daarnaast hebben ze het lef om op de release-dag al de eerste Downloadable Content (DLC) aan te bieden, namelijk de extraatjes die je ook had kunnen krijgen door vroeg te bestellen. Hierdoor kan je het spel weer 20 euro duurder maken om alles te spelen. En er gaan nog veel en veel meer extra pakketjes komen zoals quests, verhaallijnen en karakters. Dit spel gaat de komende twee jaar nog volledig uitgemolken worden en ik ga alles kopen vrees ik…

Hetzelfde, maar toch heel anders
Het grootste verschil kan ik niet beter verwoorden dan dat Dragon Age 2 een consolegame is geworden. Waar deel 1 op de PC briljant was, bleken de console-versies toch lastiger speelbaar te zijn. Deel 2 richt zich ongegeneerd op de consoles, wat voor een PC speler enigszins beperkt aanvoelt. Er zijn nog 90 knoppen over zeg maar. De interface is simpeler, dialogen zijn keuzes uit een soort tekst, niet de zin en Damage en Health worden niet in punten uitgedrukt maar in balkjes. De informatie is beperkter op alle fronten.

Je kan in Dragon Age 2 kiezen uit drie karakters: Rogue, Mage, Warrior, en dan mannelijk of vrouwelijk. Maar allen beginnen op hetzelfde punt en volgens min of meer hetzelfde verhaal. Leuk is wel dat je een savegame kan gebruiken uit het originele Dragon Age waardoor keuzes zoals ‘wie is de koning’ daadwerkelijk een vervolg zijn op het vorige deel. Wil je evenwel met een schone lei beginnen, zelfs dan zijn er drie geschiedenissen waar je uit kan kiezen.

Spanningsvelden
De wereld van Dragon Age kent een aantal spanningsvelden. Het grootste is de Orde der Tempeliers die preventief op magiërs jaagt, omdat deze veel te machtig kunnen worden. Niet goed natuurlijk, maar als je onvoorwaardelijk de magiërs helpt, kom je er ook achter dat veel van hun daarwerkelijk de verkeerde kant op gaan. Die moet je dan weer zelf in het gareel brengen. Daarnaast is er de Blight, een leger van ondoden, demonen en ander geteisem die proberen de wereld te veroveren. Tot slot is er ook nog een volk genaamd de Qunari, waarvan niet duidelijk is of ze goede bedoelingen hebben.

Goed en fout zijn subjectief en dit dualisme wordt duidelijk vanaf de dag dat je de stad Kirkwall binnenloopt. Je moet geld verdienen, maar hoe doe je dat? Bied je je aan als smokkelaar of als huurmoordenaar, help je magiërs of tempeliers, vertrouw je de Qunari en waar leg je de grens? Bij al je keuzes worden je vrienden trouwe strijdmakkers of juist het tegenovergestelde. In mijn geval worden ze regelmatig boos om keuzes die ik maak. Later snap ik pas waarom. Dit geeft een laag van pseudorealisme waar je gewoon in mee moet gaan. Er is geen ‘juiste’ manier om het spel uit te spelen. Jouw weg is gewoon jouw keus en de volgende keer speel je het gewoon heel anders. Briljant!

Bloeddruppels tellen
Dragon Age 2 is grafisch een grote stap vooruit, en dat terwijl deel 1 ook al heel mooi is. Met de DirectX 9 engine waar het spel op gebouwd is, ziet de game er erg strak uit. Leuk voor de consoles, maar ik besteed goed geld aan mijn computer en verwacht dan ook meer dan een DirectX engine van twee versies terug. Gelukkig is er nog een update (van 1GB) speciaal voor PC-gamers. Deze upgradet de game naar DirectX 11 met schitterende schaduw en licht effecten. Het ziet er zo strak uit dat ik het bijna té vind. Het mag van mij wel wat rauwer en duisterder, maar dat kan je helaas niet instellen. Echter is het wel heel vet om de druppels bloed in de lucht te kunnen tellen.

Gevechtstechnisch lijken er allerlei Japanse invloeden te zijn ontstaan. Er worden allerlei overbodige theatrale bewegingen gemaakt die er spectaculair uitzien, maar die inhoudelijk geen moer waard zijn. Volledig over de top. Of je hier van houdt, is een kwestie van smaak. Ik hou er wel van, maar tegelijkertijd is het soms wel zo chaotisch dat het lastig is om de verschillende teamleden aan te sturen.

Slecht Copy Paste werk
Waar Dragon Age 1 zich over heel Ferelden afspeelt, zijn in Deel 2 alle gebieden in één stad gesitueerd. Helaas kun je niet vrij rondlopen door de stad, maar slechts kleine deelgebieden verkennen die je na een paar uur wel kent. Alle warenhuizen en grotten zien er hetzelfde uit, ook al bevinden ze zich ergens anders. Dat is slecht ‘copy paste’ werk. Hierdoor verandert de scenery dus ook minder en voelt het spel snel eentonig aan.

Door alle wapens die je meekrijgt, is Dragon Age 2 de eerste uren wel erg makkelijk en kom je pas halverwege het spel in spannende situaties terecht. Daar moet je je tactisch vernuft inzetten. Er zijn ook minder spreuken die je nuttig naast elkaar kan gebruiken. Wellicht is dit gedaan zodat je voldoende knoppen hebt op je gamepad. Hierdoor kun je minder specialiseren, maar tegelijkertijd wel meer dan genoeg. Je kan alleen pantseruitrusting voor de hoofdpersoon vinden. De anderen hebben een standaard tenue. Je kan ze alleen nieuwe wapens, ringen en riemen geven.

IJzersterk verhaal
De verhaallijn is, zoals we gewend zijn van Bioware, ijzersterk. De quests zijn veel beter aangegeven op de kaart. Er is een handige minimap bovenin je scherm die je leidt naar de verschillende quests. Je hoofdpersoon praat daadwerkelijk, wat veel meer diepgang aan het karakter geeft. De andere kompanen zij ook goed uitgewerkt en als ze kletsen tijdens het wandelen of knokken, dan kloppen de uitdrukkingen ook.

NEGS Oordeel
Samenvattend is Dragon Age 2 veel simpeler dan zijn voorganger. De game is absoluut anders en daar zullen de fans aan moeten wennen. Ik denk dat we over een paar maanden pas zeker kunnen stellen of dit het spel van het jaar is, maar wel kan ik je zeggen dat de game heel erg goed is.

Zelfs al kan de game niet het gevoel van verwondering opwekken zoals de eerste Dragon Age dat deed en is het een simpeler spel op alle fronten, toch geef ik Dragon Age 2 zonder twijfel een Gold-stempel. De game staat kwalitatief gezien namelijk gewoon als een huis.

Website: dragonage.bioware.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Lullig verhaaltje
Voor de verhaallijn hoef je Darkspore niet te spelen. De Crogenitor (good guys) hebben dna gemuteerd om ‘levende wapens’ te maken. Na de ontdekking van het extra krachtige e-dna gaat het echter al snel mis. Ieder wezen dat daarmee in contact komt, wordt onderdeel van de Darkspore (bad guys). Het is jouw taak om deze Darkspore uit te roeien. Dit klassieke goed-tegen-slecht-verhaal kan je eigenlijk meteen vergeten. De gameplay van Darkspore heeft op de grafische overeenkomsten na, niets te maken met die van naamgenoot Spore. Je speelt met teams van drie levende wapens. Deze wapens zijn Spore-achtige wezens met ieder hun eigen krachten. De wezens zijn ingedeeld in vijf types: bio, cyber, necro, plasma en quantum. Ieder type zorgt voor een ander uiterlijk en voor een eigen set aanvallen (spells).

Wissels inzetten
In missies met oplopende moeilijkheidsgraad reis je diverse planeten af om de Darkspore te doden. De gevechten zijn het belangrijkste deel van de gameplay. Per missie kan je één van je teams kiezen. Je hebt dan drie wezens tot je beschikking, waarvan je er met één tegelijkertijd kan spelen. Het nut van de andere twee zit hem niet alleen in de bredere keuze aan aanvallen die je hebt. Je kunt ook midden in een gevecht wisselen. Als de energie van één van je wezens op dreigt te raken – en je dus, à la mana in andere RPG’s, geen spells meer kunt casten – kun je gewoon naar een ander wezen overschakelen en verder vechten.

Klikken tot de dood
Darkspore zal bekend aanvoelen als je andere hack-and-slash RPG’s hebt gespeeld. Het spel heeft een isometrisch perspectief en je bestuurt de wezens door met de muis te klikken op de plek waar je ze  wilt hebben. Ook vechten, doe je door vijanden aan te klikken, net zoals dat in actie-RPG’s zoals Diablo en Titan Quest. Sommige tegenstanders zullen items droppen als je ze verslaat, maar dat doen ze lang niet allemaal. Verder is Darkspore ook in multiplayer te spelen, zowel in co-op als in versus. Tijdens het preview-event hebben we een paar wedstrijden in de player-versus-player modus geprobeerd en dat viel eigenlijk een klein beetje tegen: in de kleine pvp-maps gaat het moet je de tegenstander snel vinden en dan buttonbashen tot één van de twee dood gaat. Ik hoop dat EA nog wat extra features toevoegt om dit aantrekkelijker te maken.

Voorlopig oordeel
Darkspore wordt zeker een vermakelijke actie-rpg. Veel diepgang hoef je niet te verwachten, maar de graphics zijn goed en liefhebbers van hack-and-slash RPG’s wacht een flinke uitdaging. De fun in de multiplayer pvp-modus kan daarentegen nog wel wat werk gebruiken.

Darkspore komt 29 maart 2011 exclusief uit voor de PC.

MMORPG met drie Servers
Maestia is een MMORPG, oftewel een grote wereld waarin iedereen vrij rondloopt, opdrachten uitvoert en soms samen of met elkaar de strijd aangaat. Maestia is een zeer religieuze wereld vol goden en godinnen waar de twee speelbare partijen, de Guardians en de Temple Guards, weliswaar tegenstrijdige belangen hebben, maar elkaar niet naar het leven staan waardoor zij zo nu en dan samen kunnen werken. Een mooie gedachte, maar gelukkig kan je voor de sport wel andere spelers de hersens inslaan. Daarover later meer. De makers zijn van Duitse afkomst en op het moment zijn er maar drie servers beschikbaar, twee Duitse en één Europese, die eigenlijk een Nederlandstalig gevulde server is met hier en daar een verdwaalde andere Europeaan. De servers zijn op het moment laag in bezetting, dus je hebt nog niet echt last van elkaar. Zeker als je de eerste provincie door bent, wordt de schifting duidelijk dunner en de omgeving steeds leger.

Druk!
Het spel begint bij het maken van je karakter, dit gaat soepel en karakters zien er goed uit. Althans, de vrouwen dan. Mannen zijn wat androgyn, iets teveel ‘Nivea for men’ gehalte zeg maar en niet bepaald stoere krijgers. Je kan kiezen tussen een warrior, mage, ranger of cleric. Tot zover dus geen verassingen. Het spel ziet er grafisch goed uit voor een MMO. Je kan andere spelers en NPC’s niet heel ver weg zien en dat vertaalt zich naar een lage server-druk en daarmee een zeer soepel lopend spel. Het aangezicht is ronduit druk en is op geen enkel moment saai of überhaupt rustgevend. Tijdens de gevechten zijn er allerlei effectjes die schreeuwen om voorrang. En ook als je gewoon rondreist zijn er allerlei teksten die door het scherm heen donderen en je het gevoel geven dat er van alles gebeurt. Persoonlijk vind ik dit wel een leuk sfeertje, maar je moet er wel tegen kunnen.

Sla na 100 meter rechtsaf
In het reizen hebben de maker van Maestia een grote slag geslagen in vergelijking met andere MMO’s. Je hoeft niet een kwartier te reizen om in een achterhoekje van een woestijn zes gieren te slachten voor veren, om daarna weer helemaal terug te lopen om alles in te leveren. Het spel is relatief kleinschalig, waardoor soms rondom een heuvel drie verschillende monsters rondrennen en jij de juiste er tussenuit moet pikken. En geheid dat die anderen daarna aan de beurt zijn. En omdat de goden overal aanwezig zijn, hoef je enkel een gebedje uit te voeren om de quest in te leveren. Daarnaast krijg je vanaf level 10 – na twee uurtjes spelen –  al een ‘mount’ waardoor je overal lekker snel bent. En dan hoef je niet eens jezelf rond te sturen. Je kan gewoon op de landkaart aanklikken waar je heen wilt en je mount rent daar zelf lekker heen zonder gestoord te worden door monsters. Ideaal! Verder is er ook nog een navigatiefunctie, serieus.

Rijkelijk beloond
Je persoonlijke ontwikkeling lijkt aan het begin wat chaotisch, maar het went snel. Met elk level dat je stijgt, kan je skillpoints toewijzen aan je eigenschappen; hier zit weinig spanning in en ze zijn logisch voor het karakter dat je hebt gekozen. Daarnaast kun je op even levels nieuwe skills kopen die je gevechtsmogelijkheden verbreden en bestaande verder ontwikkelen. Maar daar stopt het niet. Er zijn ook nog Maestones, stenen met speciale eigenschappen die je zowel passief als actief kan inzetten. En bovendien is er vanaf level 25 een uitgebreid skilltree systeem dat doorloopt tot level 100, waardoor je een specialiteit ontwikkeld. En als bonus is er een ‘enlightment’ niveau dat je kan bereiken als je genoeg monsters achter elkaar dood, waardoor je ook nog een soort geestverschijning in kan roepen om je te helpen. Genoeg beloningen voor het levellen dus.

Samen bidden
Economisch is Maestia ook breed opgezet. Je verdient goud waarmee je je wapens kan repareren of nieuwe kan kopen op de auction (veiling). Bijzonder om te noemen, zijn de divinity points. Deze kun je verdienen als je ‘anders-gelovigen’ bestrijdt of als je voldoende bid bij de altaren. Dit laatste is makkelijk te realiseren. Je loopt naar een altaar toe, je laat je karakter bidden, je verlaat je computer, je komt negen uur later terug van je werk en je hebt punten verdiend! En inderdaad betekent dit dat je vaak groepen mensen ziet bidden waardoor de server een stuk voller lijkt dan dat er daadwerkelijk actieve spelers zijn. Toch geeft het wel een gezellig gevoel van samenhorigheid.

Niet voor PVP
Het PVP gedeelte beperkt zich enkel tot een arena waarvoor je je vanaf elke locatie op kunt geven als er een ronde wordt geopend voor jouw level. Meer voor de lol en de sport dan dat het een oorlog is. Dit is een hele basale vorm van PVP op basis van inschrijven en soms  betekent dit ook dat de ene groep veel groter is dan de andere. Voor PVP hoef je Maestia dus niet te spelen. Er is ook geen RVR, oftewel Realm vs. Realm, maar als ik de berichten op de site mag geloven, dan is deze wel in de maak.  Er is maar één wereld die gedeeld wordt en zelfs de quests zijn nagenoeg hetzelfde voor beide facties. Wel zo goedkoop natuurlijk, de game is niet voor niks gratis.

Voorspelbaar
Het quest-systeem is inhoudelijk redelijk standaard. Dood tien dit, verzamel tien dat, dat soort dingen. Daarnaast kun je als groep dungeons in op normal of expert difficulty. En dat is het eigenlijk wel. Ik raakte dan ook na een 40tal levels volkomen verveeld. Er verandert niks, het is nooit echt spannend, het is elke keer meer quests van hetzelfde, of vaker dezelfde quest. Nu is dit op zich een gevaar van elke MMO, maar hier zijn ze er zeker niet in geslaagd dit euvel te doorbreken. Er is geen strategie in het vechten, je kan niet echt ontwijken of echt voordeel halen uit samenwerking, behalve dan het overduidelijke: de warrior is de tank, de ranger staat er achter met de mage en daarachter staat weer de cleric die iedereen geneest. Het is allemaal wel ongelofelijk voorspelbaar.

Kiloknallerrrrrrrr!
Waar bij andere free-for-all MMO’s je vanaf het begin af aan dood wordt gegooid met wat je allemaal kan kopen, heb ik hier daadwerkelijk even moeten zoeken. En wat ik vond, was ook niet echt nuttig. Er zit niets tussen wat ik echt miste, maar anderen vertellen mij dat dit pas komt als je tegen de level 100 aanloopt. Het enige wat echt handig is, zijn meer plekken voor inventory bags. Verder zijn er ook wat scrolls voor meer xp, wapens en andere spullen die je eigenlijk niet nodig hebt om verder te komen. En het nare is dan ook nog dat de zaken die je koopt, maar beperkt houdbaar zijn, bijvoorbeeld 30 dagen. Not cool! Een andere irritatie is dat je soms zeldzame (paarse) items kan vinden of winnen en deze zijn dan ook meteen aan je verbonden. Zelfs als je de items niet kan gebruiken. Je kan ze niet verhandelen. Dit is gewoon dom. Ik hoop dat ze deze tekortkoming er in toekomstige updates uit-tweaken.

NEGS Oordeel
Voor wat je gratis allemaal krijgt, is Maestia helemaal top. Tenzij je heel ervaren bent in het genre en juist meer wilt dan het gewone. Als je het gevoel wil hebben dat het verhaal ergens heen gaat en dat je onderdeel bent van iets groots. Maar als je nieuw bent in het genre of gewoon gratis 100 uur spelplezier wil hebben, dan moet je Maestia gewoon downloaden en genieten. Voor de ervaren MMO’er die zichzelf heel serieus neemt: nee, dit is geen concurrentie voor WoW maar wel een leuke schnabbel voor tussendoor. Geniet ervan dat het gratis is, maar spendeer er dan verder ook geen cent aan! Als je er 50 euro voor zou moeten betalen zou ik het laten liggen, maar nu krijgt het een Dikke Approved stempel.

Website: maestia.bigpoint.com

Prijs: gratis

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2011/02/11/maestia-review/feed/ 1 http://www.negs.nl/2011/02/04/dc-universe-online-review/ http://www.negs.nl/2011/02/04/dc-universe-online-review/#comments Fri, 04 Feb 2011 19:20:50 +0000 Michel van Essen http://www.negs.nl/?p=11350 Lees verder > ]]> Na Champions Online en City of Heroes/Villains ben ik van de week begonnen aan mijn derde Super Hero MMO. DC Universe heeft mij enorm weten te verbazen door bij de lancering vrijwel bugloos te zijn. Doordat veel MMO’s de afgelopen tijd mij toch steeds teleurstelden, had ik eigenlijk van DC Universe Online geen hoge verwachtingen. Sterker nog, ik verwachtte een game die niet helemaal af zou zijn met mediocore graphics en weer veel van hetzelfde. Het tegenovergestelde bleek waar te zijn…

De wereld van DC Universe Online
DC Universe Online speelt zich af in de wereld van de in de jaren dertig opgerichte ‘Detective Comics’. Dit is de wereld van de eerste welbekende superhelden als Batman en Superman. Het is dan ook niet gek dat Sony heeft besloten om Metropolis, de stad van Superman en Gotham City, de stad van Batman als speelbare gebieden te gebruiken. Het verhaal begint bij een enorm gevecht tussen de bekende Heroes onder leiding van Batman en Wonderwoman en de Villains onder leiding van Lex Luthor en the Joker. Lex Luthor en zijn groep krijgt het voor elkaar om de Heroes te verslaan en het ziet er naar uit dat de Villains zegevieren. Maar doordat de Heroes zijn verslagen, grijpt Brainiac (een aartsvijand van Superman) zijn kans en valt de aarde binnen met legioenen schepen en robots. Lex Luthor krijgt het voor elkaar om terug in de tijd te reizen om Superman, Batman en Wonderwoman te waarschuwen. Om hen te helpen, heeft hij een goedje de wereld in geholpen waardoor iedereen kan muteren in een superheld. Jij bent zo’n superheld…

Kies je pad
DC Universe Online pakt het net wat anders aan dan vele andere MMO’s. Voordat het uiterlijk bepaald kan worden is het belangrijk om eerst de powerset te kiezen. Hierin kan je bepalen of je vooral veel schade wil doen, wil beschermen of juist een helende rol wil spelen. Hierna komen de interessante opties vliegen, acrobatiek en superspeed. Vervolgens is het de bedoeling dat er een Hero of Villain wordt gekozen waardoor het karakter is geïnspireerd. Als laatste is er nog de keuze om een wapenspecialisatie te kiezen. Dit is vrij uitgebreid van twee dolken tot een enorme hamer tot het schieten van energie uit de handen. Uiteraard is het ook mogelijk je kostuum aan te passen. Hierin onderscheidt de game zich nog eens extra. Met het verkrijgen van nieuwe kostuumonderdelen ontvangt je karakter namelijk extra krachten genaamd stats. Alleen in deze game is het mogelijk om het uiterlijk van elk gevonden kostuumonderdeel te gebruiken, terwijl de beste stats behouden blijven. Mijn karakter heeft er dus altijd goed uitgezien.

Geen WoW
DC Universe is geen World of Warcraft en dat probeert de game gelukkig ook niet. Natuurlijk zijn er wel bekende elementen terug te vinden. Zo is het ook in DC Universe Online de bedoeling dat je stijgt in level en dit is het beste te doen door Quests te voltooien. Toch zijn de verschillen groter te noemen. Allereerst is DC Universe Online gebaseerd op combo’s in plaats van een balk onderin het scherm waar alle spreuken op staan. Bij het benaderen van een vijand is het de bedoeling om een combinatie van toetsen in te drukken. Des te hoger de level des te moeilijker de combinaties maar ook des te krachtiger. Hierdoor geeft deze game mij het gevoel een Third Person Hack ’n Slash game te spelen wat behoorlijk vernieuwend is, maar tegelijkertijd ook een kritiekpunt.

Lastig communiceren
Omdat communiceren met andere spelers best moeilijk gaat, vraag ik mij eigenlijk af waarom deze game een MMO is geworden. Communicatie is namelijk alleen, en alléén, mogelijk met directe groepsleden via de headset. Communiceren met leden van mijn League – het equivalent van een gilde – zit er dus niet in. Daarvoor moet ik een toetsenbord aansluiten of met de controller tekst intypen in het daarvoor bestemde chatkanaal. Hierdoor valt het sociale aspect van het gilde-gedeelte een beetje in het niets.

Beter offline
Een offline versie met wat Multiplayer Arena’s en een Co-op Mode had de game naar een nog hogere niveau kunnen tillen. Daarnaast was het op die manier mogelijk geweest om met een maat op de bank de game met z’n tweeën te spelen.  De ‘dungeons’ bijvoorbeeld, hebben bij mij een rare nasmaak achtergelaten. In DC Universe Online heten deze dungeons in het begin ‘Alerts’ en voelen ze vrij simpel aan. Een Alert kan worden gespeeld met vier personen en zijn eigenlijk niets anders dan de bestaande quests, maar dan uitgebreider. Tijdens deze Alerts hoefde ik mij nooit zorgen te maken over wie ging genezen en wie de ‘tank’ was. We gingen gewoon naar binnen en beukten er een beetje op los, ieder voor zichzelf. Met level 30, de levelcap, veranderen deze Alerts in ‘Duo’s’ en wordt samenwerking en creativiteit wel beloond met stevige vijanden en goede beloningen.

Af
Voordat ik de game in handen kreeg, had ik al diverse impressies gelezen. Deze waren onderling erg verdeeld. Een aantal van de grote game-sites klagen vooral over de bugs in deze game. Ik vermoed dat deze sites een early beta editie gespeeld hebben, want ik heb in de hele game niet veel bugs gezien. De meest opvallende was een trillende krat die heen en weer over de vloer bewoog. Niet echt iets om zorgen over te maken dus. DC Universe Online heeft mij enorm weten te verbazen door zijn souplesse. Waar andere MMO’s falen en een onaf spel afleveren om maar de deadline te halen, heeft Sony de game compleet speelbaar afgeleverd. Petje af hiervoor want dit heeft mij uren speelplezier gegeven zonder ergernissen. Alleen de menu’s kunnen wel wat verbetering gebruiken. Het duurt namelijk een tijdje om deze te laden en het scrollen tussen deze menu’s gaat ook met een behoorlijke vertraging.

Graphics en Voiceacting
Nog een enorm sterk punt van de game vind ik de graphics. Bij de Character Creation viel mij al op hoe mooi de personages zijn gemaakt. Ik dacht dat Sony heeft uitgepakt voor de Character Creation en het karakter extra mooi heeft gemaakt als eyecandy, maar toen ik de wereld binnenstapte bleek de term ‘what you see is what you get’ behoorlijk toepasselijk te zijn. Dit zijn gewoon echte HD console graphics in een MMO setting! De stedelijke omgeving van Metropolis en Gotham City zien er werkelijk waar geweldig uit. Na het beklimmen van het hoogste gebouw is de uitzicht oneindig. Na het omhoog vliegen totdat ik geen zin meer heb, kan ik nog steeds in de verte de stad onder mij zien. Ook de animaties in gevechten zien er verbazingwekkend goed uit. Wat betreft graphics heeft DC Universe Online zichzelf dus werkelijk overtroffen. Daarnaast zijn er ook stemacteurs ingehuurd uit de tekenfilmseries van onder andere Batman. Deze acteurs leven zich enorm goed in en leveren uitstekend werk af.

Is er leven na 30?
Het maximale level (30) is makkelijk te halen. In een groep is het een kwestie van een paar dagen hardcore spelen en alleen duurt het niet langer dan twee weken. Dit vind ik een pluspunt. Andere MMO’s, waarbij het bereiken van de levelcap soms maanden duurt, begrijpen mijns inziens niet dat levellen slechts een manier is om kennis te maken met de game om zo klaargestoomd te worden voor het ‘echte werk’. Dit echte werk is er alleen niet in overvloed in DC Universe Online maar wel voldoende om er van te genieten. Zo zijn er twee PvP (player vs. player) modi. De ‘Arena Mode’ brengt spectaculaire actie door twee teams naast elkaar te zetten waardoor direct heftige gevechten ontstaan. In de ‘Legend Mode’ is het mogelijk om in de huid te kruipen van een bekende superheld zoals Batman. Deze karakters moeten alleen wel eerst vrij gespeeld worden. Het had leuker geweest als alle personages direct speelbaar waren. De ‘Raids’ zijn vrij goed voor een game die pas gelanceerd is. In de Raids bestaat de mogelijkheid om deel te nemen aan gevechten die rechtstreeks uit de stripboeken komen. De game is nog maar net uit en er is nu al een patch met nieuwe endgame content. Goed werk Sony!

Leuk, maar wat kost het?
DC Universe Online houdt zich netjes aan de formule dat een MMO € 12,99 per maand zou moeten kosten. Verder zijn er wat pakketten te bemachtigen die met name op de PC erg aantrekkelijk zijn. Voor de PS3 zijn de aanbiedingen niet erg substantieel; 6 maanden vooruit betalen en wel 13 euro  korting krijgen… daar doe ik het niet voor. De PC gebruikers kunnen voor ongeveer € 180 een levenslang abonnement krijgen. Waarom de Playstation 3 versie dit niet heeft, begrijp ik niet.

NEGS Oordeel
Ik denk dat het moeilijk is om een MMO die net gereleased is een gold stempel te geven. Dat gaat ook niet werken bij DC Universe Online. De game bevat erg veel goede elementen zoals de graphics, de soepelheid en de hele feel van de game. Anderzijds zijn er wel wat kritieke punten aan te dragen. Deze game zou prima af zijn als offline versie met de mogelijkheid om Alerts en Duo’s bijvoorbeeld via een Lobby met vrienden te doen. Communicatie met mijn Leage en mensen om mij heen vind ik echt essentieel om de game als MMO succesvol te laten zijn. Ik vraag mij daarom ook af of deze formule gaat werken op de Console. De Alerts vind ik vermakelijk maar rommelig en de Legend Mode is alleen weggelegd voor de hardcore gamers. Als laaste is de menu-interface erg traag wat tot irritaties zou kunnen leiden. Helaas dus geen Gold voor DC Universe Online vanwege deze punten, maar wel een dikke Approved stempel!

Website: www.dcuniverseonline.com

Prijs: € 64,99 (PS3)

Abonnement: € 12,99 per maand

Verkrijgbaar voor: PC en Playstation 3

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2011/02/04/dc-universe-online-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/01/26/mass-effect-2-ps3-review/ http://www.negs.nl/2011/01/26/mass-effect-2-ps3-review/#comments Wed, 26 Jan 2011 22:29:38 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=11195 Lees verder > ]]> NEGS-lezers van het eerste uur herinneren zich wellicht nog wel mijn Mass Effect 2 review van vorig jaar. Ik was niet echt mild over de game en heb in mijn review de game beschoten met keiharde kritiek waarbij ik met name viel over de storende bugs in de game. Nu een jaar later is de Playstation 3 aan de beurt, maar deze versie is een stuk gelikter en completer dan het spel wat vorig jaar werd uitgebracht. Mass Effect 2 in de herkansing!

Nog steeds een shooter
Mass Effect 2 voor de Playstation 3 is natuurlijk voor het grootste deel gelijk aan de PC en Xbox 360 versie die begin 2010 uitkwam. Het is dus nog steeds een 3rd person shooter met RPG-elementen waar deel één juist een hardcore RPG met shooter-elementen was. Ik betreurde die keuze toen, en ik betreur die keuze nog steeds. Desondanks is de sfeer, het verhaal en het uitgebreide universum waarin alles zich afspeelt echt fantastisch en is het eigenlijk toch wel een genot om weer in dit weidse universum rond te zwerven, ook al is het meer in shooter-vorm.

Save-game alternatief
De eerste Mass Effect game is – helaas voor PS3 bezitters – nooit op de PS3 verschenen. Mass Effect 2 is dus de eerste Mass Effect game voor de Playstation 3. Dat brengt een uitdaging met zich mee, aangezien één van de features van deze games is dat je de save-game van het vorige deel kan importeren in het volgende deel. Dit kan op de Playstation 3 dus niet. Gelukkig is hier een goede oplossing voor bedacht. Na je allereerste missie in de game krijg je namelijk een samenvatting van het eerste deel in de vorm van een interactieve strip. Tijdens deze samenvatting word je gevraagd bepaalde keuzes te maken die overeenkomen met de dilemma’s die verwerkt zaten in de eerst game.

Game niet zonder Cerberus
De PS3 versie van Mass Effect 2 heeft, behalve het noodzakelijke interactieve achtergrondverhaal, nog veel meer te bieden. Zo is alle DLC van het afgelopen jaar, op wat overbodige wapenpakketten na, standaard verwerkt in deze versie. Je hebt hier overigens wel het Cerberus Pakket voor nodig, dat je gratis kan downloaden met behulp van de meegeleverde eenmalige code die je moet invoeren op PSN. In dit pakket zit ook het interactieve achtergrond verhaal, dus het advies luidt: als je de game koopt, speel dan niet zonder Cerberus! Mocht je de wapenpakketten overigens ook nog willen, dan kun je deze aanschaffen voor 2 euro per pakket.

Hammertime!
Alle DLC die in deze versie van Mass Effect 2 verwerkt zit, maken de game eigenlijk pas echt compleet. Eén van mijn bezwaren op de Xbox 360 versie toen hij net uitkwam was dat de M35 Mako – oftewel de maanbuggy – compleet verdwenen was en dat er geen alternatief voor geboden werd. Hoewel de besturing van de Mako ruk was – een ander woord heb ik er niet voor – was het wel tof om planeten te verkennen en hier en daar geheimen te ontdekken. In deze nieuwe Mass Effect 2 is er wel een alternatief: de Hammerhead. De Hammerhead is een kruising tussen een hovercraft en een shuttle waarmee je de zogenaamde extra Firewalker missies kan uitvoeren. Deze Hammerhead speelt veel lekkerder dan de Mako en de gameplay is ook wat soepeler en simpeler. Wel kan de Hammerhead weinig hebben en word je, als je niet oppast,  binnen luttele seconden aan gort geschoten door vijandelijke troepen.

Overige DLC
Overige nieuwe elementen die de Xbox 360 versie nog niet had toen de game net uitkwam zijn een extratal missies: Kasumi: Stolen Memories – die overigens ook een nieuw karakter voor je team oplevert, Overlord en Lair of the Shadowbroker. Al deze missies bij elkaar leveren je meer dan zes uur extra speelplezier op en de missies voegen ook echt wat toe aan de algehele setting van de game. Het maakt het Mass Effect universum allemaal net een beetje completer. Overigens is alle bovengenoemde DLC ook al een tijdje – tegen betaling – verkrijgbaar voor de Xbox 360 en PC. Ze zijn dus niet exclusief voor de Playstation 3 gemaakt.

Strakker en gestroomlijnd
Ik had veel bezwaren op Mass Effect 2 toen hij net uit was. Zo vond ik ‘het nieuwe ruimte reizen’ niks, vond ik het jammer dat gevonden spullen direct in geld worden uitbetaald en waren de missies vrij lineair. Ook het feit dat je niet meer kan tweaken met wapens en pantser miste ik. De voordelen zijn dan weer wel dat de game nu veel meer gestroomlijnd is en dat je je nu volledig kan storten in het verhaal. Mijn bezwaren van toen gelden op zich nog steeds, maar op de één of andere manier vind ik ze nu veel minder storend dan vorig jaar. Dit heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat de PS3-versie ook veel minder bugs heeft. Geen gekke haperingen meer of een falend dekking-systeem. De game speelt op de PS3 als een zonnetje. Slechts één keer is mijn PS3 een keer vastgelopen tijdens het spelen, maar dat kan ook komen doordat ik nog één van de allereerste PS3 consoles heb.

NEGS Oordeel
Mass Effect 2 voor de PS3 brengt mij voor een interessant dilemma. Ik sta namelijk nog steeds achter mijn review die ik vorig jaar over de Xbox 360 versie schreef. Echter zal die versie nu met alle updates en DLC ook van ongeveer dezelfde kwaliteit zijn als de PS3 versie. Maar de PS3 versie speelt gewoon fijner, ziet er nog mooier uit en levert geen ergerlijke bugs op. Ik vind het nog steeds jammer dat Mass Effect 2 meer een shooter is dan een RPG, maar als ik dat los laat en de game op zichzelf bekijk, dan kan ik de ‘Gold’ kwaliteit van deze game niet ontkennen. Mass Effect 2 voor de PS3 is hoe de game eigenlijk vanaf het begin had moeten zijn: de ultieme Mass Effect 2 ervaring. PS3 bezitters mogen deze game dan ook niet missen, tenzij ze een gruwelijke hekel hebben aan shooters natuurlijk.

Nieuwsgierig naar de oorspronkelijke Xbox 360 review? Klik dan hier.

Website: masseffect.bioware.com

Prijs: € 59,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2011/01/26/mass-effect-2-ps3-review/feed/ 0