Het ziet er briljant leuk uit. 8 bit monsters die je 8 bit bases belagen. In het geval van Revenge of the Titans is het een tower defence spel. Oftewel je begint met een basisgebouw en er komt een golf van vijanden op je af die proberen je basis te vernietigen. Om deze slechteriken van Mars te stoppen bouw je torens die ze aan flarden schieten. Het kanonnenvoer zijn de grondtroepen van Space Invaders, ja echt. Het is in ieder geval origineel en het verklaart het uiterlijk.

Groot en lomp
Natuurlijk worden de tegenstanders steeds groter en lomper dus moet jij ook steeds grotere en lompere torens ontwikkelen. Hiertoe heeft Revenge of the Titans een heel uitgebreid assortiment mogelijkheden. Elke ronde kan je één ontwikkeling kiezen en zo probeer je steeds beter je grondstoffen te ontwikkelen, wapens te ontwikkelen en je technologie tot nieuwe hoogtepunten te krijgen. Ga je voor upgrades waardoor je huidige torens sneller schieten of besteed je drie rondes aan het ontwikkelen van een laser toren? Leuke keuzes die ook je spelstrategie bepalen.  Ook je financiën blijven bewaard over de velden heen dus het is een uitdaging de tegenstander zo goedkoop mogelijk het hoofd te bieden en veel over te houden voor als het moeilijk wordt.

Beetje flauw
Grafisch is het dus grappig, maar niet bijzonder mooi. Het is duidelijk te merken dat de makers zichzelf hilarisch vinden met de flauwe stemmetjes en grapjes tussendoor. Persoonlijk vind ik het allemaal een beetje flauw (en dat van iemand die kon lachen om Duke Nukem, mijn grens is laag!).

Het spel kent drie opties: campaign, endless mode of survival en die spreken voor zich en lijken erg op elkaar. Het gebrek aan verassingen kenmerkt ook het spel zelf, wat een aaneenschakeling van meer van hetzelfde is. De monsters komen het veld binnen en gaan zo snel mogelijk naar je basis. Bouw je resource verzamelaars, bouw je torens, wacht af. En hé, na tien levels een eindbaas. Ooit werkte dit in de tijd van Space Invaders en Pacman omdat we geen keus hadden, maar nu niet meer.

Niet veel om handen
Verder is er weinig te zeggen over het spel, want er is ook niet meer. Ik vind het een grappig spelletje, maar na een paar uurtjes was ik er toch echt klaar mee. Mocht iemand dit spelen en vertellen dat in de tweede helft van het spel de grote verassing ligt, laat het horen. Als het op de IPad zou werken zou het een leuk spelletje voor op een druilerige dag op de camping zijn. Maar op de PC voor 20 euro? Dan zou ik het lekker laten liggen.

NEGS Oordeel
Revenge of the Titans is op zich een leuk spelletje, grappig en merkbaar met veel liefde vormgegeven. Maar zeker nog geen volwassen spel voor een serieuze prijs. Ben je een groot fan van Tower Defence games? Er zijn betere spellen voor minder geld. Ben je fan van 8 bit spellen? Speel dan 8 bit spellen zou ik zeggen. Alleen kopen voor een prikkie dus.

Website: www.puppygames.net

Prijs: € 19,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC en Mac

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Geijkt pad
De opzet van de Total War games mag inmiddels bekend zijn: als speler stap je in de schoenen van een aanvoerder van een enorm leger waarmee je stapsgewijs landen verovert, strategische posities inneemt en vijandelijke strijdmachten verslaat. Ondertussen sluit je slimme bondjes met je tegenstanders, drijf je handel en ontwikkel je je landerijen om zo niet alleen een militaire, maar ook economische grootmacht te worden.

Total War: Shogun 2 wijkt niet af van deze geijkte paden: het grootste deel van de tijd zul je nog steeds wisselen tussen de strategische campaign modus – met een bijzonder fraai vormgegeven landkaart van een zestiende-eeuws Japan – en tactische real-time veldslagen waarin je duizenden soldaten aanvoert.

Winnen is alles
De overwinning staat centraler dan ooit: aan het begin van je campaign kies je 1 van de 9 clans, die feudaals Japan rijk is. Elke clan heeft een unieke kracht: zo heeft clan Chosokabe uitstekende boeren en superieure boogschutters, en is clan Hojo goed in het bijhouden van kastelen. Als aanvoerder – oftewel warlord – van jouw clan is het aan jou om het door de Ōnin-oorlog verscheurde Japan te verenigen. Uiteraard azen meer warlords op deze titel van ultieme heerser (de Shogun) en dus zal er flink geknokt worden.

Het is zo klaar als een klontje dat Creative Assembly veel aandacht en tijd heeft gestoken in Shogun 2. Uiteraard kan het terugvallen op de sterke basis van Shogun 1, dat in 2000 een ijzersterk begin vormde voor de Total War serie, maar de game is meer dan een opgepoetste kopie van het origineel. Alles aan Shogun 2 ademt perfectie. Stilistisch gezien is het ongetwijfeld het hoogtepunt van alle Total War games tot nu toe: laadschermen, keuzemenu’s, interface, muziek en spraak – alles is zo sfeervol en authentiek gebracht dat je je met gemak in Japanse sferen waant.

Onverbiddellijk
Qua gameplay zijn er uiteraard de nodige elementen toegevoegd. Zo is er de flink opgekrikte moeilijkheidsgraad. Na een paar onsuccesvolle campaigns op medium keerde ik me tot de diverse Shogun 2 fora voor advies en hulp. Daar kwam ik erachter dat ik niet de enige was die moeite had met de pinnige AI en de ijzersterke strategie van de computergestuurde legers. Shogun 2 zet duidelijk in op de doorgewinterde strateeg: de AI haalt alles uit de kast om je het leven zuur te maken! Al na enkele ronden spelen zag ik vijandelijke legers tegen mijn grenzen vleien. Allianties werden moeiteloos verbroken als er een zwakte in mijn linies kwam. Handelsroutes vielen voor vuige, opportunistische kapers en ook in de heftige real-time gevechten is de tegenstand onverbiddelijk.

In vergelijking met deze vlijmscherpe moeilijkheidsgraad is het schrijnend dat het er met name in de veldslagen regelmatig buggy aan toe gaat. Legers blijven op onverklaarbare wijze steken, vluchten uit een gegarandeerde zege of staan apathisch voor zich uit te staren. Het gebeurt gelukkig niet frequent, maar na de zoveelste incarnatie van de Total War engine is elke keer dat zoiets voorkomt voor mij een keer teveel. Minpuntje.

Tijdsdruk
Wat de game ook pittig maakt, is tijdsdruk. Het epos speelt zich af tijdens de Sengoku periode, een tijd waarin de clans streden om ultieme heerschappij van Japan. Je hebt een zeer beperkt aantal beurten om je doelen – waaronder Tokio – in te nemen. Het is dit keer dus niet in alle rust je landjes opbouwen, legers opspekken en dan een massale aanval op je tegenstanders loslaten. Je moet snel en hard toeslaan om geen achterstand op te lopen. De tijdslimiet creëert vaart en structuur, maar haalt ook een beetje de rust uit het spel. Zeker omdat de zogenaamde ‘Realm Divide’ als het zwaard van Damocles boven je hoofd hangt: het moment dat de Shogun jou als grote bedreiging ziet en iedereen opdracht geeft je massaal aan te vallen. Slik!

Opvallend is de nieuwe techtree. Door te investeren in Chi (handel en politiek) en Bushido (strijd en legers) vergaar je voordelen die je gebouwen en eenheden veelzijdig en sterker maken. Door slimme keuzes lopen je voordelen op en heb je veel invloed op het verloop van de campaign. Deze keuzevrijheid is ook aanwezig bij je generaals en warlord. Na het verzamelen van xp kun je hen nieuwe vaardigheden toedichten waardoor ze nog sterker of bevreesder worden. Hiermee experimenteren is leuk en direct merkbaar in het spel.

Dan wil je vast wel boer worden hè? En Ninja!
Uiteraard zijn er ook de nodige nieuwe eenheden. Opvallend hier is dat Shogun 2 vooral inzet op de Ashigaru, de simpele boerensoldaat. Ze zijn goedkoop en vormen de basis voor elk sterk leger. Ook het aantal verschillende soorten eenheden is overzichtelijker: boogschutters, infanterie en cavalerie. Maak je bondgenoten met de Christelijke handelaars, dan krijg je  toegang tot kanonnen en buskruit, al tast dit de eer van je warlord danig aan. Ook Monks en Ronin maken hun intrede, al zijn ze in vergelijking met de Ashigaru erg duur. Uiteraard gaan we niet aan de slag zonder de Ninja. Zij zijn onmisbare eenheden. Op je kaart gebruik je ze om stadspoorten te openen, moordaanslagen te beraden en legers te vergiftigen. Op het slagveld kunnen ze onzichtbaar worden, muren beklimmen en de genadeslag toebrengen aan je tegenstander.

En dan de multiplayer modus! Die is dit keer sterk vertegenwoordigd en misschien wel het hoogtepunt van de hele game. De drop-in battles en co-op play van Napoleon zijn terug en uiteraard zijn er ook diverse mogelijkheden voor simpele (en korte) head-to-head battles. Maar de grote troef is de Avatar Conquest.

Avatar Conquest
In deze epische spelmodus maak je aan het begin van je carrière een warlord aan. Het creëren en ontwikkelen van deze aanvoerder heeft leentjebuur gespeeld bij de RPG’s. In de gevechten tegen andere spelers vergaar je xp waarmee je in een geheel unieke en erg uitgebreide skilltree naar hartenlust kunt experimenteren. Ook je uitrusting speelt een belangrijke rol. Door slim spel en dappere overwinningen win je wapens en stukken pantser. Bij het completeren van een pantserset ontsleutel je weer diverse speciale krachten die je leuke voordelen opleveren in de strijd.

Spelers treffen elkaar op een grote kaart van Japan, waar de diverse clans met elkaar op de vuist gaan. De Shogun kan een provincie aanwijzen die moet worden aangevallen en dan barst de hel los. Helemaal als jij net de ongelukkige bent, die deze storm over zich heen krijgt. Fijn aan de multiplayer gevechten is, dat je het niet zult hoeven opnemen tegen spelers die een veel hogere rank hebben. De servers matchen spelers van gelijke rank met elkaar zodat de gevechten eerlijk en gebalanceerd blijven.

Avatar Conquest is een geheel nieuwe manier van multiplayer en ik voorspel dat deze modus voor het strategy-genre een nieuwe vorm van spelen zal inluiden: niet langer korte schermutselingen, maar een grotere strijd waarin je ook op de lange termijn verbonden bent met het lot van je clan. Door de constante beloning van xp, uitrusting en nieuwe vaardigheden blijft deze modus fris en uitdagend en blijf je terugkomen voor meer.

NEGS Oordeel
Het moge duidelijk zijn: Total War: Shogun 2 is een prima game die een aantal welkome vernieuwingen brengt en de gedegen formule van de Total War serie opnieuw sterk neerzet. Met name de presentatie en de authentieke sfeer laten een positieve indruk achter.

De nieuwe Avatar Conquest modus maakt de game eindeloos speelbaar en nodigt de community uit om de katana’s te kruisen en te knokken voor de ultieme titel van Shogun. Shogun 2 is een aanrader voor elke fanatieke strategy gamer en heeft alles in huis voor een dikke Negs Approved stempel!

Website: www.totalwar.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2011/04/07/total-war-shogun-2-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/03/31/dawn-of-war-2-retribution-review/ http://www.negs.nl/2011/03/31/dawn-of-war-2-retribution-review/#comments Wed, 30 Mar 2011 23:30:34 +0000 Job Veldkamp http://www.negs.nl/?p=12741 Lees verder > ]]> Dawn of War II: Retribution, is de tweede expansion voor Dawn of War II en het grote voordeel van deze uitbreiding is dat deze stand-alone draait. Je hebt dus geen eerdere games nodig en nieuwe spelers kunnen onmiddellijk inspringen. Leuk, maar voor veteranen toch meer van hetzelfde.

Dawn of War is het tweede deel uit de immens populaire Warhammer 40K serie. Na de expansion Chaos Rising had ik zoveel Warhammer 40K gehad, dat ik uit zag naar deel 3. En na Retribution blijf ik daar bij.

Kwantiteit of kwaliteit?
In de Dawn of War serie bestuur je een klein groepje van 4 helden die een kaart schoon moeten vegen van vijanden. Door strategische punten te pakken, krijg je meer inkomsten en kan je extra troepen inschakelen. In Retribution kun je ook speciale troepen kiezen in plaats van helden, mocht je meer van de kwantiteit zijn, dan van kwaliteit.

Visueel is het spel waanzinnig! Het ziet er tijdens de vele drukke confrontaties zelfs beter uit dan bijvoorbeeld Starcraft 2. Het spel loopt soepel, nagenoeg bug-vrij en de verschillen tussen een jungle-veld of een woestijn dorp zijn overduidelijk weergegeven. Goede graphics vind ik belangrijk en het is echt een genot om je kleurrijk geverfde helden te bekijken, hoe ver je ook inzoomt.

7x Korte Campaign
Retribution kent een single player campaign en een multiplayer deel. Dat lijkt heel wat en Retribution verkoopt zijn single player campaign heel aardig: “Zeven campaigns met alle zeven grote rassen uit het spel!”. In de praktijk blijkt dat dit dezelfde korte campaign is, alleen dan dat je die kan spelen met andere rassen en daar begint de teleurstelling. Het is leuk om een keer met de Imperial Guard te kunnen spelen, maar voor mij is het verschil in maps te klein om zeven keer uitspelen te rechtvaardigen. De campaign is misschien als oefengebied leuk als je je wil klaarmaken voor de multiplayer maar meer ook niet.

De campaign heeft hetzelfde mankement als het voorgaande deel. Namelijk een grote rechtlijnigheid en maps die er iets anders uitzien maar eigenlijk gewoon hetzelfde zijn. De AI is zwakjes en maakt slecht gebruik van de beschutting die het spel biedt. Vijanden staan in groepjes op de kaart en wachten tot je aanvalt om gewoon terug te schieten tot ze dood zijn. Niet echt inspirerend. De moeilijkheidsgraad is natuurlijk omhoog te schroeven maar hier wordt de AI niet slimmer van, vijanden doen alleen meer schade. Om deze review te schrijven, heb ik me er dan ook echt toe moeten zetten om door te blijven spelen. Maar het voelde meer als werk.

Multiplayer
Multiplayer is een vast onderdeel in Warhammer 40K en daar is de reeks altijd erg goed in geweest. Doordat je punten moet bezetten in het veld om sneller inkomsten te genereren, word je gedwongen snel je basis te verlaten. Je hebt altijd een enorm opgejaagd gevoel, omdat je door de velden altijd tempo moet maken en de tegenstander overal kan rondrennen en je basis kan binnenlopen. Dit zorgt voor een rush die z’n gelijke niet kent.

De toegevoegde waarde van Retribution is evenwel klein. Het is mooi dat je alle maps kan spelen van de oudere delen van de Dawn of War serie, ook als je die games dus niet hebt. Maar voor degenen die daar al ervaring mee hebben, zijn er maar weinig nieuwe maps, één als ik het goed gezien heb. Dawn of War is wel eindelijk van dat walgelijke Games for Windows Live af en overgestapt naar Steam, waardoor het lekker stabiel draait. Jammer is wel dat er geen goede matchmaking is, waardoor nieuwelingen genadeloos in de pan worden gehakt. Je moet dan ook een behoorlijk aantal potjes uitzitten, wil je serieus kunnen meedoen.

NEGS Oordeel
Als je fan bent van de Dawn of War reeks en je wil meer van hetzelfde zonder verrassingen, dan is Retribution een prima uitbreiding. Mocht je nooit Dawn of War gespeeld hebben, dan zou ik niet hier beginnen maar gewoon het origineel kopen. Voor een tientje ben je klaar en heb je uren spektakel. Als uitbreiding geeft Retribution te weinig meerwaarde voor de gevraagde 30 euri. Ik blijf uitkijken naar deel 3!

Website: www.dawnofwar2.com

Prijs: € 29,99

Verkrijgbaar voor: PC exclusief (klik hier voor de systeemeisen)

]]> http://www.negs.nl/2011/03/31/dawn-of-war-2-retribution-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/03/23/starpoint-gemini-review/ http://www.negs.nl/2011/03/23/starpoint-gemini-review/#comments Wed, 23 Mar 2011 18:04:34 +0000 Danny Wels http://www.negs.nl/?p=12621 Lees verder > ]]> Na bijna twintig jaar vast gezeten te hebben in de ‘Stasis Rift anomalie’ kom je weer terug in de werkelijkheid. Helaas alleen maar om te ontdekken dat je thuiswereld Gemini compleet veranderd is. Tijd om een nieuw leven als ruimte-avonturier te beginnen.

De wormhole, die diende als in- en uitgang voor het Gemini-stelsel, is gesloten. De isolatie en het ontstaan van ontelbare anomalieën heeft als gevolg dat de technologie onvoorzienbare ontwikkelingen is ondergaan. Politieke intriges, hebzucht en de hunkering naar macht hebben het lot voor Gemini geschapen en het is (bijna) tijd voor verandering.

Voor het eerst
Starpoint Gemini is het eerste spel van de onafhankelijke ontwikkelaar Little Green Men.  Zij zijn gevestigd in voormalig Joegoslavië. Het spel is 15 december uitgegeven in het oosten van de wereld en in april dit jaar wordt het uitgebracht in Europa door de Iceberg Interactive.

Staroint Gemini leent veel gameplay elementen uit de Freelancer en Starfleet Academy spellen wat het een tactische space-sim maakt met een flinke portie RPG elementen toegevoegd in de mix. Bij het starten van een nieuw spel krijg je drie opties: de tutorial waarin je de basis van de bediening wordt bijgebracht, de verhaalmodus die over verschillende hoofdstukken is verdeeld en als laatste de sandbox modus waarin je gewoon kan doen wat je zelf wil. Na het spelen van de tutorial, die goed is opgezet en alles duidelijk uitlegt, begin ik aan de verhaal modus.

Open ruimte
Na een korte introductie komt je twintig jaar oude schip meteen onder vuur te liggen door ruimtepiraten en worden je tactische vermogens meteen op de proef gesteld. Met je verouderde bewapening en schilden moet je jezelf zien te redden tegen schepen die veel beter uitgerust zijn. Als het je lukt om te overleven, word je geëscorteerd naar een ruimtestation waar het spel pas echt begint.

Dan ben je vrij om te doen en laten wat je wilt. Je kan doorgaan met de hoofdverhaallijn, sub-missies aannemen op ruimtestations – die variëren van het scannen van anomalieën tot het uitschakelen van ruimtepiraten – , je schip vervangen, nieuwe bemanningsleden rekruteren of betere uitrusting kopen voor je schip. Dit alles kost natuurlijk flink wat geld, credits genaamd, en dit verdien je door missies te voltooien of grondstoffen van meteoren te mijnen die je kan verkopen.

Planmatig upgraden
Met het uitvoeren van missies doe je ervaring op en na genoeg ervaringspunten te hebben behaald,  stijgt je kapitein een niveau. Vervolgens kun je punten besteden om bestaande vaardigheden te verbeteren of nieuwe te leren. Tevens leer je om de vijf niveaustijgingen een nieuwe vaardigheid. De bemanningsleden beschikken ook over bepaalde vaardigheden en bonussen die je schip ten goede komen. Het is dus erg belangrijk om van te voren te bedenken hoe je het spel wil spelen. Vervolgens moet je daar je vaardigheden, de bemanningsleden, je wapens, schilden en andere subsystemen daarop afstemmen.

Wel moet ik zeggen dat het upgraden van je schip een helse klus is. Dit komt doordat alles in het spel  stervensduur is, waardoor je dus heel veel submissies – die weinig variatie kennen – moet voltooien om uiteindelijk door te kunnen gaan met het hoofdverhaal. Dit haalt flink de vaart uit het spel.

Ruimtegevechten
De ruimtegevechten zijn mijns inziens de kracht van het spel. Naast de speciale vaardigheden zoals ‘extra energie naar wapens of schilden’, automatisch vuren op een vijand, ‘meer energie naar de motoren’ en dat soort zaken, heeft elk klasse schip ook zijn eigen specifieke attributen die niet te veranderen zijn. Denk hierbij aan snelheid, schilden en het aantal wapensloten waar het schip over beschikt.

Naast vuren op het vijandelijk schip zelf, kun je ook nog specifieke subsystemen onder vuur nemen. Dit heeft invloed op het functioneren van het vijandelijke schip. Ook bestaat er de optie om het vijandelijk schip te enteren door een gedeelte van je bemanning over te stralen. Als ze winnen, kun je het schip door middel van een trekstraal mee nemen naar een ruimtestation en het daar verkopen. Daarnaast is het ook belangrijk om de toestand van je eigen bewapening en andere systemen in de gaten te houden en ze tijdig te repareren. Op een cruciaal moment zonder wapens, motoren of schilden komen te zitten is natuurlijk niet aan te raden als je het wil navertellen aan je (klein)kinderen.

NEGS Oordeel
Je kan duidelijk zien dat de makers veel goede ideeën hadden voor Starpoint Gemini, maar de game blinkt helaas nergens echt in uit. Behalve dan de tactische ruimtegevechten, daar ben ik wel van gecharmeerd. Maar doorgaans moet je teveel tijd besteden aan eentonige submissies en het inwinnen van grondstoffen om zo betere uitrusting voor je schip te kopen. Het verhaal wordt hierdoor erg traag.

Starpoint Gemini had wat mij betreft dus beter en gevarieerder gekund, maar voor een eerste spel van een onafhankelijke developer met een laag budget is het zeker geen slecht product. Starpoint Gemini krijgt van mij dan ook het NEGS Average stempel.

Website: iceberg-interactive.com

Prijs: € 29,99

Verkrijgbaar voor: PC exclusief (klik hier voor de systeemeisen)

]]> http://www.negs.nl/2011/03/23/starpoint-gemini-review/feed/ 2 http://www.negs.nl/2010/10/08/civilization-v-review/ http://www.negs.nl/2010/10/08/civilization-v-review/#comments Fri, 08 Oct 2010 17:40:00 +0000 Gast-Negger http://www.negs.nl/?p=9095 Lees verder > ]]> Civilization V is als vanouds diepgaand, wat betekent dat je per spelletje al snel een uur of tien nodig hebt om de wereld te veroveren. Helaas wordt het spel ook geplaagd door de bekende minpunten uit de reeks, maar gelukkig is er in deel vijf zo veel vernieuwd dat het plezier er niet door vergald wordt. Gast-Negger Abram Wagenaar laat zich dus niet uit het veld slaan en maakt zich klaar om de wereld te veroveren.

Turn-based Strategy
De kern van Civilization is al twintig jaar een turn-based strategiespel. Het doel is de wereld te veroveren en dat doe je door één stad uit te bouwen tot een heel rijk. In Civilization V kan je op verschillende manieren winnen. Eén van deze manieren is alle andere landen verslaan. Hiervoor hoef je, in tegenstelling tot deel vier, alleen de hoofdsteden maar te veroveren. Het is niet meer nodig om alle steden van ieder land te veroveren. Om minder lang te hoeven spelen, kun je ook kiezen om door te gaan tot een bepaald aantal beurten. De speler met de hoogste score – opgebouwd uit onder andere hoeveelheid land, eenheden en technologieën – wint dan. Ook het selecteren van de nieuwe ‘social policies’ levert winkansen op. In Civilization V gebruik je daar de culture-punten voor, die in deel vier nog ingezet werden om steden te laten groeien.

Diplomatie
Naast het veroveren van landen zijn er meer aspecten van Civilization V waar je tijd aan kunt besteden. Het groeien van een stad gaat in principe vanzelf, maar het is aan jou om te kiezen hoe deze groeit. Kies je voor het bouwen van gevechtseenheden of voorzie je de stad van een haven, een museum en een markt om geld te verdienen en cultuur te verspreiden? Naast het bouwen van eenheden en gebouwen kun je ook handelen met je medespelers. In het voorgaande deel kon je alles verhandelen wat je wilde, maar dat is nu beperkt. In plaats van het verkopen van technologieën kun je nu met een tegenspeler een onderzoeksafspraak maken, die jullie tegen betaling na een bepaald aantal beurten allebei van een nieuwe technologie voorziet. Je kunt ook samenwerkings- of geheimhoudingspacts afsluiten, maar in een spel tegen de computer hebben deze geen merkbaar effect.

Stadstaten
Naast de normale tegenstanders kent het spel nu ook stadstaten. Deze bestaan uit slechts één stad die geen intentie heeft om uit te breiden. Je kan kiezen om de stad te annexeren, maar ze kunnen ook handig zijn als handelspartner, en bovendien kun je ze gebruiken om andere landen onder druk te zetten door afspraken te maken over verdediging en oorlogvoering.

Zeshoekige storm in glas water
Grote ophef ontstond toen de ontwikkelaars bekend maakten dat ze het speelveld gingen indelen in zeshoeken in plaats van de bekende vierkantjes. Tabletop-fans zijn wellicht meer gewend aan een zeshoekig speelveld, maar tijdens het spelen is er eigenlijk weinig van te merken. Belangrijker is de beperking op het aantal eenheden per veld: één. Je kan dus niet meer eindeloos eenheden bouwen en ze op één veld parkeren. Dit zorgt voor een veel strategischere gameplay. Je moet namelijk van tevoren bedenken in welke volgorde je de eenheden naar de tegenstander stuurt om aan te vallen. Dit zorgt voor een gameplay die meer lijkt op wat we in real time strategy games zien. Omdat er nog maar één eenheid per zeshoek is, kun je ook steden niet meer verdedigen met een eindeloze hoeveelheid eenheden. Om dit te verhelpen kan een stad nu ook zelf aanvallen. De aanval is niet erg sterk maar kan ook ingezet worden als er geen gevechtseenheid in de stad aanwezig is. Je hoeft dus niet meer verplicht een legereenheid in iedere stad achter te laten, hoewel dat wel helpt.

Resources
Civilization V is ruim voorzien van eenheden. Sommige eenheden uit het vorige deel hebben het veld moeten ruimen – zoals de Indiase fast worker – , anderen zijn nieuw toegevoegd zoals de veel te sterke endgame-eenheid Giant Death Robot. Om te benadrukken dat je moet nadenken over het bouwen van eenheden, zijn ook de resources nu beperkt. De luxe-resources (zijde en parels) zijn nog steeds onbeperkt beschikbaar maar strategische resources als ijzer, kolen, aluminium en uranium gaan op. Je vindt per mijn bijvoorbeeld maar enkele stuks uranium, en per atoombom, kerncentrale en nucleaire gevechtseenheid verbruik je er een van. Je moet dus zorgen dat je genoeg resources overhoudt om eenheden te bouwen en anders moet je proberen om met de stadstaten of tegenstanders te onderhandelen.

Typisch zwaar
Naast de goede vernieuwingen in de gameplay is er nog één ding hetzelfde. Typisch voor de Civilization-serie is de zware systeembelasting. Hoewel de officiële systeemeisen niet eens zo hoog zijn, duurt het even als het spel de beurten van de tegenspelers doorrekent. Bovendien is het grafisch niet eens zo indrukwekkend als de systeemeisen doen vermoeden.  In Civilization V is de interface grondig vernieuwd. In één oogopslag kun je zien welke resources je tot je beschikking hebt. Ook het beheren van een stad is eenvoudiger geworden. Het inzetten van specialisten in een stad is duidelijker en ook de productie van culture, voedsel en eenheden is nu nog sneller te zien.

Geen ‘oeps’ meer
Voordat je je beurt kan beëindigen móet je al je eenheden orders hebben gegeven. Het is dus niet meer mogelijk om per ongeluk de beurt de beëindigen zonder al je eenheden aan het werk te hebben gezet. Helaas zit hier wel een kleine bug in, waardoor de game zegt dat je naar de volgende beurt kan, maar je vervolgens alsnog dwingt om enkele eenheden te besturen.

NEGS Oordeel
De wat mindere uitwerking van de diplomatie is jammer, maar nieuwe onderdelen als de stadstaten en de unit-limiet per veld maken het spel uitdagend. Ook de nieuwe interface is veel duidelijker. Al met al zorgt Civilization V weer voor tientallen uren vermaak en is wat mij betreft dan ook een Gold-stempel waard.

Website: www.civilization5.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Gast-Negger: Abram Wagenaar

]]> http://www.negs.nl/2010/10/08/civilization-v-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/09/22/ruse-review/ http://www.negs.nl/2010/09/22/ruse-review/#comments Wed, 22 Sep 2010 21:11:23 +0000 Jaap Veenstra http://www.negs.nl/?p=8793 Lees verder > ]]> Strategiespellen zijn er genoeg vandaag de dag. Laatst heb ik nog de toptitel Starcraft 2 besproken. Ubisoft pakt het anders aan met de WO-II RTS R.U.S.E. Daar gaat het niet om brute aanvallen, maar – de titel zegt het eigenlijk al – om listige trucs. Wie de vijand goed om de tuin weet te leiden, kan met heel weinig mankracht en materiaal heel ver komen!

Vergeet de Campagne
Normaal val ik niet meteen met de deur in huis, maar dat ga ik nu gewoon een keertje lekker wel doen: vergeet de campagne van R.U.S.E. Deze is weliswaar nodig om bekend te worden met de diverse onderdelen van deze RTS, en dat zijn er nogal wat, maar de 20 missies tellende campagne is traag, saai en daardoor erg moeizaam te behappen. Continu wordt je spel onderbroken door suffe filmpjes die een flinterdun verhaaltje vertellen. Na vier missies wist ik het wel. En dat terwijl ik nog niet eens toegekomen was aan het bouwen van barakken, tank-fabrieken en de diverse wapens! Pas toen ik een ‘skirmish’-spel startte realiseerde ik mij dat R.U.S.E. best heel tof kan zijn.

Listig
Nu het hoge woord eruit is, kan ik beginnen met vertellen wat wél heel interessant is aan R.U.S.E. Allereerst draait het spel – ik ga gewoon uit van de skirmish battles en online gevechten – om het bewaken van supply depots en het inzetten van zogenaamde ‘ruses’. Een ruse is een list en is dus bedoeld om de vijand af te luisteren of om de tuin te leiden. Je moet denken aan een radio-tap, spion, anti-propaganda (om de vijand onzeker te maken), radiostilte, propaganda (om je eigen leger fanatieker te maken) of bijvoorbeeld de ‘Blitz Ruse’ waarbij de eenheden sneller kunnen bewegen. Ook een leuke is de nep-aanval en –basis.

A cunning plan…
Er zijn talloze manieren om het slagveld naar je hand te zetten. Toch blijkt het verdomde lastig om de ruses op het juiste moment te gebruiken. Vaak kost het meerdere ruses om je strategie effectief te laten werken. Zo is het cruciaal te weten wat de vijand doet. Een radiotap helpt daarbij. Op die manier weet je waar je de nepaanval kan plaatsen, maar om de vijand blind te maken is een radiostilte nodig. Ook is het handig om te weten wat de vijand achter de linie verborgen houdt. Dat kan een spion laten zien. Kortom: je hebt wel een stuk of vier ruses nodig om alles te weten te komen en een plannetje in werking te zetten.

Slakketanks
R.U.S.E. heeft dus hele leuke elementen, maar helaas ook een paar hele vervelende. Eén van deze is de traagheid van het spel. De eenheden bewegen ongelooflijk langzaam. Het lijkt wel of de tanks vastzitten in diepe modder en de soldaten in de benen zijn geschoten. Vervelend voor wie van tempo in een spel houdt. Een ander minder tof element is het vluchten van de eenheden. Ik heb regelmatig meegemaakt dat ik midden in een gevecht in de steek gelaten word. Ben je lekker aan het schieten op die domme Duitsers – hoewel, zo dom zijn ze eigenlijk niet –, besluit de helft van de patsereenheden met de staart tussen de benen weg te rijden. Onbegrijpelijk! Er is wel een R.U.S.E. om dat tegen te gaan, maar ik had liever gezien dat de soldaten gewoon doorknallen. ‘Befehl is befehl’ als het ware.

Need input!
Wat ook vreemd is bij R.U.S.E. is dat je nooit te zien krijgt hoe erg een eenheid beschadigd is. Normaal gesproken zie je bij een RTS wat de gezondheidsstatus is van een eenheid. Niet bij R.U.S.E. Daar zie je alleen dat een mannetje vlucht, of dat een tank wat rookt. Bij een gebouw zie je helemaal niets, behalve dan wat splinters die eraf vliegen. Het is niet onoverkomelijk, maar het was wel prettig geweest om meer info te zien.

Genoeg voor een robbertje vechten
Nu ik het toch heb over de eenheden en gebouwen in R.U.S.E., laten we eens kijken naar wat er allemaal te koop is. Het is niet heel veel, maar wel genoeg om een lekker robbertje te vechten. Grofweg zijn er lichte, gemiddelde en zware eenheden. Bij tanks kun je denken aan de Pershing, Lee of de bijvoorbeeld de Tiger. Uiteraard zijn er ook diverse vliegtuigen, soldaten, artillerie-eenheden en bunkers met afweergeschut voor tanks, soldaten en vliegtuigen. Het is niet zoveel als bij Command and Conquer of Starcraft, maar het is zeker genoeg voor een prettige RTS-ervaring. En eerlijk is eerlijk; in de Tweede Wereldoorlog was de diversiteit ook minder dan nu of in de toekomst.

NEGS Oordeel
Ik heb een dubbel gevoel bij R.U.S.E. Het is zonder twijfel een vermakelijke RTS, maar er zitten ook hele vervelende ‘missers’ in. Eén daarvan is het totale gebrek aan tempo. Zeker in de campagne, omdat je daar ook nog eens verplicht naar suffe filmpjes moet kijken. Daarentegen zijn de ruses zeker vernieuwend en geven ze meer diepte aan deze strategie-titel. Ik vind het lastig, maar voor mij valt R.U.S.E. toch net iets meer in de Average-categorie. Sorry Ubisoft, het is een goede poging maar R.U.S.E. voelt nu nog iets te ruw. Ik wacht met smart op deel twee!

Website: www.rusegame.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Gameplay als vanouds
De gameplay is vertrouwd en iedereen die een Worms-game heeft gespeeld kan in feite direct aan de slag met deze ‘Turn-Based Strategy Game’. Opvallend is de gigantische interface die zelfs op hogere resoluties bijna je hele scherm in beslag neemt. De overige graphics zien er overigens haarscherp uit in een grappige cartoon-stijl die welbekend is van de vorige delen. Wel is de cameravoering erg grillig. Het beeld lijkt te focussen op de actie maar springt soms juist weg van wat er gebeurt. Erg irritant!

Uit die grond!
De wormen houden van hun wapens en vele wapens uit de voorgaande pc-titels zitten ook in Worms Reloaded. Maar er zijn ook nieuwe speeltjes zoals de ‘bunker buster’, die goed werkt tegen wormen ondergronds. Team17 heeft nog meer wapens gemaakt, zoals de termieten, die speciaal gericht zijn op ondergrondse wormen om zo het ondergronds rondhangen iets minder voordeel te geven dan in de vorige delen. Verder zijn er nu ook magneten die wapens aantrekken of afstoten. Door een magneet bijvoorbeeld naast een vijand te droppen, kunnen granaten makkelijker hun weg vinden naar het doel. Ook nieuw, maar wel een beetje te krachtig, zijn de ‘sentry guns’ die weliswaar geen wormen doodt, maar wel de beurt van de tegenstander aanzienlijk kan verkorten. Soms is het moeilijk te zien hoeveel schade een worm nou precies heeft geleden en de zwaartekracht is nog minder voorspelbaar dan in de vorige delen.

Maar vier wormen?!
Uiteraard heeft Worms Reloaded een singleplayer campaign. Deze bestaat uit 35 missies, die redelijk gemakkelijk zijn en in een uur of vijf uitgespeeld kunnen worden. De missies bestaan uit deathmatches en puzzels, waarbij je een worm van punt A naar punt B moet krijgen terwijl hij natuurlijk wordt tegengewerkt door allerlei hindernissen. In de nieuwe body-countmodus moet je zo lang mogelijk overleven en zoveel mogelijk andere wormen afmaken, terwijl die maar blijven komen met steeds grotere health-meters. Een ‘custom game’ starten behoort ook tot de mogelijkheden. De welbekende landschaps-editor is ook weer terug waardoor je je helemaal uit kan leven. Wel jammer is dat het maximaal aantal wormen in één team teruggebracht is van acht naar vier. Waarom? Geen idee!

Wie ben ik?
Omdat Worms Reloaded via Steam wordt gedistribueerd maakt het spel gebruik van de uitstekende Steam-infrastructuur om snel een game met vrienden te starten. Het plezier van de vorige games grijpt me direct weer: het blijft veel voldoening geven om een menselijke tegenstander te verpletteren, in plaats van een computergestuurd team. Maar helaas is deze multiplayer-modus niet al te best uitgevoerd. Naast het maximum van vier wormen per team kun je namelijk ook niet kiezen voor het toevoegen van een computergestuurd team. In vorige games kon dat nog wel, zodat je de moeilijkheidsgraad wat op kon schroeven omdat je de aandacht meer moest verdelen. Daarnaast is de multiplayer-modus nog even instabiel als in de voorgaande delen: het spel crasht vaak, spelers kunnen soms om vage redenen niet meespelen en ook worden de avatars van de verschillende spelers door elkaar gehusseld. Ook de chatfunctie is zeer beperkt. Gelukkig is Steams’ chat-functie ook te gebruiken en deze werkt veel beter. Worms in de multiplayer levert dus vooral frustratie op en ik hoop dat deze onhebbelijkheden snel weggepatched worden.

NEGS Oordeel
Worms Reloaded heeft niet alleen last van wormen maar ook van bugs. Desondanks brengt Worms Reloaded het plezier van vroeger weer terug met vrijwel eindeloos veel replaywaarde door de landschapseditor en de vele instelmogelijkheden. Daardoor scoort Worms Reloaded dan ook overtuigend een Approved stempel, maar ik hoop wel dat er snel een patch uitkomt die de problemen oplost.

Website: www.team17.com

Prijs: $ 19,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Gast-Negger: Abram Wagenaar

]]> http://www.negs.nl/2010/09/10/worms-reloaded-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/08/29/starcraft-2-review/ http://www.negs.nl/2010/08/29/starcraft-2-review/#comments Sun, 29 Aug 2010 13:11:03 +0000 Jaap Veenstra http://www.negs.nl/?p=8361 Lees verder > ]]> Twaalf jaar geleden lanceerde Blizzard Starcraft. Een titel die – zoals elke rts-fan wel weet – zeer goed ontvangen is en die nog steeds gespeeld wordt door vele fans en gebruikt wordt in menig game-kampioenschap. Maar na twaalf jaar is het wel welletjes geweest en is het de beurt aan deel twee: Wings of Liberty, waarbij de Terrans, Zerg en Protoss het weer tegen elkaar mogen opnemen in een immense universum.

De last van de hype
Een tweede deel van een gigantisch populair product heeft altijd een zware taak. Zal het net zo origineel, doordacht en indrukwekkend zijn als deel één? Ik heb helaas meerdere keren meegemaakt dat zoiets helaas niet het geval is en dat fans teleurgesteld worden door een matig vervolg. Nu heeft Starcraft II deze zware taak, en dat ook nog eens bij één van de meest populaire RTS-games ter wereld. Iedereen heeft bijzonder hoge verwachtingen van deze titel en met zo’n hype je zou denken dat het dan alleen maar tegen kan vallen. Maar ik kan je verklappen dat dit niet het geval is!

Uitgebreid verhaal
Het basisverhaal van een RTS is natuurlijk altijd hetzelfde. Immers: er moet een strijd worden gestreden tegen het kwaad; in veel gevallen een machtswellustige leider. Het is aan jou om die leider van zijn troon te stoten en de wereld te bevrijden. Tenminste: als je voor de goede kant kiest, want in veel gevallen kun je met meerdere partijen aan de slag gaan. Bij Starcraft is het basisverhaal gelijk, echter lopen er een paar lijnen door elkaar heen die het verhaal meer diepgang geven. Zo vertelt één van de verhaallijnen dat Jim Raynor, die al een hele grote rol heeft gespeeld in deel één, zijn geliefde (Sarah Kerrigan) is verloren tijdens een grote strijd bij New Gettysburg. Zij wordt daar door de zwaar corrupte Mengsk aan haar lot overgelaten tijdens een groot gevecht tegen de Zerg. Jim heeft daar nog steeds nachtmerries over en het is tevens één van zijn redenen om naar de fles te grijpen. Nu is het grote probleem dat Sarah veranderd is in de Queen of Blades: de leidster van de Zerg. En de Zerg zijn uit op het domineren van het heelal. En dat kan Jim natuurlijk niet toelaten! Nu is dit slechts één van de secundaire verhaallijnen. Er zijn er nog veel meer en dat maakt Starcraft II een fantastische RTS met hier en daar een RPG-elementje. Mede daardoor is ook de schets van goed tegen kwaad niet zo zwart/wit zoals dat het geval is bij sommige andere games. Jim heeft zijn donkere kanten, zijn vrienden zijn geen lieverdjes en zijn tegenstanders hebben ook een goede reden om het gevecht aan te gaan.

Aan boord van de Hyperion
De interface van Starcraft II is behoorlijk opvallend en bijzonder voor een RTS. Ten opzichte van deel 1 is deze behoorlijk omgegooid. Niet gek natuurlijk, aangezien die titel al echt stokoud is. Je hebt de keuze uit een aantal plekken op de battlecruiser Hyperion. Er zijn vier ruimtes waaruit je kunt kiezen: de brug, wapenopslag, laboratorium en de kantine. Uitaard heeft elk deel van het schip een functie. Op de brug kun je een missie starten, in de wapenopslag kun je met geld units opwaarderen, in het laboratorium doen je collega’s onderzoek op relikwieën die je vindt en in de kantine kun je het nieuws bekijken. Overigens begin je niet direct op de Hyperion. Je begint met held Jim Raynor in een bar. Pas na een paar missies kom je Matt Horner, een oude vriend die in eerste instantie een aanhanger was van aartsvijand Mengsk, tegen die je naar de Hyperion haalt.

Verbluffend mooi
De interface is niet alleen bijzonder vanwege zijn opzet, hij oogt ook erg goed. Blizzard heeft veel aandacht besteed aan de graphics en dat heeft zijn vruchten afgeworpen: Starcraft II ziet er bijzonder gelikt uit! De talloze eenheden zijn zeer detailrijk en de cut-scenes zijn fantastisch. Elke porie is zichtbaar – het is de vraag of je dat wilt, maar goed – en zelfs emotie komt goed over. Petje af, Blizzard! Wie over een modern (quad core) systeem beschikt met een krachtige videokaart, kan ook van bijzonder veel detail genieten op de diverse slagvelden die per planeet natuurlijk enorm verschillen. Mijn overgeklokte Core i7 920 game-pc met 6 GB ramgeheugen en een GeForce GTX 285 videokaart krijgt het bij een vol slagveld zelfs een beetje zwaar. Ik speelde overigens wel op een resolutie van 1920 bij 1200 met alle details maximaal ingesteld. Ik ben nog geen RTS tegengekomen die dit grafische niveau haalt. Het is echt verbluffend mooi.

Vrienden via sociale netwerken
Er is voor de RTS-fans bijna niets leuker dan online tegen elkaar strijden. Soms is het wat lastig om je tegenstanders te vinden of om vrienden in te voeren. Starcraft II maakt het gemakkelijker door de mogelijkheid te bieden snel vrienden te importeren via Facebook. Wie dus op Battlenet zit én een Facebook-account heeft, kan heel snel een partijtje opzetten en vrienden importeren. Een paar kliks is genoeg om al je relevante Facebook-vrienden in je Battlenet-account te zetten.

Uren plezier
Voor wie niet graag online speelt is er de campagne. En hoewel Starcraft II meer gericht is op multiplayer, is de campagne zeker niet oninteressant. De Storymode is zeer uitgebreid met 29 gevarieerde missies. De campagne is goed voor zo’n 25 tot 30 uur gameplay. De opbouw in de moeilijkheidsgraad is perfect, waardoor je als speler goed in het spel groeit. Wie helemaal geen ervaring heeft met Starcraft of RTS-games kan de training doen die je binnen een kwartier bekend maakt met het bouwen van een basis, het delven van grondstoffen en het bedienen van de eenheden. In de campagne heeft Blizzard een zeer prettige balans gevonden in de units. Elke eenheid heeft zijn specialisme en kracht en wie goed nadenkt, de juiste upgrades toepast, en een goede balans vindt tussen land- en luchteenheden, kan met een relatief klein leger een ander compleet overrompelen en verslaan. Om upgrades van units uit te voeren, bijvoorbeeld een dikker pantser of , krachtigere raketten, is het nodig om relikwieën op te pikken op het slagveld. Doe je dit niet, dan blijven upgrades buiten bereik. Een opvallend minder punt bij de campagne, is dat je geen tweede tankfabriek kunt bouwen, maar wel zoveel barakken kan plaatsen als je wilt. Wellicht is dat gedaan voor de balans in het spel. En nu ik toch kritiek lever: ik had ook graag wat meer snelheid gezien in het produceren van eenheden. Het opbouwen van een groot leger met de nodige tanks kan erg tijdrovend zijn.

NEGS Oordeel
Starcraft II is een fantastische RTS. Sterker nog, het is de beste RTS tot nu toe gemaakt en alle toekomstige RTS-games zullen ongetwijfeld vergeleken worden met Starcraft II. Absoluut Goud!

Website: www.starcraft2.com

Prijs: € 54,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2010/08/29/starcraft-2-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/05/25/kings-bounty-armored-princess-review/ http://www.negs.nl/2010/05/25/kings-bounty-armored-princess-review/#comments Tue, 25 May 2010 20:08:04 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=7604 Lees verder > ]]> Als er zoveel games uitkomen wil er wel eens een game op onze reviewstapel komen die op de één of andere manier wekenlang blijft liggen. Toegegeven, dat is niet al te handig maar vaak overkomt dit games die ons op het eerste gezicht niet zo heel boeiend lijken. Maar bij King’s Bounty – Armored Princess blijk ik mij flink vergist te hebben. Avonturiers! Bereidt u voor op een epische old school queeste om werelden te redden, demonen te verslaan en legers aan te voeren! Haal uw draken van stal! Welkom bij King’s Bounty – Armored Princess.

Heroes of Might and Bounty
Voordat King’s Bount – Armored Princess uitkwam, was er al King’s Bounty – The Legend. Een game die op het eerste gezicht een kloon lijkt te zijn van de Heroes of Might and Magic reeks. Echter is het juist deze reeks die eigenlijk qua gameplay gebaseerd is op de allereerste King’s Bounty uit 1990. In 2008 kwam een remake uit van King’s Bounty (The Legend dus) die op zijn beurt weer gebaseerd is op de gameplay van de laatste Heroes of Might and Magic games. Echter ligt bij King’s Bounty de nadruk meer op avontuur en het voltooien van een queeste terwijl bij Heroes of Might and Magic de nadruk meer ligt op strategie en oorlog.

Twee voor de prijs van één!
King’s Bounty – Armored Princess is een klassiek ‘red de wereld’-RPG waarin je in de vorm van Prinses Amelie in de wereld Teana op zoek gaat naar de legendarische ridder Bill Gilbert – ik heb die naam niet verzonnen – om een demoneninvasie van haar eigen wereld te voorkomen. Natuurlijk is de Prinses niet alleen en heeft ze een compleet leger onder haar hoede. Daarnaast krijgt ze gelukkig ook hulp van ene koning Frederick in Teana omdat deze gelooft dat zij de heldin is uit een profetie die op zijn beurt weer zijn wereld moet redden. Prinses Amelie heeft dus niet één maar twee werelden te redden.

Strategisch ontwikkelen
Doordat je heldin – waarbij je kan kiezen of zij een strijder, paladijn of tovenaar is – een legeraanvoerster is, ontwikkelt zij zich dus anders dan dat een traditionele avonturier dat doet. Zo zijn de eigenschappen Leadership, Attack en Defense (beide reflecterend op het leger) eigenlijk de enige die er toedoen wat voorkomt dat de game nodeloos ingewikkeld wordt. Daarnaast zijn er drie skilltrees waarin je extra bonussen en speciale eigenschappen kan opdoen: Might, Mind en Magic. Afhankelijk van welke klasse je hebt gekozen krijg je punten per onderdeel toegewezen per level dat je stijgt. Deze punten kun je ook bewaren zodat je kan sparen voor duurdere eigenschappen. Al deze eigenschappen hebben natuurlijk invloed op je leger en gevechten.

Als je begrijpt wat ik bedoel
Eén van de grootste verschillen met de voorgaande King’s Bounty titel is de Draak die je aan het begin van het spel toegewezen krijgt. Je mag kiezen wat voor kleur draak dat is wat weer overeenkomt met de bonussen die hij geeft. Leuk is dat deze draak zich ook ontwikkelt en per level nieuwe eigenschappen leert of bestaande verbetert. Deze draak levert een groot voordeel op in de diverse gevechten die je voert. Je draak begint overigens als klein schattig babydraakje, maar zal groeien naarmate je verder komt in het spel.

Legers
De veldslagen die je levert zijn talrijk en je zal dan ook regelmatig je legers moeten aanvullen om verder te komen in het spel. Gelukkig kan dit op vele plaatsen in de wereld. Er zijn genoeg taveernes, kastelen en kampementen waar nieuwe manschappen te koop zijn. De diversiteit in deze manschappen is groot. Zo heb je wilde beesten, ridders, geestelijken, tovenaars, barbaren, piraten en ondoden om maar een paar voorbeelden te noemen. Het moraal van je manschappen hangt ook af van deze samenstelling en een positief moraal zorgt voor efficiëntere manschappen.

Verkennen
Net als in Heroes of Might and Magic verken je de wereld met je heldin die te paard langs allerlei plaatsen gaat om de diverse opdrachten uit te voeren of een veldslag te leveren. Er zijn een hoop plaatsen die eenmalige bonussen geven zoals trainingsvelden en sommige tempels. Ook vind je vele schatten en vloeit het geld rijkelijk. Dit is nodig ook, want hoewel je makkelijk en snel geld verdient, ben je het ook zo weer kwijt als je nieuwe legereenheden moet kopen. Behalve te paard kun je ook te boot reizen en dit is ook noodzakelijk om van het ene naar het andere eiland te varen waaruit de wereld bestaat. De besturing van je held, zowel te paard als te schip is vanzelfsprekend via het klikken met de muis. Maar het aanmeren van je schip op een stuk land gaat niet al te soepel, ondanks dat dit maar één muisklik is.

Veldslagen
Wanneer je in contact kom met een dwalend monster of piratenschip, volgt er een veldslag. De veldslag is een rooster met hexagonale vakjes waarop jouw manschappen aan de ene kant staan en de vijand aan de andere. Deze veldslagen worden ‘turn-based’ uitgevochten en je legereenheden zijn doorgaans aangeduid met één mannetje en een getal. Het getal geeft aan hoeveel manschappen je hebt van die soort. Hoe meer hoe beter natuurlijk. Je manschappen hebben allemaal hun eigen speciale eigenschappen die je één of een aantal keer per gevecht kunt gebruiken. Daarnaast kan Prinses Amelie met magische spreuken en haar draak ook één keer per ronde de strijd beïnvloeden, mits zij genoeg mana of ‘rage’ punten heeft.

Magie of Rage?
De veldslagen zijn dus te beïnvloeden door je draak en magie maar hiervoor heb je wel de juiste energie nodig. Het inzetten van je draak kost ‘rage’ en het gebruiken van magie kost ‘mana’. Het systeem hoe deze energieën zich regenereren is leuk en inventief geïmplementeerd. Zo bouwt je rage op naarmate je manschappen strijd leveren en klappen vangen. Mana regenereert zich juist door rust wat je bereikt als je lang aan het rondwandelen of varen bent. Het grappige is dat zodra je rust hebt, je rage weer afneemt en je mana zich dus aanvult. De tegenstelling van deze twee energiesoorten is dus goed weergegeven.

Verliezen wordt beloond
Natuurlijk is niet elke strijd hetzelfde en er zijn zelfs hele moeilijke veldslagen aanwezig die je nauwelijks kunt winnen. Gelukkig kun je enigszins van te voren zien hoe sterk sommige legers zijn. Hoe hoger je ‘scouting’ skill, die op één begint, hoe meer informatie je over het vijandelijke leger krijgt wanneer je deze met de cursor aanwijst. Elk gewonnen gevecht levert xp en geld op. Belangrijk om te vermelden is ook dat als een vijand eenmaal verslagen is, deze ook permanent verwijderd is van de kaart. Er ‘spawnen’ dus geen nieuwe vijanden. Een gevecht verliezen, zet Amelie weer terug voor Koning Frederick die haar nieuwe manschappen en geld geeft. Uiteraard kun je ook je opgeslagen spel opnieuw laden en het nog een keer proberen. De penalty voor verliezen is dus niet heel erg hoog, maar dat is wat mij betreft geen minpunt.

NEGS Oordeel
King’s Bounty – Armored Princess is strategisch, avontuurlijk en vooral erg leuk! De gameplay is bijzonder verslavend mits je van dit soort spellen houdt. Als je Heroes of Might and Magic en turn-based gevechten niks vindt, dan zul je wellicht minder warmlopen voor deze titel. Maar voor avonturiers die niet terugschrikken van wat oldschool gameplay is King’s Bounty – Armored Princess zeker de moeite waard.

Website: www.kings-bounty.com

Prijs: € 39,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2010/05/25/kings-bounty-armored-princess-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/04/21/the-settlers-7-paths-to-a-kingdom-review/ http://www.negs.nl/2010/04/21/the-settlers-7-paths-to-a-kingdom-review/#comments Wed, 21 Apr 2010 19:59:37 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=7278 Lees verder > ]]> Al zeven delen lang maken ze iedere bouwstrateeg blij met hun koddige hoofdjes en hun eeuwige arbeidsvreugde. Geen klus is voor hen teveel en ze bouwen onder jouw bezielende leiding de mooiste dorpen en steden. Ik heb het hier natuurlijk over The Settlers. Na een enigszins teleurstellend zesde deel zijn onze blije werkers terug om onze bouwharten te veroveren. Het is tijd voor The Settlers 7: Paths to a Kingdom.

Bouwen, bouwen, bouwen
De gameplay van The Settlers is onderhand gesneden koek en ik hoef denk ik geen enkele Settler fan te vertellen hoe het spelletje gaat. Maar aangezien dit toch een gamereview is, ontkom ik er natuurlijk niet aan de basisprincipes van het spel uit te leggen. Je begint met een klein stukje land waar een taverne, een kasteel en een stel werklustige Settlers staan. Van hieruit is het de bedoeling de rest van de kaart te veroveren door er flink op los te bouwen. Met woonhuizen trek je nieuwe Settlers aan en met de grote voorraad andere gebouwen voorzie je ze van werk. In Settlers 7 heb je enkele hoofdgebouwen waar weer bijgebouwen aan vast gebouwd kunnen worden die ieder zo hun eigen functies hebben. Zo zijn aan de berghut mijnen te koppelen, aan woonhuizen bakkerijen en aan nobelhuizen munterijen. Natuurlijk zijn er nog veel en veel meer gebouwen maar zo krijg je een beetje een beeld.

Bouwverbanden
Om The Settlers 7 – Paths to a Kingdom succesvol te spelen is het van belang dat je de juiste verbanden ziet tussen alle gebouwen en de goederen die zij produceren. Zo heeft bijvoorbeeld een werkman gereedschap nodig, wat gemaakt wordt door een smid. De smid heeft hiervoor wel staal nodig dat op zijn beurt weer komt uit de smelterij. De smelterij heeft om staal te maken wel ijzer nodig uit de mijnen. Dit is slechts één voorbeeld, maar elk soort goederen – en dan met name de geavanceerde goederen – kennen een uitgebreide bouwstructuur voordat ze geproduceerd kunnen worden. Er zijn een heleboel verschillende goederen in Settlers 7 en ze hebben allemaal hun eigen functie. Elke grondstof en inwoner is in feite een bouwsteen voor de diverse gebouwen in je rijk die je elk weer meer mogelijkheden geven. Ook het tactisch plaatsen van pakhuizen is essentieel. Je moet je goederen namelijk wel opslaan maar ook snel tot je beschikking hebben als je ze nodig hebt. Voor hen die bekend zijn met The Settlers is deze structuur alom bekend, maar als je een beginnende Settlers gamer bent, zal het even tijd kosten voor je alle verbanden door hebt. Wat dat betreft helpt het zowaar om de handleiding van de game te lezen.

Geen zandbak, geen tijd
The Settlers 7 – Paths to a Kingdom is door zijn opzet de perfecte zandbak-game en het is dan ook op zijn zachtst gezegd vreemd dat er dus standaard geen zandbak-modus in de game verwerkt zit. Je kan wel zandbakken in Settlers 7, maar dan moet je eerst een missie voltooien. Daarna krijg je de optie om in zandbak modus verder te gaan. Ik had het toffer gevonden als je gewoon een stuk land kon genereren en daarin los kan gaan zonder al dat missiegezeur erbij. Wel kun je losse ‘skirmishes’ spelen waarbij je tegen één of meerdere computertegenstanders speelt waarbij het de bedoeling is zo snel mogelijk een aantal overwinningspunten te behalen. Een andere optie die ik echt ontzettend mis in Settlers 7 is de zogenaamde ‘tijdversnellingsknop’. Ik snap niet waarom dat deze optie niet in de game zit en ik zie dit dan ook best wel als een minpunt. Soms moet ik gewoon tijden wachten voordat ik verder kan met de volgende stap in mijn koninklijk plan. Andere bouwgames zoals bijvoorbeeld Anno 1404 en Tropico 3 hebben deze mogelijkheid wel.

Knokken en avonturieren
Naast het bouwen kunnen The Settlers ook een flink robbertje vechten. Je kunt Settlers opleiden tot soldaat en onder begeleiding van een generaal kun je nieuwe gebieden veroveren – al dan niet van de tegenstanders – door de juiste gebouwen in te nemen. De gevechten zijn vrij simplistisch en vereisen weinig tactisch inzicht. In feite komt het er op neer wie de meeste mannetjes heeft en de hoogste aanvalskracht. Heel spannend zijn deze gevechten dus ook niet. Wel grappig zijn de speciale quests die over de kaart verspreid zijn. Het voltooien van deze quests geven je bepaalde voordelen ten opzichte van je tegenstanders zoals bijvoorbeeld probleemloos door bepaalde gebieden kunnen lopen. Deze quests werken ook relatief simpel: Je moet een bepaalde hoeveelheid goederen of mensen afleveren bij de juiste plaats om de quest te voltooien. Dit betekent overigens niet dat dit makkelijk is. De offers die gevraagd worden om een quest te voltooien zijn behoorlijk.

Internet verplicht
The Settlers 7 – Paths to a Kingdom doet precies wat je mag verwachten van een goede Settlers game en wat dat betreft is deel 7 ook echt een verbetering ten opzichte van deel 6. Echter stelt de game grafische gezien niet heel veel voor. De game is op zich niet lelijk, maar het stijgt niet uit boven het gemiddelde. Net als alle andere nieuwe games van Ubisoft is het bij Settlers 7 verplicht om ingelogd te zijn en blijven op de servers van Ubisoft. Een belachelijke ontwikkeling maar het is nu eenmaal zo. Wel tof is dat de ontwikkelaars nieuwe online features hebben toegevoegd. Zo kun je bij het aanmaken van een profiel in het spel aangeven of je ook Mentor wilt zijn. Als Mentor zijnde kun je online benaderd worden door andere Settlers 7 spelers die hulp nodig hebben. Zij kunnen via een chat-functie vragen stellen en de game zoekt vervolgens naar een geschikte mentor om die speler te helpen met z’n vraag. Dit kun je natuurlijk zelf ook doen als je even vast zit. Ook is het mogelijk om online tegen anderen te spelen mocht je houden van menselijke concurrentie.

NEGS Oordeel
The Settlers staan weer helemaal op de kaart dankzij The Settlers 7 – Paths to a Kingdom. Liefhebbers van de reeks gaan ongetwijfeld heel veel plezier hebben met deze game, maar ook de bouwstrategen onder ons kunnen hun lol op. De game kent een uitgebreide structuur, genoeg uitdagingen en tactische overwegingen die je moet maken. Ik vind het alleen jammer dat er geen standaard zandbak modus is en geen tijdversnellings mogelijkheid. Desalniettemin komt The Settlers 7 – Paths to a Kingdom met gemak door de NEGS keuring heen: Approved!

Website: www.thesettlers.com

Prijs: € 29,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2010/04/21/the-settlers-7-paths-to-a-kingdom-review/feed/ 0