NEGS » Survival Horror

Trapped Dead

Gerard Sombroek — Thu, 03 Mar 2011 01:26:58 +0000

Zombies zijn een graag geziene gast in games. Of ze nu achter je aan zitten in survival horror games als Resident Evil, waar mijn persoonlijke zombieslachtcarrière begon, je ze naarstig van je af probeert te houden in Left 4 Dead, of je ze met een grasmaaier te lijf gaat en fotografeert in Dead Rising. Toch zijn het meestal de actie-games waarin zombies optreden. Deze keer is het echter anders. Iceberg Interactive brengt 11 maart een heuse Survival RTS uit, waarin je zombies van een groepje survivors moet zien weg te houden. NEGS heeft hem al uitvoerig voor je gespeeld.

Ode aan de zombiefilm
Het verhaal van Trapped Dead is geïnspireerd door alle slechte zombiefilms, en dan met name de films uit de jaren 80. Twee vrienden, Mike en Geralt, cruisen relaxed over de snelwegen van Amerika in hun cabrio totdat ze moeten stoppen voor brandstof. Ze komen aan bij een klein stadje waar gelukkig een benzinestation staat. Echter is er in deze stad iets gigantisch misgegaan, uiteraard met een virus, waardoor een groot deel van de bevolking bloeddorstige zombies zijn geworden. Eén van de twee vrienden, Geralt, wordt aangevallen door zo’n zombie en sterft uiteindelijk een gruwelijke dood. Op dat moment is het aan Mike, de hoofdrolspeler van het verhaal om een weg uit deze stad zien te vinden. Op zijn avontuur komt hij meerdere lotgenoten tegen waaronder een dokter in een rolstoel, een sheriff, een Vietnam veteraan en natuurlijk een babe.

Squad-based Survival RTS
Het beste kun je Trapped Dead beschouwen als een squad-based survival RTS. Je maakt alleen geen soldaten aan of dat soort dingen. Je hebt maximaal een viertal helden en daarmee moet je de missie van het level mee uit zien te spelen. Elk karakter heeft verschillende eigenschappen, maar veel ontlopen doen ze elkaar niet. De uitdaging is elke held in leven te houden, want zodra er één sterft, is je missie gefaald. Bijkomende uitdaging hierbij is dat een gewonde held ook niet genezen kan worden tijdens een missie. Elke held kan dus maar een beperkt aantal aanvallen van zombies overleven.

Eenmalige savepoints
Een andere uitdaging die Trapped Dead je voorschotelt, is het feit dat de game werkt met savepoints. Je kan dus niet de game op elk gewenst moment opslaan, zoals meestal gebruikelijk is bij RTS-achtige games. De makers claimen hier bewust voor gekozen te hebben, omdat de game anders te gemakkelijk zou worden en meer zou gaan draaien om ‘trial and error’ in plaats van tactisch te werk gaan. Ik kan mij daar op zich wel iets bij voorstellen, maar wat ik dan weer niet begrijp, is dat elk savepoint maar een keer te gebruiken is. Elk level heeft dus een x-aantal savepoints, en elk punt is maar één keer te gebruiken. Blindelings je spel opslaan is dan ook niet handig. Jammer van dit save-systeem is wel dat als het misgaat, je bij het laatste savepoint wordt geplaatst. Dit kan soms best een eindje terug zijn en aangezien Trapped Dead geen snel spel is, kost weer komen bij het punt waar je was, de nodige tijd.

Spannend
Je kan zeggen van de savepoints wat je wilt, maar de game wordt er inderdaad spannender van. Je wordt gedwongen tactisch te werk te gaan en gelukkig zijn daar ook voldoende mogelijkheden voor. De zombies zijn traag in hun bewegingen, maar ook van begrip. Dit maakt ze gemakkelijk weg te lokken van een groep en ze zijn nogal eenkennig in hun doel. Dit kun je gebruiken om een zombie met één held bezig te houden terwijl een andere held z’n hersens inslaat. Wel moet je goed de fitheid, in de vorm van een blauwe meter, van je helden in de gaten houden. Als deze laag is, zullen zij bepaalde opdrachten zoals rennen of slaan met een bijl niet kunnen uitvoeren. Behalve slagwapens heb je natuurlijk ook diverse pistolen en geweren en deze kunnen erg effectief zijn. Maar de leukste tactiek om zombies te vernietigen, is het gebruiken van je omgeving. Zo kunnen zombies massaal onder stroom gezet worden als ze door een plas water lopen, kun je zombies met een kroonluchter pletten en zijn er diverse explosieve objecten verspreid in de levels waarmee je met één goed gemikt schot een hoop schade kan doen.

Verschillende episoden
Het verhaal van Trapped Dead wordt verteld aan de hand van episoden. Leuk hiervan is dat je op een gegeven moment zelf bepaalt welke missie, oftewel episode, de helden gaan uitvoeren. Gaan ze proberen te ontsnappen via de trein? Of gaan ze eerst nog naar de schietclub om meer ammunitie te verzamelen om zo beter bestand te zijn tegen de legers ondoden? Per episode kun je vier personages kiezen waarmee je het de hele missie moet volhouden. Tussen de episodes door bevind je je in een oude bunker waarin je verzamelde items op een grote hoop kan gooien waar de helden vervolgens weer items uit kunnen halen. Zo voorkom je dat ze overbeladen beginnen aan een missie en geen nieuwe items kunnen verzamelen.

Gebreken
Hoewel Trapped Dead een spannende game-ervaring oplevert, zijn er helaas wel de nodige gebreken aanwezig die voor een domper kunnen zorgen. Ten eerste is de pathfinding van de karakters echt bagger. Als je de hele groep bestuurt, volgt iedereen de leider op de voet. Dit gaat zelfs zover, dat de anderen eerst naar de leider toelopen voordat zij hem gaan volgen. Dit levert soms tactisch domme situaties op. De leider, oftewel de actieve held, rent bijvoorbeeld weg van een horde zombies. Als je in die situatie iedereen de opdracht geeft om weg te rennen, dan zullen zij dus eerst naar de leider gaan. Als deze net aan het wegrennen is van de zombies, dan komen zijn kompanen eerst naar hem – en dus ook de zombies - toe, voordat ze met hem mee rennen voor hun leven. Ik kan mij slimmere acties indenken! Daarnaast willen de helden elkaar nog wel eens in de weg staan, waardoor helden soms in plek blijven staan mutsen.

Schiet nou!
Een ander gebrek is dat de instructies om te schieten niet altijd worden opgevolgd. Soms moet je twee of drie keer de opdracht geven aan een held om een schot te lossen. Je kan hier op zich gemakkelijk rekening mee houden en het spel is middels de spatiebalk altijd te pauzeren zodat je het commando nogmaals kan geven, maar handig is het niet. Het laatste grote minpunt van Trapped Dead is de matige physics engine. Je kan in de game zaken gooien zoals handgranaten of zakken bloed, om zombies op één punt te lokken. Maar Denk niet dat je vanaf een hoger punt deze items kan gooien. Dat gaat onherroepelijk fout, met soms desastreuze gevolgen. Zo wilde ik Mike vanaf een balustrade een bloed op de zombies laten gooien. In plaats van naar beneden, plofte de zak bloed spontaan op Mike zelf waardoor hij spont het lokaas was geworden. Lekker handig!

Multiplayer
Trapped Dead is ook met meerdere spelers te spelen. Dit is op zich een grappige optie, maar ik vraag mij af in hoeverre dit echt iets aan de game toevoegt. In een multiplayer game bestuur je maar één held waarvoor je moet zorgen dat hij of zij het overleeft. Het tactische aspect gaat hierdoor een beetje verloren. Ook omdat je de game niet kan pauzeren in een multiplayer game. Als je zelf een game host, kun je levels en karakters kiezen die je zelf hebt vrijgespeeld in de single player game. In feite is de multiplayer variant dan ook niets meer dan de single player game in co-op zonder pauze functie. Ik verwacht niet dat er veel mensen online een game zullen hosten waardoor de online multiplayer binnen een afzienbare tijd zal afsterven. Tof is wel dat Trapped Dead één van de weinige multiplayer games is, die je ook over het LAN kan spelen en niet alleen over internet.

NEGS Oordeel
Trapped Dead is zonder meer een vernieuwende RTS met veel leuke tactische elementen. De gameplay is in het begin wellicht even wennen, maar als je de game een kans geeft, dan zul je zeker vermaakt en gecharmeerd worden door de tactische mogelijkheden en spannende situaties. Wel is de engine, waarop Trapped Dead gebouwd is, niet echt volwaardig. Pathfinding is onlogisch, de physics kloppen niet echt en instructies worden niet altijd uitgevoerd. Deze elementen weerhouden de game dan ook van een Gold-stempel, maar als je kan leven met de minpunten, dan is Trapped Dead zeker Approved!

Website: iceberg-interactive.com

Prijs: € 29,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Dead Space 2

Gerard Sombroek — Mon, 31 Jan 2011 23:19:03 +0000

Horror in ‘deep space’, in het survival horror genre was dat gat nog niet opgevuld, maar Dead Space deed dit in oktober 2008 glorieus. Nu dik twee jaar later is het vervolg uitgekomen op deze horror-hit. De naam moge duidelijk zijn: Dead Space 2. In deze monster-review ga ik als ervaren survival horror speler deze nieuwe ‘scare-trip’ van EA eens stevig aan de tand voelen aan de hand van de tien ‘gouden survival horror regels’.

Regel 1: Rustig beginnen
Regel één van een horror-verhaal: Het verhaal begint rustig met ogenschijnlijk gelukkige mensjes of stoere mannen die een belangrijke opdracht hebben. Na een rustig begin van pak hem beet vijf a tien minuten laten we de spreekwoordelijke pleuris uitbreken en mag de held de rest van het verhaal vechten voor zijn leven. Dead Space 2 lapt deze regel volledig aan zijn laars. De pleuris breekt onmiddellijk uit en nog geen minuut na het starten van de game ben ik, in de vorm van Isaac Clarke, al aan het rennen voor mijn leven in een dwangbuis: hulpeloos, doodsbang en verkerend in levensgevaar. En wie denkt dat dit allemaal toch maar gescript is en dat de game je in het begin wel spaart, heeft het mis. Mijn eerste ‘ren voor je leven’ poging mislukt miserabel terwijl ik door onze oude bekenden, de Necromorphs, ingesloten en aan stukken gereten wordt. Driemaal is scheepsrecht, en pas bij de derde poging weet ik het gekrijs achter mij te laten en rond te dolen door de donkere gangen van de Sprawl, een ruimtemetropolis op één van de manen van Saturnus. Wel nog steeds in dwangbuis. Dat dan weer wel.

Regel 2: De held begint met een proppenschieter (of een slaghoutje)
We kennen het allemaal wel in het survival horror genre: De held weet vrij snel een slaghout te vinden waarmee hij griezels van zich af kan slaan of hij is uitgerust met een dienstpistool. Ook deze regel lapt Dead Space 2 aan zijn laars. Ten eerste laat de game je zeker nog een kwartier door levensgevaarlijke gebieden rondlopen zonder wapens. Je voelt je hulpeloos en zwak. Helemaal omdat je weet hoe je die klerelijers van een Necromorphs moet aanpakken, maar dan heb je wel een wapen nodig! Gelukkig wordt er uiteindelijk wel een wapen gevonden en dan kom ik bij het tweede punt waar Dead Space 2 zich niet aan de regels houdt. De Plasma-cutter waarmee je namelijk begint, is alles behalve een proppenschieter en het is veruit mijn favoriete wapen in heel de game! Met dodelijke efficiëntie weet ik mijn vijanden te ontdoen van hun dierbare ledematen, en zo kom ik bij regel 3.

Regel 3: Headshots zijn de oplossing
In de meeste survival horror games krijg met je met zombie-achtige tegenstanders te maken en deze zijn doorgaans het beste te villen met een wel gemikt schot in het hoofd. Toegegeven, er zijn enkele uitzonderingen. In Resident Evil willen sommige ‘geïnfecteerden’ nog wel eens tentakels uit de hals laten groeien als het hoofd spontaan mist en in Cursed Mountain heb je te maken met geesten die zich niet hoeven te bekommeren waar je ze precies raakt. Maar de meeste tegenstanders houden het na een stukje lood in het hoofd voor gezien. Zij die bekend zijn met de eerste Dead Space game weten het antwoord al. Necromorphs zijn geen zombies en laten zich derhalve niet weerhouden door een ‘headshot’. Sterker nog, die galbakken blijven gewoon op je afkomen zonder hoofd en desnoods kotsen ze met hun hals die arme Isaac helemaal onder. Om een Necromorph te stoppen, moet je al zijn ledematen verwijderen of je wapen leegschieten. En daarom ben ik zo gek op de Plasma-cutter.

Regel 4: Vertrouw de lijken niet
Wanneer je in een ruimte met lijken komt, in wat voor horror-game dan ook, dan dien je er rekening mee te houden dat deze krengen op kunnen staan en je het leven zuur maken. Hier heb ik de eerste regel te pakken waar Dead Space 2 zich eindelijk aan houdt. De lijken kunnen ieder moment, het liefst achter je rug, tot leven komen en je met dodelijke efficiëntie ontdoen van je kostbare ‘health’. Sommige lijken moeten eerst bezeten worden door vliegende Necromorphs, maar ook dat is geen probleem… achter je rug. Het resultaat: wil je overleven, loop dan al stampend door de kamers en gangen waar verdachte lijken liggen. Gelukkig is Isaac nog steeds bijzonder sterk waardoor hij met één stamp complete lichamen uit elkaar kan rijten. Onrealistisch? Wellicht, maar ik ben blij dat hij het kan.

Regel 5: Veel ammunitie op één plek is geen goed teken
Ook aan deze regel weet Dead Space 2 zich keurig te houden. Hoewel ik gretig alle ammo grijp die er voor het oprapen ligt, begin ik mij ernstige zorgen te maken als ik opeens wel erg veel ammunitie van de game in mijn schoot geworpen krijg. Deze zorgen blijken terecht, want tijd om je te hechten aan je voorraadje ammo krijg je niet. Al snel krijg je een tegenstand over je heen waarbij je alle ammo van elk wapen, je kan er in totaal vier bij je dragen, nodig hebt om maar in leven te blijven. Mocht je overigens geschrokken zijn en daardoor al een paar keer misgeschoten hebben, dan is het best mogelijk dat je net niet genoeg ammo hebt. Gelukkig kan Isaac behalve hard stampen, ook erg hard slaan.

Regel 6: Genezing moet je oppotten
Het kan in het survival horror genre nooit kwaad een extra voorraadje genezing bij de hand te hebben, bij Dead Space in de vorm van Med-Packs. Hoewel dit wellicht ook geldt voor Dead Space, geeft de game je niet echt de kans om je genezingsmogelijkheden op te potten. De Necromorphs kunnen hard bijten, slaan, krabben en exploderen, en een halve levensmeter kapotslaan is voor een Necromorph niks bijzonders. Met andere woorden: heb je healing, gebruik deze dan direct voordat je in één keer kapotgeslagen of gebeten of gespiest of opgeblazen of wat dan ook wordt. Jawel, Isaac kan op vele manieren gruwelijk aan zijn einde komen. Mijn Med-Pack record is een voorraad van twee die ik welgeteld vijf minuten heb weten te bewaren. Hierbij tel ik natuurlijk aangekochte Med-Packs niet mee.

Regel 7: Upgraden is het hoogste
Als je je wapens in een survival horror game kan upgraden, dan moet je dat zeker doen. Meer schade betekent immers minder gebruik van kogels wat weer betekent dat je meer vijanden van je af kan houden. Dead Space 2 biedt goddank uitgebreide upgrade-mogelijkheden: pantser, wapens, zuurstoftank in je pak en je Stasis-straal, waarmee je vijanden en machines tijdelijk kan stilzetten, zijn allemaal te upgraden met de zogenaamde ‘power-nodes’ die je in de game vindt. Het is in dit deel zelfs ook mogelijk om je upgrades weer ongedaan te maken en ze anders te besteden, tegen betaling natuurlijk. Echter is upgraden duur en al het geld dat je vindt, dat je vervolgens kan besteden in de diverse onbemande shops, wil je sparen om nieuwe wapens, pantser of power-nodes te kopen. Echter weet Dead Space 2 je voor interessante dilemma’s te plaatsen. Want sparen voor een nieuwe uitrusting is leuk, maar als je geen kogels heb om de vijand van je af te houden, dan heb je geen moer aan dat nieuwe stukje speelgoed. En Dead Space 2 weet genoeg situaties te creëren waarin je in dat geval toch maar voor dat extra beetje ammo kiest.

Regel 8: Laat ze schrikken
Dit is wellicht de belangrijkste regel van het survival horror genre, en ik kan mij geen andere game voorstellen die mij zoveel intense hartverzakkingen heeft gegeven als Dead Space 2. De game spaart je totaal niet. Je bent continue ‘on edge’ waardoor je als een gespannen veer met je hand op de trigger rondloopt door de gangen en ruimtes van de Sprawl. Dat is mede te danken aan de nare geluiden die de Necromorphs in de verte al maken en de dood die om elke hoek loert. Er zijn overigens nieuwe vijanden in Dead Space 2 verwerkt die nog naarder zijn dan de eerste Necromorphs. Wat dacht je van exploderende baby’s en supersnelle krijsende kleuters? En die geluiden zijn overigens niet alleen maar geluiden. Als je ze hoort, dan zijn ze er ook. En dan zijn er ook nog de ongevaarlijke geluiden die je minstens net zo hard laten schrikken; wekkers, bellen, video’s, dat soort dingen.

Regel 9: Overleven is enger dan sterven
Uiteraard moet een survival horror game dodelijk zijn. De speler moet niet het gevoel hebben dat hij gespaard wordt. Maar aan de andere kant wordt de angst het beste vastgehouden wanneer de speler ternauwernood weet te ontsnappen aan de dood, keer op keer met net te weinig middelen om zichzelf te beschermen. Maak een speler te vaak dood, en de angst maakt plaats voor frustratie. De gruwelijke sterfscène verzandt tot een irritatie en de gedrochten die je aanvallen worden op den duur niets meer dan flauwe pestkoppen die voorkomen dat jij verder komt in het spel. Te vaak doodgaan breekt de suspense van een survival horror game en levert uiteindelijk een minder enge ervaring op. Dead Space 2 weet deze extreem dunne lijn uitstekend te bewandelen. Slechts een paar keer heb ik een moment gehad dat de angst even plaats maakte voor irritatie, maar dat kan ook te maken hebben met het feit dat ik al uren achtereen aan het spelen was. Dead Space 2 is 95 procent van de tijd spannend, gruwelijk en naar.

Regel 10: Multiplayer is niet noodzakelijk
Een game als Dead Space 2 heeft wat mij betreft helemaal geen multiplayer nodig. Dead Space draait om het ‘helemaal alleen ervoor staan’-principe en er is dan ook niemand die actief met je meevecht. De game kent dan ook – terecht – geen coöp-modus. Echter heeft de game wél een multiplayer optie. Kennelijk is er dus toch vraag naar. In de multiplayer speel je vier tegen vier, waarbij vier spelers de ‘Isaacs’ zijn en de ander vier de Necromorphs. De taak van de Necromorphs is om de Isaacs te stoppen en de Isaacs moeten hun missiedoel op tijd weten te voltooien. De Necromorphs hebben heel veel respawnpunten waardoor de Isaacs dus van alle kanten verrast kunnen worden. Er zijn vier type Necromorphs te besturen. Deze multiplayer is op zich leuk bedacht – hoewel vier Isaacs toch wel een beetje suf is – maar ik blijf het toch een beetje een basketbal optie in een voetbal-game vinden. Ik zie deze optie dan ook niet meer als een grappig extraatje.

NEGS Oordeel
Dead Space 2 lapt ongeveer de helft van de gouden survival horror regels totaal aan zijn laars en de game doet heel eigenwijs zijn eigen ding. En hiermee weet Dead Space 2 zichzelf tot koning van het survival horror genre te kronen. Na een vol weekend de game helemaal uitgespeeld te hebben, was ik eigenlijk blij dat de nachtmerrie er op zat. Maar wat heb ik, ondanks de trauma’s, genoten! Dead Space 2 is de ultieme horrortrip. De gameplay is gelijk aan het eerste deel, maar dan beter en uitgebreider. Qua horror en suspense heeft Visceral zichzelf echt overtroffen. Dead Space 2 is gruwelijk, spannend, doodeng en bij vlagen smakeloos. Intenser dan dit ga je het voorlopig niet vinden in het survival horror genre. Hail to the King baby!

Website: deadspace.ea.com

Prijs: € 59,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3

Saw II – Flesh & Blood

Gerard Sombroek — Sun, 12 Dec 2010 16:06:11 +0000

Vorig jaar kwam de eerste Saw game uit. Deze game bracht het puzzelelement terug in het Survival Horror genre maar het concept had nog een hoop werk nodig om er echt een ‘Approved’ game van te maken. Nu een jaar later is er Saw II – Flesh & Blood. Hebben de makers geleerd van hun fouten en hebben ze het concept verbeterd ten opzichte van het eerste deel?

Nee
Het antwoord is heel simpel: Nee. Saw II is voor 80 procent een kopie van de eerste game met hier en daar een paar nieuwe toevoegingen en een ‘vernieuwd’ combat systeem. Deze keer speel je de zoon van rechercheur Tapp, de journalist Michael Tapp die achter de reden moet komen van de zelfmoord van zijn vader. Als je de eerste Saw game hebt uitgespeeld, dan weet je dit eigenlijk al, dus eigenlijk is dit vrij zinloos. Daarom hebben de makers er nog een drugskartel elementje doorheen verweven zodat het verhaal nog wat lijkt.

Puzzelhorror
De game is net als zijn voorganger een Survival Horror game waarbij de concentratie ligt op de puzzels. Bij Saw II ligt de nadruk echter nog veel meer op puzzels, dus eigenlijk kun je deze game een Puzzelhorror noemen. Nu is daar op zich niks mis mee en sommige puzzelelementen zijn ook vernieuwd. Zo zijn er vernieuwde ‘circuit-puzzels’ en moet je goed om je heen kijken om er achter te komen wat voor codes je moet invoeren om sloten te openen of bommen te stoppen. Sommige van deze puzzels zitten aan een tijdslimiet vast, en dat levert spannende momenten op. Andere puzzels zijn ‘gevechten’ waarbij je je belager in de val moet lokken om te winnen. Ook zijn er ‘eindbaas’ puzzels net als in het eerste deel.Verder ben ik gecharmeerd van de ‘picklocking’ mini-game. Je moet met een spijker precies door de gaten van een slot zien te komen, terwijl het slot reusachtig in je scherm op je afkomt. Met de puzzelelementen en de sfeer van Saw II – Flesh & Blood zit het dus wel goed.

Het kan nóg slechter!
In het bovenstaande heb ik alle positieve aspecten van de game belicht. Wat er overblijft is bagger: extreme bagger waar werkelijk de honden geen brood van lusten. De graphics waren in de eerste game al niet om over naar huis te schrijven en dat is in Saw II niet anders. Nog steeds wordt de game-wereld bevolkt door houten klazen en hebben de makers nog geen eens de moeite genomen een ‘oppak animatie’ te creëren wanneer onze ‘held’ een wapen als een kruk of een slaghout oppakt. Dan is er de vernieuwde combat. Ik dacht dat de gevechten niet slechter konden dan in de eerste Saw game. Ik had het mis. De ontwikkelaars hebben het zowaar gepresteerd de combat nóg slechter te maken! De makers kwamen er blijkbaar achter dat ze realtime gevechten niet kunnen programmeren, dus hebben ze maar voor een Quick Time Event systeem gekozen, waarbij je willekeurige aangegeven knoppen op tijd moet indrukken om te winnen. Dit speelt totaal niet lekker en samen met de houterige animaties is dit echt te suf voor woorden.

Pang! Je bent dood!
Heel vervelend zijn de ‘Instant Death’ vallen in de game. Ik snap dat gevaarlijke vallen in een game als Saw II horen, maar de uitvoer van deze vallen is erg slecht. Ook hier krijg je weer te maken met een plotseling Quick Time Event waarin je heel snel de aangegeven knop moet indrukken of het is Game Over. Dit komt dus neer op het volgende: je verkent voorzichtig de gangenstelsels van je gevangenis, uiteraard weer met blote voeten zodat je in glas kan stappen (gaap), en dan verschijnt er plotseling een melding: Druk A! “Hè? Wat?” Boem! Je bent dood. Dit gebeurt niet alleen in gangen maar ook bij deuren waar hakbijlen of shotguns achter verstopt zitten. Nu heb ik op zich geen bezwaar tegen dit type vallen – ze houden je immers scherp – , ware het niet dat de checkpoints een behoorlijk eind uit elkaar staan waardoor je weer hele stukken overnieuw moet spelen. Weer diezelfde puzzel waarvan je het antwoord al weet, weer die saaie combat met Quick Time Events en weer het geleuter van Jigsaw aanhoren als hij je een levensles probeert te leren (gelukkig kan dit in sommige gevallen geskipt worden). En dat allemaal omdat je op een ongelukkig moment een knopje niet op tijd indrukte. Nee, zo maak je een spel echt leuk om te spelen!

NEGS Oordeel
Saw II: Flesh & Blood is de grootste bagger die er is, en mag zich scharen bij de slechtste games van 2011. Ik raad Konami echt aan een controleteam in te zetten voordat ze games uitbrengen, want dit soort rotzooi bezoedelt alleen maar je goede naam. Ik rol nog liever naakt door glas dan dat ik nog één minuut spendeer aan deze game. Zelfs Saw fans die zich met de puzzels van de eerste game vermaakten, doen er verstandig aan het bestaan van Saw II – Flesh & Blood gewoon te negeren. Jigsaw wil een spelletje spelen? Dan doet hij dat maar lekker alleen. Game Over!

Website: www.konami.com

Prijs: €49,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

Alan Wake

Gerard Sombroek — Thu, 03 Jun 2010 10:27:36 +0000

Al vanaf 2001 zat de game Alan Wake in de planning bij Microsoft en in de jaren die daarna volgden nam de release van deze game bijna mythische proporties aan. De game beloofde iets heel speciaals te worden maar het is pas sinds mei 2010 dat we deze game kunnen spelen op onze Xbox 360. Waren de mythische proporties terecht, of hebben we teveel onze verwachtingen op zitten hopen?

Writers-block
Alan Wake is een psychologische thriller waarin je de rol aanneemt van de gelijknamige succesvolle schrijver. Alan heeft al diverse best-sellers op zijn naam staan maar kampt met een gigantische writers-block waardoor hij al jaren geen boeken meer heeft geschreven. Samen met zijn vrouw Alice gaat hij naar het plaatsje Bright Falls in de hoop daar inspiratie op te doen en tot rust te komen. Echter heeft een duistere kracht het voorzien op zijn creatieve brein en zijn vrouw en zal hij alles behalve met rust gelaten worden.

Survival Thriller
Qua gameplay past Alan Wake in het genre ‘Survival Horror’ hoewel de naam ‘Survival Thriller’ wellicht beter van toepassing is. Alan Wake is een klassieke strijd tussen de duisternis en het licht in een verhaal dat zo uit de pen van Stephen King zou kunnen komen. Alan krijgt te maken met duistere krachten en bezeten stervelingen. Dit zijn gewone mensen die door een zwarte schaduw overwoekerd zijn. Deze ‘Taken’ – zoals ze heten – zijn bijvoorbeeld houthakkers, politieagenten en kampeerders. Naar is dat de Taken ook door deze schaduw beschermd worden waardoor je ze niet kan deren. Maar daar komt het licht aan de orde. Gewapend met een zaklantaarn kun je de schaduw verjagen en kun je met je vuurwapens de vijand uitschakelen.

Samengeknepen billen
De sfeer in Alan Wake is in één woord briljant. Het verhaal wordt in episodes verteld waardoor je het gevoel hebt een hele spannende miniserie te kijken. Elk begin van een nieuwe episode krijg je ook een ‘previously on Alan Wake‘ filmpje te zien wat samenvat wat er in de vorige episodes is gebeurd. Elke episode – er zijn er in totaal zes – kost ongeveer twee tot drie uur speeltijd en elke episode kent vele momenten waarin ik met samengeknepen billetjes de Taken angstvallig van mij af probeer te houden. Je enige zekerheid is het licht en het is ook echt een verademing wanneer je hierin baadt. Ook ontzettend goed is dat sommige episodes niet alleen in het donker afspelen maar ook voor een groot deel in het licht waardoor er momenten van relatieve rust en valse veiligheid gecreëerd worden.

Sterf!
Alan Wake kent niet alleen suspens. Er zijn ook scènes waarin je zwaar bewapend een kleine oorlog uitvecht met de Taken. Met velen tegelijk komen ze op je af en diverse malen zul je moeten rennen voor je leven wil je niet doorklieft worden door pikhouwelen of bijlen. Gelukkig zijn er ook zwaardere wapens in het spel te vinden waaronder geweren, shotguns, flareguns, flares, flash bang granaten en zwaardere lantaarns met een feller licht. Deze wapens heb je ook echt hard nodig om te overleven en ik betrapte mijzelf regelmatig op een genoegzame ‘Sterf!’ kreet terwijl ik een Taken met het licht en mijn trouwe shotgun van mij afschoot.

Hitchcock
Behalve de Taken gebruikt de duisternis ook diverse objecten om je tegen te houden. Dit kan echt vreselijke vormen aannemen in de vorm van complete dorsmachines of tractors. Kleinere, maar minstens net zulke dodelijke objecten zijn balken, kruiwagens en buizen. Naast objecten zijn er ook complete zwermen zwarte kraaien die je snel van alle kanten aanvallen. Deze aanvallen zijn echt heel naar en op momenten angstaanjagend. Deze aanvallen deden mij erg denken aan Hitchcock’s ‘The Birds’. Je enige redmiddel tegen al deze narigheid is je zaklantaarn en je zal je licht flink moeten laten schijnen wil je deze confrontaties overleven.

Survival Platform
Gelukkig is Alan Wake redelijk vergeeflijk waardoor je nooit hele grote stukken overnieuw hoeft te doen. Alleen verkwistend omgaan met je ammunitie zou voor grote moeilijkheden kunnen zorgen later in een episode. In zo’n geval is de episode opnieuw spelen de enige oplossing. Eigen schuld dikke bult als je het mij vraagt. Lastiger wordt de game wanneer Alan over kloven of gaten moet springen. Er zijn bepaalde momenten in de game waarin diverse platformelementen verwerkt zitten en daarvoor is de besturing niet echt optimaal. De besturing is prima voor het rondlopen, verkennen en enkele vijanden van je afhouden maar op of over bepaalde obstakels springen is een riskante opgave. Ook is de besturing niet optimaal om grote getale Taken van je af te houden. Gelukkig komen deze bovengenoemde situaties maar enkele keren voor. Maar ik kan zeggen wat ik wil, spannend is het wel.

Herladen geen straf
Heel innovatief is het herlaadsysteem in Alan Wake. Hoe vaak kom je in survival horror games wel niet tegen dat je aan gort gereten wordt door een griezel terwijl jouw poppetje druk bezig is in een animatie zijn wapen te herladen? Bij Alan Wake kun je het herladen ieder moment onderbreken en kun je de kogels die je hebt ingeladen direct afvuren op je vijand. Gedood worden dankzij een herlaad-actie is bij Alan Wake verleden tijd. Daarnaast kun je door herhaaldelijk op de X-knop te drukken het herladen versnellen. Deze direct actie draagt onwijs bij aan de spanning in het spel. Want wat als die twee geladen kogels niet genoeg zijn om die Taken die voor je neus staat uit te schakelen? Gelukkig kan Alan ook nog klappen ontwijken wanneer hij aangevallen wordt door op het juiste moment op de LB knop te drukken. Een klein nadeel is dat deze knop ook gebruikt wordt voor rennen en soms, als je wilt rennen voor je leven, besluit Alan spontaan weg te duiken omdat vijf meter verderop toevallig een vijand staat. Een klein minpuntje.

Über-soundtrack
Zoals ik al zei is de sfeer fantastisch in Alan Wake. Ook het verhaal is van hoog niveau en in mijn ogen één van de beste griezelverhalen in de games-historie. Minstens zo fantastisch is de soundtrack van de game. Sommige liedjes zijn zelfs speciaal geschreven voor de game en elk nummer is qua sfeer en inhoud – ik heb het hier dus echt over de songtekst – voor 100 procent van toepassing op de situaties in de game. Hieraan zie je dat Microsoft en ontwikkelaar Remedy Entertainment voor niks minder dan het beste zijn gegaan als het gaat om een meeslepende psychologische thriller neerzetten. De verzameleditie van Alan Wake bevat de soundtrack cd, maar in de game zelf kun je ook als extra de losse nummers beluisteren.

NEGS Oordeel
Alan Wake is een bijzondere ervaring en tilt gamen naar een hoger niveau. De game is niet perfect en hier en daar laat de besturing je ietwat in de steek, maar de manier waarop het verhaal verteld wordt, de sfeer gecreëerd wordt en hoe je op het puntje van je stoel gehouden wordt is gewoonweg fantastisch en een prestatie van wereldformaat. Voor mij is Alan Wake toch wel één van de hoogtepunten van 2010, en dat zegt heel veel met al die topgames die dit jaar uitgekomen zijn en nog moeten uitkomen.

Website: www.xbox.com

Prijs: € 24,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Xbox 360 exclusief

Cursed Mountain

Gerard Sombroek — Sun, 09 May 2010 11:58:05 +0000

Eind 2009 kwam er een echte survival horror game uit op de Wii met de titel ‘Cursed Mountain’. Hoewel ik als survival horror fan heel erg nieuwsgierig was naar deze game, kwam ik er helaas niet aan toe om deze titel bekijken. Nu is Cursed Mountain echter ook voor de PC verschenen dus neem ik deze herkansing om de game alsnog te bespreken. In Cursed Mountain ga je in de persoon van bergbeklimmer Eric Simmons op zoek naar je vermiste jongere broer Frank in het Chomolonzo gebergte in Tibet. Maar Frank is natuurlijk niet zomaar verdwenen en een gevaarlijke vloek heerst over het gebergte…

Origineel Concept
Cursed Mountain is een survival horror game met als thema mystiek en kwaadaardige geesten. De game bestaat voornamelijk uit de omgeving verkennen, de juiste items vinden om verder te kunnen en vechten tegen boze geesten die het op je leven gemunt hebben. De gameplay is vrij standaard voor survival horror maatstaven en echt vernieuwend is de game dan ook niet. Echter is de setting wel heel origineel. De meeste survival horror games neigen toch meer naar gemuteerde gedrochten of zombies die je het leven zuur maken. Maar in Cursed Mountain heb je te maken met geesten en een gigantische gebergte wat beklommen moet worden. Een spookverhaal in de bergen dus. Dat heb ik nog niet eerder gezien en dit concept vind ik zeker een pluim waard wat originaliteit betreft.

Creatief met symbolen
Vechten tegen de geesten doe je door middel van je pikhouweel die uitgerust kan worden met mystieke objecten waardoor de geesten verslagen kunnen worden. Zo kun je geesten van je afslaan, maar je kan ook op ze schieten via de ‘Third Eye’ modus. In deze modus sta je stil en kun je volledig om je heen kijken. In deze modus kun je ook zien wanneer waar bepaalde rituelen uitgevoerd moeten worden in de vorm van het tekenen van symbolen. Deze symbolen maak je door punten aan elkaar te verbinden via de muis op de pc en met je Wiimote op de Wii. Deze rituelen zijn erg belangrijk in je strijd tegen de geesten. Zo is dit in sommige gevallen de enige manier om een gebied geest-vrij te maken en tevens kun je zo’n ritueel ook uitvoeren als je een geest genoeg verzwakt hebt. Als je een geest verslaat via symbool, dan genees je ook een klein beetje.

Niet Eng
Hoewel origineel, de game is niet eng. Cursed Mountain kent nauwelijks schrik-effecten en elke confrontatie met geesten wordt door middel van een animatie aangekondigd. Verrast word je niet. Daarnaast zie je de geesten ook direct en aangezien je jezelf vanaf het begin af aan kan verweren tegen deze geesten is er geen moment dat je je ongemakkelijk voelt en dat is toch wel een misser. Helemaal omdat het gevoel van paranoia vrij gemakkelijk te realiseren was geweest in Cursed Mountain. Zo leert Eric in het begin van het verhaal namelijk zijn ‘Third Eye’ te gebruiken waarmee hij bovennatuurlijke zaken kan waarnemen. Als men er nu voor gekozen had de geesten alleen zichtbaar te maken via je ‘Third Eye’ dan was er continue spanning in de game. Rondlopen kan namelijk niet in ‘Third Eye’ modus. Alleen rondkijken.

Geestig
De gevechten met de geesten zijn in de eerste helft van het spel vrij gemakkelijk en stellen eigenlijk weinig voor. Echter hoe dichter je bij het einde komt, hoe zwaarder de tegenstand wordt in de vorm van meer en meer geesten. In de laatste 25 procent van het spel zul je dan ook zeker zo nu en dan het loodje leggen. Deze moeilijkheid is vooral te danken aan de besturing van de game. Want hoewel Eric Simmons adequaat genoeg reageert op je commando’s, is de algehele besturing van de game niet innovatief. De besturing is een beetje te vergelijken met de gameplay van de eerste Resident Evil games en voelt gedateerd aan. Hierdoor wordt je gemakkelijk overrompelt zodra je drie of meer geesten op je dak hebt. Aan de andere kant draagt dit wel bij aan de spanning van de game en dit hoort ook wel een beetje bij het Survival Horror genre. Heel bezwaarlijk vind ik het dus niet.

Waarom geen savepoints?
Cursed Mountain maakt gebruik van automatische savepoints, wat inhoudt dat de game bepaalt wanneer je vooruitgang opgeslagen wordt. Dit is een methode die mijns inziens niet prettig werkt, omdat je nooit van te voren weet wanneer het spel opgeslagen wordt. Daarnaast werkt elke save-point maar één keer. Zo kom je wel eens in een situatie terecht dat je gezondheidsmeter laag staat, dat een mogelijkheid om jezelf te genezen een stukje teruglopen is en dat op dat moment de game bepaalt dat het spel opgeslagen moet worden. Als je vervolgens daarna in een pittig conflict terecht komt waar je met je lage levensenergie niet doorheen komt, dan mag je bij een volgende poging dus eerst een flink stuk teruglopen om jezelf te genezen. Als je dan weer bij het conflict aankomt, wordt je spel niet weer automatisch opgeslagen. Dit betekent dat als je pech hebt, en je verliest het gevecht weer, je weer opnieuw naar dat genezingspunt moet lopen om je levensmeter aan te vullen. Waarom heeft men niet gewoon – net als bij games als Resident Evil en Silent Hill – gekozen voor Savepoints? Onbegrijpelijk.

Geüpgradede Wii graphics
Grafisch gezien is Cursed Mountain geen hoogvlieger. De game is zeker niet lelijk, maar het is duidelijk te zien dat de game oorspronkelijk voor de Wii ontwikkeld is. Nu is de game wel goed ‘ge-port’ naar de PC. De game ondersteunt namelijk hoge resoluties – ik heb de game gespeeld op Full HD, iets wat de Wii niet kan – en de graphics zijn op de PC flink scherper dan op de Wii. Maar van de extra kracht die de PC biedt, heeft men helaas geen gebruik gemaakt. Verwacht dus geen schitterende weerkaatsende (zon)lichteffecten of dat soort zaken. En dat terwijl het gebergte zich hiervoor fantastisch leent. Zonde, want deze effecten beginnen bij PC games toch onderhand wel standaard te worden.

NEGS Oordeel
Op puur technologisch vlak stelt Cursed Mountain niet heel veel voor. Zowel de graphics als de gameplay zijn enigszins gedateerd en de makers hebben hier en daar de verkeerde keuze gemaakt. Echter heb ik mij wel degelijk vermaakt met Cursed Mountain. Het verhaal en de setting zijn intrigerend, de gevechten – ondanks de verouderde gameplay – spannend en na ieder automatisch savepoint dat ik bereikte, had ik zoiets van ‘nog een klein stukje verder…’ met als gevolg dat ik tot diep in de nacht zat te gamen. Dan doe je als game zijnde toch iets goed. Cursed Mountain krijgt van mij dan ook zeker een Approved Stempel, maar ik denk wel dat er veel meer te halen valt uit deze franchise. Ik hoop dan ook dat men met een tweede deel aan de slag gaat waarin meer originele en betere ideeën verwerkt zijn.

Website: cursedmountain.deepsilver.com

Prijs: € 22,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Wii

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Silent Hill – Shattered Memories

Gast-Negger — Fri, 02 Apr 2010 12:48:52 +0000

Survival horror liefhebbers zijn ongetwijfeld bekend met het kleine stadje Silent Hill: een idyllisch plaatsje waar de meest gruwelijke dingen gebeuren. Al meerdere games hebben we door de straten van Silent Hill mogen rondlopen met alle psychische gevolgen van dien. Het is dan ook niet zo raar dat een bezoekje aan de psychiater op een gegeven moment noodzakelijk is. In Silent Hill – Shattered Memories doe je precies dat. De game is een hervertelling van het eerste Silent Hill verhaal, maar dan door de ogen van de psychiater en zijn patiënt. Gast-Negger Richard de Rijk gaat op de bank van de psychiater liggen en deelt zijn herinneringen over Silent Hill – Shattered Memories met je.

Een fijn dagje uit
In de intro van de game valt te zien dat je met je dochtertje op weg gaat met de auto voor een leuk dagje uit. Maar het is natuurlijk wel een Silent Hill game waar ik het over heb dus er gaan zaken grondig mis. Je verliest de macht over het stuur, crasht de auto en raakt buiten bewustzijn. Als je weer bijkomt, begint het spel: je bent beland in een besneeuwd Silent Hill en je dochter is in geen velden of wegen te bekennen. Tijdens je zoektocht worstel je je door drie verschillende onderdelen in de game: bezoekjes aan de psychiater, rondlopen in Silent Hill en ontsnappen aan de zombies.

De bezoekjes bij de psychiater
Als je snel kan lezen, lees je na de intro dat het spel probeert een profiel van je persoonlijkheid te maken. Dit gebeurt door een aantal testen: bijvoorbeeld een kleurplaat of kaartjes sorteren: ‘Slaapt de man op deze foto of is hij dood?’. Of het boeit wat je van deze testen maakt, wordt tijdens het spelen niet echt duidelijk. Maar aan het eind van het spel krijg je inderdaad een profiel te lezen en blijken de resultaten van je tests het einde van het spel te bepalen.

Silent Hill
De drie verschillende spelonderdelen wisselen elkaar regelmatig af. Het belangrijkste onderdeel is het rondlopen in Slient Hill en het oplossen van enkele simpele puzzeltjes. Als je de plattegrond van de stad bekijkt is deze best groot. Echter: je kan maar één kant op en per stukje spel is maar een klein gedeelte van de stad begaanbaar. Rondlopen en de stad ontdekken zit er niet in. Je kunt geen enkel ander gebouw in vanaf de straat en in een gebouw kun je geen andere kamers in dan voor het verhaal nodig is. Meestal moet je wel een puzzeltje oplossen om door een deur te komen; bijvoorbeeld een cijfercode, sleutels of een telefoonnummer vinden. Deze puzzeltjes zijn vrij simpel en vlakbij de deur krijg je ook altijd een tip over de oplossing. Onderweg kun je een aantal voorwerpen vinden. Er wordt je dan ook al meteen verteld dat ze geen nut in het spel hebben maar dat ze van emotioneel belang zijn. Ik heb eigenlijk geen idee wat dit dan toevoegt aan het spel. Op deze voorwerpen en de puzzeltjes na kun je niet interacteren met voorwerpen. Als je een bepaald punt bereikt hebt in de game, begint alles om je heen te bevriezen en is het tijd om te rennen!

Ontsnappen aan de zombies
In het derde onderdeel van het spel moet je rennen voor je leven en een weg zien te vinden door kamers en deuren. Dit spelonderdeel is wat het spel spannend maakt: je weet nooit wanneer het gaat gebeuren en waar je precies heen moet om aan de zombies die achter je aan zitten te ontsnappen. Dit spelgedeelte is lekker frustrerend, maar als je er niet tegenkunt om na zes rondjes gelopen te hebben en drie keer gepakt te zijn door de zombies het wéér te moeten proberen, zul je snel naar een walkthrough grijpen. Je kunt je ook verstoppen in bijvoorbeeld een kast of onder een bed maar dat heeft naar mijn ervaring niet zoveel nut. Nadat ze me een keer onder het bed vandaan getrokken hebben, heb ik het verstoppen maar opgegeven en ben ik rond blijven rennen tot ik de juiste deur gevonden heb. Na deze gevonden te hebben, kun je weer rustig rondlopen.

Blijf liggen!
In tegenstelling tot andere Silent Hill games, zoals bijvoorbeeld Homecoming op de PS3, ben je machteloos tegen de zombies. Er is wederom geen interactie met de stad en de voorwerpen en de ontwikkelaars hebben er blijkbaar bewust voor gekozen om er geen vechtoptie in te bouwen. Dat is op zich niet erg maar het wegrennen werkt niet al te best. Je moet echt met een flinke boog om de zombies heen, anders pakken ze je alsnog. En dat valt niet mee in de nauwe kamers en gangen. En als je zombies van je af duwt en je duwt ze per ongeluk een kant op waar jij ook moet zijn, dan moet je je nog een keer verweren wanneer ze weer op staan. Je kunt blijkbaar in het spel wel over hekken klimmen, maar niet zo makkelijk over een liggende zombie heen stappen.

Waar ben je zonder mobiel?
Naast je zaklamp heb je ook een telefoon op zak. Met je telefoon kun je naast bellen en gebeld worden ook berichten en voicemails ontvangen. Zo krijg je te horen en te lezen wat er zich allemaal heeft voorgedaan. Ook heeft de telefoon een ‘map’ functie. Helaas kun je niet rennen als je je telefoon vast hebt dus voor oriëntatie tijdens het vluchten zul je een veilige plaats moeten zoeken. Dan terug naar de zaklamp. Het is jammer dat je niet zelfstandig kan rondkijken met de zaklamp en lopen tegelijk zoals dat wel op de Wii-versie van de game kan. Je kan wel rondkijken met je zaklamp, maar daarvoor moet je stilstaan en de rechter trigger ingedrukt houden. De zaklamp kan ook uit maar het nut van het uitschakelen heb ik niet ontdekt. Het sparen van de batterij is niet nodig en lastig gevallen door monsters word je toch wel. Aanlaten dan maar.

In de kast
Het spel is grafisch allemaal net niet af. Om een paar voorbeelden te geven: de schaduwen kloppen niet altijd, je kunt je zaklamp uitzetten maar na een tussenfilmpje staat hij vanzelf weer aan, het licht uit je zaklamp is nooit te zien op deuren en als je voorwerpen aanraakt klopt de uitlijning niet. Ook is er weinig aandacht aan details gegeven. Zo zie je bijvoorbeeld wel de voetstappen in de sneeuw van een persoon die je wegsleept, maar zelf laat je geen sleepspoor achter. De game is binnen 15 uur uit te spelen maar je wordt na een enigszins verrassende uittro uitgenodigd om de game nog een keer te spelen. Ondanks dat er verschillende eindes zijn die bepaald worden door je manier van spelen en je testresultaten, gaat het spel bij mij na de eerste keer uitspelen in de kast.

NEGS Oordeel
Silent Hill – Shattered Memories had wat mij betreft meer kunnen zijn. Grafisch is het spel niet af en de verhaallijn is lineair met een hoofdletter L. Door het niet kunnen ontdekken van de stad en het niet kunnen rondkijken met je zaklamp tijdens het lopen, mis ik de ervaring die dit spel had moeten bieden. De kleine puzzeltjes zijn veel te simpel voor de ervaren gamer en af en toe is de game hopeloos saai. Silent Hill – Shattered Memories is eigenlijk gemaakt voor de Wii en eigenlijk dient de game daar ook op gespeeld te worden. De PSP-versie is eigenlijk maar een slap aftreksel. Desondanks was ik toch benieuwd hoe het spel zou aflopen waardoor ik helemaal heb uitgespeeld. Silent Hill – Shattered Memories haalt dan ook op de valreep een ‘Average’ stempel.

Website: www.konami.com

Prijs: € 29,99 (PSP)

Verkrijgbaar voor: Playstation 2, PSP, Nintendo Wii

Gespeeld op: PSP

Gast-Negger: Richard de Rijk

S.T.A.L.K.E.R. Call of Pripyat

Mike van Schijndel — Mon, 08 Mar 2010 22:29:11 +0000

De S.T.A.L.K.E.R. saga van het Oekraïense GSC Game World staat bekend om zijn grillig realisme en deprimerende setting waarin desperate avonturiers de door een nucleaire ondergang geblaakte ruïnes van Chernobyl verkennen in ijdele hoop op rijkdom en glorie. Post-apocalyptische waaghalzen krijgen na het bijzonder goed ontvangen Shadow of Chernobyl en het licht teleurstellende Clear Sky nu een nieuwe kans om de woestenij van The Zone te verkennen in S.T.A.L.K.E.R. Call of Pripyat. Betekent deze nieuwe expeditie een zinderende spelervaring of is het vuur van S.T.A.L.K.E.R. voorgoed uitgebrand?

Respect
Je kunt er niets anders dan respect voor hebben: S.T.A.L.K.E.R. Shadow of Chernobyl krabbelde als kleine game met dito budget op tot een ware cult-titel. Alhoewel de game voor sommigen in hun herinnering gegrift zal staan als een pretentieuze stijloefening vol frustrerende bugs werd de game vooral geprezen voor zijn fantastische atmosfeer en verfijnde gameplay. In Clear Sky werd er wat gesleuteld aan de formule wat vooral een ongebalanceerde en minder toegankelijke titel opleverde. Met Call of Pripyat lijkt GSC Game World de beste elementen van beide titels samengevat te hebben tot een waardig slot van deze serie. De sfeer is grimmiger dan ooit en de gameplay gevaarlijk snel en diepgaand. Naast een aantal RPG elementen en een flinke AI overhaul is er een grote, vrij verkenbare nieuwe setting waar spelers hun tanden in kunnen zetten en is de interactie met de bewoners van The Zone sterk verbetert. Fantastisch toch?

Klinkt beter dan het is
Helaas klinkt het beter dan het uiteindelijk is. Na enkele uren spelen slaagt Pripyat er nog steeds niet in mij te overtuigen. De game voelt rommelig en gedateerd. Het eerste wat opvalt is dat de grafische engine van S.T.A.L.K.E.R. zijn beste tijd heeft gehad. De graphics ogen grof en weinig dynamisch al valt dat laatste ook vooral te wijten aan het eentonige kleurgebruik en grauwe landschap. Dat is je ding of niet. Alhoewel ik geen benoemenswaardige crashes heb ervaren merkte ik wel dat het spel op hogere resoluties merkbaar haperde. The Zone bestaat dit keer uit drie verschillende stukken land, die allemaal hun eigen bewoners, groeperingen en interessante lokaties bevatten. In elk van die lokaties kun je opdrachten verzamelen waardoor je langzaam maar zeker status, geld en nieuwe wapenrusting verzamelt. Deze RPG-esque aanpak speelt best fijn maar helaas vallen je beloningen nogal tegen en verandert er eigenlijk niets aan je karakter zelf. Met deze aanpak smaakt Pripyat een beetje als vlees nog vis en dat is jammer. Het is met name je bewapening en je pantser wat steviger en interessanter wordt. Zo kun je bij een lokale handelaar de magazijnen van je machinegeweer laten vergroten of je pantser laten ombouwen zodat zij extra bescherming biedt tegen de gevaren van de Zone.

Talrijke gevaren
En die gevaren zijn talrijk. De Zone is een onherbergzame en gevaarlijke plaats waar gemuteerde monsters en krankzinnige freaks elk moment van de dag op de loer liggen. Niet alleen deze vaak voorkomende schermutselingen zorgen voor het nodige portie gevaar, ook het land zelf is onvoorspelbaar. De ravage van de nucleaire rampspoed heeft veel plaatsen onherstelbaar vergiftigd met straling. Tel daarbij op dat de onstabiele reactor enkele keren per dag een zogenaamde emmision veroorzaakt, waardoor alles en iedereen wat niet direct dekking zoekt tot as reduceert en je begrijpt dat The Zone een slechte plek is om gezellig je picknickkleedje uit te slaan.

Incomplete PDA
Ondanks de talloze gevaren is er genoeg te doen in The Zone. Als speciaal agent Alexander Degtyarev ben je op zoek naar een aantal neergestorte fighter jets die er door de Russische regering op uitgestuurd zijn om te ontdekken wat er na de cataclysmische gebeurtenissen van Shadow of Chernobyl is gebeurd. Aan jou de zware taak om deze jets te lokaliseren en te onderzoeken wat de oorzaak is van de mysterieuze crashes. Het opsporen van de jets blijkt slechts het begin van een barre tocht die je over het wijdse landschap van The Zone zal leiden. Gedurende deze reis krijg je regelmatig opdrachten en sidequests. De status van deze missies kun je checken in een nogal onoverzichtelijk en vaak incompleet PDA systeem.

De uitrusting wordt duur betaald
Naast een PDA is Alexander uitgerust met een aantal scanners om straling te meten. Deze zijn onmisbaar bij het vinden van zogenaamde artifacts, voorwerpen die je uitrusting versterken en krachtiger maken. Voor het gebruik van deze gewilde voorwerpen betaal je vaak wel een heftige prijs: de straling die de artifacts uitzenden bouwt zich langzaam op totdat je er uiteindelijk aan tenonder gaat. Om dit tegen te gaan heb je diverse spuitjes en stimpacks. Ook heeft Alexander regelmatig eten en drinken nodig. Alsof het niet genoeg is sleept onze knoestige held ook nog verrekijkers, pantsers en diverse wapens met zich mee. Spullen van tegenstanders kunnen soms verkocht worden bij handelaars, al komt het maar zelden voor dat deze uitrusting goed genoeg is: tijdens je gevechten ondervinden je wapens en je pantser namelijk al snel hevige schade. Die schade is te repareren maar hier zul je flink voor moeten betalen.

NEGS Oordeel
Al met al liet Pripyat op mij geen goede indruk achter. Het is beslist geen slechte game, en er is duidelijk hard aan gewerkt maar het is een onverklaarbaar onderbuikgevoel wat er bij mij voor zorgt dat ik me er echt toe moet zetten om de game te spelen. Het deprimerende landschap, het onoverzichtelijke missiesysteem en de gedateerde engine schieten hier tekort. Ook heeft het spel een bijzonder frustrerende moeilijkheidsgraad. Zelfs op ‘medium’ komt het zeer regelmatig voor dat ik in situaties verzeild raak waar ik minutenlang aan het autosaven en loaden ben om gevechten tot een goed eind te brengen. Met alle goede bedoelingen slaagt S.T.A.L.K.E.R. Call of Pripyat er wat mij betreft niet in om een waardige aanvulling te leveren aan deze uitdagende gamereeks.

Website: cop.stalker-game.com

Prijs: € 19,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Saw

Gerard Sombroek — Wed, 20 Jan 2010 22:40:58 +0000

Toen Konami aankondigde dat zij de rechten hadden overgenomen voor de Saw filmreeks, vroeg ik mij echt af hoe je nu een game kan baseren op deze films. Immers gaat het gemiddelde slachtoffer in de spelletjes van psychopaat Jigsaw razendsnel dood, dus een gelijknamige game zou dan wel van hele korte duur moeten zijn. Echter na het zien van Saw III begon ik meer te geloven in de mogelijkheid van een Saw game en het doet mij dan ook deugd dat Konami en ontwikkelaar Zombie Studios hebben gekozen voor het survival horror genre voor de game van Saw.

Saw 1.5
De game Saw speelt zich af direct na de eerste film en nog voordat de tweede film begint. Je zou de game dan ook kunnen zien als Saw 1.5. Onwijs gaaf is dat de ontwikkelaars de hulp hebben ingeroepen van James Wan and Leigh Whannell, de bedenkers van Saw. Zij hebben voor de game een aanvullende verhaallijn geschreven die past in de filmreeks. In de game speel je inspecteur David Tapp. Kenners van de filmreeks weten dat hij de ex politieagent in de eerste film was die geobsedeerd jacht maakte op Jigsaw. In de film werd hij in zijn borst geschoten en werden we in de waan gelaten dat hij overleden was. Maar niets is minder waar. Jigsaw heeft hem gered en de kogel in zijn borst vervangen door een sleutel. Nu kan Tapp deel nemen in zijn eigen spel waarin hij in een oude verlaten inrichting verschillende slachtoffers die een connectie met hem hebben, moet redden van de zieke spelletjes van Jigsaw. Let the games begin.

Oldschool Survival Horror
Het survival horror genre past natuurlijk perfect bij Saw. Echter zijn de survival horror games van tegenwoordig meer actie geörienteerd en draaien ze meer om het van je afhouden van bovennatuurlijke griezels met een heel scala aan wapens. Het is dan ook heel verfrissend om te zien dat men voor Saw terug is gegaan naar de roots van het survival horror genre. Survival horror was vroeger namelijk meer een adventure dan een actie game en er werd nodig wat van de grijze massa geëist, wilde je de game tot een goed einde brengen. Bij Saw ligt de nadruk ook meer op puzzels en je hoofd gebruiken dan op vechten.

Wanna play a game?
Uiteraard is Saw doorspekt met puzzels die vaak gekoppeld zijn aan dodelijke vallen die met een beetje pech binnen een bepaalde tijd opgelost moeten worden. Denk hierbij aan de juiste code invoeren bij een deur terwijl de kamer volstaat met explosieven of aan een radarwieltjes puzzel die moet voorkomen dat een slachtoffer doormidden gekliefd wordt. De puzzels zijn gevarieerd en wisselend qua moeilijkheidsgraad. Deze variatie houdt de game interessant hoewel de verschillende puzzelsoorten wel snel terugkomen waardoor het spel in een later stadium meer van hetzelfde wordt. De lastigste puzzels zitten aan het einde van een level. Deze puzzels kun je zien als een ‘end of level boss’ en kunnen redelijk pittig zijn.

Continue alert
Bij Saw moet je behalve de nodige zieke puzzels van Jigsaw oplossen ook nog eens continue alert zijn. Zo loopt onze arme Tapp op zijn blote voeten door het gebouw waar her en der gemene glasscherven verspreid liggen. Hierin stappen gaat natuurlijk ten koste van je levensmeter. Daarnaast liggen er ook nog nare ‘shotgun traps’ verborgen die je in een onoplettend moment helemaal kapot schieten. Tof is dat je deze vallen kunt ontmantelen en weer opnieuw activeren om zo tegen je tegenstanders te gebruiken. Behalve shotguns in de gangen heb je ze ook nog achter deuren zitten, wat betekent dat je op tijd een bepaalde knop moet indrukken voordat je hoofd er afgeblazen wordt. Tel daarbij op dat je in overwegend donkere gangen loopt met alleen maar het licht van een aansteker of een fototoestel (met flitser) en je hebt een situatie waarin je continue op je hoede moet zijn. Dit onderdeel is echt knap gedaan.

Vechten voor dummies
Maar dan komen we op de achilleshiel van Saw terecht. David Tapp was namelijk in de film al niet echt een competente kerel, maar in de game is het helemaal een trage kluns. Dat vertaalt zich naar een verschrikkelijk slecht combat-systeem wat zelfs de survival horror games van vroeger beter deden. De besturing is extreem traag en zodra Tapp een aanval heeft uitgevoerd kun je niet direct weer aanvallen. Te vroeg op de knop drukken betekent dan geen reactie, en als er iemand tegenover je staat die de sleutel uit je borst probeert te krijgen, dan is dat niet fijn. Helemaal als je in een soort van loop terecht komt waarin jij niet tussen de aanvallen van je vijand doorkomt en dus langzaam maar zeker afgemaakt wordt. Gelukkig kun je dit ook flikken bij je vijanden, maar echt vrolijk wordt je niet van de gevechten. Het is iedere keer maar weer hopen dat het goed afloopt, en van een ex politieagent mag je toch wel iets meer verwachten. Ook is Saw een echte gamepad game. Met muis en toetsenbord is de game maar matig te spelen en ook dat is best wel jammer. Wel weer tof is dat je vijanden geen monsters zijn, maar gewoon mensen: andere slachtoffers van Jigsaw. Hun spel is het om de sleutel uit je borst te krijgen zodat ze vrij zijn. Anders sterven ze. Deze zieke situatie past perfect bij de Saw sfeer en laat je ook afvragen wie nu eigenlijk het monster is.

Goede sfeer, matige graphics
Aan sfeer komt Saw dan ook zeker niet tekort. Alles in de game is authentiek aan de films: de puzzels, de karakters, de omgeving, de geluidseffecten, zelfs de originele stem van Jigsaw is gebruikt. Echter schiet de game grafisch toch wel iets te kort. Begrijp me niet verkeerd, de game is zeker niet lelijk, maar de karakters uit de film herken je alleen van naam. Echt lijken doen ze er niet op. Helemaal David Tapp ziet er compleet anders uit dan in de film. Raar! Ook de animaties van de diverse figuren in de game zijn houterig en doen gedateerd aan. Voor een volgende versie mag Zombie Studios hier meer aandacht aan besteden.

NEGS Oordeel
Saw heeft mij plezierig verrast dankzij de puzzels en de noodzaak continue alert te zijn. De game is absoluut de filmlicentie waardig en wat dat betreft hoeft Konami zich ook zeker niet te schamen. Als je een liefhebber bent van de filmreeks en ook nog eens gamer bent, dan zal de game zeker ‘Approved’ voor je zijn. Helemaal omdat de verhaallijn van de game iets toevoegt aan de algehele verhaallijn van de films. Maar als ik de game puur als game beoordeel, dan moet ik helaas concluderen dat de game niet in aanmerking komt voor een Approved stempel. Dit omdat het vechtsysteem en de besturing daarvoor toch echt te slecht is. En voor wie vatbaar is voor grafisch spektakel zal de game ook tekort schieten. Het is dan ook met gemengde gevoelens dat ik Saw beoordeel met een Average stempel. The choice is yours…

Website: www.konami.com

Prijs: € 17,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Obscure – The Aftermath

Gerard Sombroek — Thu, 12 Nov 2009 22:39:31 +0000

Het survival horror genre is al aardig vertegenwoordigt. Zo hebben we Resident Evil, Silent Hill, Alone in the Dark en sinds vorig jaar ook Dead Space waarvan in 2010 een nieuw deel van verschijnt. Een minder bekende reeks met tot dusver maar twee delen is Obscure. Obscure wist te verrassen met een interessante 2 player modus en een goed gelukte teenslasher sfeer. Twee jaar geleden kwam Obscure 2 voor de PC, Playstation 2 en Wii. Nu anno 2009 verschijnt de game nogmaals voor de PSP onder de naam: Obscure – The Aftermath

We don’t need no…
Net als in het eerste deel staat nu ook weer een school centraal, namelijk de Campus van Fallcreek University. De studenten houden zich, zoals het volgens sommigen hoort, meer bezig met feesten dan met studeren. Deze campus sfeer is bijzonder goed gecreëerd en je waant je zo in een gemiddelde Amerikaanse tienerserie. Gelukkig zijn er vreemde gebeurtenissen die dat ideale wereldje wreed verstoren. Er is namelijk op de universiteit een nieuwe plant ontdekt waar je behoorlijk high van wordt. Natuurlijk heeft iedere student deze plant al gesnoven, gerookt, gedronken en gespoten. Maar er is een kleine bijwerking die Fallcreek University verandert in een bloedbad. De bloem bevat namelijk sporen waardoor men verandert in een bloeddorstige mutant.

Altijd met z’n twee
Na een kleine introductie begin je Obscure – The Aftermath met twee studenten die onderweg zijn naar een feestje. Natuurlijk komen ze net op het moment binnen wanneer de slachting begonnen is. Naarmate het spel vordert, krijg je controle over andere karakters en elk figuur heeft zijn eigen unieke eigenschappen. Zo hebben we bijvoorbeeld een acrobaat, een zware jongen, een hacker en een puzzelkampioen. Uiteindelijk verzamel je zo’n negen studenten die je onderling moet laten samenwerken om het verhaal tot een goed einde te brengen. Je bestuurt in Obscure – The Aftermath twee karakters tegelijk waarbij je er één direct stuurt, en de ander door de computer laat besturen. Op elk moment kun je tussen deze twee studenten wisselen.

Fantastische sfeer
Obscure – The Aftermath is gebaseerd op matige Teen Slasher films en dat gaat gepaard met domme tieners met bijdehante opmerkingen en foute dialogen. Dit klinkt negatief, maar dankzij deze elementen wordt deze Teen Slasher sfeer juist goed gepakt. Daarnaast is de muziek echt fantastisch eng en deze draagt ook zeker bij wanneer er iets onverwachts of spannends gebeurt. Deze muziek is ook nog eens los te beluisteren als bonus in het ‘Extra’s’ menu. Grafisch ziet de game er op de PSP prima uit en ondanks dat de game dik twee jaar oud is, kan deze game zich prima meten met andere PSP games. Alleen de npc’s zijn net als in de vorige edities van Obscure 2 matig uitgevoerd. De hoofdpersonen zien er daarentegen strak vormgegeven uit.

Gevolgen
De Obscure games geven je de mogelijkheid te kampen met de gevolgen wanneer één van de karakters sterft. Je krijgt, nadat dit gebeurt, wel onmiddellijk de mogelijkheid een savegame te herladen, maar als je wilt kun je ook gewoon doorspelen en is één van de hoofdkarakters dood. Hierdoor verloopt de rest van het verhaal natuurlijk een beetje anders. Behalve puzzels in de survival horror stijl zijn er af en toe ook ‘missies’ met een tijdslimiet. Zo moet bijvoorbeeld één van de karakters op tijd gered worden uit de klauwen van een mutant. Ben je niet op tijd, dan is het niet ‘game over’, maar tref je het karakter dood aan compleet met begeleidend filmpje en trieste muziek. Wat dat betreft onderscheidt Obscure – The Aftermath zich dus echt in het survival horror genre. Jammer is dat het niet altijd duidelijk is wat je moet doen of welke kant je op moet. Ik heb dan ook geen map-functie in de game gevonden. Dit zorgt er dus soms voor dat een missie mislukt of een karakter sterft.

PSP aanpassingen
In Obscure is het altijd mogelijk geweest om met z’n tweeën tegelijk te spelen. Op de PSP is dit ook mogelijk via wifi maar dan heb je natuurlijk wel twee PSP’s en twee keer de game nodig. Op deze manier heb je meer controle over je karakter want iedere speler heeft zijn eigen speelvenster en eigen camera. Je bent alleen wel gebonden aan dezelfde kamer. Zodra een speler de ruimte verlaat, gaat de ander noodgedwongen mee. Fijn is ook dat je elkaar ongestraft kunt slaan. In het vorige deel kostte dat levensenergie. Hierdoor is het wel erg verleidelijk je medespeler af en toe een flinke hengst te verkopen. De besturing op de PSP is heel goed geïmplementeerd en de game speelt erg fijn.

Savepoint recycle
In Obscure 2 was het save-systeem aangepast. In deel één vond je lege cd-roms die je elk moment kon gebruiken. Zolang je een lege cd had, kon je dus je game saven. Bij Obscure 2 werd er echter met vaste savepoints gewerkt. Echter verdwijnen deze op de PSP niet na gebruik wat wel gebeurde op de PC-versie. Dat is wat mij betreft zeker een verbetering. De savepoints liggen gelukkig ook niet al te ver uit elkaar waardoor het spel niet snel frustrerend wordt.

NEGS Oordeel
Hoewel Obscure – The Aftermath eigenlijk al twee jaar oud is en ‘slechts’ een remake is voor de PSP, kan ik niet anders concluderen dan dat het wel een hele geslaagde remake is. De sfeer zit er nog steeds geweldig in en het spel speelt superlekker weg. Ik vind het alleen jammer dat het soms niet duidelijk is wat je moet doen en een map-functie was ook prettig geweest. Desondanks is Obscure – The Aftermath zeker goedgekeurd door NEGS. Maar als je de game al gespeeld hebt op andere systemen, dan is de PSP versie kopen natuurlijk zinloos.

Website: www.obscuretheaftermathpsp.com

Prijs: € 9,99 (PSP)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 2, PSP, Wii

Gespeeld op: PSP

Resident Evil 5

Gerard Sombroek — Sun, 23 Aug 2009 20:14:13 +0000

Resident Evil 5 kent een lange geschiedenis. Want hoewel het versienummer lijkt te aan te geven dat dit de vijfde game is, is deze game eigenlijk al nummer zestien (Ja, je leest het goed). Nu moet er wel gezegd worden dat niet al die zestien games even goed zijn. Maar minimaal de helft is toch wel zeker de moeite van het spelen waard. Verder kent de verhaallijn van Resident Evil ook een lange historie. De ellende begon namelijk al in de jaren vijftig. Om deze geschiedenis helemaal uit te schrijven in deze recensie is onbegonnen werk, maar gelukkig is daar het internet: nieuwsgierigen checken dit artikel. Je kunt ook gewoon Resident Evil 5 kopen, want daar staat de historie in diverse dossiers beschreven, die je onder de extra’s vindt.

Minder adventure, meer actie
Tot Resident Evil 4 waren de games voornamelijk adventure georiënteerd met relatief lichte actie-elementen. Je doolde door een waanzinnig groot huis of een ondergronds laboratorium waar je diverse puzzels moest oplossen. Vanaf deel 4 is het roer omgegooid en kwam de nadruk meer op de actie te liggen. Je kijkt mee over de schouder van de held en de camera is bestuurbaar. De spanning ligt meer op het jezelf staande houden tegenover veel doorgedraaide vijanden, en minder op de suspense en schrik-effecten zoals in de voorgaande delen. Deel 5 zet deze trend voort en de gameplay verschilt dus weinig met die van deel 4. Verwacht daarom zeer weinig puzzels, maar des te meer zenuwslopende gevechten tegen een overmacht van vijanden.

Op naar Afrika!
In Resident Evil 5 speel je weer eens de oorspronkelijke held van de reeks: Chris Redfield. Chris is een speciaal agent van de BSAA die zich bezighoudt met het bestrijden van biologische wapens verspreiding. Nu het bedrijf Umbrella – de schurkenorganisatie van de eerdere delen – is opgeheven, heeft de BSAA zijn handen vol. De viruskennis van Umbrella is namelijk verspreid over heel de wereld en is ook op de zwarte markt terechtgekomen. Hierdoor hebben terroristen toegang tot diverse gevaarlijke virussen. En zo belandt Chris op een dag in donker Afrika.

Racistisch?
Natuurlijk breekt al snel de pleuris uit en is een groot deel van de inheemse bevolking blootgesteld aan het Las Plagas virus. Hierdoor zijn ze gewelddadige, hersenloze gevechtsmachines geworden, oftewel ‘Zombies on Speed’. Er zit dan ook niks anders op dan jezelf met grof geweld te verdedigen tegen deze maniakken. Er is enige commotie geweest om dit Resident Evil deel, omdat 90 procent van je tegenstanders negers zijn. Op zich is dit nogal logisch aangezien het verhaal zich afspeelt in donker Afrika, maar van de politiek correcte medemens mag je kennelijk alleen maar in spelletjes schieten op blanken, nazi’s en terroristen. Gelukkig heeft Capcom zich niks van die kritiek aangetrokken.

Massa’s negers!
Echter moet ik wel eerlijk toegeven dat ik in het heetst van de strijd wel diverse politiek incorrecte opmerkingen heb gemaakt want de gekleurde zombies komen in grote getale op jou en je partner (daarover later meer) af. Zo is er een scène waarin je een compleet inboorlingendorp op je nek krijgt. Alle kogels op en nog zeker tien boze gemuteerde Afrikanen achter je aan: dat is geen pretje! Wat dat betreft houdt Resident Evil 5 je op het puntje van je stoel en dat hebben de jongens van Capcom toch maar mooi voor elkaar gekregen.

Dom wicht
Zoals je eerder al kon liezen heb je in Resident Evil 5 een partner. Ze heet Sheeva en vecht actief met je mee tegen de hordes moordlustige zombies. Dit is een nieuw element in de reeks en ondanks dat Sheeva regelmatig een impulsief dom wicht is, werkt het in de game redelijk goed. Het is alleen jammer dat Sheeva niet echt zuinig met haar ammunitie en medicijnen omspringt. Aan de andere kant kan ze net als Chris ook spullen dragen en dat is bijzonder handig. Je kunt spullen die je vindt door Chris laten oppakken of Sheeva opdracht geven het op te pakken. Ook helpt ze je uit de brand als je op het punt staat het loodje te leggen of als je wordt vastgehouden door een vijand. Gelukkig is er een methode om Sheeva slimmer te laten worden. Je kunt Resident Evil 5 namelijk met z’n tweeën spelen! Dit kan zowel via internet als ter plaatse met z’n tweeën op de bank. De meeste co-op actiegames werken met een split-screen methode waardoor ieder speelt in een smalle brede strook. Bij Resident Evil 5 hebben ze dat anders aangepakt. In plaats van het hele scherm te gebruiken speelt iedere speler in een rechthoekig venster. Hoewel dit misschien onhandig klinkt omdat vensters nu eenmaal kleiner zijn, speelt dit vele malen fijner dan de traditionele split-screen methode. Het samen strijden tegen de massa’s vijanden is ontzettend gaaf en je wordt ook gedwongen met elkaar samen te werken. Erg tof!

Wapens kopen en upgraden
In Resident Evil 5 vind je regelmatig schatten en goud. Dit is handig want hiermee kun je tussen de levels door nieuwe wapens kopen en bestaande wapens opwaarderen. Zo kun je bijvoorbeeld je shotgun meer kogels laten huizen en de vuurkracht vergroten. Wel is het jammer dat er niet goed verklaard wordt hoe Chris opeens aan zijn nieuwe speelgoed komt. In deel 4 had je nog een handelaar waar je naartoe moest om nieuwe wapens te kopen en op te waarderen. Dit principe is in deel 5 volledig losgelaten. Wellicht is dit mieren neuken, maar voor een spel waarbij verhaal en realistische angst een belangrijke rol spelen, vind ik dat je niet zomaar uit het niets in de rimboe een fonkelnieuwe Uzi tot je beschikking kan hebben. Aan de andere kant zul je absoluut blij zijn met die Uzi als er weer hordes doorgedraaide Bosjesmannen op je af rennen.

Maar toch…
Resident Evil 5 is een waanzinnige game. De graphics zijn in één woord fantastisch en ook de sfeer is op en top Resident Evil. Maar toch zitten er een aantal dingen dwars. Zo heb ik de reeks vroeger leren kennen als een survival-horror-adventure. De sfeer was beklemmend en de diverse schrik-effecten hebben mij minimaal 10 jaar van mijn leven gekost. Hoewel de actievolle aanpak van deel 4 en 5 zeker voor meer spanning zorgen, is het ook veel minder eng geworden. Het is nog steeds horror en dankzij de vele vijanden is ook ‘survival’ nog van toepassing, maar schrikken doe ik niet meer van Resident Evil. Concurrent Silent Hill en Dead Space zijn wat dat betreft veel enger. Resident Evil 5 is gruwelijk, 18+, gewelddadig en spannend, maar je zal er geen nachtmerries aan overhouden. En dat is toch wel jammer.

De beste Resident Evil-games op een rij
Voor wie nieuw is in de reeks en graag de verhaallijn van het relevante begin af mee wil maken, geeft NEGS je nu een overzicht van de games die je in ieder geval gespeeld moet hebben om optimaal van het verhaal te genieten. In chronologische volgorde zijn dat:
Resident Evil 0 op de Nintendo Gamecube;
Resident Evil 1 op de Gamecube (remake) of Playstation 1 of Nintendo DS;
Resident Evil 2 op de Playstation 1 of Gamecube;
Resident Evil 3 op de Playstation 1 of Dreamcast;
Resident Evil – Code Veronica op de Dreamcast, Playstation 2 of Gamecube;
Resident Evil – The Umbrella Chronicles (is een shooter) op de Nintendo Wii;
Resident Evil 4 op de Gamecube, Playstation 2, Wii of PC;
Resident Evil 5 op de Xbox 360, Playstation 3 en PC.

NEGS Oordeel
Ondanks wat kleine minpunten ben ik laaiend enthousiast over dit nieuwste deel in de Resident Evil-reeks. Nu helpt het ongetwijfeld dat ik een groot fan ben, maar Resident Evil 5 is absoluut een kwaliteitsgame waar je U tegen zegt! Iedereen die van spannende games houdt – en 18 jaar of ouder is – kan ik Resident Evil 5 van harte aanbevelen. Het is een spanningstrip die je niet loslaat tot je de game uitgespeeld hebt.

Website: www.residentevil.com

Prijs: € 29,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3