Top Spin vs. Virtua Tennis
Top Spin en Virtua tennis hebben heel veel overeenkomsten. Beide spellen draaien om de carrièremodus – in geval van Virtua Tennis 4 de World Tour met vier grote toernooien – en zelfs de basisbesturing is gelijk. Maar het zijn de verschillen in gameplay die er voor zorgen dat deze twee games niet hetzelfde zijn.

Top Spin 4 draait om finesse: timing in het slaan, backspin op de juiste plek, et cetera. Virtua Tennis is veel rechtlijniger, sneller en wellicht gemakkelijker. Je hebt 4 slagen: gewoon, backspin, topspin en een lopje. That’s it.

Bordspel
Het is meer de fun-factor waar Sega op richt. En dat uit zich ook in de spelletjesachtige carrièremodus die met tickets werkt. Een ticket kan 1 tot 4 stappen maken. Met deze stappen kom je uit op een vakje dat een wedstrijd, training,  rustmoment of bijvoorbeeld een klein toernooi kan zijn. Je kan ook speciale tickets kopen in het kantoor. Daarmee kun je bijvoorbeeld geld doneren of handtekeningsessies doen. Lijkt op een bordspel, nietwaar?

Deze vergelijking lijkt wellicht wat kinderachtig en negatief, maar dat is het niet. Feit is: je kan op deze manier zelf bepalen hoe je de carrière doorloopt. En dat zorgt in zekere mate voor een hogere funfactor en veel meer vrijheid.

Kippen
Dat Sega geen realisme voor ogen had, blijkt wel uit de traingen. Borden kapot slaan, kuikens verzamelen en naar moederkip brengen, kegelen of Space Invaders ‘tennissen’. Totaal niet realistisch maar wel ontzettend vermakelijk en in zekere zin verslavend. En natuurlijk geldt: speel je het spelletje goed, dan krijg je punten en word je beter.

Overigens is het cruciaal om te trainen. Als je start met je carrière, is je speler nog lang niet op niveau. Hij is trager, minder sterk en wil nog weleens misslaan. Hoe meer je traint, hoe beter hij wordt en hoe soepeler je kan spelen. In een los potje spelen, zijn de spelers wel al op niveau. Wil je dus weten hoe goed Nadal, Federer, Monfils of bijvoorbeeld Murray is: speel dan een los potje tennis.

3D en Move
Virtua Tennis 4 ondersteunt zowel 3D als de Playstation Move en Kinect. De 3D optie is niet meer dan grappig. Je kan bij een slag het perspectief veranderen naar de eerste persoon. Dat lijkt me vooral handig bij de Move controller, maar bij de controller is het vooral verwarrend.

Toch moet ik zeggen dat het er in 3D wel erg goed uitziet. Het is scherp en de diepte is prima. Ik begrijp alleen niet helemaal waarom Move en 3D alleen in de losse potjes te gebruiken is. In de carrière-modus kan je alleen met de controller spelen. Heel vreemd!

Grafisch top!
Top Spin zag er in mijn persoonlijke opinie niet uit. Zeker als je het vergelijkt met Virtua Tennis 4. Sega blaast wat dat betreft 2K volledig van het scherm. De spelers ogen beter, de banen zijn mooier en het stadion ziet er strakker uit.

Maar ondanks dat Virtua Tennis 4 grafisch mooier is, vind ik Top Spin 4 meer tennis-sfeer hebben. Wellicht komt dat door de minder serieuze aanpak van Sega. Maar in zijn geheel genomen speelt Virtua Tennis 4 gewoon veel lekkerder weg.

NEGS Oordeel
Voor mij is het duidelijk: ik vind Virtua Tennis 4 leuker dan Top Spin 4. Betekent dit dat deze tennis-game voor iedereen leuk is? Nee, zeker niet. Wie een tactisch tennisspel zoekt met een serieuze sfeer, moet voor Top Spin 4 gaan.

Wie gewoon een potje wil tennissen zonder al teveel tactiek en met lekker wat snelheid, moet zonder twijfel voor Virtua Tennis 4 gaan. Het zorgt bij die speler voor meer lol en daarbij komt ook dat het grafisch mooier is. Virtua Tennis 4 krijgt van mij een Approved Stempel.

Website: www.sega.com/virtuatennis4

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, Xbox 360 en Nintendo Wii (PC versie verschijnt augustus 2011)

Gespeeld op: Playstation 3

Mis!
Ik was niet echt een fan van DiRT 2. Het spel ging naar mijn smaak veel te veel richting de arcade-kant. En hetgeen mij meest stoorde was dat je de ‘spelletjes’ móest doen om de game uit te spelen. Dat doet gewoon pijn als hardcore rally-fan zijnde. Vandaar dat ik aan DiRT 3 enigszins gereserveerd begin.

Toen Codemasters met het hele gymkhana–verhaal op de proppen kwam, moest ik echt even slikken. “Nee toch? Niet nog meer Arcade!” riep ik gefrustreerd naar mijn beeldscherm waarop ik het nieuwsbericht zag. Ik zag mijn race-dagen, zwetend in de Playseat, als sneeuw voor de zon verdwijnen. Maar wat had ik het mis! Want wat blijkt: DiRT 3 bevat veel minder arcade en veel meer racen!

Verbluffend mooi
Ik heb DiRT 3 op mijn game-PC getest uitgerust met een Playseat GT en een Logitech G25 race-stuurtje. Precies zoals Codemasters het bedoeld heeft dus. En wat een combinatie is dat zeg! Het is echt een match made in heaven!

Waarom? Allereerst ondersteunt de PC – mits de videokaart het aankan – DirectX 11. Dat maakt het mogelijk veel meer detail te tonen. Codemasters heeft de engine van DiRT 3 – de EGO-engine – nog verder fijn geslepen. Het resultaat is een bijna filmrealistische weergave. De bossen, ondergrond, sun flares, stof, sneeuw, regen en bijvoorbeeld waterplassen ogen alsof ze uit een foto zijn gehaald. Het spel is echt waanzinnig mooi. En ik maar denken dat het bijna niet beter kan dan het al erg grafisch indrukwekkende DiRT 2 (want grafisch mooi was die game wel!).

Super feedback
Ook aan de force feedback is gesleuteld. Het is nu mogelijk om de kracht van de feedback en de zwaarte van het sturen in te geven. Ik houd van zwaar sturen, dus het is een verademing dat een spel het toelaat dit in te stellen. Nu was de feedback in DiRT 1 en 2 al prima, maar deel 3 gaat echt nog een stapje verder. Je voelt de auto zeer realistisch van ondergrond veranderen in het stuur.

Het is dus te merken dat Codemasters met coureurs heeft samengewerkt. Het voordeel hiervan is dat je zeer precies de auto kunt corrigeren. Immers als je de wielen voelt glijden of grip voelt pakken, kan je daar op inspringen met gas doseren, tegensturen of een tikje op de rem om de auto recht te trekken.

Lastig!
DiRT 3 is wel moeilijk. Er zijn helaas maar drie moeilijkheidsgraden: gemakkelijk, gemiddeld en moeilijk. Ook kan je natuurlijk de nodige hulpmiddelen voor onder het rijden aan- en uitzetten, zoals ABS, traction control, hulplijn, stuurhulp, etc. Wellicht handig als je met een controller speelt.

Ik als ervaren racefanaat ben maar meteen op ‘moeilijk’ begonnen (alle hulmiddelen uit en competitie voluit) en ik moest heel hard werken om te winnen of zelfs tweede te worden. Als je de baan niet goed kent, kan je het vergeten om te winnen. Na een keer of zes en zonder fouten in de bochten, kom je in de top 3 mits je flink doortrapt. Gelukkig hangt het bij DiRT 3 vaak niet af van één race, maar om punten die je verzamelt tijdens een serie van een aantal races. Dat maakt het mogelijk aan het einde van de rit toch eerste te worden.

Gymkhana
Ik heb het nog niet gehad over Gymkhana. Ik weet niet zo goed wat ik daarvan moet vinden. Ik ben namelijk geen liefhebber van drifts. En ook in DiRT 3 vind ik driften niet echt ‘je van het’. Gymkhana draait voornamelijk om driften en dat maakt het wat lastig om te verteren voor mij. Nu moet ik wel zeggen dat het een bepaalde fun-factor heeft. Het draait niet alleen maar om rokende banden, maar voornamelijk om beheersing en het aan elkaar breien van manoeuvres. Leuk, maar niet te lang.

Het goede in DiRT 3 is dat Gymkhana niet verplicht is. Je kan de finale van een segment halen op punten. Zolang je goed rijdt, is het niet echt nodig om alles af te ronden. Kortom: je kán Gymkhana theoretisch skippen, al zou ik het niet snel doen. Al is het maar vanwege de statistieken.

Let it snow!
Jazeker! Er is weer sneeuw in DiRT! Het heeft even geduurd, maar Codemasters heeft weer glibberige levels verwerkt in DiRT. Nu voornamelijk in Scandinavië waaronder Finland, het mekka van de rallysport. Ook is er de bobslee-baan in Noorwegen waar je tegen een bobslee mag racen. De tracks zien er geweldig uit en zijn ontzettend leuk om te rijden! Het is even wennen na al dat gravel, zand en asfalt, maar eenmaal onder de knie is het geweldig om van bocht naar bocht te glijden terwijl de bomen op centimeters van de voorwielen voorbij zoeven. Adrenaline ten top!

Het gevoel dat Codemasters heeft gecreëerd bij de sneeuw-levels is echt bijzonder. Je moet zeer precies met het gas spelen om bochten te halen. Te hard erin en je bent gewoon weg (logisch), maar als je teveel gas inhoudt in een bocht, werk je ook tegen. Het is echt de balans van gas, remmen en sturen. Heerlijk tactisch.

Veel auto’s
Bij een racespel draait het natuurlijk niet alleen om tracks, maar ook om de auto’s. Er is genoeg keuze in DiRT 3. Natuurlijk heb je nu de S2000-klasse met moderne rally-auto’s als de Ford Fiesta, Peugeot 207 of de Citroën DS3. Maar ook de ‘oudere’ types als de Mitsubishi Lancer, Subaru Impreza of de Ford Focus zitten in de game verwerkt.

Leuk is dat ook de klassiekers weer terug zijn. Denk aan de Ford S2000, de Audi Quattro en de Pikes Peak. Genoeg keuze dus! En wie van het grove werk houd: buggy’s en trucks zijn ook te vinden in DiRT 3.

Youtube
Als je een race hebt uitgereden, of een brute crash maakt, krijg je de mogelijkheid om je replay op Youtube te zetten. Allereerst leuk, maar natuurlijk ook een briljante reclamestunt voor het spel. Jammer genoeg werkt dit wat omslachtig en raak je uit het spel als je zo lang bezig bent met uploaden van een filmpje.

NEGS Oordeel
DiRT 3 is een verbluffend goed rallyspel. Allereerst is het grafisch om je vingers bij af te likken. Dat is natuurlijk een groot pluspunt, maar wellicht nog belangrijker is het feit dat het geweldig rijdt.

Met DiRT 3 draait Dirt eindelijk weer om één ding: rally rijden. Er zijn talloze prachtige tracks, diverse zeer realistische weerinvloeden, veel auto’s en bikkelharde competitie. Het rallyspel is weer helemaal terug bij Codemasters. Dikke, vette, welverdiende Gold-stempel!

Website: www.codemasters.com

Prijs: € 39,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Soapshow met spierbundels
Worstelen zoals de Amerikanen dat graag zien, heeft maar heel weinig te maken met de sport klassiek Grieks-Romijns worstelen. Enorm opgepompte spierbundels in strakke pakjes voeren een gescripte show op voor een uitzinnig publiek. Het begint al voordat de worstelaars de ring in stappen met trash talk. Een langlopende vete, jaloezie en andere motivaties die rechtstreeks uit een soapserie lijken te komen vormen een overkoepelend verhaal.

Van te voren staat natuurlijk al vast wie een ‘gevecht’ gaat winnen. Dit wordt bepaald door marketing teams die de populariteit van elke worstelaar bepalen. Verkoop je als persoonlijkheid lekker veel action figures, dan is het waarschijnlijk dat je een fantastische reeks overwinningen gegund word. Behalve actiefiguren zijn er natuurlijk ook games gebaseerd op deze ‘helden’ en WWE All Stars is daarvan één van de vele.

Korreltje zout
Hoewel ik persoonlijk minder met WWE heb dan vroeger, neemt dat niet weg dat de game me zeker zou kunnen bekoren. Tenslotte is dit een vechtgame en daar hou ik wel van. Net als de actie op TV blijkt al direct dat je het verhaal in deze game met een flinke korrel zout moet nemen. Er is een Path of Champions modus waarin je 9 matches moet winnen, waarna je tegen een zeer grote naam uitkomt. Er zijn drie van deze ‘paden’, wat dus neerkomt op 3 toernooitjes uitvechten.

Tussen de matches door zie je af en toe een filmpje waarin de eindbaas je trakteert op wat halfgare trash talk. Je kunt Path of Champions spelen met één van de 18 gladiatoren uit de jaren 80 en 90 of één van de 17 moderne all stars.

Alter ego
Ook kun je je eigen worstelaar maken en daarmee huishouden. Je kiest dan alle moves van één bestaande vechter en koppelt daar een ‘finisher’ aan. Vervolgens moet je ook een introductiefilmpje kiezen, een bijnaam en niet, geheel onbelangrijk, je lengte. Tenslotte kun je de lichaamsdelen groter en kleiner maken en kies je een outfit.

De game is helaas tergend traag op alle fronten. Zo moest ik 25 minuten wachten voordat ik met mijn alter ego de eerste klap uit kon delen! En dan heb ik nog alle filmpjes overgeslagen. Zelfs nadat de game zichzelf heeft geïnstalleerd, delen van de schijf heeft gecached en dat soort zaken, duurt het nog elke keer bijna 3 minuten voordat je uiteindelijk in de ring staat!

Grapplers en Big Men
Technisch is deze game zeer slecht uitgewerkt dus. Zeker als je leest dat de game zichzelf “Wild and fast paced” noemt. Als je wat te drinken hebt gehaald tijdens het laden, is het tijd om een pak slaag uit te delen. De vechters zelf zijn heel cartoony gemaakt, waarbij ze bizar gespierd zijn. Er zijn 4 typen vechters;  Acrobat, Big Man, Brawler en Grappler.

De lichamen van vechters binnen elke klasse lijken zo sterk op elkaar dat je vermoed met klonen te maken te hebben. De meeste kampioenen verschillen dus eigenlijk alleen qua gezicht, haar en outfit van elkaar. De game belooft dat elk type zijn eigen voor- en nadelen heeft, en dat is ook wel zo. Maar de verschillen zijn een stuk kleiner dan verwacht. Ik gebruikte probleemloos dezelfde strategie voor elke tegenstander.

Match up
Er zijn verschillende soorten gevechten mogelijk. Eén tegen één, Triple Threat Elimination (gezellig met zijn drietjes) en Four Way. De intelligentie van de vechters blijkt behoorlijk beperkt. In plaats van een tegenstander af te maken, besluiten ze soms opeens de getergde vijand te laten liggen om achter een willekeurige andere vechter aan te rennen. Ook heb ik de computer weleens een seconde of vier besluiteloos stil zien staan, terwijl er genoeg te doen was.

Is er meer dan één tegenstander, dan blijkt het handig om uit de ring te stappen en de twee sufferds elkaar af te laten matten. Meng je je enthousiast in de strijd, dan kan het gebeuren dat je lange tijd constant gestoord wordt in je combinaties door een tegenstander die je niet aan het bevechten bent. Helaas wordt lafheid dus beloond. Nep!

Vechtsysteem
Het vechtsysteem zelf volgt een schaar-steen-papier principe. Gebruik jij een snelle ‘strike’ move dan win je het daarmee altijd van een vijandelijke grijpaanval, die iets langzamer is. Met blokkeren stop je elke strike, maar blokkeren verliest weer van een grijpaanval. Zolang je goed in de gaten houdt wat de tegenstander doet, kun je hem simpel domineren. Want probeert hij je te grijpen dan geef je hem gauw een klap. Wil hij jou een mep verkopen, dan block je, en ga zo maar door.

De game probeert een klein beetje variatie in te brengen door snelle en trage grabs en strikes toe te voegen. Ook kun je de moves sterker maken door de knop langer vast te houden. Uiteraard kun je ook rennen en zo de typische clothesline uitvoeren. Ben je te laat met je tegenaanval, dan kun je door op het juiste moment op de L1 knop te drukken, alsnog de rollen omdraaien. Iets wat de tegenstander daarna óók weer kan doen! Dit maakt het vechten nog een beetje leuk.

Willekeur
Wat ik heel erg jammer vind, is dat de game zelf bepaalt wat voor strike of grab je mannetje gebruikt. Je drukt op de knop en moet maar afwachten hoe de vechter dit commando interpreteert. Dit maakt de actie veel minder strak en geeft me het gevoel langs de kant te staan als coach die gilt “Nu grijpen, grijp hem!” in plaats van zelf mijn vuist in de maag van de competitie te rammen.

Elke vechter heeft een kort balkje dat eerst groen, dan geel, dan rood en tenslotte knipperend rood wordt, naarmate je meer schade oploopt. Knippert je balkje en word je geraakt door een Finisher of Signature move – een unieke speciale aanval die voor elke vechter anders is – dan ben je KO. Na een tijdje stopt je balkje met knipperen en kun je dus weer iets meer weerstand bieden.

Meer willekeur
Daarnaast kun je, zoals het eigenlijk hoort bij worstelen, winnen door de tegenstander drie seconden vast te pinnen. Je moet op R2 drukken wanneer de vijand op de grond ligt te ‘creperen’ om hem te pinnen, maar R2 is ook de ren knop. Regelmatig besloot mijn vechter dan ook zomaar weg te rennen in plaats van te pinnen. En dat terwijl ik er toch echt goed voorsta en geen richting aangeef om op te rennen. Opnieuw vervelende willekeur dus.

Ook de commentatoren roepen af en toe maar wat. Een aantal keren betrapte ik ze op commentaar dat op dat moment echt helemaal nergens op sloeg. Dat is best vervelend en breekt de sfeer. Voor ik overga naar de conclusie, vraag ik mij nog 2 dingen af: Waarom kunnen de worstelaars ruim 3 meter hoog springen en waar is de scheidsrechter eigenlijk?

NEGS Oordeel
WWE All Stars biedt verstokte WWE fans de mogelijkheid om hun oude helden tegen nieuwe iconen te laten vechten. Helaas is er niet zo heel erg veel te doen als je alleen speelt en vind ik het vechten en de introductiefilmpjes na een tijdje erg repetitief worden. De ietwat indirecte besturing, de vele, lange laadtijden en de vrij simpele opzet van het vechtsysteem geven de nekslag.

Ben je echt dol op show worstelen, dan vind je WWE All Stars misschien nog wel te pruimen, maar er zijn zoveel betere vechtgames (ook worstel-games) die je meer waar voor je geld geven. WWE All Stars krijgt daarom ook slechts een Average stempel.

Website: www.wweallstars.com

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: PS2, PS3, PSP, Xbox 360 en Wii

Gespeeld op: Playstation 3

Het enige vergelijkingsmateriaal dat ik heb met handheld-footies zijn mijn ervaringen op de concurrent, de Playstation Portable (PSP). Deze review van PES 2011 3D wordt dus een frisse kijk op de eerste serieuze voetbalgame voor de Nintendo 3DS.

Aderlating
Bij het opstarten, wordt het verwachtingspatroon direct erg hoog. Bij het zien van de intro spatten de 3D effecten namelijk van het scherm. Ik kan niet wachten om zo snel mogelijk een wedstrijd te starten. Een snelle kijk in het menu leert dat er een paar spelmodi zijn waaronder de Master League. In tegenstelling tot de ‘grote’ console versies, mist PES 2011 3D de ‘Be A Pro mode’. Dit zal voor de meeste spelers geen ramp zijn, maar de Be A Pro liefhebbers zullen dit toch als een aderlating ervaren.

Geen tikkie-takkie
Bij het starten van de eerste wedstrijd van PES 2011 3D komt eigenlijk al snel de conclusie dat het 3D effect in de game toch niet helemaal tot zijn recht komt. Het beeld wordt weergegeven vanuit de speler die de bal krijgt. Hierdoor heb je veel minder overzicht en komt het welbekende ‘tikkie-takkie voetbal’ zoals Barcelona en Nederland dat spelen nimmer voor. De camerapositie beperkt dus je voetbalkunsten. Gelukkig heb je de mogelijkheid om dit beeld aan te passen en uiteindelijk een beter overzicht te hebben.

Concentratieverlies en scheelkijkers
Voor het gemak heb ik ook de 3D modus uitgezet. Tijdens het spelen van een goed potje voetbal op de handheld van Nintendo, houd ik namelijk de 3DS nooit echt helemaal stil en voor de 3D beleving is dit wel een vereiste. Als de 3DS niet continue in de goede stand staat, levert dit veel onduidelijkheid, concentratieverlies en scheelkijkers op. Nadat de 3D modus is uitgezet, valt me direct op dat het met de graphics van PES 2011 wel goed zit. Het beeld is zeer scherp en de spelers lopen mooi vloeiend over het veld.

Arcadische boventoon
De toevoeging van de analoge stick aan de 3DS zorgt ervoor dat PES 2011 3D prima te besturen is. Het passen loopt lekker vloeiend en gebeurt precies zoals jij het wilt. Het enige nadeel hieraan is dat het allemaal wat gemakkelijk lijkt te gaan. Ook kiezen spelers gemakkelijk positie en kun je ze prima de diepte in sturen via een steekpass. Via het onderste Nintendo DS scherm kun je ook strategische toevoegingen uitvoeren zoals het veranderen van de tactische nuances. PES 2011 voor de 3DS speelt heerlijk weg en is bij uitstek geschikt voor de voetballiefhebber die even zin heeft in een paar snelle potjes voetbal waarbij arcade de boventoon voert.

NEGS Oordeel
Na 2 dagen volop in de Master League te hebben gezeten en daarin met Barcelona behoorlijk wat wedstrijden te hebben gewonnen met mooi voetbal en soms briljante doelpunten, kan ik niet anders concluderen dan dat PES 2011 3D een uitstekende footie voor de 3DS is.

Als je de game echter beoordeeld op de 3D kwaliteit scoort hij echter wel een onvoldoende. Het zegt namelijk al genoeg dat de game het best tot zijn recht komt als je het 3D effect op de 3DS uitschakelt. Gelukkig weet Konami dit te compenseren met strakke graphics en een vloeiend spel waardoor PES 2011 3D misschien wel de beste handheld footie van het moment is. De game scoort dan ook zeker een Approved Stempel.

Website: www.konami.com

Prijs: € 49,99

Verkrijgbaar voor: 3DS exclusief

Gast-Negger: Jeremy Noya

]]> http://www.negs.nl/2011/05/10/pes-2011-voor-de-3ds-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/05/04/top-spin-4-review/ http://www.negs.nl/2011/05/04/top-spin-4-review/#comments Wed, 04 May 2011 07:34:25 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=13257 Lees verder > ]]> Ik hou wel van een potje competitie op de PS3. En als het om sport gaat, met name tennis. Waar het vandaan komt? Geen idee: ik tennis niet en heb het ook nooit gedaan. Wel mountainbiken, roeien en hockey. Het zal de competitiedrang wel zijn. Maakt het nieuwe Top Spin weer een diepe verpletteringsdrift los?

Er zijn twee bekende tennis games op de PS3: Virtua Tennis en natuurlijk Top Spin. Sega heeft bij Virtua Tennis een ietwat arcade-kant gekozen. Het spel is snel, actievol en niet heel lastig om onder de knie te krijgen. Daar is helemaal niets mis mee, maar de serieuze tennis-gamer zal er naar mijn idee meer hebben aan Top Spin.

Complex!
Top Spin van 2K Games pakt het wat serieuzer aan. Het is allereerst heel wat trager dan Virtua Tennis en de besturing is wat complexer. Zeker sinds deel 4! 2K Games heeft namelijk besloten de hele besturing op de schop te gooien. Het is nu – in ieder geval volgens 2K Games – veel realistischer, omdat je gemakkelijker op precisie, snelheid of kracht kan spelen. Daardoor kan je de tactiek op de tegenstander aanpassen. Dat kan heel interessant zijn voor de ‘hard core’ fans van tennis-spellen.

Ik zal heel eerlijk zijn: ik vind de besturing een drama. In plaats van te drukken als je wilt slaan, moet je drukken als je de swing wilt inzetten en loslaten als je wilt slaan. Dat klinkt nieteens heel gek, maar het is voor mij bijna ondoenlijk, omdat drukken gewoon ingebakken zit. Je drukt voor een actie en niet andersom. Kortom: ik moet de hersenen herprogrammeren en een hardnekkige gewoonte afleren, wil ik slagen.

Timing is alles
Je ziet op het scherm of je te vroeg bent, te laat slaat, goed slaat of perfect slaat. Sla je te vroeg, dan zit er weinig kracht achter de bal. Sla je te laat, dan is de kans groot dat de bal buiten de lijn belandt. Een goede bal is hard en scherp. En een perfecte slag? Ja, dat spreekt voor zich. Een tikje op de knop is overigens genoeg als je een scherpe, tactische bal wilt plaatsen.

Het gaat bij Top Spin 4 dus allemaal om timing. Logisch: dat geldt voor elk spel, maar voor Top Spin 4 in het bijzonder. Het resultaat is in mijn geval dat ik zelfs na een uur nog geen fatsoenlijke bal kan slaan. Op de een of andere manier is de besturing voor mij dusdanig onnatuurlijk, dat ik het gewoon niet binnen een uur voor elkaar krijg om lekker te tennissen.

Traag!
Het is ook mogelijk om Top Spin 4 met de Playstation Move te spelen. Helaas had ik er tijdens het testen geen om dit uit te proberen. Ik gok dat het een stuk beter werkt dan de controller, waardoor in ieder geval één groot probleem is opgelost: het timen van de slag. Maar er is nog een ander probleem. De tennissers bewegen namelijk behoorlijk traag. Met R1 op de Dualshock 3 controller kan je wel snel herstellen, maar dat is ook maar relatief. Je moet – in ieder geval voor mijn gevoel – bijna helderziend zijn om een bal te halen. Want als je net verkeerd staat, ben je al weg.

Nu moet ik wel een briljante toevoeging van Top Spin noemen: het kruisje waar de bal terecht gaat komen. Als de tegenstander slaat zie je een kruis op het veld waar de bal belandt. Zo kan je toch enigszins op tijd de juiste kant op sturen. Prima bedacht van 2K Games.

Jammer
Top Spin 4 is grafisch iets mooier dan deel 3, maar niet heel veel. De Playstation 3 kan echt veel betere plaatjes op het scherm toveren. Kijk bijvoorbeeld naar Virtua Tennis, wat grafisch echt een stuk beter is. De graphics storen niet echt, maar zijn gewoon jammer.

De animaties zijn overigens wel goed. De tennissers bewegen mooi soepel en hebben ook de karakteristieken meegekregen die we normaliter op ‘the court’ zien. Nadal slaat met links en doet de backhand met twee handen bijvoorbeeld. Ook is hij iets sneller dan Federer. Dat heeft 2K dus wel goed doorgevoerd.

17 spelers
Zoals je mag verwachten, zitten er andere tennissers in deel 4 verwerkt dan in deel 3. Afgezien van de top: Federer, Nadal en bijvoorbeeld Djokovic. Echter zijn er ook een paar nieuwe klassiekers, namelijk Pete Sampras en Andre Agassi. In totaal zie ik 17 spelers op de lijst van Top Spin 4 staan, net als in Top Spin 3.

Diverse modi
Top Spin biedt ruim genoeg spelmodi om uren bezig te blijven. Zo heb je de lange campagne-modus, waar je een tennisser naar de top moet krijgen door Gand Slams te winnen. Daarnaast heb je ook gewoon de single en two player modus waarbij je tegen elkaar tennist, of met elkaar tegen de computer. Ook is het mogelijk online tegen andere spelers te tennissen. Ook dit heb ik helaas niet kunnen uitproberen, omdat Playstation Network er al een tijdje uitligt. Heel jammer.

Bijzonder is dat je een coach kan aannemen die je een spelstijl gaat leren. Dit doe je door opdachten uit te voeren. Bijvoorbeeld: sla dertig winnende backhands, sla tien smashes, geef twintig services op de lijn, etc. Als je de opdrachten hebt voldaan, krijg je experience points waardoor je speler beter wordt. Leuk, maar het is niet echt mogelijk een allrounder te creëren. Dit omdat je niet genoeg tijd hebt. Hou daar rekening mee.

NEGS Oordeel
Ik weten het niet met Top Spin 4. De besturing met de controller vind ik echt niet prettig. Grafisch is het spel ook niet top en de intensiteit van het spelen zelf is matig: het gaat te traag. Ja, het realisme is hoger en er meer diepgang in dan Virtua Tennis. Maar is het leuker? Nee, ik heb veel meer lol gehad met Sega’s creatie. Top Spin 4 krijgt van mij ook niet meer dan een Average.

Voor de hardcore tennis fans is Top Spin 4 zeker wel interessant, maar voor de spelers die gewoon lol willen hebben, is de game geen aanrader.

Website: www.2ksports.com

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, Xbox 360 en Nintendo Wii

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2011/05/04/top-spin-4-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/04/12/stoked-big-air-edition-review/ http://www.negs.nl/2011/04/12/stoked-big-air-edition-review/#comments Tue, 12 Apr 2011 19:20:42 +0000 Marc van Teerns http://www.negs.nl/?p=13027 Lees verder > ]]> Springen uit een helikopter en dan één van de zeven bergen helemaal op eigen houtje verkennen. Dat klinkt best tof en ik was erg benieuwd of Stoked: Big Air Edition deze fanatieke skiër zou kunnen converteren naar een snowboard. Echter viel dat toch een beetje tegen.

Geen vervolg maar een upgrade
Voor de mensen die niet bekend zijn met Stoked volgt hier een kleine uitleg. Stoked is een snowboard spel dat zich kenmerkt door realisme en niet door absurde sprongen. Het oorspronkelijke spel komt uit 2009 en Stoked: Big Air Edition is in wezen een upgrade. De gebieden waar je van af kan dalen en de graphics zijn verbeterd.

De meeste reviews van het eerste spel waren niet altijd even positief, hoewel hij op NEGS wel een ‘Approved’ heeft gescoord. Big Air Edition moet in ieder geval het gevallen imago van Stoked wat opkrikken.

Realiteit tot de kern
Zoals gezegd, kenmerkt het spel zich niet door surrealisme, maar juist door een zo waarheidsgetrouw mogelijke snowboard ervaring te geven als mogelijk is. Echter dan wel met de ingebouwde vaardigheid van een wereldkampioen en de stamina van superheld. Je begint het spel dan ook door je uit te dossen in uitrusting van de betere merken die verkrijgbaar zijn in de snowboard wereld. Geen strak latex, maar een lekkere losse outfit. Ook zijn de outfits meer actueel dan in de oorspronkelijke versie.

Na je verkleedpartij krijg je enkele tutorials om het spel te leren kennen. De besturing schijnt verbeterd te zijn ten opzichte van de vorige versie, maar hoewel deze niet bijzonder ingewikkeld leek, was hij toch lastig onder de knie te krijgen. Het is makkelijker om weer eens tegen een bult op te knallen, onderuit te gaan en weer niet de beoogde stunt uit te halen.

Trucs, trucs, racen en meer trucs
Omdat het een realistisch spel is, zullen er geen absurde salto’s gemaakt worden die menselijk gezien niet mogelijk zijn. Maar dat betekent niet dat er geen salto’s gemaakt kunnen worden. De snowboarders waarnaar het spel is gemodelleerd, springen makkelijk met wat snelheid van een sneeuwheuvel en maken een draaiende salto om lachend weer verder de schuiven. Het spel kijkt voortdurend naar wat voor soort truuks je maakt en als je daardoor een favoriete stijl weet aan te meten, levert je dat meer punten op. Meer punten betekent meer faam en dat laatste levert weer meer sponsors en uitdagingen op.

Het punt is alleen wel dat het hele spel voornamelijk draait om trucs. Je glijdt vrij de berg af en krijgt punten voor trucs. Je doet een wedstrijd en krijgt punten voor trucs. Deze trucs moet je alleen wel leren en dat gaat in het begin niet zo makkelijk en dat kan soms erg tegenstaan. Ook kun je wedstrijden doen en van de piste afracen tegen een ‘ghost’ van een (bekende) tegenspeler. Deze races gaan hard, heel hard. Het heeft mij zeker een paar pogingen gekost, voordat ik de finish haalde, laat staan dat ik een wedstrijd won.

Maar de berg is mooi
Stoked: Big Air Edition is aangevuld ten opzichte van de oorspronkelijke versie met 2 extra bergen om te verkennen. Je kan dus nu in 2 extra bergen verdwaald raken als je geen zin hebt om alleen maar sprongen te maken of te racen. Tijdens het verkennen ontdek je overigens wel weer extra uitdagingen in de vorm van races en trucs.

De graphics zijn sterk verbeterd ten opzichte van de vorige versie wat met name te danken is aan de nog realistischere opspattende sneeuw. Het is grappig om te zien hoe je bij de eerste tutorials vrij snel volledig onder de sneeuw geplakt zit voordat je klaar bent met de les.

Met z’n allen
De online multiplayer modus is goed verzorgd met een zestal spelvormen waarmee je tot 7 andere spelers kan laten zien dat je sneller bent in races of dat je betere trucs kent.

NEGS Oordeel
Ik kan Stoked: Big Air Edition niet meer geven dan een Average stempel. Als je gek bent van snowboarden, dan kan het best een leuk spel zijn, maar de hoge leerkurve maakt deze game alleen geschikt voor gamers met een flinke affiniteit met snowboarden.

Website: gettingstoked.com

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: PC en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

]]> http://www.negs.nl/2011/04/12/stoked-big-air-edition-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/03/22/fight-night-champion-review/ http://www.negs.nl/2011/03/22/fight-night-champion-review/#comments Tue, 22 Mar 2011 07:55:22 +0000 Tim Bijveld http://www.negs.nl/?p=12594 Lees verder > ]]> Fight Night Champion is de nieuwste telg uit de Fight Night serie. En gelukkig doet deze champion hard zijn best om zich te verbeteren ten opzichte van zijn voorgangers. In Fight Night Champion wordt de brute aard van de sport beter naar voren gebracht, de controls zijn aangepast en er is zelfs een heuse verhaallijn.

Bloederig
“De brute aard van de sport wordt beter naar voren gebracht.” Dat is ook maar een hopeloze poging om zo genuanceerd mogelijk te formuleren dat er genoeg bloedspetters in deze game zitten. Nu valt er niet te spreken van Mortal Kombat-achtige taferelen, maar het is juist de subtiliteit die de game zo hard maakt.

Dit is een bokssimulatie. Dat betekent dat de game de sport zo realistisch mogelijk tracht weer te geven. Daarom hebben die paar bloedspetters op je witte sportbroekje en die lelijke, bloederige snee boven je oog veel meer impact dan de bloedfontijnen in sommige andere games.  Hierdoor komt Fight Night Champion een stuk grauwer en realistischer over dan zijn voorgangers.

Er was eens een bokser
Jawel, deze sport-game heeft een verhaal. Tijdens de Champion mode kruip je in de huid van Andre Bishop, een bokstalent in de middelgewichtsklasse. Andre heeft goud gehaald in een amateur klasse toernooi en wil nu door als professional. Er ontvouwt zich een verhaal waarbij het ene cliché de andere in rap tempo opvolgt. Het is een verhaal van dromen, drama’s, intriges en natuurlijk vuisten.

De hoofdrolspelers zijn homeboy Andre, de kleine oude trainer met het hart van goud, de op geld beluste slinkse manager, het speelse broertje en de wulpse love interest. Dit klinkt allemaal een beetje flauw maar toch is de Champion mode een zeer welkome toevoeging. In het begin zijn de controls namelijk best moeilijk om onder de knie te krijgen en het spel is allesbehalve makkelijk. Maar het verhaal zorgt ervoor dat je blijft doorspelen en zodoende krijg je de game steeds beter in de vingers.

Sport-game
De kenners van de serie zullen het al weten, maar het moet toch even gezegd worden: dit is een sport-game en geen knokspel. Er is geen healthbar, je dient kostbaar met je energie om te gaan en een potje boksen kan zomaar 11 lange rondes duren. Als je niet bekend bent met eerdere boksgames of de bokssport zelf, dan kan ik me voorstellen dat dit even wennen is.

Op het eerste gezicht valt het misschien niet op, maar deze game heeft gameplay-wijs heel veel diepgang. Op welke deel van je tegenstander concentreer je je krachten? Op het hoofd zodat hij  KO gaat? Of in het lichaam zodat hij uitgeput raakt in de latere rondes? Wil je winnen door KO of op punten? En hoe pas je je aan als Ali om je heen staat te dansen en wat doe je als Tyson je in de hoek van de ring probeert te drijven? Dergelijke confrontaties vragen elke keer weer om een andere oplossing wat het spel interessant en uitdagend houdt.

Slaan met de poken
De controls zijn wederom aangepast ten opzichte van de vorige Fight Night spellen. Je beweegt met de linker pook, slaat met de rechter pook en ontwijken en ‘powerpunchen’ doe je met de triggers. Je kan echter ook gewoon slaan met de rechter knoppen.

Het lijkt erop dat de makers willen dat je de rechter pook gebruikt, omdat daar alleen naar gerefereerd wordt tijdens de trainingen. Aan de andere kant ben je iets sneller met de knopjes en het uitvoeren van combo’s is daarmee ook makkelijker. Maar de rechter pook is weer veelzijdiger. Afwegen dus. De besturing is uiterst belangrijk in deze game en daarom vind ik het jammer dat er is gekozen voor een compromis-achtige oplossing.

Bokslegendes
Natuurlijk kun je het hele verhaal laten voor wat het is en meteen je favoriete bokser pakken en klappen uitdelen. Je kan kiezen uit een groot aantal boksers en veel van de bokslegendes zijn van de partij. Denk aan Ali, Tyson, Roy Jones Jr. en Sugar Ray Robinson. Jammer genoeg mis ik Rocky Marciano, Prince Naseem Hamed en Floyd Mayweather Jr. Maar ja, je kan niet alles hebben.

In totaal zijn er 50 boksers speelbaar en dat is toch een zeer degelijk aantal. Daarnaast is er ook nog de mogelijkheid om je eigen bokser te creëren wat de game nog meer replayvalue geeft.

NEGS Oordeel
EA brengt met Fight Night Champion een keiharde, zeer goede, good ol’ fashioned boks-game uit. Een sterk punt aan deze titel is de volledigheid. Er is een verhaal, genoeg diepgang qua gameplay, veel speelbare bokslegendes, de mogelijkheid je eigen bokser te creëren en je kan op de bank en online andere spelers in elkaar meppen.

Als je een eerder deel van de serie al in bezit hebt, weet ik niet of deze game je genoeg nieuws kan bieden. Ben je nieuw in de Fight Night serie, dan is dit de perfecte game om mee in de ring te stappen.

Website: www.ea.com

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

]]> http://www.negs.nl/2011/03/22/fight-night-champion-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/03/04/john-dalys-prostroke-golf-review/ http://www.negs.nl/2011/03/04/john-dalys-prostroke-golf-review/#comments Fri, 04 Mar 2011 22:44:20 +0000 Jeroen Geelhoed http://www.negs.nl/?p=12259 Lees verder > ]]> Wil je een serieuze golf-game spelen op de PC of console, dan hoefde je voorheen nooit verder te kijken dan Tiger Woods PGA Tour van Electronic Arts. Maar concurrentie in de markt schijnt goed te zijn voor de kwaliteit van een product, dus zijn we benieuwd of John Daly’s Prostroke Golf van Gusto Games de golfkoning van EA naar de kroon kan steken.

Parkinson met Move
De versie van John Daly’s Prostroke Golf die ik getest heb, is de Playstation 3 versie. Deze is speciaal gekozen vanwege de Move-implementatie in de game. Een serieuze golfsimulator spelen met de Move-controller zou vanwege de precisie van het systeem meer ervaring moeten bieden dan de Wii-versie, dus daar ben ik wel benieuwd naar. Helaas weigert de game mijn Move-setup netjes te herkennen. Het controlersymbooltje in het spel bibbert alsof ik Parkinson heb, wat het uitermate moeilijk maakt om het menusysteem te bedienen, laat staan wat het doet met mijn slagtechniek. Bij andere Move-spellen heb ik dit probleem niet en wat de situatie vreemder maakt, is dat het spel bij hoofd-Negger Gerard niet deze kuren vertoont. Waar het probleem nu in zit, is niet duidelijk, maar ik moest overstappen op de standaard controller. Jammer, maar wat het navigeren in het spel betreft, in elk geval de beste optie.

John Daly’s broek
Met de standaard controller in de hand is het in ieder geval snel mogelijk de baan op te stappen. Daar aangekomen lijkt het echter alsof je in een tijdmachine bent gesprongen en uitgestapt bent in het Playstation 2-tijdperk. De graphics in John Daly’s Prostroke Golf zijn beneden peil en soms zelfs duidelijk van lage resolutie. De aankleding van de banen is zeer summier en de spelpersonages zijn saai en zeer inwisselbaar. Enkel de golfbroek van John Daly zelf springt eruit en het is een slechte zaak als dat het enige lichtpuntje in de uitstraling van de game is. Ook de muziek en de geluidseffecten zijn niet om over naar huis te schrijven: je hoort wat vliegen zoemen en er komt af en toe een vliegtuig over. Het is beter om je maar meteen op het golfen zelf te concentreren.

Kijk eens naar het balletje
John Daly’s Prostroke Golf is een hardcore golfsimulator en dus moet je goed trainen. Er zijn verschillende tutorial-filmpjes. De stem in de filmpjes is echter van slechte kwaliteit, wat de totale presentatie van het spel definitief op ‘Average’ zet. De mogelijkheden om balans, houding en slagkracht in te zetten om je bal te raken, is echter wel van prima kwaliteit. Je kunt met de controller kiezen om vanuit derdepersoon perspectief te spelen – de ‘caddy-view’ -, of gebruik te maken van de zogeheten Prostroke-modus, waarin je naar de grond en de bal kijkt. Vreemd hierbij is dat, als je vervolgens weer naar de horizon wilt kijken, het beeld verticaal gedraaid is. Caddy-view is voor mij de beste manier om te spelen, zodat ik tenminste kan zien waar de bal heen gaat. Speel je met de Move-controller, dan is caddy-view niet mogelijk en ben je aangewezen op de Prostroke-modus. Even snel schakelen tussen het zicht op de baan en het zicht op de bal is daar niet bij, wat voor mij weer een minpunt is voor het spelen met de Move-controller.

Meppen maar!
En dan is het eindelijk tijd om de bal te slaan. Gelukkig geeft het spel je de mogelijkheid om de baan van je bal met behulp van een gele lijn te bepalen, zodat je uiteindelijk de juiste kant op richt. Je krijgt ook te zien hoe hard je slag procentueel moet zijn om de plek te bereiken waar je je balletje wilt hebben, waarna het een simpele kwestie is van je pookje naar beneden trekken en op het juiste moment naar boven duwen. Dit komt aan op nauwkeurigheid, wat een goed gevoel geeft als het lukt. Bereik je de green, dan krijg je tijdens het putten een raster te zien, die met behulp van bewegende pijltjes aangeeft hoe de glooiing van het heuveltje loopt waarop je staat. Mooi is het niet, maar wel duidelijk. Uiteindelijk moet je alles natuurlijk zelf zien te rooien, waarbij je rekening houdt met je houding, de wind en andere zaken. Maar voor een beginnende speler zijn de handreikingen om een balletje te slaan meer dan voldoende. Na wat oefenen is het dan ook tijd om voor het ‘echie’ te gaan en een toernooi te starten.

Spelen tegen de meester
Voordat je in een toernooi mag meespelen, moet je eerst enkele uitdagingen voltooien die John Daly je oplegt. Deze uitdagingen komen er op neer dat je aan moet tonen beter te zijn dan de meester: je moet verder kunnen slaan, een sterkere balbeheersing hebben en beter kunnen putten. En dat valt niet mee. Helemaal niet, zelfs. Wil je John Daly verslaan, dan mag je geen fouten maken en daar moet je flink voor oefenen. Het komt erop neer dat je voorlopig geen toernooien zult ontsluiten, mits je weet wat je doet. Ondanks de hulpmiddelen die het spel je aanreikt, komt het aan op speeluren maken, net zoals in het echt. Wat dat betreft simuleert John Daly’s Prostroke Golf een echt potje golf tot in de puntjes. Maar wil je even snel een ontspannend potje slaan, dan ben je aangewezen op de oefenbanen. Je stapt niet zomaar in de voetsporen van de professionele golfers.

NEGS Oordeel
Wat het simuleren van de golfsport betreft zit het wel snor in deze game. Helaas is het spelsysteem in een zeer onaantrekkelijk jasje gestoken en werkte in mijn geval de Move-besturing niet. Hoofd-Negger Gerard had dit probleem niet en was wel te spreken over de manier waarop je de bal met de Move-controller weg kunt meppen. Het navigeren in de overige menu’s is met de Move-controller dan weer wel een crime. Uiteindelijk weet John Daly zijn game-concurrent Tiger Woods niet te verslaan en geen overtuigende golf-game neer te zetten. Goed, er is de mogelijkheid om de Move-controller te gebruiken en de golfsimulatie zelf is in orde, maar het spel komt met de hakken over de sloot uit op een Average. Hoe spetterend de broek van John Daly ook is.

Website: www.johndalysprostrokegolf.com

Prijs: € 39,99

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Xbox 360 en Wii

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2011/03/04/john-dalys-prostroke-golf-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/01/10/smackdown-vs-raw-2011-review/ http://www.negs.nl/2011/01/10/smackdown-vs-raw-2011-review/#comments Mon, 10 Jan 2011 21:36:36 +0000 Gast-Negger http://www.negs.nl/?p=10884 Lees verder > ]]> Toen Gast-Negger Cindy Machielse hoorde dat Smackdown vs Raw 2011 op de lijst van te reviewen games stond bij NEGS was zij meteen laaiend enthousiast. Ze moest en zou die game reviewen. Ze kon zich immers nog heel goed herinneren hoeveel plezier ze heeft beleefd met één van de eerdere versies, Smackdown vs Raw 2007.  Ze was dan ook ontzettend benieuwd naar deze veel nieuwere versie, dus  vol verwachting stopte ze de gamedisc in haar Xbox 360.

Ren je rot
In deze versie van Smackdown vs Raw begin je in een garage. Na een tijdje als een waanzinnige in die garage rondgehold te hebben, want gewoon lopen kan je karakter niet, om uit te zoeken wat nu eigenlijk de bedoeling is, vind ik eindelijk het trapje naar boven en begint mijn verkenningstocht door een grote ruimte. Er staan, zitten en hangen een hoop andere vechters rond in de diverse hallen. Daar kán je mee praten, maar over het algemeen krijg je een welgemeende “rot op” naar je hoofd geslingerd. Eindelijk vind ik het groene icoontje dat staat voor een match en dan kan de pret beginnen.

Hoe voel je je?
Wat mij direct opvalt als ik de ring betreedt, is dat de graphics overduidelijk verbeterd zijn in vergelijking met de eerdere versies. De karakters zien er echter uit en ook de openingsstukjes zijn grafisch een stuk mooier. Jammer is alleen dat je alleen je eigen gezondheidsstatus nog kan zien. Hoe je tegenstander er aan toe is, blijft een groot mysterie. Dit is vooral jammer bij gevechten waarbij je een speciale opdracht moet uitvoeren. Omdat je de gezondheid van je tegenstander niet kan checken, mislukt deze opdracht vaak.

Druk A! Ehms, wat?
Vervelend is dat je middenin een goede houdgreep opeens ‘RT’ of ‘A’ in beeld ziet verschijnen. Voordat je de kans hebt om daarop te reageren, krijg je een enorme stoot van je tegenstander en lig je tien seconden groggy in de hoek terwijl je tegenstander volledig op je losgaat. De reactiesnelheid die je moet hebben om jezelf te verdedigen ligt zo ontzettend hoog dat zelfs standaard de betreffende knop indrukken niet helpt. Dit maakt voor mij het spelen meteen een stuk minder leuk. Ik speel voor de lol en niet om mijn reflexen tot het uiterste te testen.

Flinterdunne verhaallijn
Ook al verwacht ik geen superingewikkeld verhaal bij een worstelgame, toch is dit verhaal wel heel erg dun. Je moet, als uiteraard de ‘good guy’, de slechterik die Smackdown op slinkse wijze heeft overgenomen dwingen om ontslag te nemen. Gaap! En uiteraard heeft de schurk twee meter hoge en brede vriendjes die je helemaal tot moes willen slaan. Helemaal niets vernieuwend dus, ik vind dit toch wel een gemiste kans van de makers.

Meer mogelijkheden nodig?
Bij Smackdown vs Raw 2011 heb je nu veel meer mogelijkheden. Zo kan je de dokter bezoeken om zo meer kracht en verdediging te kopen, kan je in de kleedkamers kijken, praten met anderen en backstage knokken. Die extra mogelijkheden zijn op zich best leuk maar voegen behalve de dokter weinig toe aan de game. Ook kan je nu bij de backstage gevechten, die onvermijdelijk zijn, op je tegenstanders inbeuken met brandblussers, vuilnisbakken en schalen gevuld met eten. Dat is op zich wel leuk maar als die optie er niet in had gezeten, had ik hem niet gemist.

Blijven proberen
Omdat je niet meer kan zien hoe je tegenstander er precies aan toe is, kun je dus ook niet meer inschatten wat het perfecte moment is voor een ‘finisher’ of een houdgreep. Dat betekent voor mij dat ik soms anderhalf uur bezig ben met een gevecht en dan alsnog verlies. Dat is frustrerend en bederft voor mij de pret van de game volledig.

NEGS oordeel
Hoewel ik mijzelf serieus verheugd had op deze game, is hij mij heel zwaar tegengevallen. De verhaallijn is te voorspelbaar, de ‘backstage area’ voegt niets toe en de gevechten zijn teveel van hetzelfde. Ook de Quick Time Events die verweven zijn in deze game en het feit dat je niet meer kan zien wat voor effect je klappen hebben op de tegenstander zijn voor mij grote afknappers. Grafisch ziet de game er erg mooi uit, maar dat is voor mij niet voldoende om een Average stempel op deze game te zetten. Hij krijgt van mij dus een Shit-stempel, hoe jammer ik dat zelf ook vind.

Website: community.smackdownvsraw.com

Prijs: € 54,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Playstation 2, Playstation 3, Playstation Portable, Xbox 360, Nintendo Wii

Gespeeld op:Xbox 360

Gast-Negger: Cindy Machielse

Mixed Martial Arts
Vroeger keek ik met mijn pa altijd alles wat met vechtsport te maken had. Van films van Bruce Lee tot Cage Fight matches. MMA (Mixed Martial Arts) is dan ook een tak van vechtsport die mij wel aanspreekt. Het combineert de Oosterse vechtsporten Tae Kwon Do, Judo en Muy Thai met Boksen en Worstelen. Allemaal om een ultieme vechter neer te zetten die naast snelheid ook uithoudingsvermogen en kracht bezit. Je wint een wedstrijd als je de tegenstander lang genoeg in een klem heb gezet, of tot je hem helemaal kapot heb geslagen. EA Sports heeft zijn krachten gebundeld met Strikeforce en heeft daarom ook een licentie om alle bekende vechters van de MMA scene mee te laten doen in deze game. Ook de Nederlandse Kickbox- en MMA-ster Bas Rutten is er om je persoonlijk door het spel heen te loodsen en je te helpen een carrière in MMA op te bouwen.

Button Bashen
Ik nodig een maat uit om gezamenlijk onder het genot van een biertje en een zakje Joppiechips de ‘living daylight’ uit elkaar te slaan. Na het bekijken van de introfilm kunnen we van start. Bob Sapp ziet er indrukwekkend groot uit en mijn besluit is dan ook snel gemaakt. De scheidsrechter roept of we klaar zijn en de gong galmt nog een beetje na in mijn oren. Nu gebeurt het zou je zeggen, maar nee hoor. Minuten gaan voorbij en mijn maat en ik zitten op alle knoppen te bashen alsof onze levens ervan af hingen. Maar wat gebeurt er? Helemaal niets! Het enige wat het scherm laat zien, zijn twee uit de kluiten gewassen gasten die rondjes om elkaar heen dansen. Hilarisch uiteraard, maar zeker niet spannend. Na een tijdje button bashen grijpt Bob Sapp zijn tegenstander en smijt hem op de grond. De twee vechters kijken elkaar furieus aan en maken een paar onbegrijpelijke bewegingen. Na een tijdje zo op de grond te hebben gelegen besloot ik toch maar eens de commandlist te bekijken. Deze game heeft een besturing die ik in elk geval niet eerder heb gezien. Dit is géén button bahser en dat is positief!

De rechter knuppel
Hoe moet je dan wel bewegen in MMA? De richting die je op gaat met je vechtersbaas bepaalt de move die je gaat maken. De rechter knuppel wordt gebruikt om rake klappen uit te delen in combinatie met andere knoppen. Heel onwennig in het begin maar na een uurtje spelen wil je niets anders meer. Naast de richting van je linkerknuppel bepaalt de richting van je rechterknuppel ook de move. Doordat je steeds in de richting van je tegenstander moet bewegen is het dus eigenlijk een ideale besturing. Door deze besturing onderscheidt deze game zich behoorlijk van de andere vele vecht-games. Bij MMA is het strategisch indrukken van de knoppen van levensbelang en is het van doorslaggevende aard bij het winnen van een match.

Self Made Man
Als je de career mode begint, dan moet je uiteraard eerst een karakter kiezen waarmee je MMA kampioen wil worden. Net als in DEF JAM fight for NYC is er bij MMA de mogelijkheid om je eigen personage te creëren. Als je een beetje geduld en goed licht hebt, kun je ook jezelf namaken. Niet zoals bij de Sims, maar je pakt je eyecam en maakt een paar foto’s van jezelf. Vervolgens bepaal je de dimensies van je gezicht en de uitkomst zal je positief verbazen. Mijn gezicht was behoorlijk goed gelukt. Lachen is niet zo’n goed idee, want de computer denkt dan dat je tanden je lippen zijn. Op die manier krijg je wel hele rare lippen. Naast je naam en uiterlijk ben je ook in staat om je gespecialiseerde vechtstijl te selecteren. Elke vechtsport heeft zo zijn voordeel en nadeel. Zo zijn Judoka’s sterren in ‘submission’ en dus heel goed in klemmen en grondgevechten. Helaas leiden ze aan een ‘glass jaw’, waardoor ze niet veel klappen nodig hebben om bebloed op de grond te liggen.

Carriere maken
Als je de quickplay zat bent, is het tijd om carrière te maken in de game. De manier van carrière maken doet mij erg denken aan Def Jam Fight for NYC. Na een tutorial krijg je een HTC telefoontje om contact te houden met Bas Rutten. Vanaf dit moment begint er een ontwikkeling die ik als RPG-liefhebber erg graag zie. Het is de bedoeling dat je steeds sterker wordt door steeds in sessies van acht weken bepaalde vaardigheden te trainen om ze vervolgens uit te proberen in de ring. Tijdens de training kies je steeds specifieke vaardigheden zoals ‘stamina’ of ‘submission’ om deze te levellen. Na elke trainingssessie krijg je een diploma cijfer mee. Is deze niet zoals je had verwacht, dan mag je het altijd opnieuw proberen. Het is heel verstandig om in je trainingsweken zorgvuldig je vaardigheden te kiezen. Stamina (uithoudingsvermogen) is bijvoorbeeld extreem belangrijk; anders dan bij andere vecht-games verlies je een match eerder door snel op knoppen te drukken. Hoe sneller je op de knoppen drukt hoe meer stamina je verliest. Is je stamina op, dan kun je niet meer bewegen tot je weer op adem bent gekomen. Behoorlijk realistisch.

Zweetdruppels in de ring
Wat MMA ook zo bijzonder maakt is dat de graphics echt geweldig zijn! Als je moe wordt, ontstaan er zeer realistische zweetdruppels op je rug die ook nog eens in de tegenovergestelde richting vallen van de vuist die net op je kaak is geland. De bewegingen zijn ook niet log, zoals ik gewend ben van de worstel-games van vroeger. Zwaargewichten bewegen wel wat langzamer en de lichtgewichten zijn wat soepeler maar het feit blijft dat de bewegingen er zeer realistisch uitzien. Wat een spectaculair gezicht is het als je jouw tegenstander met geweld in de hoek gooit en er wat knietjes er achteraan gooit. En wat een adrenaline stroomt er door je lichaam als je tegenstander op de grond ligt en je hem deskundig bewerkt met je vuist tot hij niet meer op kan staan.

Jammer
Zoveel aandacht als dat er aan de vechters besteed is, zo weinig hebben de ontwikkelaars besteed aan de omgevingspersonages. De scheidsrechter en de spreker lijken, bij wijze van spreken, zo uit de Gamecube getoverd te zijn. Jammer EA! Dit zijn toch dingen die mij op den duur gaan storen en eigenlijk verwacht ik dit soort graphics ook niet van een game op de PS3. Nog wat puntjes van kritiek zijn de enorm lange laadtijden. Dit ondanks dat een gedeelte van de game op de harde schijf wordt geïnstalleerd. Als je een match in tien seconden beslist, mag je gerust een minuutje of twee wachten voor de volgende match. De multiplayer-modus is ook niet om over naar huis te schrijven: nog langere laadtijden en op de één of andere manier zijn er genoeg manieren om ‘vals’ te spelen in dit systeem. Zo kun je telkens iemand op de grond werpen en natrappen. Nog voordat je opstaat en iets kunt doen lig je alweer op de grond. Je kan dus geen ontwijkende bewegingen maken bij het opstaan.

NEGS Oordeel
De intuïtieve besturing, de career mode en de graphics van MMA hebben mij zeker weten te pakken. Deze game is een aanrader, zelfs voor hen die niet van knokspellen houden. Wat het oordeel toch omlaag trekt is de slechte multiplayer, de soms buiten proportioneel slecht uitgevoerde omgevingsgraphics en de lange laadtijden. Deze zorgen ervoor dat deze game helaas geen Gold stempel krijgt.

Website: www.ea.com/nl/games/mma

Prijs: € 19,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2010/11/20/mma-review/feed/ 0