Weinig origineel
Op zich is het begrijpelijk dat EA weinig ruchtbaarheid heeft gegeven aan Shadows of the Damned. Het plot van de game, de gameplay zelf, de vijanden – deze keer weer eens demonen -  en zelfs de graphics hebben we allemaal al eens eerder gezien.

Mijn allereerste indruk van de game was dan ook ‘been there, done that, got the T-Shirt’. Maar hoewel de gebruikte elementen al duizenden keren gerecycled zijn, weet Shadows of the Damned het geheel met zo’n charme neer te zetten, dat ik de game gaandeweg steeds meer ging waarderen. Wellicht heeft dat ook te maken met het feit dat de game zichzelf niet zo serieus neemt.

Demonen jagen op zijn Spaans
Je speelt de demonenjager Garcia Hotspur, een foute coole gast met een extreem stoere gun en een vreselijk fout accent. Het doet mij denken aan Antonio Branderas, en dan met name in zijn rol ‘Puss in Boots’ uit de film Shrek. Garcia weet de Demonen goed dwars te zitten en dat heeft natuurlijk gevolgen.

Garcia heeft een meisje, Paula, waar hij helemaal gek van is en zij is het ideale slachtoffer van de smerige spelletjes van de demonen. De opperdemoon Fleming ontvoert haar persoonlijk en martelt haar iedere keer dood. Het liefst zoveel mogelijk voor de ogen van Garcia. Garcia laat het er niet bij zitten en vertrekt naar de poorten van de hel om zijn meisje terug te halen. Deze poorten zijn te vinden op het eind van een snelweg. Geheime demoneninformatie? ‘Not according to the Internet!‘, aldus Garcia die in de introfilm de vierde wand doorbreekt. De toon is gezet.

Geweer? Geef mij maar Johnson!
Wel origineel, en best wel erg grappig, is Garcia’s geweer. Dat is namelijk niet zomaar een pistool maar een ex-demon genaamd Johnson. Deze bijdehante kerel kan in alles veranderen wat Garcia wil. In de game houdt dat voornamelijk in een fakkel en drie soorten geweren. In de tussenfilmpjes kan Johnson ook nog veranderen in allerlei andere coole apparaten zoals een motor.

Johnson is een beetje de gids door de hel. Hij weet alles van zijn soortgenoten en hij kent de weg en de manier van leven in de hel en daar vertelt hij graag over. Zo heb ik geleerd dat Demonen niks meer hebben om over te praten en daarom maar gedachteloze moordmachines zijn, dat demonen eigenlijk alleen maar elkaar hebben om op te eten en dat ligt en (losse) tanden eigenlijk illegaal zijn. Het hele gebeuren is wat ludiek en geeft de extreem duistere, gewelddadige en bloederige setting iets geheel luchtigs. Niet luchtig genoeg? Wat dacht je van de savepoints? Een oude vriend van Johnson laat bij elk savepoint een sprankelende drol achter.

Knallen in de derde persoon
Shadows of the Damned is een Third Person Shooter gemaakt op de welbekende Unreal Engine. Hierdoor zijn de graphics erg generiek, wordt er gebruik gemaakt van ‘scripted events’ en speelt het gebeuren erg vertrouwd. Je kan lekker rondrennen terwijl je schiet en je kan ook preciezer richten. Een leuke vernieuwing is de mogelijkheid je in één keer om te draaien. Zo kun je langs je vijanden rennen en je in één keer omdraaien om zo je vijanden onder vuur te nemen.

Je hebt drie soorten geweren tot je beschikking die je het beste kan omschrijven als: standaard pistolen, zwaar en langzaam en een mitrailleur. Elk heeft zijn eigen soort tanden, oftewel ammunitie. Tof is dat je tijdens de gevechten heel snel kan schakelen tussen deze geweren. Ook heb je de mogelijkheid met Johnson een grote vuurbal af te schieten. Hiermee kun je geitenkoppen licht laten geven (niet vragen, gewoon aannemen) en demonen een brandende pijn doen. Als je te dichtbij een demoon bent, kan Johnson spontaan veranderen in een fakkel en die ram je dan fijn door het oog van je tegenstander.

Superdemonen
De weg naar Fleming’s kasteel – die overigens gek is van opera – is lang en onderweg zul je naast de reguliere demonen ook vele superdemonen tegenkomen. Sommigen hiervan zijn echt reusachtig en een zeer imposant gezicht. Elke superdemon heeft een zwakke plek, en 9 van de 10 keer is dat een grote bloedcapsule waarmee de demon zijn krachten voedt. Deze kapotschieten is het devies.

Sommige van deze superdemonen hebben hun bloedcapsule verstopt zitten. Vaak moet je dan eerst deze vinden en dat doe je meestal door slim gebruik te maken van licht of duisternis. Een goed geplaatste lichtkogel kan wonderen doen en de zwakke plek van de demon tevoorschijn toveren. En soms is de zwakke plek van een demon alleen maar zichtbaar in het duister. De gevechten met deze superdemonen kunnen nog behoorlijk uitdagend zijn, hoewel het trucje van licht en bloedcapsules wel veel herhaald wordt.

Dwalen door Duisternis
Een spannend element in Shadows of the Damned is de duisternis. Deze grijpt op sommige momenten razendsnel om zich heen en sommige gebieden zijn alleen maar omgeven door duisternis. Hier doorheen waden is geen sinecure voor Garcia, en langzaamaan zal deze duisternis je gezondheid wegvreten. Snel hier doorheen rennen en op zoek gaan naar lichtbronnen – zoals de eerdere genoemde geitenkoppen – is dan nodig om te overleven.

Gelukkig zijn er genoeg hulpmiddelen voor Garcia om in leven te blijven. Zo vindt hij in de duisternis kloppende harten die hem meer weerstand tegen de duisternis bieden. Maar ook kan hij sterke drank vinden waarmee hij zichzelf kan genezen (in de hel is veel alcohol drinken namelijk goed voor je) en diverse witte en rode diamanten. Hiermee kan Garcia goederen kopen en zichzelf upgraden. Denk hierbij aan ammunitie, meer gezondheid en meer schade met je wapens.

NEGS Oordeel
Shadows of the Damned is niet origineel en toch weer wel. Vernieuwend is de game niet, maar hij is zeker weten vermakelijk. De game weet luguber en luchtig tegelijk te zijn en zal liefhebbers van demonen slachten zeker aanspreken.

Ik heb me uitstekend met deze game vermaakt en hoewel hij niet origineel is, biedt hij zeker waar voor je geld. Het is zonde dat deze game weinig furore heeft gemaakt, want deze game verdient het om door een grote groep gamers gespeeld te worden. Absoluut Approved!

Website: www.ea.com/shadows-of-the-damned

Prijs: € 59,99

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

Uit je bol
Mindjack begint met een zeer korte tutorial, waarin je als een zogeheten ‘wanderer’ als geest rondzweeft in een ruimte. Na even heen en weer bewogen te hebben en de camera rondgedraaid te hebben, mag je een persoon binnentreden en met hem rondlopen. Ben je weer uitgetreden, dan moet je nog een computer binnendringen en begint het verhaal. Je bent Jim Corbijn, een speciaal agent die op een vliegveld zijn doelwit Rebecca Weiss in de gaten houdt. Je eerste missie is haar volgen en na wat rondgelopen te hebben wordt Rebecca aangesproken en onder schot gehouden door haar contactpersoon, waarna Jim zijn orders negeert en Rebecca uit haar benarde positie redt. Vervolgens staan ze beiden buiten de wet en is het vluchten geblazen voor je voormalige werkgever, wat de nodige vuurgevechten oplevert.

All your mind are belong to us
Tijdens die vuurgevechten komen je Mindhack-krachten naar voren. Heb je een vijand neergehaald, dan heb je enkele seconden om zijn geest te hacken, waarna de tegenstander voor jou vecht, een zogeheten ‘mindslave’. Al gelang je verder in het spel komt kun je meer van deze mindslaves aan je binden, waarmee je je eigen legertje opbouwt. Zijn alle vijanden in de omgeving echter neergehaald, dan verlies je al je slaves weer en moet je in het volgende gevecht opnieuw beginnen. Je kunt daarnaast ook als wanderer helemaal uit Jim treden en één van de omstanders overnemen. Het leuke daarvan is dat deze zich soms achter de vijandelijke linie bevinden en je zo dus je tegenstanders kunt verrassen. Helaas komt hier één van de vele voorbeelden van de brakke gameplay in Mindjack naar voren: je vijanden weten altijd meteen, als ze je spotten, dat jij het bent in een ander lichaam en openen meteen het vuur. Ook is het slordig dat als je weer terugkeert naar Jim, dezelfde animatie gebruikt wordt als wanneer je een vijand binnentreedt. Zo voel je je vervreemd van je eigen hoofdpersonage.

Nooit meer alleen
De mindhack-krachten zijn dus het goede idee van Mindjack. Het is leuk om andere personen over te nemen en het is nog leuker om robotjes en cyberapen, die jou het leven zuur maken, te gebruiken voor je eigen doeleinden. Speel je het spel online, dan kun je zelfs binnendringen in de singleplayer game van een andere speler om hem of haar te helpen, of juist tegen te werken. Dit kan – net als in de online multiplayer – met maximaal zes personen. Nu is het maar de vraag of je daar op zit te wachten als ‘single player gamer’, maar het is natuurlijk een grappige toevoeging.

Onderuit
Elkaars spel Mindhacken is helaas het enige bijzondere aan de game. Mindjack blinkt verder nergens in uit. Zo is het zonde dat de mindhack-krachten niet voor puzzels gebruikt worden. Voorbeeld: je eerste eindbaas is een soort helikopter die het vuur op je opent. Je kunt deze alleen neerhalen met de raketwerper van een vijand. Maar in plaats van dat je zijn geest moet hacken om hem en zijn wapen op je tegenstander los te laten, moet je hem gewoon neerschieten. Vervolgens moet je de raketwerper ophalen en persoonlijk de helikopter neerhalen. Tot op het laatste stukje van het spel worden de mindhack-krachten nergens anders voor benut dan het eerder uitgelegde standaard overnemen van vijanden. Enkel in het gevecht tegen de laatste eindbaas kun je niet verder zonder robotjes te hacken. Hierdoor wordt het idee wat het spel bijzonder maakt, niets meer dan een gimmick en daarmee gaat Mindjack keihard onderuit.

Staccato gameplay
Het verhaal in het spel is verder ook niets om over naar huis te schrijven. Er komt op een gegeven moment een samenzwering boven tafel, die Jim doet twijfelen over waar zijn loyaliteiten liggen. Een ongeïnspireerd plot in een spel kun je nog door de vingers zien als de bijbehorende actie je op het puntje van je stoel houdt, maar helaas is Mindjack, naast het feit dat de mindhack-krachten niet goed benut worden, vooral een zeer lineaire actieshooter. Vijanden komen in hordes op je af en heb je ze verslagen, dan is het op naar het volgende level, waar alles weer opnieuw begint. Erger nog, je begint elk level letterlijk opnieuw, met enkel je geweer in je handen. Meestal liggen er wel betere wapens in je onmiddellijke omgeving, maar dit soort gameplay voelt toch wel heel gedateerd aan. Misschien heeft het iets te maken met de mogelijkheden die het spel biedt om online coöperatief of tegen elkaar te spelen, waarbij iemand geen voordeel mag hebben van zware wapens uit het vorige level, maar het voelt allemaal zeer knullig aan.

Saaiheid troef
Naast dit alles is er nog de erbarmelijke AI van je tegenstanders. Ze lopen braaf in je vuurlinie en houden nooit echt dekking. Dit is helemaal erg als je een gigantische robot voor je kiezen krijgt, die zo uit een Japanse animatiefilm gelopen lijkt te zijn. Zonder al teveel moeite kun je zijn bewegingspatroon doorgronden en met twee vingers in je neus de juiste dekking zoeken, om zo eenvoudig het juiste wapen te grijpen en hem om te leggen. Of neem één van de andere eindbazen in het spel: een uit de kluiten gewassen cybergorilla, die je in enkele scenes moet neerhalen. Nog geen level later kun je zo’n zelfde gorilla zelf overnemen met je mindhacks, maar je vijanden kunnen je vervolgens met het grootste gemak neerschieten, waardoor de aap ineens veel minder indrukwekkend is. Level na level komt Mindjack niet uit de verf, waarbij je steeds ergens diep van binnen aanvoelt wat de ontwikkelaars graag wilden, maar niet voor elkaar krijgen. Mindjack wordt er tergend saai door.

NEGS Oordeel
Mindjack is op alle fronten een middelmatig spel: er is een niet geïnspireerd verhaal en er zijn matige graphics. Er zijn voldoende actiescènes , die door de rommelige AI echter nooit willen losbarsten. En er zijn spannende mindhack-krachten, die totaal niet uit de verf komen. Dat leidt uiteindelijk tot een spel, waar je niets aan mist als je het niet speelt. Zelfs als je Mindjack in de budgetbakken vindt, kun je hem daar beter laten stofhappen. Er liggen vast betere titels naast.

Website: www.mindjackgame.com

Prijs: € 59,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: Xbox 360

]]> http://www.negs.nl/2011/02/07/mindjack-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2011/01/26/mass-effect-2-ps3-review/ http://www.negs.nl/2011/01/26/mass-effect-2-ps3-review/#comments Wed, 26 Jan 2011 22:29:38 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=11195 Lees verder > ]]> NEGS-lezers van het eerste uur herinneren zich wellicht nog wel mijn Mass Effect 2 review van vorig jaar. Ik was niet echt mild over de game en heb in mijn review de game beschoten met keiharde kritiek waarbij ik met name viel over de storende bugs in de game. Nu een jaar later is de Playstation 3 aan de beurt, maar deze versie is een stuk gelikter en completer dan het spel wat vorig jaar werd uitgebracht. Mass Effect 2 in de herkansing!

Nog steeds een shooter
Mass Effect 2 voor de Playstation 3 is natuurlijk voor het grootste deel gelijk aan de PC en Xbox 360 versie die begin 2010 uitkwam. Het is dus nog steeds een 3rd person shooter met RPG-elementen waar deel één juist een hardcore RPG met shooter-elementen was. Ik betreurde die keuze toen, en ik betreur die keuze nog steeds. Desondanks is de sfeer, het verhaal en het uitgebreide universum waarin alles zich afspeelt echt fantastisch en is het eigenlijk toch wel een genot om weer in dit weidse universum rond te zwerven, ook al is het meer in shooter-vorm.

Save-game alternatief
De eerste Mass Effect game is – helaas voor PS3 bezitters – nooit op de PS3 verschenen. Mass Effect 2 is dus de eerste Mass Effect game voor de Playstation 3. Dat brengt een uitdaging met zich mee, aangezien één van de features van deze games is dat je de save-game van het vorige deel kan importeren in het volgende deel. Dit kan op de Playstation 3 dus niet. Gelukkig is hier een goede oplossing voor bedacht. Na je allereerste missie in de game krijg je namelijk een samenvatting van het eerste deel in de vorm van een interactieve strip. Tijdens deze samenvatting word je gevraagd bepaalde keuzes te maken die overeenkomen met de dilemma’s die verwerkt zaten in de eerst game.

Game niet zonder Cerberus
De PS3 versie van Mass Effect 2 heeft, behalve het noodzakelijke interactieve achtergrondverhaal, nog veel meer te bieden. Zo is alle DLC van het afgelopen jaar, op wat overbodige wapenpakketten na, standaard verwerkt in deze versie. Je hebt hier overigens wel het Cerberus Pakket voor nodig, dat je gratis kan downloaden met behulp van de meegeleverde eenmalige code die je moet invoeren op PSN. In dit pakket zit ook het interactieve achtergrond verhaal, dus het advies luidt: als je de game koopt, speel dan niet zonder Cerberus! Mocht je de wapenpakketten overigens ook nog willen, dan kun je deze aanschaffen voor 2 euro per pakket.

Hammertime!
Alle DLC die in deze versie van Mass Effect 2 verwerkt zit, maken de game eigenlijk pas echt compleet. Eén van mijn bezwaren op de Xbox 360 versie toen hij net uitkwam was dat de M35 Mako – oftewel de maanbuggy – compleet verdwenen was en dat er geen alternatief voor geboden werd. Hoewel de besturing van de Mako ruk was – een ander woord heb ik er niet voor – was het wel tof om planeten te verkennen en hier en daar geheimen te ontdekken. In deze nieuwe Mass Effect 2 is er wel een alternatief: de Hammerhead. De Hammerhead is een kruising tussen een hovercraft en een shuttle waarmee je de zogenaamde extra Firewalker missies kan uitvoeren. Deze Hammerhead speelt veel lekkerder dan de Mako en de gameplay is ook wat soepeler en simpeler. Wel kan de Hammerhead weinig hebben en word je, als je niet oppast,  binnen luttele seconden aan gort geschoten door vijandelijke troepen.

Overige DLC
Overige nieuwe elementen die de Xbox 360 versie nog niet had toen de game net uitkwam zijn een extratal missies: Kasumi: Stolen Memories – die overigens ook een nieuw karakter voor je team oplevert, Overlord en Lair of the Shadowbroker. Al deze missies bij elkaar leveren je meer dan zes uur extra speelplezier op en de missies voegen ook echt wat toe aan de algehele setting van de game. Het maakt het Mass Effect universum allemaal net een beetje completer. Overigens is alle bovengenoemde DLC ook al een tijdje – tegen betaling – verkrijgbaar voor de Xbox 360 en PC. Ze zijn dus niet exclusief voor de Playstation 3 gemaakt.

Strakker en gestroomlijnd
Ik had veel bezwaren op Mass Effect 2 toen hij net uit was. Zo vond ik ‘het nieuwe ruimte reizen’ niks, vond ik het jammer dat gevonden spullen direct in geld worden uitbetaald en waren de missies vrij lineair. Ook het feit dat je niet meer kan tweaken met wapens en pantser miste ik. De voordelen zijn dan weer wel dat de game nu veel meer gestroomlijnd is en dat je je nu volledig kan storten in het verhaal. Mijn bezwaren van toen gelden op zich nog steeds, maar op de één of andere manier vind ik ze nu veel minder storend dan vorig jaar. Dit heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat de PS3-versie ook veel minder bugs heeft. Geen gekke haperingen meer of een falend dekking-systeem. De game speelt op de PS3 als een zonnetje. Slechts één keer is mijn PS3 een keer vastgelopen tijdens het spelen, maar dat kan ook komen doordat ik nog één van de allereerste PS3 consoles heb.

NEGS Oordeel
Mass Effect 2 voor de PS3 brengt mij voor een interessant dilemma. Ik sta namelijk nog steeds achter mijn review die ik vorig jaar over de Xbox 360 versie schreef. Echter zal die versie nu met alle updates en DLC ook van ongeveer dezelfde kwaliteit zijn als de PS3 versie. Maar de PS3 versie speelt gewoon fijner, ziet er nog mooier uit en levert geen ergerlijke bugs op. Ik vind het nog steeds jammer dat Mass Effect 2 meer een shooter is dan een RPG, maar als ik dat los laat en de game op zichzelf bekijk, dan kan ik de ‘Gold’ kwaliteit van deze game niet ontkennen. Mass Effect 2 voor de PS3 is hoe de game eigenlijk vanaf het begin had moeten zijn: de ultieme Mass Effect 2 ervaring. PS3 bezitters mogen deze game dan ook niet missen, tenzij ze een gruwelijke hekel hebben aan shooters natuurlijk.

Nieuwsgierig naar de oorspronkelijke Xbox 360 review? Klik dan hier.

Website: masseffect.bioware.com

Prijs: € 59,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2011/01/26/mass-effect-2-ps3-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/11/09/front-mission-evolved-review/ http://www.negs.nl/2010/11/09/front-mission-evolved-review/#comments Tue, 09 Nov 2010 14:07:03 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=9595 Lees verder > ]]> Front Mission is een Japanse RPG reeks die zich in de toekomst afspeelt compleet met Mechs, door sommigen ook wel Mechas genoemd. Mechs zijn tot  de tanden toe bewapende reuzenrobots die van binnen door een mens bestuurd worden. In Europa is deze reeks niet zo heel bekend, maar dat is ook te wijten aan het feit dat de meeste Front Mission games hier ook niet uitgekomen zijn. Front Mission – Evolved is één van de uitzonderingen, maar deze game is dan weer geen RPG, maar een Third Person Shooter.

Geen Mech maar Wanzer
Een belangrijk detail is dat de Mechs in de Front Mission games geen Mechs maar Wanzers heten. Dit is een Duitse verbastering van ‘Wanderpanzer’ wat letterlijk betekent: wandelende tank. In deze Wanzers worden in de nabije toekomst volgens Square Enix oorlogen uitgevochten. Front Mission – Evolved speelt zich af in het jaar 2171 en de wereld, waaronder New York waar deze game zich afspeelt, is verbonden via gigantische liften met de ruimte. Alles is vredig en goed totdat vijandig gezinde Wanzers de boel komen verstieren en alles opblazen. De held van dit verhaal is Dylan Ramsey die werkzaam is als ingenieur aan een nieuw prototype Wanzer. Tijdens de vijandelijke inval ziet hij dat het gebouw waar zijn vader werkt in gevaar is, en stormt hij regelrecht het strijdgewoel in.  Uiteraard is hij net te laat en stort het gebouw in. Dylan zweert wraak.  Zoals je ziet, zijn de verhalen in de toekomst niet vernieuwd.

Lekker sleutelen
Front Mission – Evolved is een third person shooter met Mechs, oftewel Wanzers. Dit is ook meteen het element dat Front Mission onderscheidt van andere Third Person Shooters. Je neemt plaats in zo’n gigantische wandelende tank en bindt de strijd aan met andere robots. Hierbij beschik je over vele wapens zoals het gebruikelijke mitrailleur, raketwerpers op de schouders en in je linkerhand een hand tot hand wapen aangezien de Wanzers ook nog wel eens met elkaar op de vuist willen gaan. Leuk is dat er uitgebreid gesleuteld kan worden aan je Wanzer. Met het geld dat je in de game verdient, kun je tussen levels door de Wanzer upgraden. Dat kunnen wapens zijn, maar ook betere bepantsering waarbij je keuzes moet maken uit pure kracht of snelheid en flexibiliteit.

Alleen voor Xbox controllers
Bij NEGS bespreken we de PC-versie van Front Mission – Evolved en wat al heel snel duidelijk is, is dat dit een echte gamepad-game is. Spelen met het toetsenbord en muis is mogelijk, maar niet fijn. Wat de gamepad ondersteuning betreft, wordt alleen de Xbox 360 controller for Windows ondersteund en de besturing daarop is niet aan te passen. Daar moet je dus bij de PC-versie rekening mee houden. Wel is het zo dat de besturing op de Xbox controller goed in elkaar steekt. Met de triggers bestuur je de linker- en rechter arm en met de shoulderbuttons de wapens die op je Wanzers schouders zijn geplaatst. Met de rechterstick bestuur je de camera en met de linkerstick beweeg je de Wanzer voort. Met de overige knoppen laat je je Wanzer skaten,  springen, zweven en kun je over gaan in EDGE mode. In deze modus ben je extra krachtig en doe je veel meer schade. Voor deze modus moet je wel je EDGE-meter gevuld hebben wat je voor elkaar krijgt door vijanden aan te vallen.

Onbeperkt Health eten
Front Mission – Evolved speelt lekker weg en de moeilijkheidsgraad is niet al te hoog. Echter wordt deze later in het spel wel wat pittiger. Wel mis ik de mogelijkheid de moeilijkheidsgraad direct aan te passen. Zoals gebruikelijk heeft ieder level een Boss-fight aan het einde en deze gevechten zijn over het algemeen goed te doen. Ze kunnen soms wel lastig zijn door hun gigantische aanvalskracht waardoor je door één a twee schoten in gruzelementen ligt, maar als je veel beweegt, blijf je meestal buiten schot. Daarnaast verschijnen er continue health- en ammo-packs tijdens het gevecht die je – als je wilt overleven – in hoog tempo opslokt.

Waarom uitstappen?
Apart is de keuze van de makers om zo nu en dan de onderscheidende factor van de game weg te halen. In dat geval stapt Dylan uit de Wanzer en gaat hij te voet verder. Op dat moment is Front Mission – Evolved niks meer dan een dertien in een dozijn shooter met een matig dekkingsysteem. De besturing is hier juist weer minder lekker met een gamepad, omdat er preciezer geschoten moet worden, en voor precisie moet je nu eenmaal een muis hebben. Heel moeilijk is het allemaal niet, maar als een niemendalletje met een proppenschieter rondlopen terwijl je in een level daarvoor nog in een superrobot zat, is niet heel spannend.

Niet groot
De campaign van Frontmission – Evolved is niet zo groot en na een paar dagen spelen heb je dit onderdeel dan wel gezien. Wel is er veel te verzamelen in de game zoals sensors, scramblers en security passes. Maar ik kan mij niet echt voorstellen dat mensen al die moeite gaan doen om deze optionele items te pakken te krijgen, aangezien hun meerwaarde in de game maar beperkt is. Na het uitspelen van de game ben je dus aangewezen op de multiplayer-mogelijkheden van de game. De game wordt via Steam geïnstalleerd en gestart, dus het netwerk voor multiplay zit wel goed. Heel vernieuwend is Front Mission op dit gebied niet hoewel het natuurlijk wel stoer is om met de Wanzers anderen te lijf te  gaan, mits je niet zelf continue in de prak wordt geschoten natuurlijk. Het is wel de vraag of deze community zal groeien, want op multiplayer gebied zijn er betere games te krijgen. Als multiplayer je niet boeit, dan biedt Front Mission – Evolved je eigenlijk te weinig waar voor je geld.

NEGS Oordeel
Front Mission – Evolved is zeker geen slecht spel, maar behalve het feit dat je met Wanzers vecht is er eigenlijk weinig dat deze game boven het gemiddelde doet uitstijgen. Om echt waar voor je geld te krijgen moet je houden van én Mechs en multiplayer. Hou je alleen maar van Mechs, dan kun je beter wachten totdat deze game in de aanbieding is. Hou je alleen van multiplayer dan kom je bij andere games beter aan je trekken. Ben je een fan van de RPG-games van Front Mission, dan zul je niet blij worden van deze nieuwe Front Mission game. Alles bij elkaar opgeteld verdient Front Mission – Evolved bij NEGS een ‘Average’.

Website: na.frontmissionevolved.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Rotzooi in Sjanghai
Het is een aantal jaren na de eerste game en de twee heren lijken hun leven enigszins op orde te hebben. Ze hebben elkaar al jaren niet gezien en de verstandhouding tussen de twee is kil. Vooral Kane, de meest stabiele en oprechte kerel van de twee houdt duidelijk een afstand van Lynch en had hem ook eigenlijk liever niet meer gezien. Echter heeft Lynch een onwijs mooie wapendeal in Sjanghai weten te regelen waar heel veel geld mee gemoeid is waarmee Kane zijn criminele bestaan achter zich kan laten. Kane laat zich dus nog eenmaal overhalen om met Lynch in zee te gaan. Iets wat hij beter niet had kunnen doen.

Tragische losers
Hoewel de heren vaak schelden en niet te beroerd zijn de wapens te trekken om er eens flink op los te schieten, zijn het eigenlijk losers van de bovenste plank. Met name Lynch krijgt het voor elkaar alles voor zichzelf en zijn omgeving kapot te maken. De pleuris breekt dan ook al snel uit wanneer Kane en Lynch tijdens een gesprekje met een kruimeldiefje ‘per ongeluk’ diens vriendinnetje doodschieten. En laat dit vriendinnetje nu net de dochter van de grootste maffiabaas van Sjanghai zijn. Wat volgt is een eeuwige vlucht van de onderwereld die (terecht) uit is op wraak. De zelfdestructiviteit van de heren kent geen grenzen aangezien ze ook nog proberen de wapendeal gewoon door te laten gaan. Het zal je niet verbazen dat alles in het honderd loopt. Aan één kant is het terecht dat Kane en Lynch zoveel ellende op hun dak krijgen, maar toch zijn het enigszins tragische karakters die gewoonweg niet in staat zijn een normaal leven te leiden.

Rechttoe rechtaan shooter
Kane & Lynch 2: Dog Days is eigenlijk gewoon een dertien in een dozijn shooter waar geen enkele vorm van vernieuwing of innovatie in verwerkt zit. Je hebt de gebruikelijke wapens, het tijdelijk jezelf koest houden om weer automatisch te genezen en een matig dekkingsysteem wat met enige regelmaat ruzie krijgt met de camera. Maar dat het niet vernieuwend is betekent niet dat het niet lekker knalt. De wapens worden realistisch weergegeven waarbij diverse geweren niet feilloos op één punt blijven schieten maar wel degelijk zorgen voor een flinke portie terugslag.

Slecht gescript
De Story Mode is volledig ‘gescript’ wat inhoudt dat alles eigenlijk al vaststaat wat er gebeurt nadat bepaalde voorwaarden zijn voldaan. Met scripting is op zich helemaal niets mis en kan, mits goed uitgevoerd, je helemaal in de game zuigen. Maar bij Kane & Lynch 2 is dat niet het geval. Zo moest ik achter een kerel aan die ik op een gegeven moment inhaalde. Hij stond apathisch voor zich uit te staren en op dat moment kon ik helemaal niets doen: niet schieten, niet praten, niks! Wat bleek, tien meter terug zat nog een handlanger in dekking die eerst afgeschoten moest worden. Toen die dood was, zette mijn target het weer op een rennen en ging de game verder.

Eigen smoel
Kane & Lynch 2: Dog Days is dus geen hoogvlieger in het shooter-genre maar ik kan niet ontkennen dat de game een geheel eigen identiteit heeft. De karakters op zichzelf zijn al redelijk uniek en ook de verhaallijn wijkt af van wat je standaard tegenkomt in shooters. Dan is er ook nog de grafische stijl waarin Kane & Lynch 2 weergegeven wordt. De heren worden gevolgd door een handcam zoals je dat ook ziet in films als The Blair Witch Project en Cloverfield. Het effect is weinig kleur en veel schokkende bewegingen die vooral in het begin even wennen zijn. Desondanks heeft het wel wat en draagt deze manier van weergeven bij aan de grauwe sfeer van Kane & Lynch.

Waarom censuur?
Iets wat ik niet begrijp van de game is de censuur die opzettelijk in de game is aangebracht. Zo worden headshots en geslachtsdelen geblokt in beeld gebracht terwijl dit eigenlijk lijnrecht tegenover de stijl staat die Kane & Lynch uitdraagt. En zover ik weet hebben handcammetjes geen automatische censuuroptie wanneer bepaalde zaken in beeld komen. Daarnaast is de game voorzien van een 18 plus label dus de hele keus om censuur aan te brengen in de game is wat mij betreft een raadsel.

Kort en online
De storymode van Kane & Lynch 2: Dog Days is redelijk kort. Er zijn tien hoofdstukken die je in een paar avonden kan doorlopen. Per hoofdstuk kun je de moeilijkheidsgraad bepalen en checkpoints staan niet ver uit elkaar waardoor je nooit veel overnieuw hoeft te doen wanneer je doodgaat. De game kent interessante online modi waarbij je in kleine groepjes speelt. Eén van de meest boeiende is ‘Undercover Cop’ waarbij je samen met maximaal zeven anderen een overval pleegt en zoveel mogelijk geld moet binnenhalen. Echter is één van de spelers (willekeurig per potje gekozen) een politieagent en hij moet de overige criminelen stoppen. Tijdens mijn testsessies waren er niet veel spelers online waardoor ik enige tijd moest wachten voordat ik online afgeschoten kon worden (ik blijf slecht in online shooters) maar wellicht heeft dat te maken met het feit dat ik de PC versie speelde.

NEGS Oordeel
Kane & Lynch 2: Dog Days is een game met een hele eigen stijl die mij op zich wel aanspreekt. Op dat gebied weet de game dan ook zeker uit te blinken. Maar als ik puur naar de game op zich kijk dan is er niet veel waarmee deze boven het gemiddelde uitstijgt. Ook de matige uitvoer van de scripts en het dekkingsysteem zorgen ervoor dat Kane & Lynch 2: Dog Days net geen Approved krijgt.

Website: www.kaneandlynch.com

Prijs: € 49,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Shooter MMO
Global Agenda is geen traditionele MMO maar een sci-fi game met third person shooter georiënteerde gameplay. In den beginne was Global Agenda eigenlijk alleen dat. Je had een grote centrale lobby genaamd Dome City en van daaruit kon je allerlei PVP (Player vs. Player) missies spelen wat neerkomt op elkaar online naar het hiernamaals knallen. Later is daar in de vorm van de Sandstorm Expansion meer bijgekomen zoals onder andere PVE (Player vs. Environment) missies, de mogelijkheid om items te maken en een gebied buiten City Dome genaamd Sonoran Desert die je vrij kunt verkennen en waar je in RPG-stijl missies kan uitvoeren. Daarnaast is de game vanaf eind juni ‘free to play’ geworden wat betekent dat je alleen nog maar de game hoeft aan te schaffen maar geen maandelijks abonnement meer nodig hebt.

Wij zijn Piet
Als je Global Agenda start, dan begin je uiteraard met de creatie van een nieuw karakter met een specifieke klasse. Er zijn vier klassen genaamd Assault, Medic, Robotics en Recon. Dit komt neer op niet lullen maar aanvallen, genezen, allerlei gadgets oproepen en ‘stealthy’ te werk gaan. Opvallend is dat je slechts één naam hebt en elk karakter wat je maakt heeft deze naam. Meerdere namen hebben is alleen mogelijk als je meerdere accounts hebt en je naam laten veranderen kost maar liefst dertien euro. Wees dus voorzichtig met wat voor naam je kiest. Een collectieve naam hebben is niet een heel groot minpunt, maar hierin zie je eigenlijk al dat Global Agenda van origine niet echt een RPG is.

Jetpacks rule!
Een ontzettend leuk aspect van Global Agenda is het Jetpack. Hiermee kun je voor een bepaalde tijd vliegen en je kunt zo gemakkelijk naar hoger gelegen plaatsen gaan en van daaruit je vijanden bestoken. Het gebruik van deze Jetpack gaat heel gemakkelijk met behulp van de spatiebalk en het rondvliegen – wat overigens veel sneller is dan lopen – is dan ook een integraal onderdeel van de besturing. In Global Agenda heb je een energiemeter die leegloopt wanneer je wapens of je Jetpack gebruikt. Als je even niks doet, vult deze meter zich vanzelf weer in rap tempo aan. Je hoeft je dus geen zorgen te maken om ammunitie maar je wapen of Jetpack kan wel degelijk dienst weigeren als je energiemeter leeg is.

Dome City
De game heeft een centrale stad – Dome City genaamd. Hier kun je eventueel extra uitrusting kopen of upgraden, je uiterlijk veranderen of je skills opnieuw indelen. Voornamelijk dat laatste is handig want zo kun je experimenteren welke skills voor jou het prettigst spelen en zit je niet vast aan een ‘ongelukkige’ keuze. De mogelijkheid om extra equipment te kopen is beperkt. Het gros van de items is pas vanaf level 20 bruikbaar en je zult in Global Agenda geen shop vinden die verbruiksartikelen zoals ‘healing potions’ en dat soort zaken verkoopt. Wel kun je zelf aan de hand van een ‘Blueprint’ zogenaamde ‘consumables’ maken maar hierbij ben je sterk afhankelijk van de grondstoffen die je vindt in de game. Deze kun je niet ergens makkelijk verkrijgen. Zo kon ik op level 12 nog steeds geen genezende consumable maken omdat ik één bepaald ingrediënt niet in mijn bezit had en geen flauw idee had waar ik dat kon vinden.

Zoek het zelf maar uit…
Global Agenda begint met een uitgebreide tutorial die het futuristische verhaal van de game vertelt en die je stap voor stap uitlegt hoe de besturing werkt. Zo word je tot level vijf begeleidt en vanaf daar kom je in Dome City terecht. Vanaf dat moment ben je helemaal op jezelf aangewezen en wordt helemaal niets je meer uitgelegd. De werking van wapens, items en andere zaken zul je zelf uit moeten zoeken op de website van Global Agenda. Niet echt gebruiksvriendelijk als je het mij vraagt. Daarnaast is ook niet alles te vinden. Zo heb ik nog steeds geen flauw idee hoe ik een respawn point kan instellen met als gevolg dat ik telkens als ik in een PVE missie sterf een heel eind vanaf het begin moet lopen. Ook de werking van de chatfunctie, een belangrijk onderdeel in een MMO, is niet vanzelfsprekend en wordt nergens in de game of in de papieren handleiding van retail-box uitgelegd. Op dat punt schiet uitgever Iceberg Interactive, die de game in ‘retail-vorm’ uitbrengt echt tekort.

The Walk of Shame
Als je PVE missies speelt dan gaat te vaak doodgaan ten koste van de beloning die je krijgt. In het ‘open wereld’ gebied – de Sonoran Desert – kost doodgaan je niets behalve dan dat je weer een heel stuk moet lopen voordat je weer bent bij het punt waar je gebleven was. Dit wordt ook wel de ‘Walk of Shame’ genoemd. Ik kan je zeggen dat ik zo vaak ben doodgegaan, dat er weinig schaamte meer over is. Dit teruglopen wordt ook behoorlijk irritant als een paar uur spelen voor 70 procent bestaat uit het teruglopen naar je doel omdat je weer voor de zoveelste keer aan flarden geschoten bent.

Niet voor solisten
De reden dat ik zo vaak aan flarden geschoten ben, is waarschijnlijk te wijten aan het feit dat ik de game voornamelijk solo heb gespeeld en daar leent Global Agenda zich niet echt voor. De PVE missies zijn sowieso niet alleen te spelen en de specifieke solo-missies kun je alleen spelen wanneer je level 30 of hoger bent. De enige missies die je dus solo kunt spelen bevinden zich in de Sonoran Desert en deze missies, die overigens ook niet in grote getale aanwezig zijn, beperken zich veelal tot ‘schiet zoveel type-x vijanden kapot’. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan want de vijanden respawnen zich behoorlijk snel. Dit houdt de actie er wel in, maar zorgt er tegelijkertijd voor dat je eigenlijk met meerdere spelers in een team moet zitten om deze missies tot een succes te brengen. Je wordt namelijk in je eentje gemakkelijk overspoeld door al die gerespawnde vijanden wat weer een ‘Walk of Shame’ als gevolg heeft. Samen met het ontbreken van gemakkelijk verkrijgbare consumables blijkt hieruit dat het RPG-gedeelte in Global Agenda nooit echt een speerpunt is geweest.

Snelle missies
De kracht van Global Agenda zijn de missies die je per onmiddellijk op kan roepen door op de ‘M’ te drukken van je toetsenbord. Hier kun je jezelf opgeven voor een PVE of PVP missie waarbij je vervolgens in een wachtrij wordt gezet totdat er een groep volzit. Global Agenda kijkt niet kritisch naar de levels van de spelers en zo krijg je groepjes met uiteenlopende levels. Denk hierbij aan deelnemers variërend van level 6 tot 50. Wel kun je aanvinken dat je in een gebalanceerde groep wil komen, maar deze optie staat standaard uit. Ook duurt het dan langer voordat je aan een missie kan beginnen. Het voltooien van missies levert leuke extra’s op in de vorm van geld en items en stijgen in level gaat waarschijnlijk sneller via deze missies, dan dat je de Sonoran Desert intrekt en op ‘avontuur’ gaat.

In ontwikkeling
Global Agenda is een MMO wat inhoudt dat de game voortdurend in ontwikkeling is. Ontwikkelaar Hi-Rez Studios heeft dan ook aangegeven regelmatig nieuwe content uit te brengen via extra aanschafbare DLC. Het kan dus ook zomaar zijn dat over een jaar wel meer avontuur-elementen in de game verwerkt zijn waardoor de algehele ervaring anders wordt, dan dat hij nu is.

NEGS Oordeel
Global Agenda bevat zeker leuke elementen waarbij ik zeer gecharmeerd ben van de Jetpack en de vloeiende shooter-actie. Maar als MMO vind ik de game tekort schieten. De nadruk ligt veel meer op de online shooter-actie en RPG-elementen zijn er meer met de haren bijgetrokken omdat spelers dit nu eenmaal graag zien in een MMO. Ook de zeer beperkte ‘in-game’ uitleg of beter gezegd het ontbreken hiervan, vind ik een kwalijke zaak. Ben je een shooterfan die er van houdt om gemakkelijk samen met anderen even snel een missie te voltooien, dan is Global Agenda wel het overwegen waard, maar voor avonturiers heeft Global Agenda momenteel nog te weinig te bieden.

Website: www.iceberg-interactive.com

Prijs: € 29,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC Exclusief

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

Open wereld?
Voor mij persoonlijk is The Godfather – The Don’s Edition een beetje de maatstaf als ik Maffia-games beoordeel en op het eerste gezicht is Mafia II dan ook zeker met The Godfather te vergelijken. Zo is er een immense stad, Empire Bay genaamd, waarin je vrij rond kan rijden of wandelen. Er zijn diverse wapen-dealers te vinden, kledingzaken, garages om je auto’s aan te passen en verschillende restaurants en eettentjes. Echter zijn er wel degelijk verschillen en is Mafia II wellicht niet helemaal wat je zou verwachten. Mafia II is namelijk puur een verhaal gedreven game waarin het verhaal verteld wordt van twee vrienden en wannabe gangsters genaamd Vito en Joe. De twee vrienden beginnen als kruimeldieven maar hun drang om een ‘made man’ te worden en te beschikken over geld, flitsende wagens, mooie pakken en vrouwen bij de vleet dwingt ze langzaam maar zeker omhoog te klimmen op de carrièreladder van de Maffia. Je speelt zelf Vito Sceletta en het is dan ook vooral zijn maffia-bestaan wat je voor de kiezen krijgt.

Open wereld, weinig vrijheid
Dat ontwikkelaar 2K Czech zich voornamelijk op het verhaal heeft gericht, is op zich niet erg, want hoewel het verhaal zo clichématig is als het maar zijn kan, ben je wel begaan met de twee vrienden die met elke klus voor de maffia dieper in de ellende komen. Maar het is wel bijzonder teleurstellend dat de makers geen sidequests in de game hebben gestopt. Je hebt dus een waanzinnig grote stad compleet met winkels en inwoners tot je beschikking, maar het enige wat je kan doen is reizen van A naar B en daar negen van de tien keer een vuurgevecht overleven. In Mafia II ontaardt zo goed als elke missie in een bloedbad en je weet van te voren al dat een ‘simpele klus’ schieten betekent. Discreet te werk gaan is dan ook eigenlijk geen optie, zelfs als daar nadrukkelijk om gevraagd wordt. Doordat er niks anders te doen is in de stad dan de volgende missie en deze missies eigenlijk maar op één manier uitgevoerd kunnen worden, stelt de vrijheid in Mafia II dus weinig voor.

Meer blauw op straat?
In een beetje geloofwaardige open wereld game heb je een actief politieapparaat aanwezig die enigszins moet voorkomen dat jij als een idioot onschuldige mensen overhoop rijdt en kapot schiet. Mafia II heeft uiteraard ook politieagenten rondrijden en wandelen, maar als de politie in de echte wereld zo agressief zou zijn als dat zij in Mafia II zijn, dan hadden we weinig last meer van criminaliteit. De agressiviteit van de politie zit tegen het belachelijke aan. Zij schuwen er niet voor om als volleerde kamikazepiloten je auto te rammen. Zo werd ik één keer per direct met een noodgang geramd toen ik mijn vers gepikte auto instapte. Ook heeft de politie onmiddellijk je signalement door wanneer zij je tien meter verderop uit je auto zien stappen. Die agenten moeten wel aan de dope zijn, want zo efficiënt kun je zonder hulpmiddelen niet zijn. Dat zou overigens ook gelijk de agressiviteit verklaren. Aan de andere kant worden de agenten gelukkig slecht betaald en is het verstandig direct na een overtreding te stoppen en oom agent voor honderd dollar om te kopen. Mocht je er een sport van maken om juist te ontsnappen aan de politie, dan kun je je gestolen auto voorzien van een ander nummerbord en kleurtje en/of andere kleren aantrekken om zo verdere herkenning door oom agent (ook van verre afstanden) te vermijden.

Tieten uit de jaren vijftig
Mafia II is bijzonder authentiek en sfeervol. De voice-acting is de beste die ik tot nu toe in een game heb gehoord en het Amerika van de jaren vijftig is zo goed mogelijk nagemaakt. Zo zijn alle auto’s in Mafia II officieel, galmen rock ‘n roll hits uit de jaren vijftig uit je autoradio, zijn de nieuwsberichten relevant voor die tijd, zijn de wapens ‘echt’ en kun je zelfs officiële Playboy centerfolds verzamelen uit die tijd! Opvallend is overigens dat deze vrouwen er veel natuurlijker uitzien dan wat je tegenwoordig aan fotomodellen te zien krijgt. Naast het verzamelen van Playboy centerfolds kun je ook ‘Wanted’-posters verzamelen. Voor de verzamelaars onder ons is dit wellicht een leuke bezigheid en een reden om de stad af te struinen. Persoonlijk kan ik mijzelf daar niet toe brengen als er voor de rest niks te beleven is in de stad.

Beroerde checkpoints
Mafia II werkt met checkpoints, ook gelukkig tijdens de missies zelf. Je hoeft dus niet zoals bij GTA IV een missie compleet overnieuw te doen als het misgaat. Echter zijn de checkpoints wel ongelukkig geplaatst en word je, als je doodgaat – en dat gebeurt met enige regelmaat -, net iets te ver teruggezet waardoor het met name bij moeilijkere delen van het spel eigenlijk net niet leuk meer is. Onmogelijk is de game overigens niet, maar de sterfelijkheid van Vito is realistisch hoog. Je kan met een beetje pech in één keer kapot geschoten worden. Gelukkig kun je dekking zoeken voor de vele kogelregens en het dekkingsysteem werkt op zich prima. Ook het schietmechanisme functioneert goed. Wel heb ik mijn twijfels bij de dekking die je krijgt, want je lijkt nergens helemaal veilig te zijn. Zelfs als je volledig achter een muur verstopt zit, is er altijd wel een maffiosi die je stiekem tot weet te raken, en dat is zo nu en dan best irritant.

Niet compleet
Zoals ik al eerder aangaf in deze review ben ik niet echt te spreken over het feit dat er geen sidequests in Mafia II te vinden zijn. En dat terwijl in de legenda van de ‘City Map’ wel een icoontje staat genaamd ‘Jobs’. Deze blijkt gebruikt te worden in de DLC die je extra bij de game kunt kopen in de Playstation Store. In deze DLC – genaamd Jimmy‘s Betrayal – schijn je wel allerlei missies in alle vrijheid te kunnen spelen, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik deze DLC niet bekeken heb. Overigens hebben Xbox 360 gamers pech, want Jimmy’s Betrayal is momenteel alleen verkrijgbaar voor de Playstation 3. Ook is er een tweede DLC pakket uitgekomen genaamd Jimmy’s Vendetta die wel voor de andere platformen beschikbaar is. Nu is DLC op zich een leuke extra voor games maar wanneer DLC extra functionaliteit biedt die eigenlijk al in de game zelf had moeten zitten, dan schiet DLC als je het mij vraagt zijn doel voorbij. En dat is het geval bij Mafia II. Ik vind het ook bezwaarlijk dat je voor deze DLC extra geld moet betalen terwijl je al nota bene zestig euro hebt betaald voor de game zelf. Ook is het einde van Mafia II licht teleurstellend. Hoewel het verhaal in Maffia-stijl wordt afgesloten, voelt het gewoon alsof de game niet compleet is.

NEGS Oordeel
Mafia II is een game die barst van de sfeer en het volwassen verhaal wordt op een (positief) dramatische wijze verteld. Echter mist de game vrijheid en sidequests. Na 10 uur heb je het verhaal wel uitgespeeld en zul je gedwongen zijn om DLC aan te schaffen als je echt een ‘free roaming’ ervaring wilt. Weet dan ook waar je aan begint met Mafia II. Verwacht je een open wereld met vele opdrachten, territoriums veroveren en mogelijkheden je karakter te ontwikkelen zoals dat bij The Godfather mogelijk is, dan zul je bedrogen uitkomen. Wat Mafia II wel doet, doet hij fantastisch en met verve en daarom scoort hij een Approved. Maar het had een Gold kunnen zijn als men de game compleet had gemaakt.

Website: www.mafia2game.com

Prijs: € 59,99

Gespeeld op: Playstation 3

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3 en Xbox 360

Terug naar Cybertron
Transformers – War for Cybertron gaat terug naar de roots van het conflict tussen de Autobots en de Decepticons: de allereerste oorlog die het hele verhaal in gang zette. De game behandelt twee fasen in het verhaal die netjes zijn opgedeeld in een Decepticon gedeelte en een Autobot gedeelte. Als je de campaign chronologisch volgt, dan begin je aan de ‘rise to power’ van Decepticon leider Megatron die de macht van Dark Energon in handen weet te krijgen. Met deze nieuw verworven macht gaat hij vervolgens de planeet Cybertron – de thuiswereld van de Transformers – onderwerpen en al zijn inwoners dwingen tot slavernij. Maar natuurlijk zijn daar halverwege de campagne Optimus – in die fase nog geen Prime geheten – en kornuiten om de plannen van Megatron te verijdelen. Dat is het tweede gedeelte van de campagne.

Schieten, springen, transformeren, schieten en transformeren
Transformers – War for Cybertron is een 3rd person shooter waarbij je de rol speelt van één van de transformers. Per hoofdstuk – er zijn er in totaal 12 – kun je kiezen uit drie transformers waaronder onder andere Starscream, Bumblebee, Ironhide en natuurlijk niemand minder dan Megatron en Optimus Prime zelf. Per missie maakt het eigenlijk weinig uit wie je speelt. De gameplay is namelijk grotendeels hetzelfde. Alleen de levels waarin je een vliegtuig-Transformer speelt is de gameplay net ietsje anders dan de andere levels, maar ook dan maakt het niet uit welke Transformer je kiest. Het zijn namelijk alledrie vliegtuigen. Maar dat maakt de game niet minder goed. Transformers – War for Cybertron weet ontzettend goed die Transformers-vibe te pakken en je kunt dan ook bijna ten alle tijde transformeren. Dat is ongelooflijk tof gedaan. Zo race je in autovorm naar een schans om vervolgens in mid-air in een robot te veranderen, de boel aan flarden te schieten en uiteindelijk weer terug te transformeren naar de auto-modus om in veiligheid te racen.

Best wel tof, best wel dodelijk, best wel jammer
Er wordt behoorlijk wat afgeschoten in Transformers – War for Cybertron en het is heel gemakkelijk om binnen luttele seconden compleet aan flarden geschoten te worden door een spervuur aan lasers, kogels en raketten. De hectiek van de serie zit ook voor 100 procent in de game en dat is best wel tof en zo nu en dan ook best wel dodelijk. Daarom vind ik het ook best wel jammer dat de game geen coversysteem heeft. Helemaal omdat je andere Transformers in de game wel dekking ziet zoeken. Dat is af en toe wel vervelend, helemaal als je een grote Transformer speelt waardoor dekking zoeken sowieso lastig is. Desondanks behoudt de game wel z’n kwaliteit. Ondanks het missen van een dekkingsysteem blijft Transformers – War for Cybertron een hele intense shooter.

Geweren, Energon en kogels
Transformers – War for Cybertron kent diverse verschillende geweren en pistolen met ieder hun eigen speciale kwaliteiten. Grofweg zijn deze geweren onder te verdelen in snelle repeteergeweren, ‘shotguns’, raketwerpers, pistolen en ‘sniper rifles’. Ammunitie is niet oneindig in en je zal regelmatig in een situatie komen waarbij je als de bliksem op zoek moet gaan naar nieuwe wapens of ammunitie om de strijd voort te kunnen zetten. Elk wapen heeft een andere beleving en als snel zul je één bepaald favoriet wapen hebben waar je het liefst mee vecht. Behalve met geweren kun je ook met een handwapen aanvallen. Zo heeft Optimus Prime een grote bijl tot zijn beschikking. Maar deze vorm van aanvallen is eigenlijk alleen zinvol als een tegenstander tegen je op aan het rijden is. Het is niet aan te raden om in het spervuur met je wapen ter hand de hersenpan – of beter gezegd processorpan -  van je tegenstander in te slaan.

Bah weep gragnah weep nini bong
De moeilijkheidsgraad is mede door de chaos van de vuurgevechten redelijk pittig en het is maar goed dat je per level kan bepalen op welke moeilijkheidsgraad je speelt. Ook opvallend is dat de Autobot campagne lastiger is dan de Decepticon versie. De tegenstand in de gevechten is veel heftiger en de laserstralen vliegen je om de oren. Het is wel een beetje jammer dat zowel in de Decepticon als de Autobot campaign dezelfde generieke vijanden tegenkomen. Hierdoor vergaat een beetje het onderscheidende aspect van de Transformers en het feit dat elke Transformer, net als een mens, uniek is. Ondanks dat weet Transformers – War for Cybertron wel zijn authenticiteit te behouden. Dat is met name te danken aan de officiële stemmen van Optimus Prime en – als ik het goed gehoord heb – Bumblebee en Soundwave. De stem van Megatron is helaas niet authentiek en ook moeten we het doen zonder de karakteristieke stem van Starscream. De alternatieve stemmen klinken daarentegen ook erg goed en doen geen afbreuk aan de Transformers sfeer. En voor de echte fans van de Transformers is zelfs de Universele begroeting in de game opgenomen!

Online aan gort geschoten
De campagne-modus vertelt het verhaal van de Transformers hoe alles min of meer begon en deze campagne is dan ook goed voor zo’n 12 tot 15 uur spelplezier. Behalve in je uppie kun je ook online met en tegen anderen spelen in het Transformers universum. Het meest interessant is dan wel de co-op modus omdat je hier het verhaal samen met maximaal twee vrienden kan spelen. De AI van je mede-Transformers als je alleen speelt is namelijk niet echt om over naar huis te schrijven en zij richten dan ook weinig schade aan bij de tegenpartij. Deze computergestuurde bondgenoot vervangen door een medespeler van vlees en bloed is dan ook een aantrekkelijke optie en maakt het team een heel stuk efficiënter. Verder zijn er ook nog de gebruikelijke online modi varierend van ‘Conquest’ tot ‘Deathmatch’ en deze spelen zoals verwacht. Het is heel erg tof om helemaal los te gaan in het Transformers universum, maar ben je een gamer die hooguit aan een paar uur gamen per week komt, dan zul je genadeloos aan gort geschoten worden in de online matches. Althans, dat is bij mij het geval. De aardigheid is daar voor mij dan ook snel af.

Geen Map-pack, geen toegang
Ook zit mij nog iets anders dwars aan de online modus van Transformers – War for Cybertron wat niet te wijten is aan mijn totale onvermogen mijzelf staande houden in een online Deathmatch. Zo wilde ik de modus Escalation uitproberen. Hierin moet je samen met anderen jezelf staande houden tegen hordes vijanden die steeds lastiger te verslaan worden. Echter toen ik snel online een match wilde bijwonen en dus Xbox Live zijn ‘automatch’ gang liet gaan, kreeg ik na toegevoegd te zijn aan een match de melding dat ik het betreffende map niet bezit en dat ik dus niet aan de match mee kan doen. Ik kon wel het desbetreffende kaartenpakket aanschaffen a 800 Microsoftpoints oftewel 10 euro. Pardon? Waarom word ik gekoppeld aan een match waarvan ik de kaart niet bezit? Van dit soort praktijken ben ik niet echt gediend en het zou Activision en Microsoft sieren als zij gamers alleen koppelen aan matches waarvan zij ook de betreffende maps bezitten in plaats van ze te belagen met aggressieve marketing.

NEGS Oordeel
Transformers – War for Cybertron is zeker niet perfect en ik heb ook zeker zo mijn kritiek op de game waarbij het ontbreken van een dekkingsysteem misschien nog wel de grootste is. Maar daar tegenover staat dat het wel één van de beste Transformers games is die ik ooit gespeeld heb. De Transformers zijn stoer en authentiek weergegeven, diverse stemmen zijn echt, Cybertron komt heel geloofwaardig over en de actie is intens. Voor echte Transformers fans is er dus maar één game die er echt toe doet en dat is Transformers – War for Cybertron!

Website: www.transformersgame.com

Prijs: € 39,99 (Xbox 360)

Verkrijgbaar voor: Xbox 360, Playstation 3 en PC

]]> http://www.negs.nl/2010/08/03/transformers-war-for-cybertron-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/06/17/alpha-protocol-review/ http://www.negs.nl/2010/06/17/alpha-protocol-review/#comments Thu, 17 Jun 2010 01:58:19 +0000 Gerard Sombroek http://www.negs.nl/?p=7805 Lees verder > ]]> Maanden heb ik al uitgekeken naar Sega’s spionage RPG Alpha Protocol. Balen deed ik toen ik eind oktober 2009 hoorde dat de game was uitgesteld tot juni 2010. Maar nu is het eindelijk zover en kan ik mij onderdompelen in de allereerste spionage RPG die ooit is uitgebracht. Maar wat een feest had moeten zijn om te spelen met een briljant nieuw concept blijkt uiteindelijk één van de grootste teleurstellingen van 2010 te zijn.

Thorton, Michael Thorton
In Alpha Protocol speel je geheim agent Michael Thorton die wordt gerekruteerd door de geheime dienst Alpha Protocol. Officieel besta je niet wat betekent dat je allerlei nare klusjes voor de Amerikaanse regering mag oplossen. Het verhaal van Alpha Protocol is een typisch spionage verhaal met geheim agenten, mooie vrouwen en achterbakse corporaties en regeringen die allemaal proberen de wereld te beheersen. Aan jou om de wereld te redden en je staande te houden in dit smerige wereldje.

Nieuw concept
Het concept van Alpha Protocol is veelbelovend. Zover ik weet is er namelijk nog nooit eerder een RPG uitgebracht die als hoofdthema spionage heeft. Er zijn vele facties en belangrijke personen in Alpha Protocol met uitgebreide dossiers en achtergronden. Met elke factie krijg je wel een keer te maken en hoe jij je opstelt tegenover die factie is bepalend voor hoe het verhaal verder verloopt. Het spreekt natuurlijk voor zich dat als je de ene factie helpt, de andere daar niet heel blij mee is.

Spannende dialogen
Je zal met vele personen aan de praat raken, en deze dialogen zijn in een zeer vernieuwend systeem uitgevoerd. Zo heb je de keuze uit drie of vier uiteenlopende reacties. Het grappige is dat je maar heel beperkt de tijd hebt om te antwoorden wat de dialogen dus snel en spannend maakt. Iedereen heeft een andere aanpak nodig en uit de verschillende dossiers die je in het spel kan vinden, kun je enigszins opmaken wat voor aanpak het beste is. Zo houdt de één van kort door de bocht tot op het botte af en de ander weer van professioneel. Dit systeem is eigenlijk samen met het verhaal het beste van de hele game.

Mass Effect 2
Alpha Protocol speelt een beetje als Mass Effect 2. Je hebt een Safe House en van daaruit kun je jezelf voorbereiden op missies die je in actiestijl uitvoert. Echter telt het RPG gedeelte wel heel zwaar in Alpha Protocol wat de actie behoorlijk in de weg zit. Als je namelijk niet een voldoende hoge skill hebt met een wapen, dan zul je er weinig mee uithalen. Zelfs als je een feilloze headshot maakt. Dit zelfde geldt ook voor het stilletjes rondsluipen, wat helemaal aan het begin van het spel zo goed als onmogelijk is. Zelfs als je sluipend rondloopt is er een goede kans dat je gehoord wordt. Ook zijn er speciale eigenschappen die eigenlijk pas nuttig worden wanneer er meer skillpoints in verwerkt zitten met als gevolg dat je de eigenschap in het begin nauwelijks gebruikt.

Beroerd uitgevoerd
Hoewel Alpha Protocol echt iets vernieuwend doet qua setting en verhaal, heeft ontwikkelaar Obsidian helaas elk potentieel van Alpha Protocol finaal naar de filistijnen geholpen. Ik kom zelden zulke slecht uitgevoerde games tegen als Alpha Protocol en dat is echt doodzonde. Ten eerste is er de AI, of beter gezegd het totale ontbreken daaraan. Tegenstanders gedragen zich totaal ongeloofwaardig en er zit geen enkele logica in. Zo weten ze ondanks dat ze je niet gezien hebben feilloos waar je zit als er een alarm afgaat en weten ze altijd een handgranaat precies voor je voeten te gooien. Dit gaat zelfs zo ver dat zodra je iemand beschiet, deze tegenstander – zelfs als die met z’n rug naar je toe stond – direct en feilloos een handgranaat jouw kant opgooit. Op andere momenten staan ze weer als stonede gebakkies voor zich uit te staren terwijl jij ze één voor een omlegt.

Ik wil Sam Fisher!
Maar het belachelijke gedrag van de tegenstander is niet het enige wat mij dwarszit. Zo kun je – afgezien van alle RPG skills – maar verdomd weinig als speciaal agent. Missies kun je namelijk op verschillende wijze uitvoeren waarbij je meestal de keuze hebt uit discreet infiltreren of ‘guns blazin’. Maar discreet handelen heeft in Alpha Protocol geen enkele zin. Michael Thorton kan nog geen eens deuren dicht doen! Of bijvoorbeeld vijanden afleiden door iets te gooien of opzettelijk geluid te maken. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat de vijanden geen logische AI hebben waardoor ze sowieso niet fatsoenlijk kunnen reageren hierop. Maar ik heb regelmatig gewenst dat ik Sam Fisher speelde in plaats van Michael Thorton, want vergeleken met Sam is Michael echt een incompetente flapdrol.

Vreselijke besturing
En dan heb ik het nog niet gehad over de verschrikkelijke besturing van Alpha Protocol. Hoe deze besturing door de playtests is heen gekomen is mij een raadsel. De camera zit je – helemaal tijdens bossfights – regelmatig in de weg en het dekkingsysteem werkt ook nog eens voor geen meter. Dit maakt Alpha Protocol onnodig frustrerend wat je vooral zal opbreken bij de eindbazen in het spel. Deze boss-fights zijn extreem frustrerend moeilijk in tegenstelling tot de achterlijke dwazen die je eerst voorgeschoteld krijgt. Mijn advies is dan ook de game op easy te spelen. Aan de AI van de normale tegenstanders merk je toch geen verschil.

Laatste kritiek
Als laatste kritiek zijn er ook nog de vreselijk lange laadtijden van de game, maar niet alleen de laadtijden zijn traag. Ook de interface menu’s van de game reageren langzaam wat haaks staat op het tempo dat men in de game probeert te bereiken. Daarnaast is de interface voor het gebruiken van speciale eigenschappen of speciale items zoals bijvoorbeeld granaten ook totaal niet intuïtief. Ook kent de game nog behoorlijk wat bugs die je in sommige gevallen het leven zuur zullen maken. Echter de overhand hebben ze niet. Verder voor de nieuwsgierigen onder ons wat woorden over de graphics. Deze zijn functioneel maar zeker niet bijzonder. Twee jaar geleden waren er al graphics van deze kwaliteit.

NEGS Oordeel
Na vijf avonden en zeker 20 uur gespeeld te hebben ben ik er helemaal klaar mee. Hoe nieuwsgierig ik ook ben naar de afloop van het verhaal, ik kan het niet meer opbrengen mij verder te storten in de helse gameplay van Alpha Protocol. Wat Obsidian met dit fantastische concept gedaan heeft, is gewoonweg crimineel en ook Sega mag zichzelf wel eens goed achter de oren krabben met het uitgeven van zulke teleurstellende bagger. Eerder in de review gaf ik aan dat ik je aanraad de game op ‘easy’  te spelen, maar eigenlijk raad ik je aan Alpha Protocol helemaal niet te spelen. Je kostbare tijd en geld zijn meer waard dan deze teleurstelling.

Website: www.sega.com/alphaprotocol

Prijs: € 9,99 (PC)

Verkrijgbaar voor: PC, Playstation 3, Xbox 360

Gespeeld op: PC – klik hier voor de systeemeisen.

]]> http://www.negs.nl/2010/06/17/alpha-protocol-review/feed/ 0 http://www.negs.nl/2010/06/12/red-dead-redemption-review/ http://www.negs.nl/2010/06/12/red-dead-redemption-review/#comments Sat, 12 Jun 2010 12:02:19 +0000 Danny van Eijk http://www.negs.nl/?p=7755 Lees verder > ]]> Hoeden, paarden, koeien, cactussen, saloons, lasso’s, bronco’s, postkoetsen, poncho’s, revolvers, geweren, messen, kaarten, pianisten, laarzen, bordelen, outlaws, sheriffs, hulp-sheriffs, sporen, kwakzalvers, pony express, dobbelen, treinen, woestijnen, gieren, zadels, bergen, kampvuren, duellen, jagen, shoot outs, kalveren, wolven, Mexicanen, Indianen en Cowboys. Oh, en een gamepad!

Wild Wild West
Letterlijk alles wat het westen wild maakt(e) is aanwezig in Red Dead Redemption. Vanaf het allereerste introfilmpje tot de allerlaatste stand-off ademt alles de sfeer van de betere westerns en kun je je te buiten gaan aan alles wat met het genre te maken heeft zonder clichématige spitsvondigheden of een hoge moraal. Rockstar plaats jou in het midden van de actie wanneer je in de huid van John Marston kruipt. Een man met een missie. Een missie om de outlaw Bill Williamson gevangen te nemen of te doden. Een missie die hem, wanneer succesvol, de mogelijkheid biedt een normaal bestaan te leiden met vrouw en kinderen “back east”.  Het is niet zomaar een verhaaltje dat je voorgeschoteld krijgt maar een achtergrond die naarmate de game vordert steeds meer body krijgt. Stukje bij beetje leer je John kennen door de kleine stukjes informatie die hij over zichzelf prijsgeeft en de honger om alle details te kennen zijn een belangrijke drijfveer om de storymode niet op te geven en je niet al te veel te laten afleiden door zijmissies, challenges en verkennen van het land.

Zoveel te doen
Dat “niet al te veel” dient wel met een korrel zout genomen te worden want die zijmissies en mogelijkheden rondom de normale singleplayer maken de game nog interessanter dan hij sowieso al is. Net als bij de GTA games (GTA IV vormt de blauwdruk voor Red Dead Redemption) is de open wereld een waar paradijs voor mensen die de moeite willen nemen om haar echt te verkennen. Er zijn scherpschutter ranks, survival trials, jacht trofeeën en schatkaarten die verzameld kunnen worden. Er worden mensen belaagd door bandieten, cougars – de dieren, niet oude vrouwen op zoek naar jonge mannen – en beren. De boerderij moet bewaakt worden en wilde paarden getemd. Stoere mannen dagen je uit tot duels en er zijn bioscoopeigenaren die hun imperium graag uitgebreid zien maar die verdomde acteur denkt nu ineens dat hij een echte cowboy is. En dat is nog maar het topje van de ijsberg. Er is echt abnormaal veel te doen en het is allemaal de moeite waard.

Grand Theft Horse?
En dan is er nog de main story die gespeeld dient te worden en ook dat vormt geen straf. Volgens de vertrouwde GTA modus kun je zelf kiezen wie je volgende opdrachtgever wordt en deze cast aan mede avonturiers is een bonte verzameling van freaks, outcasts en sheriffs. Er is zelf een oude beroemdheid in Mexico die je na vele uren gamen nog eens beter leert schieten dan je in het begin al deed. Deze personages zijn de drijvende kracht in het verhaal van de game waarin de speler toch wel het best omschreven kan worden als de strong silent type. De opdrachten zijn goed gebalanceerd maar kwamen mij als volleerd GTA speler ook wel bekend voor. Ze waren er allemaal weer; de aanvallen op de hide outs, de races (ditmaal met koetsen en paarden i.p.v. auto’s en motoren), de reddingsmissie en de kidnap missie. Maar of dit nu een gebrek is, durf ik niet te zeggen. De sfeer is zodanig goed en het speelplezier zo hoog dat ik het niet als zodanig zou omschrijven. Mogelijk is het enige minpuntje dat de moeilijkheidsgraad erg laag is. Van begin tot eind heeft John welgeteld 6 keer het leven gelaten en daarvan slechts 2 maal tijdens een missie. De andere keren waren het wilde dieren die hem de das omdeden. De game is eigenlijk iets te makkelijk. Ik heb echter wel het idee dat Rockstar dat bewust zo heeft gemaakt om het verhaal en het verkennen op de eerste en tweede plaats te zetten.

Net echt
Dat verkennen is sowieso mijn favoriete tijdsbesteding geweest tijdens de 50 uur die ik in de single player heb doorgebracht. Het rondrijden op een snel paard door een langzaam veranderende omgeving, waar achter iedere heuvel of om iedere bocht iets te beleven of te zien was, is een geweldige ervaring. Alles voelt organisch en natuurlijk aan: de zonsondergang, de zwevende gieren, de tumbleweeds, alles draagt bij aan een authentieke ervaring. Subtiele verschillen tussen bepaalde streken maken dat het heel werkelijk aanvoelt en toen ik voor de eerste keer een gebied binnenreed dat is gebaseerd op Arches National Park in de Verenigde Staten heb ik werkelijk mijn paard geparkeerd en een tijdlang niets anders gedaan dan rondgekeken naar de omgeving. De omgeving is in feite net zo belangrijk als de cast en overschaduwt ze zelfs geregeld, iets dat alleen echt goede games voor elkaar krijgen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de fame, honor en dead eye systemen, maar er moet ook voor jullie nog iets te ontdekken blijven natuurlijk!

De gamewereld als lobby
Buiten de grandioze singleplayer ervaring bevat de game ook nog een sterke multiplayer ervaring. Er is ditmaal gekozen om de complete gamewereld tot gamelobby te maken van waaruit gekozen kan worden voor meerdere gamemodes. Hieronder zijn een aantal erg vertrouwde modi te vinden. Zo maken ‘Deathmatch’ en ‘Capture the Flag’ hun opwachting en ook een co-op mode schijnt binnenkort zijn opwachting te gaan maken die als DLC aangeboden wordt. Natuurlijk hangt het succes van de multiplayer sterk af van de hoeveelheid gebruikers maar ik kan me nu al voorstellen dat ik de komende maanden nog wel aardig wat tijd in free roam zal doorbrengen.

NEGS Oordeel
Tot nu toe ben ik heel tevreden met gamejaar 2010. Er hebben in het eerste half jaar al aardig wat toppers in mijn consoles gedraaid en ik ben hier al eerder laaiend enthousiast geweest over een aantal van die games. Echter zo enthousiast als ik over deze game ben was ik nog niet eerder dit jaar. Het was voor mij ondanks de hoge verwachtingen een complete verassing hoe sterk Red Dead Redemption blijkt te zijn. Dit is meer dan Grand Theft Horse. Dit is Once Upon A Time in My Playstation! Een super aanrader!

Website: www.rockstargames.com

Prijs: € 44,99 (PS3)

Verkrijgbaar voor: Playstation 3, Xbox 360

Gespeeld op: Playstation 3

]]> http://www.negs.nl/2010/06/12/red-dead-redemption-review/feed/ 0