Sommigen kennen Contra misschien onbewust. Eind jaren 80 kon je namelijk op de NES (Nintendo Entertainment System) en in de arcades al genieten van Contra en Super Contra, maar in Europa waren deze games uitgebracht als Probotector. Hier waren de mannetjes vervangen door vette robots, omdat Duitsland geen bloed in games toestond.

Run en gun
De gameplay van alle Contra games is vrij simpel te beschrijven. Je rent naar rechts in een twee dimensionale omgeving en je laat je machinegeweer vrijwel non-stop ratelen om legioenen bad guys neer te maaien. Met grote regelmaat spring je of buk je om inkomend vuur te ontwijken en naarmate je vordert, wordt de tegenstand zo groot, dat je blij bent dat je reflexen zo goed werken. Het klinkt misschien saai, maar er is ruime variatie op vele gebieden. Zo zijn er aardig wat soorten vijanden, met allerlei verschillende aanvallen en je hoeft ook niet altijd te rennen. Je berijdt namelijk regelmatig een motorfiets, een raketskateboard of zelfs vijandelijke raketten.

Ook de wapens kennen redelijk wat variatie; een super-machinegeweer, een soort schild dat aanvallen terugkaatst, een granaatwerper, een plasma-vlammenwerper, een wapen dat naar drie kanten tegelijk schiet en een tracking-laser. Die laatste twee zijn heerlijk overpowered en je veegt het scherm er bijna achteloos mee schoon. Zo heb je even wat rust, want als je geraakt wordt ben je de upgrade weer kwijt. Pak je een upgrade twee of drie keer, dan wordt je speciale wapen nog veel sterker.

Meer levens
Geraakt worden is erg slecht voor de gezondheid, want je kunt hier niet gewoon even a la Gears of War even wachten tot je weer hersteld bent. Je komt af en toe fruit tegen, dat je gezondheid teruggeeft, maar voorkomen is zeker beter dan genezen. De fun van de game zit hem in het razendsnel knallen, ontwijken en vooruitdenken en dat is typisch Contra. Er zijn behoorlijk wat moves, en afhankelijk van welk deel in de serie je voor het laatst hebt gespeeld, zijn deze (redelijk) nieuw. Zo kun je veel vijandelijke projectielen wegmeppen, kun je in de lucht nog een keer springen en kun je lopend en vallend een sprintje trekken.

In de Rising modus kun je nog meer moves kopen, zoals tackles en zelfs een hinderlaag. De Rising modus is hetzelfde als de standaard Arcade modus, met als enige uitzondering dat je upgrades kunt kopen. Het spel speelt precies hetzelfde, maar nu kun je zaken als extra levensenergie, extra levens en extra continues kopen. Heerlijk, want de Arcade modus is zoals je verwacht van een Contra game zeer pittig.

Geldklopperij
Het probleem dat ik heb met deel 1 en 2 van deze reeks is de moeilijkheidsgraad. Deze is bedoeld om mensen een constante stroom geld uit de zakken te kloppen in de arcade hallen. Op zich niets mis mee, want als je de zaak uitspeelt, ben je natuurlijk wel dé man en het verlengt de tijd die je met het spel bezig bent. Mij is het als achtjarige nooit gelukt om die oude games uit te spelen en dat was toch wel erg jammer.

Daarom is de Rising mode zo tof, want je vergaart niet alleen ervaring met de besturing en de levels tijdens het spelen. Ook zogenaamde Rising Points stromen gestaag binnen. Als je weer eens definitief het loodje hebt gelegd, koop je daarmee gewoon wat meer energie, dat extra leven of die upgrade voor je wapen(s) en dan lukt het de volgende keer wel om wat verder te komen. Koop je slim en heb je aardige reflexen, dan kun je de Rising mode vermoedelijk na een uur of zes uitspelen. Dan zit er nog heel wat replaywaarde in het spel, want om alle upgrades vrij te spelen zul je vele tienduizenden tegenstanders om moeten leggen. En het blijft wat mij betreft ook leuk genoeg om de levels nog eens door te spelen om zo te proberen een hoger eindcijfer toegekend te krijgen.

Extra karakters als DLC
Voor de hardcore fans die dol zijn op uitdagingen is er dus de Arcade mode. Wat jammer is, is dat de game begint met een zeer bombastische anime-intro film die de vier verzetshelden van de game aan ons voorstelt terwijl ze hordes vijanden om zeep helpen. Maar Konami heeft besloten dat je maar twee – vrijwel identieke – karakters tot je beschikking hebt. De iets anders spelende biker met zijn grote gun en de samurai-chick die met een zwaard de vele robots en soldaten te lijf gaat, zijn doodleuk opeens alleen verkrijgbaar als betaalde DLC. Behoorlijk nep als je het mij vraagt, want de game is niet super goedkoop.

Toch vind ik deze download-only titel wel waar voor je geld, mits je van het genre houdt. De vele (tussen)bazen zijn zeker de hoogtepunten van de game, en stuk voor stuk zijn ze interessant en op een eigen manier uitdagend.

Minpuntjes
Minpuntjes zijn er ook. Soms ga je opnieuw dood omdat de game je op een plek dropt -nadat je dood bent gegaan- waar je meteen in een kuil valt. Maar dat is maar sporadisch en niet echt hinderlijk. De laadtijden tussen levels zijn erg lang en je moet het doen met een typisch Japans bizar tekst-verhaaltje terwijl je wacht. Maar je koopt deze game sowieso niet voor het toffe verhaal; alles en iedereen is je vijand en moet kapot geknald worden. That’s it.

Tof is dat als een maat op de bank mee wil spelen hij in de Rising modus alle power-ups krijgt die jij al hebt vrijgespeeld. Heb je geen vrienden over de vloer dan kan er ook online co-op worden gespeeld. De achtergronden (en de bazen) zijn in 3D en dat is soms een probleem. Terwijl je op een vlot over een razende rivier snelt, word je belaagd door raketten van links en rechts en dieptebommen van onderen. Die laatste kun je nauwelijks zien omdat de 3D rivier erg druk geanimeerd is. In een paar delen van levels zijn de kogels van vijanden moeilijk te zien omdat delen van de achtergrond dezelfde kleur hebben. Maar als Contra fan neem je die extra uitdaging juist voor lief!

NEGS Oordeel
Hard Corps: Uprising is voor liefhebbers van het genre zeker een aanrader en één van de betere delen in de lange reeks. Heb je nog nooit een game als deze geprobeerd, dan kun je de demo eens checken. Vind je die te moeilijk of te druk dan is dit niets voor jou, want het wordt allemaal nog veel drukker en pittiger. Spreekt de demo je aan, dan kun je meer van hetzelfde met aardig wat variatie tegemoet zien in de volledige versie. Al met al is deze game NEGS Approved.

Website: www.konami.com

Prijs: 1200 MS Points (€ 14,40)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

Verslaafd vliegen en knallen
Xyanide – Resurrection is een ouderwetse arcade shooter waarin je met een ruimteschip bewapend met kanonnen het op moet nemen tegen hordes buitenaards geteisem. Het enige verschil met de shooters van vroeger is dat Xyanide – Resurrection de gevechten in 3D plaatst, terwijl de gouwe ouwe hits van vroeger – ik noem een R-Type, Xevious of Gradius – in 2D werden weergegeven. Overigens hoef je je bij Xyanide niet druk te maken om de achtergrond, want hoewel deze er vervaarlijk in 3D uitziet kun je alleen maar geraakt worden door andere schepen en hun wapens. Tegen de bodem of bovenkant crashen zoals in bovengenoemde 2D shooters is niet mogelijk. Op dit gebied is Xyanide – Resurrection dus ietsje simpeler, maar dat maakt de actie er niet minder om. In Xyanide – Resurrection zijn je vijanden overal rondom je en je moet dus continue alert blijven en er voor zorgen dat je vijanden in je vizier komen zodat je ze genadeloos af kan schieten. Je schip heeft een energiemeter waardoor je niet direct na één klap dood bent. Je schip ontploft pas wanneer deze meter leeg is, maar gezien de tegenstand die je krijgt, loopt deze meter sneller leeg dan je wilt. Xyanide – Resurrection is verschrikkelijk verslavend. Helemaal voor hen die bekend zijn met deze old-school gameplay. Het is heerlijk om continue met je schip alle kogels en raketten te moeten ontwijken terwijl je zelf de ene na de andere vijand uit de lucht schiet. Dat je vervolgens als een bezetene op de knoppen van je PSP zit te rammen is slechts bijzaak.

Van makkelijk naar moeilijk
Overigens kan Xyanide – Resurrection behoorlijk pittig zijn, maar je hebt wel behoorlijk wat invloed op de moeilijkheidsgraad van de game. Zo kent de game drie moeilijkheidsgraden en bestaat elk spelletje uit vijf levels waarin het vijfde level een uiteindelijke confrontatie is met de grote schurk van de game. Je begint in level 1 en na deze voltooid te hebben kun je telkens kiezen uit twee levels waarbij het onderste level in het overzicht altijd de moeilijkere is. Zo ontstaat er een mooi driehoek waarin vijftien levels verwerkt zitten. Deze manier van levels kiezen is vergelijkbaar met de gameplay van de oude arcade race-game Outrun waarin je na elk level besluit op welke baan je de race verder rijdt. Per potje heb je maar drie levens en maar een beperkt aantal ‘continues’ tot je beschikking, net als vroeger.

Upgrades
Een shooter met ruimteschepen mag zichzelf pas een fatsoenlijke shooter noemen als er ook de nodige upgrades te verkrijgen zijn en dit is ook het geval in Xyanide – Resurrection. Echter moet ik wel zeggen dat de upgrade mogelijkheden in Xyanide beperkt zijn. Je hebt slechts de keuze uit in totaal zes upgrades waarvan er drie je hoofdkanon kunnen zijn. Dit betekent dus dat je in totaal maar vier verschillende upgrades tot je beschikking hebt waarbij je een keuze moet maken uit één van de drie hoofdkanonnen. Die keuze is overigens gemakkelijk. Je moet altijd gaan voor de laser, want deze is verreweg het meest effectief. Je begint de game overigens standaard met raketten en een proppenschieter, maar je kan deze onmiddellijk verkopen en voor dat geld de laser kopen. Ik zeg doen! De andere upgrades zijn overigens wel zinvol. Zo kun je met de raketten een ‘lock’ krijgen op vijanden en door de schietknop los te laten raketten op je vijanden afsturen. Met de ‘Shield Generator’ krijg je een extra shild die de eerste klappen op kan vangen zodat je energiemeter niet gelijk leegloopt. Deze generator maakt na een korte tijd weer een nieuws schild om je schip. De laatste handige upgrade is de ‘Xyanide Magnet’. Met de ‘Xyanide Magnet’  kun je automatisch alle vrijgekomen Xyanide naar je toetrekken. Xyanide is de geldeenheid in de game en deze komt vrij wanneer je vijandelijke schepen opblaast. Met Xyanide kun je weer de nodige upgrades kopen. Behalve dat je er rijk van wordt zorgt Xyanide er ook voor de de energiemeter van je schip weer hersteld wordt. Veel vijanden afschieten is dus echt de sleutel tot overleven.

Vernietig de heks!
De verhaallijn in Xyanide – Resurrection stelt bar weinig voor. Het spel kent geen intro, einddemo of tussenfilmpjes. Wanneer je het spel begint, verschijnt de tekst ‘Find the witch and bring her to justice!’ in het scherm en dat is het. Aan het eind van het spel – in level vijf dus – kom je oog in oog met haar te staan en moet je haar vernietigen. Dit gevecht is het minst leuke van het hele spel. Ten eerste omdat de heks er niet uitziet, ten tweede omdat ze aanvallen heeft die zo goed als niet te ontwijken zijn en ten derde omdat het algehele gevecht niet spectaculair en aan de saaie kant is. De overige levels hebben overigens ook eindbazen en deze gevechten zijn wel leuk en interessant. Toch is Xyanide – Resurrection niet helemaal zonder verhaal. Je kunt namelijk een strip ‘unlocken’ die min of meer het verhaal achter Xyanide – Resurrection vertelt. Met elk level dat je completeert, speel je weer een nieuwe hoofdstuk vrij van deze strip. Hoewel dit een leuke manier is om gamers aan het spelen te houden, had Playlogic wat mij betreft deze filmpjes beter in het spel zelf kunnen verwerken.

NEGS Oordeel
Xyanide – Resurrection had wat mij betreft meer in huis mogen hebben op het gebied van upgrades en levels, maar desondanks is het een lekkere oldschool shooter die met name door gamers van het eerste uur gewaardeerd zal worden. Ben je een jonge of ‘nieuwe’ gamer die niet begrijpt wat er nou zo leuk is aan ‘old school gamen’ dan kun je Xyanide – Resurrection rustig laten liggen. Maar voor iedereen die geen bezwaar heeft op een ‘shooter-duim’ en wiens hart weer verslaafd gaat pompen wanneer de eerste vijanden in beeld komen is Xyanide – Resurrection zeker een lekker tussendoortje.

Website: xyanideshooter.blogspot.com

Prijs: € 9,99 (PSP)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 2, PSP

Gespeeld op: PSP

Die goeie ouwe tijd
Het verhaal van Linkin Park: 8Bit Rebellion draait om het verzet tegen de schurkachtige corporatie Pixelcorp die de 8-bit wereld van Linkin Park omzetten naar HD en in dit proces iedereen hersenspoelen om de bevelen van Pixelcorp op te volgen. De helden van Linkin Park pikken dit natuurlijk niet en maken een nieuwe track waarmee ze Pixelcorp uit kunnen schakelen. Maar helaas gaat er wat mis en elk lid raakt zijn deel van de track kwijt waardoor alles verloren lijkt.

HD heldje
Maar daar is dan een nieuwe held in het verzet die samen met de leden van Linkin Park de wereld gaat redden. Deze held wordt natuurlijk door jou gespeeld en het ironische is dat je zelf eigenlijk geen 8-bit figuurtje bent, maar een mooi vormgegeven HD figuurtje. Waarom dit is, wordt niet echt uitgelegd maar het ziet er in ieder geval beter uit dan al die 8-bit poppetjes. Als nieuwe verzetsrekruut ga je er op uit om de leiders van het verzet – de bandleden van Linkin Park – te helpen hun verloren tracks te vinden.

Matig spelletje
Hoewel het idee leuk en origineel is, is 8Bit Rebellion zelfs voor 8-bit standaarden maar een matig spelletje. Je hebt een zevental levels waarin je diverse ‘haal dit op’ of ‘verzamel zoveel dingen’ opdrachten moet uitvoeren die je opgedragen krijgt van het verzet. Tijdens deze opdrachten word je belaagd door agenten van Pixelcorp die je met een druk op het scherm van je af kan houden. De gameplay is bijzonder simplistisch en de game is dan ook niet echt moeilijk. Alleen een tussenbaas gevecht met een grote robot is erg lastig omdat de ‘veeg-besturing’ waarmee je aanvallen moet afweren niet heel goed geïmplementeerd is.

8-bit hits
Wel tof is de muziek in de game. De bekendste tracks van Linkin Park zijn namelijk omgezet naar 8-bit deuntjes zoals we die kennen uit het NES tijdperk, en dat is bijzonder goed gelukt. De deuntjes zijn goed herkenbaar en, als je een fan van Linkin Park bent, leuk om naar te luisteren. Elk 8-bit muziekje is ook voorzien van het volwaardige origineel zodat je ook de echte Linkin Park muziek kan luisteren tijdens het spelen. Het is ook mogelijk andere liedjes van je iPod lijst af te spelen in de game. Het uiteindelijke doel in de game is Linkin Park’s volledig nieuwe track bij elkaar te verzamelen zodat je ook deze kan beluisteren. Deze nieuwe track heet Blackbirds en is nog niet los te koop in de iTunes Store. Een leuk extraatje voor de Linkin Park Fans dus.

Social media bla
Linkin Park: 8Bit Rebellion is volledig geïntegreerd met ‘social networking’ en je kan er dus voor kiezen de game ‘online’ te spelen. Dit betekent niet dat je met anderen tegelijk kan spelen, maar je kan wel via Facebook laten weten hoever je bent in de game en je kunt andere spelers die ook online zijn contacteren en berichten sturen. Ook zijn er borden in de game te vinden waar je boodschappen achter kunt laten. Facebook verslaafden zullen dit vast een hele leuke toevoeging vinden, maar mij persoonlijk kan deze gehypte sociale onzin eigenlijk weinig schelen.

Lange laadtijden en onzin aankopen
Een groot nadeel van Linkin Park: 8Bit Rebellion zijn de laadtijden. Nu heeft dit wellicht te maken met het feit dat ik de game heb gespeeld op een ‘ouderwetse’ 3G iPhone, maar ik heb bijzonder veel geduld moeten opbrengen tijdens het laden van de levels. Verder kun je ook allerlei aankopen doen in de game met het geld dat je verdient door vijanden te verslaan. Deze aankopen gaan helaas niet verder dan het aanpassen van je poppetje en het versieren van je huis. Nieuwe wapens of upgrades en power-ups zul je niet vinden. Nieuwe wapens vind je overigens wel in de game zelf.

NEGS Oordeel
Linking Park: 8Bit Rebellion is leuk voor de fans van Linkin Park, maar ook alleen voor hen. De game zelf stelt bar weinig voor en ook de gamers onder de Linkin Park fans moeten er rekening mee houden dat je deze game vooral koopt voor de leuke extraatjes die het jou als fan biedt. Meer dan een magere Average krijgt 8Bit Rebbellion dan ook niet van me, ondanks dat ik zelf een Linkin Park fan ben.

Website: iTunes Store

Prijs: € 3,99 (iPhone Appstore)

Verkrijgbaar voor: iPhone 3G(S), iPod Touch, iPad

Gespeeld op: iPhone

]]> http://www.negs.nl/2010/05/14/linking-park-8bit-rebellion-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2009/11/24/chuck-norris-%e2%80%93-bring-on-the-pain-review/ http://www.negs.nl/2009/11/24/chuck-norris-%e2%80%93-bring-on-the-pain-review/#comments Tue, 24 Nov 2009 22:30:38 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=3528 Lees verder > ]]> Chuck Norris is bekend van vele actiefilms, tv-series en natuurlijk zijn kunsten als karateka. Hoewel bekend van film en tv is Chuck Norris op internet een ware legende. Zoek voor de grap maar eens op ‘Chuck Norris facts’ in Google en je zult snappen wat ik bedoel. Zo ademt Chuck Norris niet, maar gijzelt hij lucht. En als hij zich opdrukt, drukt hij zichzelf niet omhoog maar de wereld naar beneden. Gebaseerd op deze legendes heeft Gameloft een game uitgebracht waarin we onze geliefde held kunnen spelen en de wereld kunnen redden.

Meppen en schieten
Chuck Norris – Bring on the Pain is een combinatie van een sidescrolling shooter en een beat’m up. Zo neemt Chuck zich voor om Amerikaanse krijgsgevangen te redden in de Jungles van Vietnam en in deze levels is Chuck gewapend met een machinegeweer. Maar halverwege het spel keert Chuck huiswaarts, waar hij er achterkomt dat de communisten Amerika veroverd hebben en is het aan hem de nobele taak om de Reds te verdrijven en zijn land te bevrijden. Deze gedeeltes zijn beat’m ups wat meer overeenkomt met de stijl van Chuck Norris.

Lullige sprongetjes
Chuck laat zich besturen via een virtuele joystick en een ‘punch’-knop. Hoewel deze besturing bij diverse iPhone-games prima werkt, is de besturing hier te nauw geïmplementeerd waardoor je gemakkelijk met je vinger naast de stick zit, resulterend in een werkeloze Chuck Norris. Naast voortbewegen en aanvallen kan Chuck ook nog springen en een ‘rage-attack’ uitvoeren waarmee hij meerdere vijanden kan verslaan. Het springen is zo goed als zinloos en gebruik je zelden. Dit komt voornamelijk omdat de sprongetjes van Chuck bijzonder lullig zijn en omdat je de sprong over het algemeen niet nodig hebt. De ‘rage-attack’ is nog wel handig in de jungle omdat Chuck daar een geweer tot zijn beschikking heeft, maar in de beat ‘m up levels is de special move niet echt nuttig. Chuck maakt een soort van horizontale aanval waarmee alleen vijanden op een rechte lijn aangevallen worden. Aangezien je vijanden zelden allemaal op een rechte lijn staat kun je in het beste geval maar drie vijanden verslaan met deze rage-attack. Als we de besturing moeten beoordelen, dan valt deze in de categorie ‘brak’.

Waar is de roundhouse kick?
Chuck Norris staat ook bekend om zijn vernietigende roundhouse kicks, mede dankzij de belachelijke – en komische – Chuck Norris facts. Echter vind je deze schoppen maar magertjes terug in de game. Het is een onderdeel van één van je aanvallen in de beat ‘m up levels als je op de aanvalsknop aan het rammen bent, maar meer ook niet. Totdat je eens besluit niet direct verder te gaan met je game en dan in de Dojo je verzamelde geld uit te geven. Dan kun je opeens allemaal nieuwe special moves kopen waaronder de Roundhouse kick. Het is alleen jammer dat ik hier pas achter kwam nadat ik de game al had uitgespeeld.

Wiebelen met je iPhone
Om de gameplay enige variatie te geven zijn er ook spelonderdelen waarin je de iPhone moet bewegen om Chuck te besturen. Bijvoorbeeld wanneer Chuck in een auto rijdt, of als hij door een storm moet lopen. Dit is op zich goed geïmplementeerd, maar de besturing was net zo gemakkelijk geweest met de virtuele joystick. Verder kent de game nog andere bonuslevels – die je overigens wel succesvol moet voltooien anders is het ‘game over’ – waarin je moet schieten door vijanden aan te tikken op het scherm of waar je een work-out moet doen door over het scherm te wrijven als een gek.

Klein
Chuck Norris – Bring on the Pain is niet heel erg groot en met een paar uurtjes spelen kom je er gemakkelijk doorheen. De game is ook niet echt moeilijk wat op zich wel past bij het karakter Chuck Norris natuurlijk. Een Chuck Norris game waarin Chuck Norris continue aan gort gehakt wordt, zou niet leuk zijn. Desalniettemin is de game vermakelijk zolang het duurt. Een leuke extra overigens is dat je een portretfoto van iemand kan gebruiken als hoofd van je tegenstanders. Zo kun je zonder gezeur met Chuck Norris je baas aan gort meppen, je ex of je beste vriend. Wat jij wilt.

NEGS Oordeel
Echt heel bijzonder is Chuck Norris – Bring on the Pain niet, maar voor € 1,59 hoef je dat natuurlijk ook niet echt te verwachten. Voor Chuck Norris fans en grappenmakers is de game een leuke versnapering die je niet al te serieus moet nemen. Maar ik persoonlijk vind dat men veel meer had kunnen doen met al die ‘speciale krachten’ van Chuck Norris en dat is toch een gemiste kans. En om deze review in stijl af te sluiten geef ik jullie een nieuw Chuck Norris fact: “Chuck Norris kicks ass. His game doesn’t.”

Website: www.gameloft.com
Prijs: €1,59 (iPhone Appstore)
Verkrijgbaar voor: iPhone 3G(S) en iPod Touch

Gespeeld op: iPhone

]]> http://www.negs.nl/2009/11/24/chuck-norris-%e2%80%93-bring-on-the-pain-review/feed/ 0